Belgrado. Het goede leven - drinken, gokken, vrouwelijk schoon - en opgejaagd worden door een strakke, gekke Balkan band. Een film vullende score waar de ambacht van af straalt. Underground is royaal in haar ambitie, bloedmooi in de uitvoering, allegorisch in zijn opzet. Niet alleen is de film geweldig onderhoudend - komisch, spannend, ontroerend - Kusturica schetst ook een relevante chaos van akelige controle en rode politiek. Verbluffend zijn de mensen die zich hieraan onttrekken en letterlijk onder de oppervlakte leven. Ondergronds betekent óók chaos, maar dan culturele chaos - waar de geneugten des levens de boventoon voeren. Deze film laat je lachen, verwonderen, maar bovenal verdwalen. Politieke films zijn doorgaans evenwichtig of gekleurd, vaak saai, maar zelden cineastisch zo broeierig en provocerend. Geniaal. The Tin Drum staat me voor de geest als een licht vergelijkbare tegenhanger.