Opinions

Even een paar dingen hoor. Voordat de zelfbenoemde "estheten" hier de overhand krijgen.
Zeg niet dat ik er zelf een ben, maar er lijken hier 2 kampen te ontstaan. Komt ie dan: de gulden middenweg.

Ik snap totaal niet wat iedereen zo geweldig vindt aan Crystal. Echt niet het soort figuur (met haar vreselijk hinderlijke opmerkingen over penis-size) waar je in een zogenaamde stilistische film als dit op te wachten zit. Meer een wijf voor in een Tarantino film. Haar fysieke uiterlijk vond ik dan wel weer goed gekozen, het gaat mij meer om hoe snel ze het bijltje er bij neer gooide en een soort mental breakdown kreeg - en die opmerkingen. Zo iemand zou dan bazin van een drugssyndicaat moeten zijn back in the States? Echt totaal ongeloofwaardig - verklaart overigens wel een hoop over de beweegredenen van zoon Billy.

Hetzelfde geldt voor het Chang figuur. Echt geen legendary badguy zoals ik verwacht had. En zoals Halcyon al opmerkt: hij heeft absoluut niet het charisma om zonder veel dialoog of diepgang overeind te blijven. Verder het soort stereotype twisted fuck - die er een idyllisch huisje op na houdt en alles over heeft voor zijn lieve kleine dochtertje. Verre van origineel. Had liever iemand a la Anton Chigurh gezien. Then again - dat zou dan ook niet zo origineel zijn
Het kapmes - dat steeds uit het niets verscheen vond ik top. (Heb in enkele recensies het woord samurai zwaard en/of katana horen vallen - shame on you).

Bottomline: als je een style over substance film maakt, zorg dan dat het kleine beetje substance dat je wel hebt aansluit bij de style...

Voor de rest vond ik het visueel helemaal niet zo mooi. Style over substance - ik kan het alleen maar aanmoedigen - en ik zat er ook echt op te wachten. Winding Refn's style was dit keer simpelweg niet goed, overweldigend en sfeervol genoeg. Het voelde serieus allemaal vrij makkelijk allemaal. Op enkele shots na, toegegeven.
Maar, het merendeel leek het op het resultaat van een gedachtengang a la: "Oh ja, die muur daar heeft wel een leuk patroontje - gooi er een rood licht overheen en hop, klaar. Allemaal veel te makkelijk en te gemaakt. Allemaal veel te clean en netjes. Geen probleem hoor, maar had het dan bijvoorbeeld in zwart-wit gedaan. Als Winding Refn echt veel tijd aan deze dingen besteed heeft, wat ik in veel shots serieus betwijfel - ja sorry, maar dan is het (voor mijn smaak) gewoon echt niet esthetisch genoeg.

Ik geef toe, m'n verwachtingen waren dan ook wel hoog.

En wtf was ineens die daglicht hotellobby scene na dat vooral rode, maar ook blauwe en groene begin? Hebben mensen daar al over gesproken? Heb niet alles terug gelezen.
De tot dan toe redelijk opgebouwde sfeer en stijl werden even in 1 klap compleet naar de vernieling geholpen... Soort van "He jongens, even back-to-reality hoor! Moeders komt aan in Bangkok!" Waarom komt moeders niet in het RGB Bangkok aan? Omdat dan misschien haar kennismakende dialoog met de receptioniste minder goed uit de verf komt?
Zo zaten er nog een aantal stijl-brekende scenes in, maar dit was wel heel duidelijk de grootste, erg jammer.