Opinions

Veelal moeten overige (grootste) films uit andere continenten het ontgelden.

Je kraakt een sublieme Franse misdaadfilm af, welke fier overeind blijft in een schaars rijtje van de beste 'Heist' films ooit gemaakt; met verder o.a. Classe tous Risques , Rififi en Le Samourai die je zelf al noemde.

Melville brengt in Le Cercle Rouge stijl en sfeer genadeloos tot synergie, met als hoogtepunten: de trein-ontsnapping, 'de meeting' (kale vlakte, Delon met auto), de sfeer-geladen Jazzclub scenes en in het algemeen zou ik willen zeggen: de virtuoze portrettering van Parijs.

Om nog maar te zwijgen over de rolinvulling van de heren: Delon en de rechercheur intrigeren de kijker uitermate met hun kat en muisspel.

Het snorretje vond ik geniaal, maar hier kunnen de meningen over fluctureren.

Ieder zijn meug,

maar Le Cercle Rouge - een kunststuk binnen het Franse misdaadgenre - afdoen met een 1, daar gaat mijn filmhart sneller van kloppen

I'll never be your beast of burden
My back is broad but it's a hurting
All I want is for you to make love to me....

De kracht van Christine is dat we een extreme 'afdaling in de duisternis' van een protagonist (Arnie Cunningham) zien en tegelijkertijd een onschuldig high school filmpje.

Titel refereert aan een prachtige, bezeten Plymouth Fury uit 1958. Cunningham is struck by lightning bij het zien van de auto, wordt verliefd en de rest is geschiedenis. Tot op de dag van vandaag zijn de special effects ongeëvenaard en voor een in 1983 gemaakte film gewoonweg fenomenaal. De score kenmerkt zich door een combinatie van nummers uit die tijd, met een aantal van Carpenter's gebruikelijke, epische, angstaanjagende synthesizer tonen. Zet Christine rustig ergens bovenaan in de hiërarchie van het gouden decennium van de horror.

Carpenter heeft geschreven, geregisseerd, geproduceerd, gecomponeerd, soms zelfs in dezelfde film. Maar Hollywood zou nooit, maakt niet uit hoe hard ze het ook probeerde, vat krijgen op dit buitenbeentje van de independent cinema. Niets dan ontzag.

It's not the side-effects of the cocaine

Sep–Nov 1975.

Is het mogelijk om artistiek te excelleren terwijl je gedurende een lange periode zoveel cocaïne hebt gesnoven dat je in een staat verkeert zoals Bowie die omschrijft als: cocaïne psychose. Het antwoord = JA. Station to Station is het artistieke product van frequent drugsmisbruik in de ergste vorm. Symptomen als intense paranoia en geheugenverlies waren Bowie niet vreemd. Dat verklaart waarom Bowie beweert geen notie meer te hebben van de opnamesessies van de plaat. Grotendeels opgenomen na middernacht in een Los Angeles-studio, slapen was er niet bij. Toetsenist Roy Bittan bleef muzikaal 'sober' onder invloed, maar de overige muzikanten geraakten in een bombastische instrumentale trip. Quotes uit die tijd als: "Iedereen in de studio bevond zich een ruimteschip" spreken tot de verbeelding. Normaal gesproken zou je denken dat dit soort ingrediënten leiden tot vreselijke muziek.., maar het wonder geschiedde; een aantal van de grootste songs uit Bowie's carrière (Station to Station, Wild Is the Wind) werden geproduceerd. Op het epische titelnummer zingt Bowie zelfs over de bijwerkingen van cocaïne. Het is 10 minuten en 15 seconden van absolute waanzin. Je kunt de drugs bijna ruiken. De meesten prefereren Ziggy S. maar dit zal altijd mijn favoriet blijven. Een ongrijpbare intense LP, een monument. Muzikanten zou ik willen adviseren probeer dit niet thuis.