Opinions

Tja, wat moet je hier nu van vinden. Ik heb eigenlijk de ganse 2 uur met een consistente blik en gemoedstoestand dit werk aanschouwd: geschokt over de triestheid van deze familie Bush en zeer onder de indruk van de acteerprestaties met natuurlijk Josh Brolin als uitblinker. Sjonge zeg meneer Stone, wat absurdistisch weerom dit. Ik heb sowieso een soort van zwak voor het meeste werk van Stone, dit kan ik ook niet afkeuren/haten. Hij laat natuurlijk maar al te duidelijk naar voren komen wat voor vreemde, onbekwame, zielige man W. is. Het geschifte aan deze film is dat het in een bepaalde zin allemaal intens lachwekkend is, op zich zelf staand, maar vanwege de triestheid die Bush Sr. en Jr. hebben teweeggebracht - dat ik hier verder overbodig acht om op te sommen - durf je als het ware, ook vanuit een diepe minachting voor ze, toch niet te lachen. Erg tragisch allemaal.

Het begrip zwarte komedie komt nu ook in me op, maar dit is gewoonweg te erg om als komedie bestempeld te mogen worden.

Chapeau, Oliver Stone om zo'n groep van acteurs bij mekaar te vissen en een intrigerende prent te maken over deze man - terwijl 'ie nog president was - met een aantal beklijvende scènes. De vele dialogen met al dat slap gelul erin; ga er maar voor zitten. Maar zoals al meermaals vermeld hier, het laat je met een vreemd gevoel achter...

Een maat van me kwam laatst langs en wilde me introduceren met wat leuke SciFi/Drama/Thriller series, waaronder de nieuwe serie Westworld. Is ervan op de hoogte dat ik niet zo gecharmeerd ben van hedendaagse series en meer van de cinema hou; geen aflevering na aflevering van telkens een uur en zwaar theatraal bombastisch overgeacteerd overgeproduceerd spectaculair gezwets (daar valt het meeste onder in mijn ogen, misschien wat kort door de bocht...). Deze serie had toch echt een interessant verhaal en stak goed in mekaar en zo voorts. Dus wat stukken gekeken. Maar mijn interesse gaat dan toch meteen uit naar het originele werk voordat ik me verder verlies in zo'n serie en een week verder ben.

Dat bleek wederom een goede keuze.

Erg leuke film om te zien, geregisseerd en geschreven door Michael Crichton en ook zijn debuut.

Ik vond het meteen ook beter 'pakken' met een jaren '70 sfeer en goed acteerwerk.

Dit is pas de tweede film die ik zie met Yul Brynner na The Magnificent Seven maar bij voorbaat had ik vanwege zijn deelname al het idee dat de film niet meer kon floppen. En wat een rol zet 'ie neer! De rest ook en zoals al vermeld hier: ik dacht bij James Brolin in eerste instantie aan een Christian Bale! Grappig.

Aloude vraagstukken worden weer opgeworpen hier zoals: tot waar moet men de technologie laten komen tot deze zich misschien tegen de mensheid gaat keren? Hier is het niet naadloos uitgewerkt maar dat zetten de spanning en de korte speelduur zo aan de kant. En: komt de mensheid op een gegeven moment (noodzakelijkerwijs?) op zo'n punt dat de bevoorrechte mensen onder ons maar moeten uitwijken naar dit soort escapades -- want het alledaagse leven biedt geen 'thrill' meer (ten gevolge van uit de hand gelopen welvaart en letterlijke en spirituele vervreemding van onszelf en de natuur)? Mag technologie dergelijke doelen dienen, moeten we dat toelaten? Hier kun je langdurige filosofische discussies over voeren. Ik vind het meestal wel leuk als een film een dergelijke kwestie opwerpt om je te inspireren er vervolgens eens goed over na te denken en te discussiëren.

Héérlijk die Charles Laughton! Laughton als Sir Robarts met een niet te stoppen passie voor het recht en de rechtvaardigheid levert hilarische scènes op. Goed genoten van deze prent met verder een aparte ontknoping die ik niet 1, 2, 3 had zien aankomen, toch zeker geslaagd.