Gisteravond weer bekeken na het stemrondje verloren te hebben, en moet zeggen had er totaal GEEN spijt van.
Ik weet nog dat ik er geen hoge pet van op had, maar toen was ik ook nog wel erg jong.
Alles, maar dan ook alles in deze film is een genot om naar te kijken. De acteurs, het decor, verlichting, locaties...alles! Samen met de dialoog, monoloog en de soundtrack maakt het deze film een ware britse klassieker die de liefhebber gezien moet hebben. Natuurlijk is niet iedereen gecharmeerd van het geromantiseerde gebruik van drugs en misschien zal ook het surrealisme vele mensen de film doen afzetten. Vaak voelt de film aan als een lange trip ala Fear and Loating maar dan wat minder psychopatisch.
Zelden heb ik in een film zo een geweldig gebruik van editting gezien bij het werkelijke nemen van de shot heroine (Denk aan Requiem for a Dream). De totale stilte, De close-ups, het is allemaal ZO intens in beeld gebracht, ge-weldig!
En dat telt natuurlijk voor meer scenes die je zeker niet gauw zal vergeten..
Nu ben ik niet echt heel bekend naar het verdere werk van Ewan McGregor maar ik moet zeggen dat 'ie hier wel een ontzettend sterke acteerprestatie neerzet. Hetzelfde moet gezegd worden van Robert Carlyle (Begbie) die hier een geflipte, paranoide, gewelddadige held op sokken presenteert.
Zoals ik al zei, een echte film die de liefhebber gezien moet hebben.