Opinions

Wanneer Dumont de tegenstellingen tussen de klassen benadrukt is deze film op zijn best: de pretentieuze Van Peteghems zien schilderachtige schoonheid in de ongerepte, grauwe Franse provincie, de Bruforts leven de dagelijkse keiharde realiteit van het gebied. De focus ligt niet genoeg op deze invalshoek, maar meer op de herhaling van grappen, die vaak niet raak zijn. De overacterende Juliette Binoche (ze is niet de enige, wel de irritantste) maakt het er allemaal niet beter op.

Lees verder: Cinema Interruptus

Van een hilarisch slecht gekadreerde videoboodschap door een stervende pleegvader tot de oeverloze discussies over Darwin, God en wat een slecht jaar 1921 wel niet was voor de natuurkunde, Men and Chicken is een absurde film zoals alleen Jensen hem uit de koker kan toveren. Hij is niet bang om wat boude claims en filosofische gedachten te deponeren over religie en de zin van het leven, maar slaat die vervolgens in duizend stukken met het betere gooi- en smijtwerk. Onevenwichtig naar het einde toe, maar absoluut een der grappigste films van het jaar.

Lees verder: Cinema Interruptus

Me and Earl and the Dying Girl is een echt product van zijn tijd. Er zit een licht hipsterachtig vernislaagje over de film, maar het is altijd oprecht. Niet in de laatste plaats dankzij de uitmuntende jonge acteurs. Het is echter Gomez-Rejon – ooit assistent van Martin Scorsese – die de boel bij elkaar houdt; originele en grappige vondsten houden de interesse vast en gaan hand in hand met authentiek tienerdrama. Wijlen John Hughes zou deze ontwikkeling met trots hebben gadegeslagen.

Lees verder: Cinema Interruptus

Dat viel even tegen..

Na het geweldige Moonlight keek ik hier wel naar uit. Mooi wat Jenkins in die film doet met rassen issues, coming of age, licht, schaduw en kleur. Deze Medicine for Melancholy (prachtige titel) roept vooral ergernis op; Micah blijkt een vervelend mannetje en is vooral geobsedeerd door ras en zelfs gefrustreerd. Mis de chemie tussen de twee leads en het foefje van Jenkins om een soort downlight-achtig filter te gebruiken maakt het eigenlijk allemaal een beetje vlakjes visueel ondanks de soms prima cameravoering. De twee interessantste scènes zijn de enige twee zonder de hoofdrolspelers: de discussie over gentrificatie tussen de buurtbewoners (inderdaad een enorm probleem in SF en Micah's liefdesverklaring voor de stad, de enige scène in kleur.

Het klinkt allemaal vrij Spielbergiaans, een vader en zoon op de vlucht voor de overheid met de zweem van het paranormale om hen heen hangend. Echter, dit blijft een film van een rasechte indie-auteur die ongebaande paden verkent. Dat is zeer te prijzen en gelukkig slaagt hij ook met glans. In de laatste akte gaat het er allemaal bombastischer aan toe, naar het voorbeeld van de eerder genoemde Spielberg en misschien wel iets te ver richting diens klassieker Close Encounters of the Third Kind (1977), maar toch blijft er genoeg over om deze film niet als standaard popcornvermaak te gaan zien. Midnight Special is kleiner vooral, een prettige mix van indie en actie die op beide vlakken werkt. Iets waar bijvoorbeeld Zack Snyder met zijn pretentieuze superheldenfilm Man of Steel (2013) niet in slaagde. Nichols is een regisseur met veel oog voor detail en schoonheid en deinst er niet voor terug de tijd te nemen dat te tonen. Voeg daaraan toe dat de soundtrack bijzonder sfeervol is en je hebt gewoon een prima roadmovie die flirt met zowel de betere achtervolgingsthriller als epische scifi.

Lees verder: Cinema Interruptus

Slackers zijn niet meer de alto’s uit Richard Linklaters wereld, maar bevoorrechte twintigers die hun niksnutterij verpakken in narcisme en online statusupdates. De apathie en leegheid is hier niet interessant of zelfs maar fascinerend. Het is vervelend. Mistress America begint helemaal niet slecht, maar verzandt steeds verder in een simpele klucht vol bordkartonnen karakters. Zo verpestte Baumbach het matige While We’re Young (2014), en zo verpest hij ook deze film.

Lees verder op Cinema Interruptus