Opinions

BREAKING POINT - Pornografisk Thriller (' 75)

Breaking Point was Bo Arne Vibenius derde en (waarschijnlijk) laatste avondvullende film die hij dit keer (uit voorzorg) regisseerde onder het pseudoniem Ron Silberman Jr.

De protagonist Bob Bellings (gespeeld door Andreas Bellis, cameraman van o.m.

Vibenius' Thriller) is een contactgestoorde kantoorklerk die zijn dagen op kantoor slijt met monotone werkzaamheden en erotomaan dagdromen. Wanneer in een nieuws-

uitzending op t.v. melding gemaakt wordt over de verkrachtingsfantasieën van vrouwen gaan al zijn remmen los...

Een pornografische thriller zoals de ondertitel op sommige oude film affiches beloofde is slechts voor de helft waar want door gebrek aan suspense wordt het nergens een thriller. In een interview heeft Vibenius wel eens gezegd dat hij met Thriller een preten-

tieloze filmhit had willen maken met commerciële intenties maar dat Breaking Point een dieper liggende beweeggrond zou hebben. Hoewel niet echt bijtend, heeft de film als maatschappijkritische satire wel zijn momenten. (zoals een misogyne grap met een kop koffie, een bizarre Freudiaanse metafoor met een vlieg, necrofilie, pedofilie...etc.)

De plot heeft eigenlijk maar één echt personage en al is Bellis wat karikaturesk in zijn spel, voor mij was het overtuigend genoeg. In tegenstelling tot de in Thriller later ingevoegde pornografische sequenties gespeeld door stand-in's nam Bellis deze (geslachts.. ha...ha) delen wel voor zijn rekening. Opvallend is het gebruik van de soundtrack waarbij het wereldberoemde citer geluid (Anton Karas) uit The Third Man in een heel andere context geplaatst wordt. Karas was overigens speciaal naar Zweden gekomen om de muziek opnieuw in de studio op te nemen.

Net als Thriller kwam ook Breaking Point niet door de (toch wat liberalere) Zweedse censuur en ook in het Grindhouse circuit in de V.S. kreeg de film geen voet aan de grond. Na dit fiasco weidde Vibenius zich met succes aan t.v. commercials en heeft sindsdien geen film meer gemaakt. Het blijft voor mij toch fascinerend dat Vibenius op voorhand toch moet hebben geweten dat na de verbanning van Thriller deze film zeker hetzelfde lot zou zijn beschoren. Het maakt zijn ideëen en motieven voor de film in ieder geval wel geloofwaardiger. Ik vermoed dat Breaking Point heden ten dage ook veroor-

deeld zal blijven tot een klein publiek en zijn obscure status zal behouden. Toch blijft het jammer dat Tarantino naast zijn hommage aan het Lindberg karakter in Kill Bill niet ook wat financiële middelen heeft aangewend om Vibenius te helpen met Thriller 2.

Gelukkig krijgen in het DVD tijdperk onafhankelijke filmmakers als Vibenius (maar ook bv. Van Bebber, Giovinazzo, Kern...etc) een welverdiend podium. Zij waren het nl. die tegen de klippen op en door bezetenheid, doorzettingsvermogen, talent en drang naar eerlijkheid, werk hebben gemaakt dat juist die onderscheidende authenticiteit bezit dat het exploitatie genre zo interessant maakt!

Deze Canadese low-budget film (oftewel Canuxploitaton) is een naar mijn smaak door Donovan effectief en met vaart in beeld gebrachte beklemmende thriller. Qua verhaallijn, een kleine geïsoleerde groep die het opneemt tegen een gewapende overmacht, speelt hij overigens leentjebuur bij Carpenter's briljante Assault on Precinct 13 die op zijn beurt weer geïnspireerd was door Hawks' klassieke western Rio Bravo. Goede rollen van Tom Nardini (zie foto) en Doug Lennox (behept met een duivelse saterkop) als de leider van het zooitje ongeregeld.

Destijds uitgegeven in Nederland door het video label Video Screen dat net als Vestron Video International, CNR Video en Concorde Video de videotheken in de jaren '80 voorzagen van deze politiek incorrecte en met ongemotiveerd geweld doordrenkte exploitatie films.

In Europa (dus ook Nederland) werd de film uitgebracht als Night Warriors en de enigszins misleidende illustraties op de voorzijde van de betreffende hoes beloofde een Mad Max-achtige sfeer met getattoeeërde in leer gestoken punkers. Dat laatste was overigens toentertijd de rede dat hij me wat tegenviel. Maar nu 27 jaar later, natuurlijk ook vanuit een nostalgisch perspectief, beviel de film me beter en heb ik mij gedurende de 84 minuten prima vermaakt.

De synopsis op de achterzijde van de video hoes luidde:

De politie is in staking. Als de nacht valt liggen de straten er verlaten bij. Niemand waagt zich op straat, behalve diegenen die de duisternis als dekmantel gebruiken. Een militante knokploeg overvalt een bar. Het loopt uit de hand en er valt een dode. Alle getuigen van deze moord zullen moeten sterven. Eén van hen ontsnapt en verschanst zich na een achtervolging in het appartement van een aantal jongelui. Het wordt een zware strijd om de tot de tanden bewapende aanvallers buiten te houden. De belegering duurt de hele nacht....

Interesant Canadees artikel over de film: Canuxploitation Review: Siege