Opinions

Jean-Claude van Damme neemt ons mee op een reis door de wereld van vechtsporten in zijn regiedebuut The Quest. Met een sterrencast bestaande uit Van Damme zelf en de iconische Roger Moore, zou je verwachten dat deze film de perfecte mix van actie en avontuur biedt. Helaas schiet de film op vele fronten tekort.

Van Damme speelt de rol van Christopher Dubois, een straatartiest die in een keten van gebeurtenissen terechtkomt die hem naar een geheim vechtsporttoernooi in het mysterieuze Verre Oosten voert. Hoewel dit een interessant uitgangspunt lijkt, wordt het al snel duidelijk dat de film zichzelf veel te serieus neemt. Dit resulteert in een overdaad aan onnodige toevoegingen en geforceerde pogingen om diepgang te creëren.

Roger Moore, een gerespecteerde acteur met een indrukwekkende carrière, voelt totaal misplaatst in deze productie. Zijn betrokkenheid lijkt een poging om de film groter te doen aanvoelen dan het is. Moore zelf heeft later toegegeven dat hij het onprettig vond om aan deze film te werken.

De scènes waarin Van Damme als oude man terugblikt op zijn avonturen, met grijze pruik en al, voegen weinig toe en voelen ook misplaatst en cringe aan. De hele verhaallijn waarbij Van Damme voor arme kinderen zorgt, lijkt slechts een geforceerde poging om zijn personage sympathieker te maken, maar draagt weinig bij aan de plot en kon ook weggelaten worden. Ik zag ook veel gebrek aan emotie bij Van Damme. De hele film leek hij maar één blik te hebben.

Het meest ongeloofwaardige moment in de film is wellicht wanneer de kampioen van de Verenigde Staten zonder enige aarzeling zijn kampioenschapsriem afstaat aan Dubois. Dit moment, samen met de overhaaste pogingen om verschillende verhaalelementen samen te voegen, doet vermoeden dat er weinig doordacht is over het script. De makers proberen te veel te vertellen in een te korte tijdsperiode, wat de film onsamenhangend maakt.

Wat ik wel leuk bedacht vond, was het concept van een toernooi waarin vechters hun land vertegenwoordigen. Dit idee had veel potentie en bood een interessante achtergrond voor de gevechten, maar helaas werd dit niet volledig benut. Als het toernooi wat langer was en alle vechters meer diepgang hadden, en de rest van de film wat korter, was het misschien beter geweest.

De film probeerde bijvoorbeeld te laten voelen hoe vreselijk het is dat die Mongoolse vechter Phang doodde na het gevecht, maar het deed me niks. Ik dacht alleen: "Wie was Phang ook alweer en hoezo boeit het Dubois wat?" We hebben ze tijdens de trainingen helemaal geen band zien opbouwen of wat dan ook, en nu wilt Dubois plotseling wraak.

The Quest had baat kunnen hebben bij een eenvoudiger verhaal en betere uitvoering. Als kijker mis je niets als je deze film overslaat. Mocht je toch besluiten om te kijken, zet je verstand op nul en probeer te genieten van de actie, want dat is waar Van Damme bekend om staat. Maar zelfs die momenten kunnen de film niet redden van de middelmatigheid. Je kan beter naar Kickboxer (1989) kijken.