Opinions

Waardige opvolger van het origineel wel. De film voltrekt zich op een rustig tempo, wat ik wel prima vindt, en wordt vooral gedragen door de visuals, die echt heel goed zijn en een fantastische sfeer scheppen.

Het verhaal is ambitieus en werkt bijna helemaal, met een paar mindere momenten zoals het cliché van een ondergronds leger van verzet a la Dumbledore's Army -gelukkig bleef dat maar een klein stukje en enkele dialogen die niet helemaal scherp waren.

Het acteerwerk vond ik over het algemeen goed, met uitzondering van Jared Leto, die erg weinig diepte aan zijn karakter gaf en meer een soort typetje speelde (al vond ik zijn karakter ook het minst interessant). Ryan Reynolds moest een groot deel van de film in zijn eentje dragen, maar deed dat met verve naar mijn mening.

Bonuspunten voor het mindfuck-moment waarin zijn A.I. vriendin zich synchroniseerde met zijn menselijke aanbidder en de twee samensmolten tot een soort superwezen.

Mindere punten vond ik zoals al eerder genoemd Jared Leto, en de muziek. Die haalde het echt niet bij het origineel. Het geluid was er wel, maar daar bleef het vaak bij en op de ergste momenten klonk het als Hans Zimmer die de geluidenbank van de Batman-trilogie probeerde te recyclen met zijn bekende 'WHAMbabadamdam'. Het sterkste moment van de muziek was dan ook toen ze het thema van het origineel weer terughaalden, en dat was gewoon een bijna exacte kopie van Vangelis.

Over het algemeen een ambitieuze film die geslaagd is, maar heel soms iets beter had kunnen zijn.

Achteraf gezien is het idee vooral keimaf. Blanke mensen die zwarte mensen. naar hun huis lokken met hun mooie dochter, hypnotiseren, een hersentransplantatie geven en hun lichaam overnemen, het had ook makkelijk een 100% comedy kunnen zijn geworden. Maar dat was te makkelijk geweest.

Niet dat er geen grappige momenten in zaten. Het begin met de jongen en de vader van zijn vriendin vond ik hilarisch ongemakkelijk. En ook later zoekt de film heel duidelijk de grens tussen thriller en comedy op, waarbij die toch wel aan de thriller-kant blijft. Echt horror vond ik het niet.

Het verhaal is sterk en zit vol slimme momenten, zoals hoe hij zichzelf weet te redden door katoen te plukken.

Veel goede acteerprestaties, met name de hoofdpersoon en Georgina de kamermeid.

Wil ik tot slot even zeggen dat de film weliswaar racisme van blanke mensen behandelt, maar zich duidelijk niet richt op het stereotype racist, de zuidelijke, Trump-stemmende redneck, maar zijn pijlen juist richt op de linkse, 'progressieve' mensen die zo erg proberen te bewijzen dat ze niet racistisch zijn dat ze racistisch worden. Dat vond ik wel een verfrissende kijk.

Natuurlijk een iconische film. Acteerwerk, regie, allemaal te gek. Maar voor mij komt de echte ervaring pas aan het eind.

De titel is natuurlijk niet voor niets Pulp Fiction. De film is weliswaar geen letterlijke pulp, maar gebruikt vaak de elementen van pulp - platte, nietszeggende verhaaltjes die nergens over gaan - om een soort van atmosfeer te scheppen. Met dat idee, dat de pulp een soort inspirerende factor is, in het achterhoofd, is de kijkervaring van deze film, althans voor mij, heel anders.

Het verhaal is in deze film volgens mij niet zo heel erg belangrijk. De verhaallijnen zijn niet erg verheffend. Alles is goed gepresenteerd, goed geschreven, consistent en er zitten hier en daar onverwachte, goed bedachte, grappige momenten, zoals Marvin die in het gezicht geschoten wordt maar om werkelijk te spreken van inspirerende, diepgaande intriges, nee.

Dat is, denk ik, ook niet de bedoeling geweest. Het zijn simpele verhaaltjes, bewust zo gehouden, op een zeer vaardige wijze gepresenteerd, zodat de film op eerste blik voor sommigen misschien een hersenloze crimethriller lijkt, maar uiteindelijk iets heel kunstigs blijkt te hebben. Dit is met enige fantasie wel te vergelijken met pop-art kunstenaars, die elementen uit de popcultuur zonder bijzondere inhoud in een ander frame, in een ander licht plaatsen. Dat plaatst deze film niet alleen boven andere crime/comedy/thrillers, maar eigenlijk in een heel andere categorie.

Dat maakt deze film ook zo succesvol; je kunt er een enorm kunstwerk van maken, of je kunt hem zien als simpelweg een amuserende, soms komische, spannende misdaadfilm. Is een van de twee visies beter dan de andere? Ik denk van niet.

Toch komt, zoals ik al heb gezegd, de ultieme ervaring pas aan het eind. Aan het eind ontstijgt de film namelijk werkelijk alle pulp en maken we een karakterontwikkeling mee van Jules, van een simpele hitman die zonder morren doet wat hem gezegd wordt, naar een "verlicht" persoon die zijn eigen innerlijke stem zoekt. Natuurlijk waren er van tevoren al genoeg momenten waarop Tarantino laat zien dat hij veel, veel beter kan dan werkelijke pulp - de film is daarom ook niet letterlijk pulp - maar dit is een van de meest ingrijpende momenten, waarop Jules niet alleen zijn eigen leven omgooit, maar (waarschijnlijk) ook het leven van Pumpkin en Honeybunny, de overvallers. Deze gebeurtenis is misschien niet de meest memorabele scene, hij bevat immers geen gevatte oneliners, grappige citaten, bijzondere of onverwachte twists, maar het is voor mij, tenminste bij het kijken van de film, wel de meest krachtige. Het beeld van de twee gangsters die daarna het restaurant uitlopen, met de surfrock op de achtergrond, geeft die laatste momenten iets magisch, waardoor je de film afsluit met het gevoel iets groots te hebben meegemaakt.

In het begin is hij wel ietwat lastig te volgen, vanwege de vele verhaallijnen die door elkaar lopen en vrij harde overgangen (dat had ik trouwens ook met Persona). Maar ik dacht, gewoon blijven kijken en geen zorgen maken, het komt wel bij elkaar, en dat kwam het ook.

Fantastisch gefilmd, erg mooie beelden, fascinerende karakters (Het deed soms denken aan 'O Brother, Where Art Thou?') en het verhaal ook erg boeiend. Hoewel het in het begin langs elkaar heen lijkt te lopen, is het thema altijd hetzelfde, het leven en de dood en alle existentiële vraagstukken die daarmee te maken hebben.

Daarnaast ook gewoon heel grappig. Goed, grappen in de zin van 'vrouwen, je kan niet zonder ze leven en niet met ze leven' zijn natuurlijk zo oud als de pest (no pun intended), maar in de middeleeuwse context passen ze perfect.

Enigszins oud, natuurlijk, maar doorstaat de tand des tijds zeker. Ik zat er ook een stuk meer in dan bij Persona. Toch maar gauw meer Bergman's gaan zien.