Opinions

Antarctica, wat een fantastische film zeg. Te bedenken dat het verhaal ook werkelijk is gebeurd maakt het allemaal nog erger en ontroerender. De acteurs doen het prima, maar het zijn vooral de honden waar je echt een soort van band mee opbouwt gedurende de film. Die scenes dat de mensen de honden moeten achterlaten en later terug willen keren maar dat niet mogen zijn al verscheurend, maar dat is maar net het begin. De film vervolgt daarna grotendeels met hoe de honden proberen te overleven, en iedere keer als er weer eentje sterft doet dat echt iets met je. Wonderbaarlijk genoeg overleven er 2 honden en die eindscene waarbij de Japanse heren en 2 honden elkaar weer zien is één van de meest prachtige, meeslepende, ontroerende scenes aller tijden. Heb de film een paar weken terug gezien en nu ik weer aan die scene terugdenk word ik al weer sentimenteel. Prachtige weergave over hoe ongelooflijk sterk de band tussen mens en dier kan zijn. Een mooie soundtrack geeft het allemaal nog een sterker effect. Ik ben, denk ik, nog nooit zo emotioneel geraakt geweest door een film als bij deze zeg, wauw.

Prachtige plaatjes, top cast, knallende Herrmann-score, een aantal memorabele scènes met Cary Grant. Alle ingrediënten zijn aanwezig om dit een 4,5/5* prent te maken. Maar helaas niet zo'n interessant verhaal.

Hele tijd terug deze film binnengehaald, echter vanwege de behoorlijk lange speelduur jaren links laten liggen, tot het er op een zekere zaterdagavond (het was al laat) opeens van kwam om dit hooggeprezen epos eens te aanschouwen. Dat gebeurde dan ook in één zit; helaas was dit niet vanwege mijn enthousiasme, meer omdat ik gedurende de film steeds nog wat hoop koesterde dat het nog wel beter zou worden (waarom toch altijd die verwachting hebben wanneer bepaald soort films zo hoog in de lijsten staan hè?). Aan het acteerwerk ligt het niet bepaald (wel de psychotische vriendin van Alfredo...), m.n. natuurlijk dat van Sutherland is indrukwekkend -- meer en meer walging steeg in mij op -- eveneens van die vreselijke partner, hetgeen absoluut representatief moet zijn voor de jarenlange (lokale) onderdrukking door Partij-prominenten, afschuwelijk.
Het werd me wel te donker/grauw/zwaar bij bepaalde momenten. Wat me denk ik het meest stoort is de vreselijke nasynchronisatie (heb de Engelse versie gezien, maar dit schijnt bij elke versie zo te zijn (?)); ondanks de grote namen aan hoofdrolspelers, de muziek van Morricone, alles dat aan bod komt in de verhaallijn -- het 'pakte' me paradoxaal genoeg gewoon niet als film, en tijdens het laatste gedeelte van de film wist ook ik echt niet meer waar ik naar keek. Zoals een andere user hierboven ook al aanhaalt voelt het inderdaad in veel gevallen theatraal en onecht aan. Jammer, want dit had toch veel meer potentieel.