A-ha: The Movie (2021)

Of A-Ha nog nieuw materiaal gaat opnemen? Zit er dik in, aldus Waaktaar. Nog niet bijkans, verklaart Furuholmen. Wie dacht dat alles koek en ei is en was in de meest succesvolle Noorse popband aller tijden is meteen illusie armer. Deze documentaire richt zich op de jaren waarin de drie bandleden zich volledig stortten op hun muzikale carrière en behandelt de pieken en dalen. A-Ha is één van die bands die worstelde met de balans tussen muzikale integriteit en het imago als popidool dat met name rond frontman Morten Harket bleef hangen. Fricties over royalty's zetten de verhoudingen binnen de band op scherp in deze documentaire die afrekent met het geijkte imago van de band en waarin zo’n beetje alle hits – met wat aardige weetjes voor de liefhebbers – de revue passeren. Fans zullen daar van smullen, maar A-Ha hoeft er niet op te rekenen dat zij hiermee een nieuwe schare fans werven. Daarvoor blijft het toch wat teveel op de oppervlakte steken.

Als muziekliefhebber zie ik meestal documentaires van bands waar ik al veel over weet. Al is het sowieso leuk om nog meer nieuwe dingen te weten te komen en te genieten van rechtstreekse interviews en de nodige archiefbeelden. Van a-ha ken ik enkel de grote hits doorheen de jaren. Deze docu is best wel goed gedaan. Misschien niet zo creatief als film, maar als ik van een band meer wil te weten komen is dit wel de aanpak waar ik van hou. Genieten van de muziek die vooral centraal staat en het gevoel hebben dat je na deze documentaire het volledige plaatje hebt van de band. Al is het natuurlijk een selectie van dik anderhalf uur. Het is een boeiende film geworden, absoluut aan te raden.

Mooie documentaire. A-ha was en is nog steeds één van mijn favoriete popbands. Juist omdat ze meer synths gebruikte dan gitaren. Plus de stem van Morten is echt prachtig. Meestal ben ik niet zo'n fan van mannelijke vocalen op Morten na en nog een paar: Simon Le Bon (Duran Duran) Rick Astley Tony Hadley (Spandau Ballet) Neil Tennant (Pet Shop Boys) Tom Chaplin (Keane) Ik las in een review dat de mannen elkaar niet uit konden staan, maar ik vind dat wel meevallen. In elke band krijg je 'wrijvingen', maar van wrijving krijg je glans. Dus het levert ook weer mooie muziek op. Ik denk wel dat Pal de meeste lastige is van het stel. Hij heeft volgens mij een iets te groot 'ego'. Hij straalt ook het minst. Jammer, als je 50 miljoen platen hebt verkocht en je sporen allang hebt verdiend. Ik zou dan wat meer genieten en jezelf niet te serieus nemen. Je bent al lang binnen en voor het geld hoeven ze het niet meer te doen. Dus maak gewoon plezier en breng af en toe een leuk album uit, denk ik dan.