Opinions

Ongelooflijk dat deze film van dezelfde regisseur is als "Live and let die". Die vond ik wel erg leuk, maar tijdens "The man with the golden gun" had ik een beetje het idee dat ik naar Bassie en Adriaan zat te kijken, met Bond als Adriaan en Goodnight als Bassie. Zulke suffe grappen, en zelfs een lijp fluitgeluidje tijdens de stunt waarbij de auto de rivier overvliegt. Waar bij "Live and let die" de dunne lijn tussen grappig en lachwekkend bijna de hele film voor mij precies goed zat, is het hier bijna elke scene net mis. Ook Lee als schurk vond ik niet echt boeiend om naar te kijken. Jammer!

Als Nederlander heb ik me ondanks een hoop minpunten toch wel vermaakt. Je ziet niet zo vaak zulke tot in detail uitgewerkte historische sets in Nederlandse films, dus alleen dat vond ik al bijzonder. Ook de politieke intriges uit die tijd vond ik tof om in een goed uitziende productie nagespeeld te zien - dat niet alles historisch accuraat is kon ik mee leven. Wel ontbrak er context - als je zelf al wat van de geschiedenis weet heb je die al en is dat dus niet zo erg, maar voor niet-Nederlanders lijkt het me een ander verhaal.

De enorm cheesy melodramatische muziek was voor mij de grootste afknapper (slecht afgemixt met de dialoog ook, die regelmatig werd verdrukt), samen met de overdreven "episch" bedoelde scenes met slow motion etc.: ik haak af bij zo veel sentimentele Hollywoodachtigheid.

Ook jammer dat de zeeslagen na een tijdje veel van hetzelfde werden, want daar gaat het bij Michiel de Ruyter natuurlijk toch echt om.

Dan het matige acteerwerk: ik vond het niet zo storend dat ik de film niet doorkwam, maar de Engelse acteur die de koning van Engeland speelde was bijvoorbeeld van een duidelijk ander niveau dan de meeste Hollanders.

De Orangisten en Willem III komen er verder niet goed vanaf, en dat kon ik persoonlijk wel waarderen. Willem III wordt afgebeeld als een nichterige lichtgewicht, maar de acteur die hem speelt is zelf helaas ook een lichtgewicht wat betreft acteerprestaties, dus echt overtuigend kwam het niet over.

Ik denk dat een regisseur als Verhoeven dit verhaal meer diepgang had gegeven, en de sentimentele kazigheid achterwege had gelaten, maar desondanks vond ik het toch wel overwegend leuk om deze film thuis te kijken.

Ongelooflijk dat de rating van deze absolute klassieker onder de 3 staat op dit moment. Geeft ook aan dat de tijden veranderd zijn... als je sommige reviews leest, snapt "de jeugd van tegenwoordig" er niet veel van. Ook echt klagen over het plotselinge nummer van Dennis bijvoorbeeld... juist super grappig en absurdistisch, zoals de hele film eigenlijk, dus wat dat betreft paste het prima. De hele film zit ook vol met leuke subtiele details, wat het allemaal wat meer diepgang geeft. Je ziet echt dat er veel werk in is gestoken om de hele film vol te proppen met allerlei verschillende vermakelijke elementen, die ook nog eens een geheel vormen.

Ik heb 'm zelf jaaaren geleden gekeken, en net weer even. Vond 'm nog steeds geweldig. Het allerenigste minpuntje dat ik kan bedenken is dat de vaart er een klein beetje uitgaat in het midden, maar dat kan je ook weer zien als een welbewuste adempauze voor de finale. Heel grappig einde ook. Zo worden ze niet meer gemaakt...

Wat een ongelooflijke flutfilm. Benicio del Toro was de enige reden waardoor ik toch maar bleef kijken, maar ook hij zou zich moeten schamen. Als je een onderhoudende film wil zien over Mexicaanse drugsoorlogen kijk dan Miss Bala of El Infierno.

Dat er zo veel mensen zijn die de truukjes van Villeneuve slikken, en het geweldig vinden... hij lacht zich te pletter. Oh oh wat is het gritty and serieus allemaal. Dit dient enkel om te verhullen dat het script totaal lachwekkend is, maar hij komt er gewoon mee weg gezien de hoge ratings.

De hoofdrolspeelster is soort desperate house wife versie van dat irritante tienermeisje in Twilight, maar dan nog ongeloofwaardiger. Spanning wordt met suffe truukjes geforceerd a la Blair Witch Project, inclusief schokkerige groene night vision. En veel stilte en grauwe kleuren a la Dogme 95. Dan nog een vleugje Homeland erbij, even roeren, en opserveren met stalen gezicht zonder te lachen. Het resultaat is voor mij om te kotsen.

Het moet puur een kwestie van smaak zijn als je deze Hollandse Verhoeven klassieker niet weet te waarderen. Voor mij is het bijna alsof ik naar een parallel universum zit te kijken: het is Nederland, maar toch is het bijna niet te vergelijken met het Nederland van nu (en met hedendaagse Nederlandse films).

In een stad als San Francisco of LA ziet alles er al snel een beetje filmachtig uit, maar de suffige Hollandse setting wordt in deze film juist een sterke troef. Er is continu een ondertoon van zwarte humor. Dat, en sommige "shock value" scenes, vindt natuurlijk niet iedereen leuk. Maar is het wel jouw smaak, dan vermaak je je kostelijk. Ik vind het in ieder geval heel knap, de balans die Verhoeven weet te vinden tussen arthouse en licht vermaak.