Opinions

12 Angry Men, de titel zegt eigenlijk al een heleboel. De film draait om een jury die moet bepalen of een jongen schuldig is aan moord. Het gevolg is uiteraard ernstig, de doodstraf als zij hem schuldig bevinden. De film speelt zich af in een ruimte met twaalf verschillende persoonlijkheden die elk hun eigen redenen hebben om de jongen al dan niet schuldig te bevinden. Een jurylid twijfelt aan de bewijslast en zal de rest ervan moeten overtuigen dat het inderdaad niet voldoende is om de jongen te veroordelen.

De doodstraf is definitief en het is duidelijk dat men hier voorzichtig mee om zal moeten gaan (als je het überhaupt als optie ziet). In deze film blijkt dat veel van de juryleden hier toch wat licht over denken, of eigenlijk helemaal niet nadenken over het leven van de verdachte en meer waarde aan hun eigen activiteiten hechten.

De film krijgt van mij net aan 3 * en dat komt vooral omdat de film mij niet erg kon boeien. Ondanks pogingen om de film een broeierig karakter te geven (weer/zweten/spanningen) vond ik hem eigenlijk totaal niet spannend en gaf het me ook weinig redenen tot nadenken. Ik voer op een ander forum ook wel eens discussies over de doodstraf en dergelijke en herkende in de film ook wat van zulke opvattingen. Het zijn voor mij echter geen nieuwe gedachtegangen, het zet me niet verder aan tot denken omdat ik het eigenlijk zelf allemaal ook al wel bedacht had. Ik stel vragen bij de simpelheid waarmee mensen trachten te oordelen over het leven van een jongen, maar het verrast me ook niet. Het zijn geen verrassende personages, maar stereotiepen die je psychologisch al vrij snel doorgrondt. Weinig verrassingen wat dat betreft. Een uitzondering; Fonda. De persoon die de vragen stelt en daarmee anderen toch aan het twijfelen probeert te brengen. Een intelligente man, maar verder? Dat zijn wat mij betreft de meer interessante personages.

Cast Away draait vooral over het leven van een man uit de moderne tijd die na een ongeluk terecht komt op een onbewoond eiland en daar moet zien te overleven met slechts enkele hulpmiddelen. Dit gedeelte van de film wordt helaas omgeven door een saai begin en teleurstellend slot.

De film draait om Chuck Noland, een strenge Fedexmedewerker die nogal obsessief lijkt met de tijd. Eenmaal op het eiland heeft hij echter niets meer. In deze periode maakt de hoofdpersoon ook een opvallende vriend uit eenzaamheid. Er kan lacherig over worden gedaan, maar dit is wel een punt uit de film wat ik erg sterk vind. Noland heeft niets, maar probeert er toch maar het beste van te maken. De vriendschap werkt voor hem en ik denk ook voor verschillende kijkers. Het geeft een extra dimensie aan het leven op het eiland voor hem.

Waar gaat het dan precies mis met de film? De terugkeer naar de bewoonde wereld is wat mij betreft een flinke misser. Hierdoor wordt de film niet alleen langdradig, dit deel voegt ook maar weinig toe aan de rest van de film. Wat moet ik met die informatie? Het is leuk dat het lukt om van het eiland af te komen, maar er wordt verder ook niets bijzonders mee gedaan.

Op basis van de beschrijving had ik een vermakelijke film verwacht. Niet bijzonder memorabel, maar goed wegkijkend. Dat klopte, en meer. Prima film met een plottwist die ik, naïef genoeg (zat er nog aan te denken), niet direct aan zag komen. Spannend, leuk. Einde ging wat mij betreft net even te lang door, maar was verder niet storend. 4 *.

A Single Man. Niet alleen een alleenstaande man als in relaties, hij staat eigenlijk ook alleen in het leven. Geen (h)echte vrienden, depressies, verdriet. De film draait voornamelijk om deze drie termen.

Opvallend bij de opening zijn de mooie beelden en muziek. Een mooie introductie voor wat komen gaat. Sterke acteerprestatie van Firth, die in zijn rol erg natuurlijk overkomt. Gesloten voor de buitenwereld. Ik las al ergens in een beoordeling dat we misschien maar 10% van zijn karakter weten. Dat idee heb ik ook en dat boeit mij ook. Een personage met diepgang die het achterste van zijn tong nooit laat zien. Andere personages dienen vooral ter illustratie van zijn leven, behalve de student.Er heerst een zekere spanning tussen hen. Een soort wederzijds begrip, droevenis. Beide personages hebben zo hun innerlijke problemen die zij niet aan de buitenwereld willen tonen en verbergen. Om de schijn van een goed leven op te houden lijkt de jongen een relatie met een vriendin te hebben. Charley, een vriendin van Falconer lijkt ook eenzelfde soort probleem te hebben. Waar doet ze het eigenlijk allemaal voor? Misschien is dat wel de hoofdvraag in de film.

Eigenlijk vind ik het een prachtige film. Letterlijk, zeer mooi gefilmd en begeleid met passende muziek. Het verhaal verveelt geen moment en de film heeft ook een erg fijne lengte. Over het einde zullen veel mensen ongetwijfeld nog discussiëren, maar ik heb er wel vrede mee.

Ik had er eigenlijk meer van verwacht op basis van de plotomschrijving. Het is een onderwerp wat mij wel boeit. In deze film wordt de geschiedenis rond de personages verteld. Hun leven is op verschillende manieren beïnvloed door situaties in het verleden, die de rest van hun leven merkbaar blijven. Mattia is een extreem introverte jongeman. Alice komt vooral onzeker over. Zij is vooral eenzaam en ziet in Viola misschien een soort voorbeeld, na eerst gepest te zijn. Geen verdere spoilers, daar mag je de film zelf voor zien. Hoewel de verhalen allebei vrij triest zijn, kan ik niet zeggen dat ze me echt hebben geraakt. Ik kan ook niet precies uitleggen waarom. De film was niet in staat om mij te laten leven met de personages en hun ervaringen.

Vooral bij Mattia had ik toch enigszins te hoop dat hij er wat overheen zou groeien. Alice stond te ver van mijn eigen persoon af. De film is ook nergens echt spannend, omdat de ''uitleg'' vaak al duidelijk te raden is. Daarnaast is de film, wellicht vanwege de vele flashbacks, ook erg rommelig. Verschillende punten worden ook niet verder uitgewerkt. Wat is er bijvoorbeeld met Michela gebeurd? Bij sommige films zijn dit dingen waar je over blijft nadenken, maar hier niet. De film is klaar, af. Er is geen reden om het echt te weten. Morgen ben ik het bij wijze van spreken al vergeten.