Opinions

Hoewel velen zeggen dat Smile 2 niet kan tippen aan het eerste deel, kon ik dat zelf moeilijk vergelijken omdat het al te lang geleden is dat ik deel 1 zag. Wat ik wel weet: ik heb me prima vermaakt. Naomi Scott levert sterk acteerwerk en het is tof om te weten dat ze zelf ook bijdroeg aan de muziek en teksten. De film speelt goed met wat echt is en wat niet, wat zorgt voor constante spanning en twijfel. Sommige scènes zijn verrassend grappig, maar andere (zoals die naakte man Alfredo in haar huis die uit het niets op haar af stormt in het donker) bezorgen je echt de rillingen. Al met al: creepy, stijlvol en goed gemaakt.

Twee jaar na release heb ik dan toch eindelijk The Super Mario Bros. Movie gekeken. Als kind groot Mario-fan (ben inmiddels bijna 37), maar de film trok me lange tijd niet echt omdat ik dacht: het zal wel te kinderachtig zijn voor mij. Op aanraden van collega's toch maar een kans gegeven op een luie doordeweekse middag, en ik werd aangenaam verrast.

Vanaf de openingsscène zet de film meteen een nostalgische toon neer waarin de gebroeders Mario een tv spotje hebben gemaakt met dezelfde rap stijl muziek als de jaren '80 cartoon intro. Vond het zo leuk dat ik even ging terugspoelen. Brings back memories. Wat hield ik toch van die tekenfilm. De stemmencast doet het verder heel goed, met een hilarische Seth Rogen als Donkey Kong, inclusief zijn kenmerkende lach. Ook leuk: een kleine rol voor Charles Martinet, de stem van Mario in de games. En Keegan-Michael Key als Toad herkende ik niet eens, zo goed deed hij het.

Wat opvalt is dat deze 'kinderfilm' slim inspeelt op een breder publiek. Er zitten genoeg verwijzingen en knipogen in voor oudere fans, en het tempo ligt prettig hoog. Bovendien is het verfrissend dat prinses Peach niet de stereotype damsel-in-distress is, maar een sterke zelfstandige vrouw, wat ook leuk kan zijn voor de jonge meisjes in het publiek.

Geen meesterwerk, maar absoluut vermakelijk. Ideaal voor even hersenloos wegkijken met een vleugje jeugdsentiment.

Ik ging zonder hoge verwachtingen naar de nieuwe Superman, vooral omdat ik altijd fan was van Henry Cavill en het jammer vond hoe hij uit de DC-wereld verdween. Maar ik moet toegeven: ik ben aangenaam verrast. Aanvankelijk had ik geen interesse in deze reboot, maar door een spontane biosavond met m’n moeder (die van actie houdt) besloot ik het toch een kans te geven. En daar heb ik geen spijt van.

De film voelt verfrissend aan, met een duidelijke knipoog naar de klassieke comic book-stijl. De ‘boy scout’ versie van Superman is terug: optimistisch, goedhartig, en hoopvol, een fijne afwisseling na de duistere sfeer van de vorige DC-films. De nieuwe ‘Justice Gang’ is een grappige en creatieve herinterpretatie van de Justice League en werkt verrassend goed binnen dit universum.

Wat me ook opviel, is dat de film subtiel actuele thema’s lijkt aan te raken, zoals immigratie en zelfs de situatie in Gaza. Of je die boodschappen nu oppikt of niet, het geeft de film wel wat extra diepgang. Misschien was dat niet eens de bedoeling van de filmmaker, want de meningen verschillen erover online, maar er wordt op social media door veel kijkers gedacht dat dat wel het geval is en ik kan begrijpen waarom.

Kortom: een geslaagde reboot met een frisse Superman waar ik meer van wil zien. Hopelijk duurt het niet te lang voor het vervolg komt.. en als ze een toffe nieuwe Batman weten te casten, ben ik helemaal aan boord.