Log

Het werk van Stephen King blijft een onuitputtelijke inspiratiebron voor horrorfilms. Dit keer is een korte novelle uit 1980 aan de beurt. Longlegs-regisseur Osgood Perkins probeert er zijn stempel op te drukken, maar al snel komt de aap uit de mouw: de film kan de hoge verwachtingen simpelweg niet waarmaken.

The Monkey schiet overtuigend uit de startblokken. Met zijn diabolische glimlach en drumslagen fungeert de speelgoedaap als voorbode voor Final Destination-achtige narigheid, maar lekker aangedikt met de nodige galgenhumor. De toon is wat dat betreft duidelijk: lachen om gruwelijkheid.

Die balans blijkt echter wankel. Het cynisme neemt de overhand en schoffelt de zorgvuldig opgebouwde sfeer onderuit. Perkins snijdt daarnaast psychologische aspecten als rouw, trauma en familieperikelen aan, maar verder dan de oppervlakte komt het niet.

Wat rest is een stijlvol gemaakte, maar onevenwichtige horrorfilm die zijn eigen richting verliest. The Monkey wil tegelijk geestig, gruwelijk en gelaagd zijn, maar eindigt als een ietwat wrange mengeling van alle drie.

2,0 * In de aap gelogeerd

[Horror Challenge 2025]

De pest aan hedendaagse trailers is dat ze veel te veel prijsgeven. Die van Weapons doet dat juist niet: je ziet slechts bezeten kinderen die ‘s nachts met gespreide armen de duisternis tegemoet rennen. Precies genoeg om je nieuwsgierig te maken – waarvoor hulde.

Het plot rondom de mysterieuze verdwijningen in een slaperig voorstadje is uitstekend opgebouwd. Het verhaal wordt door verschillende perspectieven verteld, waardoor de puzzelstukjes langzaam maar zeker op hun plek vallen. Hoewel Weapons in wezen het zoveelste heksverhaal vertelt, voelt het door deze structuur fris en origineel aan.

Daarnaast is de productiewaarde van Weapons ontzettend gelikt. Het acteerwerk, beeld en geluid zijn tot in de puntjes verzorgd. Vooral de over-de-schouder-shots van een personage trekken je moeiteloos de situatie in. Zowel voor als achter de schermen wordt vakkundig werk afgeleverd.

De enige valkuil is de mix van genres. Naar mijn smaak is er te weinig horror om écht eng te zijn, en te weinig humor om écht grappig te zijn. De ontknoping is daar een treffend voorbeeld van: moet ik nu lachen of gruwelen? Door die verwarring komt de film voor mij net niet volledig tot zijn recht.

Weapons is een eigenzinnige film die lange tijd mysterieus blijft. Regisseur Zach Cregger durft daarin te spelen met humor en horror, al kan het soms wat kolderiek aanvoelen. Wie zich qua verwachtingen daar echter tegen kan wapenen, beleeft een filmervaring die nog lang nazindert.

3,5 * Spannend op zijn eigen manier

[Horror Challenge 2025]

Rouw is iets wat je langzaamaan van binnen opvreet – en daarmee misschien wel de ultieme vorm van horror. Hoewel Danny en Michael Philippou zeker niet de eerste regisseurs zijn die dit zware thema verkennen, weten ze het in Get Her Back op hun eigen verontrustende manier te verbeelden.

De film wordt gestuwd door een flinke dosis drama. De huiselijke scènes met twee ouderloze tieners en hun labiele pleegmoeder zorgen geregeld voor ongemakkelijke spanning. Met name Sally Hawkins overtuigt in haar rol: ze weet op gelaagde wijze tegenstrijdige gevoelens van afschuw en medelijden op te roepen.

Naast al dat emotionele gewicht is er ook genoeg pure horror te beleven. De sinistere VHS-fragmenten brengen een naargeestige sfeer met zich mee: je wilt weten wat er gebeurt, maar tegelijk liever niet. En over het zelfverminkende jongetje… laten we zeggen dat ik vanavond het stukje vlees maar even oversla.

Get Her Back is mistroostig en mysterieus, maar ook gestoord en gortig. De mix van impliciet trauma en expliciete horror is wat mij betreft prima in balans. Wederom puik werk van de gebroeders Philippou, die net als in het subgenre elevated horror duidelijk in de lift zitten.

4,0 * Van verlies naar waanzin

[Horror Challenge 2025]

Onder de vleugels van Martin Koolhoven krijgt een nieuwe generatie Nederlandse filmmakers de kans hun eigen genrefilm af te leveren. En leveren? Dat doet de talentvolle Didier Konings met verve.

In Witte Wieven zet de sobere sfeer van middeleeuws ‘Drenthe’ direct de toon. De permanente aanwezigheid van grauwe lucht en kille interacties laten je snakken naar licht en genegenheid. Het gebruik van het Nedersaksisch als voertaal versterkt bovendien het gevoel van authenticiteit. Toch is er niets aan deze wereld dat je als moderne kijker heimwee naar het Nederland van vroeger doet krijgen.

De mistroostige setting wordt verstrekt doordat de communebewoners voortdurend gegijzeld zijn door eerbied en angst voor God. Voor vrouwen lijkt slechts één rol weggelegd: dat van baarwerktuig. Wanneer de kinderloze Frieda daarin faalt, wordt ze door de gemeeschap met de nek aangekeken. Haar grootste horror schuilt niet zozeer in het griezelbos verderop, maar in de godvrezende samenleving waarvan ze zelf deel uitmaakt.

Het is knap hoe dit alles met beperkte middelen tot leven is gebracht. Ondanks enkele visuele imperfecties maakt regisseur Didier Konings handig gebruik van zijn ervaring als concept artist. Hoofdrolspeelster Anneke Sluiters weet met een beperkt aantal woorden toch veel te zeggen. In deze lowbudgetproductie komt Neerlands talent duidelijk bovendrijven.

De film mag dan beperkt zijn in budget en speelduur, maar is overvloedig in ambitie en verbeelding. Witte Wieven voelt aan als een volwaardige polderversie van The Witch – een sfeervolle toevoeging aan de Nederlandse genrecinema.

4,0 * Oudhollands gruwelen

[Horrorfilm Challenge 2025]

In veel lijstjes prijkt Sinners als een van de beste films van 2025 tot dusver. Deze gewaagde “vampierhorrorblues” weet lange tijd de juiste snaar te raken, maar valt uiteindelijk toch uit de toon.

Om te beginnen ziet Sinners er waanzinnig goed uit. De hoge resolutie en het brede filmformaat zorgen voor gedetailleerde beelden met indrukwekkende diepte. Met een doordacht contrast tussen licht en donker wordt elke scène bijna schilderachtig in beeld gebracht. Tja, had ik deze film maar op het witte doek gezien.

Naast zijn goede looks moet Sinners het ook van ambiance hebben. Blues en vampieren versterken de gespannen sfeer in het door segregatie verdeelde Mississippi van de jaren dertig. Het absolute hoogtepunt is de one shot in een juke joint, waarin heden, verleden en toekomst van culturele zielsbeleving op originele wijze vervlochten raken. Er broeit duidelijk iets.

Mijn probleem met deze film is dat het behoorlijk ontspoort. Na een zorgvuldig opgebouwde aanloop krijg je een slap aftreksel van From Dusk Till Dawn. De zogenaamd verklarende mid-credits zorgen daarnaast voor alleen maar meer verwarring. Regisseur Ryan Coogler slaat daarmee een houten staak in zijn eigen creatie.

Sinners is een originele genremix boordevol diepere symboliek. Maar wel een met duidelijk een ingrediënt te veel die het geheel een bittere nasmaak geeft. Zonde.

3,0 * Van winner tot sinner

[Horrorfilm Challenge 2025]

Goh, alwéér een Alien-film? Na Prometheus en Alien: Covenant vond ik het eigenlijk wel mooi geweest. Regisseur Fede Álvarez denkt daar echter duidelijk anders over en haalt de franchise abrupt uit zijn cryoslaap.

Visueel ziet het allemaal er verdomd gelikt uit. De Xenomorphs zijn grotendeels tot leven gebracht met mechanische poppen en acteurs in pakken, terwijl de actierijke scènes subtiel zijn opgepoetst met digitale effecten. Ondersteunende in plaats van overdadige CGI – zo kan het dus ook.

Ook de canon is met opvallend veel zorg behandeld. Direct bij de eerste retrofuturistische bliepjes en lichtjes aan boord van de USCSS Romulus druipt de vertrouwde Alien-sfeer er vanaf. Met onder meer de Pulse Rifle, android Rook en de welbekende bitch-quote zit de film boordevol knipogen naar zowel de eerdere films als de game(s). Álvarez heeft zijn huiswerk wat dat betreft keurig gedaan.

Maar juist dat respect voor de franchise is tegelijkertijd ook zijn valkuil. Romulus doet heel veel dingen goed, maar weet nergens echt te verrassen. Het evenaart niet de beklemmende spanning van Alien, de satirische onderlaag van Aliens, of de existentiële thematiek van Prometheus. Het lijkt erop dat de Uruguayaanse regisseur net iets teveel aan het handje van ome Ridley meeloopt, waardoor een duidelijke eigen stempel ontbreekt.

Alien: Romulus knoopt de elementen van de eerste twee delen vaardig aan elkaar. Met de overvloed aan referenties kun je het gerust een soort greatest hits-compilatie noemen. Daar kom je één keer prima mee weg. Maar voor een écht waardige toevoeging aan de reeks moet er straks bij een vervolg – net als in Aliens destijds – toch wat meer buiten de lijntjes gekleurd worden.

3,5 * Facehugged door nostalgie

[Horrorfilm Challenge 2025]