Lamar houdt de shots langs vast en toont minutieus de barre realiteit van het menselijke bestaan – leven en dood. In dat naakte realisme doet La Última Tierra soms denken aan Cries and Whispers (1972, Bergman), een andere film die de dood laat zien zoals hij is: ongenadig, lelijk, wreed, pijnlijk.
La Última Tierra blinkt echter vooral uit in schoonheid. Esthetische cinematische schoonheid. Het gebruik van licht, schaduw, compositie, kadrering; het doet denken aan het werk van de Hollandse meesters als Vermeer en Rembrandt. De film van de 32-jarige Lamar heeft geen dialoog nodig, het is er een voor de zintuigen.