Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

5. https://www.moviemeter.nl/film/6456]Real Women Have Curves (Film, 2002) 🇺🇸

90 minuten

Patricia Cardozo

FTV - (2)

Totaal: 10

[url=https://ibb.co/gZGJVSRk[/url]

Mooie coming of age film, die op een rustig tempo voortkabbelt. De film heeft hier ook de perfecte speelduur voor. Ik lees her en der een vergelijking met 'Lady Bird' en daar kan ik mij wel in vinden. Een fijne vondst.

3.5*

05. K-19: The Widowmaker

138 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 10

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2348.300.jpg?cb=1552637917

Eigenlijk kan ik concluderen na deze film dat onderzeeër films gewoon niet gemaakt zijn voor mij. Ik kan er gewoon geen plezier uit halen, vind het vaak tergend saai en onwijs langzaam, en dat gevoel had ik wederom hier ook. Er zijn wel enkele films waar ik nog van kan genieten maar, ik merk dat het toch vaker negatief dan positief is. Ook deze K-19 deed me allemaal maar weinig. Ik zette hem ook puur op omdat Bigelow hier de regie had, en ik die mooi mee kan nemen voor de challenge maar, daar is ook wel alles mee gezegd.

https://resizing.flixster.com/zx2vLDhFsoL-Wb1AFTQlIM0pF3g=/620x336/v2/https://resizing.flixster.com/-XZAfHZM39UwaGJIFWKAE8fS0ak=/v3/t/assets/p29107_i_h10_aa.jpg

Overigens wel een sterke cast, ik bedoel Neeson en Ford weten er op zich wel wat van te maken. En ik moet zeggen dat het stukje waar ze die nucleaire reactor of wat het ook was moesten onderhouden of vervangen was nog wel leuk was om te volgen, al was dat in mijn ogen wel één van de weinige scenes in de film die überhaupt leuk was om te volgen.

https://occ-0-8407-116.1.nflxso.net/dnm/api/v6/E8vDc_W8CLv7-yMQu8KMEC7Rrr8/AAAABRvqEkaqpekdIQqcjd1HUUEvZQHzFurtJ9rJ0ILq6CtSYVWdDXkDLd-s0maYdS7Npt9LePN4U_BF8SN22Mg8duSLbgPdMbY5wny3.jpg?r=bbe

06. American Honey

163 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 12

https://www.moviemeter.nl/images/cover/438000/438324.300.jpg?cb=1659297793

Ik vond de manier van filmen prachtig, alsof je er midden in zit. Toch miste ik wel wat diepgang, of misschien een iets interessanter verhaal. Met vlagen kon ik er niet echt wat mee, al voelde ik wel een indirecte boodschap binnen deze film. Want hoewel het leven van andere prachtig lijkt, ben je vooral zelf de gene die een beter leven voor jezelf kan maken. Star koos dan wel de vrijheid van de rondtrekkende groep, duidelijk was het niet altijd dat gene wat ze zocht.

https://media.newyorker.com/photos/59097a9a1c7a8e33fb390034/master/pass/Brody-American-Honey.jpg

Maar, het blijft een film die je wel wilt uitzien, en je blijft het ook uitzitten. Nergens had ik het gevoel dat het me te lang duurde, en dat is best komisch aangezien de enorme tijdlengte die deze film met zich mee draagt. Vooral een leuke sfeer die er hangt, en dat neem je zeker mee met je als kijker. Maar, zoals ik al zei; misschien met vlagen wel iets meer van verwacht.

https://www.rogerebert.com/wp-content/uploads/2024/07/American-Honey.jpg

Volledige mening.

24. First Cow (2019)

Regisseuse : Kelly Reichardt

121 minuten

FTV : puntentotaal 48

https://images.bauerhosting.com/legacy/media/60af/7f9e/e6bc/49f7/160f/ebe4/first-cow-1.jpg?ar=16%3A9&fit=crop&crop=top&auto=format&w=1440&q=80

Wat een originele film. Ik vreesde alweer het ergste na die lange openingsscène waarin een schip tergend langzaam kwam langsvaren. "Toch niet weer zo'n traag geval", dacht ik. Maar eigenlijk viel dit best mee zo gauw de twee kerels elkaar ontmoeten en ze een snood plan verzonnen om flink wat geld te verdienen. Simpel verhaal. En toch boeiend genoeg. Een film over vriendschap en entrepreneurschap in de vroege 19de eeuw.

Sterke punten: Origineel en boeiend genoeg.

Zwakkere punten: Aan het begin redelijk traag

Persoonlijke rating : 3.5*

Filmografie Kelly Reichardt : Ook gezien van deze regisseuse - "Old Joy (2006) - 2.5*"

13. Women Talking (2022)

Regisseuse: Sarah Polley + vrouwelijke hoofdrollen: o.a. Rooney Mara, Claire Foy & Jessie Buckley

104 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 26

Bron: Film1 (daar nog kort te zien)

Die titel is wel goed gekozen zeg. Man, man wat een hoop gezwets in deze film!

Lastige film. Je ziet verdriet, angst, wanhoop. Maar ik voelde het geen moment. De boodschap kwam totaal niet over. Veel te theatraal gebracht. En ik miste een stuk context. Enige introductie van de verschillende (hoofdrol)speelsters was welkom geweest. Dan had ik wellicht iets meer feeling gehad met deze dames. Dat nagenoeg alles is gefilmd op één (saaie) locatie helpt ook niet mee. Wat rest is een vrij bloedeloze vertoning waar je je vooral zit te storen aan het hoogdravende (filosofische) geneuzel.

Dit was filmstem numero 2.700 op MM!

2,5*

3. The Last Showgirl (2024)

Regisseur: Gia Coppola

85 minuten - Verenigde Staten

FTV 2 - Totaal: 6

https://media.outnow.ch/Movies/Bilder/2024/LastShowgirl/001.jpg

Bij het horen van de naam Pamela Anderson denk ik aan Baywatch en aan een sekstape. Bij de naam Pamela Anderson heb ik geen associaties die duiden op een groot acteertalent. In The Last Showgirl bewijst Pamela Anderson dat ze meer kan dan schaars gekleed paraderen en seksueel actief zijn in een video. Pamela Anderson kan daadwerkelijk acteren.

Dat de oorsprong van de film in een toneelstuk is gelegen, is goed te zien. Er zijn slechts enkele locaties. De meeste scènes spelen zich in de woning van Anderson of backstage af. Een ander toneelmatig aspect aan de film is dat er weinig handeling is. De meeste tijd wordt er gepraat. Daarbij blijft veel onuitgesproken. Om uit het gebabbel een boodschap te filteren moet je als het ware onder de woorden kijken. De personages hebben de neiging om het vooral niet over bepaalde persoonlijke issues te hebben. Te pijnlijk. Te confronterend.

In de film worden de dingen zonder enige vorm van zoetsappigheid tegenover elkaar geplaatst. Schoonheid en lelijkheid. Begeerlijkheid en onaantrekkelijkheid. Introspectie en oppervlakkigheid. De film schroomt niet om de droomwereld waarin de meeste personages zo gerieflijk en vol zelfbedrog verkeren, te demonteren. En dat levert een schrijnend beeld op en is ontroerend zonder dat Coppola opzichtig op de traan speelt. Goeie film.

51. La Mujer del Puerto (1934)

Mexico - 76 minuten - Vrouwelijke protagonist: Rosario (Andrea Palma)

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 99 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 112 punten

Bron: Pindakaas (maar staat ook op ok.ru)

https://i.ytimg.com/vi/l3_aETpYaks/maxresdefault.jpg

Rosario wordt een prostituee nadat ze haar vader verliest en ontdekt dat haar verloofde een relatie had met een andere vrouw. In Veracruz leeft Rosario boven een ordinair cabaret en verkoopt ze haar lichaam aan de matrozen die in de haven aanleggen. Op een nacht redt een zekere Alberto haar uit de armen van een dronkaard die zich aan haar wil vergrijpen. Ze nodigt hem uit op haar kamer en ze bedrijven de liefde. Wanneer ze nadien met elkaar praten ontdekken ze dat ze broer en zuster zijn.

Heerlijk toch, die synopsis. Prima Mexicaans melodramaatje. Vakkundig gemaakt ook. Nog eentje van Sector Cine's Best Mexican Films of All Time.

3,2

Heb nog eens het lijstje bijgewerkt. 270 Films hebben we al bijeen gekeken (zelf 52 hiervan gezien dus een kleine 19%). Ik kom dan wel tot de onthutsende vaststelling dat er ene John Milton is die zo maar eventjes 20% van deze lijst voor zijn rekening neemt. Streber

en nog met vage Mexicaanse fillempies ook nog!

52. Dirty Angels (2024)

Verenigde Staten - 104 minuten - Vrouwelijke protagonisten: De Vieze Engelen

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 101 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 114 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/original/dWkdmxIkH9y23s9v1PjQFhTGIwo.jpg

Wanneer een groep schoolmeisjes wordt gegijzeld in Afghanistan, sluit een Amerikaanse soldaat genaamd Jake (eva Green) zich aan bij een volledig vrouwelijke commando-eenheid om ze te bevrijden. Hun plan is het vertrouwen van de terroristen winnen door zich voor te doen als leden van een hulporganisatie. Maar dubbelspionnen, tragedies en de geesten uit Jake's verleden bemoeilijken de redding tijdens de missie.

Met een 4,3 op IMDb en een 4,2 Metascore zijn publiek en filmcritici het weer eens met elkaar eens: De Vieze Engeltjes is niet heel goed. Geen meesterwerkje, zeg maar. Toch kon joolstein er wel 3 sterretjes aan kwijt, dus het leek JM een goed filmpje om wat tegengewicht te geven aan al die fijnbesnaarde, snobbencinema van de afgelopen dagen. Met Goldeneye en Casino Royale regisseur Martin Campbell in de regiestoel kan het nooit zonde enige waarde zijn. Toch?

https://static01.nyt.com/images/2024/12/12/multimedia/12dirtyangels-review-gqbf/12dirtyangels-review-gqbf-videoSixteenByNine3000-v2.jpg

En nee, hoewel het absoluut een 13 in een dozijn filmpje is, is echt niet alles prut Aan Dirty Angels. Maar sommige zaken zijn absoluut matig, en er zijn weinig dingen waar de film echt mee compenseert. De bordkartonnen karakters strompelen wat door het chaotische plot en zijn overgesimplificeerde Midden Oosten setting heen, terwijl ze af en toe een wat gare dialoog mogen hebben. Zonde dat je een Oscargenomineerde actrice als Maria Bakalova hebt, en er he-le-maal niets mee doet. Zelfs de cartooneske fundamentalistische bad guy ontbreekt overigens niet.

Ik was van plan om net naar boven af te ronden, maar nu ik er nog eens over nadenk en het einde nogmaals heb bekeken, rond ik tóch naar beneden af. Snel weer een Filipijnse festivalwinnaar erin JM, snel. Snel!!!

2,2*

6. Ise Yarar Bir Sey (Film, 2017) - MovieMeter.nl

https://images.nrc.nl/CoFEp7ufddffAgkgIUDDCMOmBYM=/1280x/filters:no_upscale()/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data39387057-bda1cd.jpg

Regisseur: Pelin Esmer

FTV - 2 punten.

Puntentotaal - 12 punten.

4*

Eerste echte voltreffer. Schitterende film die vooral tijdens de treinreis indruk maakt. Terloopse gesprekken tussen verschillende personages afgewisseld met poëtische onderbrekingen. En dat allemaal met op de achtergrond het mooie Turkse landschap. Het is herkenbaar, maar ook een tikkeltje mysterieus en betoverend. Sterk regiewerk en overtuigend acteerwerk van de twee actrices. Het tweede gedeelte met Yavuz is iets minder, maar ook hier zijn er nog genoeg mooie momenten om van te genieten.

9. Elaha (Film, 2023)

Duitsland - 110 minuten - Vrouwelijke regisseur: Milena Aboyan

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 18

Bron: Sooner.be

Quotering: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/3R5KGleK3w7LLnEDM4jC3Z66fIl.jpg

Niet voor het eerst dat ik via een film vaststel dat moslimjongeren gigantisch botsen met de traditionele moslimcultuur en de Westerse samenleving waarin ze opgroeien. Het gaat verder dan de loutere generatiekloof tussen (groot)ouders en hun kinderen omdat die religieuze en culturele waarden een extra beladen pigment bezorgen.

Zo ook Elaha, een niet onknap jong moslimmeisje die haar maagdenvlies moet herstellen vooraleer ze in het huwelijk stapt met haar vriend. Interessant om te zien wat de familie van haar verwacht en hoe ze deuk op haar uitoefenen. Marges en nuances zijn er niet. De film is niet steeds evenwichtig, maar geeft toch een prima kijk op het gebeuren.

Verder op niveau betreft acteerwerk en camerahantering. Geen topper, maar zeker meer dan degelijk.

10. Las Hijas (Film, 2023)

Panama - 80 minuten - Vrouwelijke regisseur: Kattia G. Zuniga

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 20

Bron: Sooner.be

Quotering: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/rbqsy4RMU62RsBb28RvHnNDX3Zb.jpg

Bij deze film kan ik meteen het land Panama van mijn lijstje schrappen. Steeds mooi meegenomen. De film zelf was ook niet helemaal verkeerd. Niet dat ik er ontzettend warm van liep, zeker naar het einde toe verliep het wat chaotisch en ongestructureerd met de ontmoeting met de vader waarbij ik geen idee had hoe ik het moest plaatsen.

Eerder een coming of age film van twee zussen, zowel fysisch als qua persoonlijkheid erg verschillend, die in Panama belanden en worden ondergedompeld in een subcultuur met andere jongeren.

Niets wereldschokkends, maar mede door de korte speelduur best verteerbaar. Het was niet de film die ik verwachtte vanuit Panama waarbij het decor vrij zorgeloos en netjes was, net als het leven van de jongeren.

16. Bloody Mama (Film, 1970)

90 minuten

FTV

Puntentotaal: 32

https://dkanut5j171nq.cloudfront.net/catalogue-images/ti100443.jpg

Kennelijk gebaseerd op waargebeurde feiten. De film heeft een redelijk hoog Bonnie en Clyde gehalte. Daar waar ik voor het misdaadkoppel nog enigszins sympathie kon hebben was dat totaal niet het geval bij Bloody Mama en haar 4 zonen. De film is zeker in het eerste deel nogal fragmentarisch schipperend tussen bruut geweld en comedy. Er zitten ook (vuur)gevechten en actiescènes maar heel bloederig wordt het zelden. Personages blijven ook redelijk vlak. Het is te behappen, maar Roger Corman heeft veel leukere films gemaakt.

53. Karnal (1983)

Filipijnen - 123 minuten - Vrouwelijke regisseur: Marilou Diaz-Abaya

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 103 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 116 punten

Bron: Pindakaas

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZmIwMzRmM2UtYTNhYS00YzZhLWIxOTgtYTQ2MDk3ZDdjY2ZjXkEyXkFqcGc@._V1_FMjpg_UX1280_.jpg

Een bruidegom neemt zijn bruid uit de grote stad mee naar zijn geboorteplek om zich te vestigen in het huis van zijn vader. Getroffen door haar griezelige gelijkenis met zijn overleden vrouw, wordt de patriarch gedreven om zijn schoondochter te begeren. Als het tot een uitbarsting komt, ontstaat er een gewelddadige familieruzie die tot een tragedie leidt.

Na Dirty Angels toch maar snel weer een lijstjes film aangezwengeld van de Beste Filipijnse Films Aller Tijden, waar ik er kennelijk maar 12 van had gezien. Als is dat volgens mij heel wat, geen enkele van die titels kom je snel tegen tenzij je hem specifiek gaat opzoeken aan de hand van dit lijstje. Deze heeft nog geeneens een MovieMeter entry, ik moest hem nog toevoegen.

https://ccp-wagtail-bucket.s3.amazonaws.com/images/Karnal_StillsForCCP_2_00034766.width-3000.jpg

Karnal is prima gerestaureerd en met zorg gemaakt. Nergens voelt de film gemakzuchtig, Marilou Diaz-Abaya is duidelijk een filmmaker die haar visie met zorg heeft vast proberen te leggen. Er zal als westerling vast het nodige langs me heen zijn gegaan, maar desalniettemin vond ik dit een fijne kijkervaring.

3,3*

3. The Courier (2019)

Vrouwelijke protagonist: Olga Kurylenko

Speelduur: 90 minuten

FTV: 2 punten

Bekeken via: opname

Puntentotaal: 6 punten

https://i.guim.co.uk/img/media/fa190560b7d7d67b82b8b1dc6ab8b4aba53806a5/0_278_2500_1500/master/2500.jpg?width=1200&height=1200&quality=85&auto=format&fit=crop&s=2f7c75fd2481858ef30dfda0cd35438a

Een vrouwelijke koerier komt in een lastige situatie terecht als ze ontdekt dat het pakje dat ze moet afleveren een bom is om een belangrijke getuige in een moordzaak uit de weg te ruimen. Omdat ze nogal een stoere dame is beslist ze die getuige onder haar hoede te nemen en alle grote, boze mannen die haar voor de voeten lopen een persoonlijk pak slaag te bezorgen.

Flauwe actiefilm die goedkoop in elkaar is gestoken. Olga Kurylenko is misschien nog wel het hoogtepunt in deze film.

2,5*

54. Presence (2024)

Verenigde Staten - 85 minuten - Vrouwelijke protagonist: Chloe Blue Payne (Callina Liang)

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 105 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 118 punten

Bron: Pindakaas

https://opinion-images.wsj.net/im-24404739?size=1.78

Presence poogt niet te innoveren met zijn verhaal: Een gezin neemt haar intrek in hun nieuwe huis. Tussen de vier muren blijkt een mysterieuze en bovennatuurlijke entiteit te huizen. Het gezinslid Chloe, die niet zo'n sterke band onderhoudt met haar familie, ontwikkelt een zekere fascinatie met de entiteit. Ze poogt er een band mee te scheppen en deze te begrijpen.

Oudgediende Steven Soderbergh heeft intussen al meermaals zijn pensioen aangekondigd, maar gelukkig blijf hij nog steeds films maken. Presence is zo'n heerlijkerd die de filmcritici erg goed ligt, maar die 0,5* reviews op MovieMeter krijgt. Altijd leuk! In dit wat mij betreft geslaagde vorm experiment is de complete film geschoten uit het POV van 'het spook'. Horrorfans in het bijzonder zijn beter gewaarschuwd, want eigenlijk is Presence geen horrorfilm, maar een artdrama in een horror mal. Horror coding, so to speak.

3,5*

Bijna twee weken onderweg, tijd voor een tussenstand!

01. John Milton 54 films - 118 punten

02. joolstein 25 films - 50 punten

03. ikkegoemikke & 77ships 24 films - 48 punten

04. Woland 22 films - 44 punten

05. Brabantze 21 films - 42 punten

06. remorz 18 films - 36 punten

07. alexspyforever 16 films - 32 punten

08. oup 13 films - 26 punten

09. robertinho 12 films - 24 punten

10. Fisico 10 films - 20 punten

11. mezzanine & ibendb 7 films - 14 punten

12. Kondoro & IH88 6 films - 12 punten

13. cinemanukerke 6 films - 11 punten

14. Tanguy 5 films - 10 punten

15. Theunissen 5 films - 9 punten

16. john mcclane 2 & Threeohthree 4 films - 8 punten

17. Seam & wendyvortex 4 films - 7 punten

18. moviemike 3 films - 6 punten

Ik voel me wel een beetje Shadowed in de meest recente horrorchallenge zo

Dit tempo kan ik echter niet volhouden; dit weekend moet JM werken en volgende week ook weer bijna elke dag naar kantoor. En 21-30 maart is het Kaboom Animation Festival, waar ik een passe-partout voor het online gedeelte heb gekocht.

Dus als ikkegoemikke gekke dingen wil doen, that will be the time

Voor mij is het meer een bewustwording dan challenge.

4/8 die ik gezien heb betrof een vrouwelijke protagonist of vrouwelijke regisseur. Wat me eigenlijk nog wel meevalt moet ik zeggen, had nog minder verwacht.

Directors and protagonistes. Straks denken de mensen nog dat je (of nog erger: wij hier op Moviemeter) de weg kwijt bent.

Ik vind het in dit soort gevallen wel jammer dat op LB niet al mijn stemmen staan geregistreerd. Ik scoor altijd heel laag op dit soort lijstjes.

Volgens mij sta ik op 18 films!

Ja, dan ik ook hoor!

Ik maak nog kans om te klimmen

Prima. Ga ik een versnelling hoger schakelen

Alhoewel, ik ken die in zinkmomenten van je wel. Een korrel zout is weer noodzakelijk

En ik op 22!

Jullie kijken gewoon teveel films, de boel raakt hier op tilt! Ook aangepast Woland.

19. Variety (1983)

Regisseurs: Bette Gordon

Speelduur: 100 minuten

FTV: 36+2 punten = 38 punten totaal

Fascinerend filmpje. En dan nog niet eens zozeer omdat de langzaam ontwikkelende obsessie van de hoofdpersoon nu eens vanuit een vrouwelijk perspectief benaderd wordt (al moet ik zeggen dat dat toch iets ongewoner overkomt dan als het om een man gegaan zou zijn) maar eerder omdat de geleidelijke afdaling eigenlijk zonder echte uitleg geschiedt.

Christine komt te werken bij de kassa van een pornobioscoop. Echt affiniteit met het product heeft ze niet; ze heeft vooral het geld nodig en werk is werk. Toch ontstaat er geleidelijk aan een nieuwsgierigheid naar de obscure films en de bezoekers. Eentje in het bijzonder, namelijk zakenman Louie, die haar tijdens haar pauze een drankje aanbiedt en door wie ze zich uiteindelijk laat verleiden om hem te vergezellen naar een honkbalwedstrijd. Maar eenmaal in het stadion, wordt Louie weggeroepen voor zaken, verexcuseert hij zich bij Christine en laat hij haar in verontwaardiging achter. Christine laat het er niet bij zitten en begint hem vanaf dat moment te achtervolgen, waarna haar nieuwsgierigheid naar hem, zijn ogenschijnlijk louche praktijken én het pornowereldje in het algemeen, steeds ongezondere vormen aan begint te nemen.

https://daredaniel.com/wp-content/uploads/2014/03/Variety-Bette-Gordon.jpg

Geleidelijk aan ontduikt ze werk om Louie te achtervolgen, verwaarloost ze steeds meer haar eigen sociale leven en maakt ze er een gewoonte van om in het bijzijn van haar vriendje Mark monotoon pornoscenario’s te reciteren, zogezegd om hem te vertellen over haar dag. Onder begeleiding van een jazzy soundtrack volgen we haar op haar stalkingstochten door de mistroostige straten van New York. Wat haar in feite bezielt om dit te doen of wat ze er uiteindelijk mee probeert te bereiken, blijft een beetje in het midden, maar temidden van het smoezelige wereldje van pornoblaadjes en de alomtegenwoordige, onontkoombare male gaze, vervaagt langzaamaan de notie dat dit eigenlijk heel vreemd gedrag is wat ze vertoont. Sterker nog, als een groepje vrouwen werk- en dateverhalen uitwisselt, weerklinkt daarin een haast normaliserende toon jegens vergelijkbare obsessies.

Ergens deed het me een beetje denken aan Taxi Driver, waarin iemand tegen hetzelfde decor van een sleazy New York aanvankelijk begrip toegedicht krijgt, maar je gaandeweg steeds meer beseft hoe wankelmoedig onze hoofdpersoon zich in feite voortbeweegt. In tegenstelling tot die film komt het hier nooit tot een vergelijkbaar kookpunt, maar het onderwijl naturalistisch geschetste beeld van fantasie en waan is evenzogoed verontrustend te noemen. Door muziek en camerawerk sterk bijgezet als een abstract wereldje waar onuitgesproken emoties en behoeften aan het stuur zijn, ook al zijn de aaneengeregen gebeurtenissen wat onwerkelijk om er echt mee in te voelen. Maar ook met die ingebouwde afstand is dit een fascinerende koortsdroom om te volgen. 3,5*