Log

Onderhoudende film, met vlagen spannend. Het zou te verwachten zijn dat je een gelikte, strak gemonteerde thriller te zien krijgt, zoals Zero Dark Thirty. In plaats daarvan koos Anderson voor een 'losse' benadering van de scenes. De personages stuntelen wat in de grote landschappen, alsof ze zich weinig raad weten met de wapens en macht die ze in handen hebben. Dit werkte deels goed, omdat 'het kwaad' - een wereld van technocratie/fascisme- veel ambivalenter wordt. Je voelt het menselijke erdoorheen. Personages doen soms maar wat en hebben persoonlijke motieven die contrasteren met grote idealen (seksuele lust, het vinden van een geliefde t.o.v. witte suprematie, het volk aan de macht etc.). Het is daarom ook begrijpelijk dat er veel humor in de film zit, het maakt het geweld extra wrang. Tegelijkertijd voelt het daarmee alledaags: ja, dit zou best een wereld kunnen zijn die weinig van ons afstaat.

Toch gaat die vrije benadering na een tijdje wat slepen en voelt het onlogisch aan dat er in deze strak georganiseerde werelden - terroristen enerzijds, leger/regering en grote bedrijven anderzijds zoveel ruimte is voor het navolgen van die persoonlijke motieven. De schrijver liet zich hier te veel ruimte. Want waarom wordt Bob nog zo beschermd terwijl hij allang buitenspel staat? Hoezo kijken zo weinig mensen over de schouder van Lockjaw mee? Waarom is Lockjaw zo naïef t.o.v. van de Christmas Adventurerers? En is het einde van de film niet heel vreemd gezien de inval die eerder plaatsvond?

De film biedt een interessante spiegel voor het nu maar heeft te veel losse eindjes om als kunstwerk boven andere films uit te stijgen.

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted