Opinions

Oh, voor de kijkers die een Science Fiction hopen te zien: niet kijken!

De film heeft niets met het SF genre te maken. Daardoor kan het voor sommige kijkers flink tegenvallen. Het is een psychologisch drama. De spiegelplaneet is slechts een symbool. Het staat voor hoop en een tweede kans. De film is verder vrij traag. Acteerwerk is OK.

Camerawerk is afwisselend redelijk en slecht. Slecht vanwege - komt ie weer - onnodig en onhandig crash zooming. Daarnaast wordt het camerawerk afgewisseld met shaky-cam. Dat werkt storend omdat het niet past. Wat de film nodig heeft is rustig camerawerk. Dat gebeurt ook, maar wordt niet consequent doorgevoerd.

Muziek is gezapig. Maar het kan, zij het dat er geen of nauwelijks afwisseling van toon is. Maar het illustreert de flow van de film.

Het is geen bijzondere film. Het verhaal is e eenvoudig te volgen voor de liefhebber. Niet moeilijk te raden wat er gaat komen. Er zijn geen bijzondere plots te bespeuren, los van een beetje verrassende einde. Voor deze film zijn alleen de emoties en het gevoel belangrijk. Niet de wetenschappelijke techniek of logica. Toch moet de film ook daarop beoordeeld worden. Immers de film pretendeert een toefje Science Fiction. En wat dat betreft kan de film onmogelijk hoog scoren.

Al in al, ik waardeer de ambitie maar het is vooral het camerawerk dat de score omlaag brengt. Aangezien het geen echte SF film is hoef ik het daar niet te zwaar op beoordelen, hoewel ook dat gedeelte niet goed is uitgevoerd. Acteerwerk is een klein plusje. Setting is mwah. Twee sterren.

Het is een film die gewaardeerd moet worden in de juiste context. En dát is de grootste fout van de marketing achter deze film: het pretendeert enige Science Fiction, waardoor veel kijkers op de verkeerde been worden gezet nog voordat zij de film zien. En dat is desastreus.

Volgens mij mag ik mij een echte SF fan noemen maar de kwaliteit van deze film (overduidelijk een pilot) laat het nodige te wensen over. Dat wil zeggen, het is een dertien-in-een-dozijn pilot met dertien-in-een-dozijn camera en acteerwerk. De ruimtegevechten gaan gepaard met enigszins klungelige shots (matig knipwerk) en veel camera-shakes. Daarnaast is er een overdaad aan crash-zooming op de ruimteschepen, waardoor het irritant wordt. Vergelijk met de serie "Firefly", waar ook snel wordt ingezoomd, maar alleen als het schip focus verdient. In Blood & Chrome gebeurt het om de paar seconden. Hierdoor verliest crash-zooming zijn toegevoegde waarde. Verder ontbreekt het structureel aan een steadicam, zoals vaak het geval is bij films van dit soort kaliber.

De belangrijkste acteurs zijn piepjong, hebben de typische Hollywood looks en in het doet allemaal glossy aan; bijvoorbeeld het zweet op het hoofd overtuigt niet. Of het vuil op een gezicht is veel te gemaakt. Dat soort details - erg glossy.

Het ontbreekt aan diepte in de verhaallijn. Nog sterker, issues met enige complexiteit worden vermeden, waardoor het allemaal vrij oppervlakkig blijft. Mocht het toch wat dieper worden dan worden de gebruikelijke Hollywoodmethodes gebruikt om de vaart er in te houden. Juist omdat de focus vooral ligt op het houden van vaart, en de overwegend jonge crew, beweegt mij er toe te denken dat het vooral op de jongere (< 20 jr) kijkers is gericht.

Van mij één ster. Die ster is voor de special effects, maar eerlijk gezegd begonnen de voorbijsuizende gevechts-schepen te vervelen. Daarnaast vond ik het maar moeilijk genieten van de imagery juist vanwege de eerder genoemde overmatig gebruikte fast-zoom en camshakes. Gebrek aan enige diepte, consistentie, logica en de algemeen heersende oppervlakkigheid, maakt het voor mij al stukken minder interessant. Maar vooral het irritante camerawerk is voor mij de grote boosdoener.