Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

7. Animale (Film, 2024)

Frankrijk - 98 minuten - Vrouwelijke regisseur: Emma Benestan

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 14

Bron: Sooner.be

Quotering: 2,5*

https://cinemagazine.nl/wp-content/uploads/animale.jpg

Een film waarbij de testosteron centraal staat. Is het niet van de opgefokte stieren, dan wel van de Camargue-cowboys die van de stierenwedstrijden hun passie maken. De vrouwelijke hoofdprotagonist Nejma weet er alles van en tracht zich staande te houden in deze machowereld.

Visueel best een aardige film met mooie longshots van de stierengevechten, de broeierige sfeer achteraf tijdens de feestjes, het mooie decor en de sfeer in zijn geheel. Toch miste ik wat schwung en kracht in het verhaal. Van de dialogen moet de film het ook al niet hebben.

Een incident drijft Nejma letterlijk naar de stieren. Ze wordt er één mee en je krijgt een weerwolfgevoel. Een beetje mysterieus en wat thrillerniveau, maar echt van de grond komen doet het niet echt. Niet geheel overtuigd alvast. Het voelt wat onafgewerkt aan. Jammer.

8. Emmanuelle (Film, 2024)

Frankrijk - 107 minuten - Vrouwelijke regisseur: Audrey Diwan

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 16

Bron: Sooner.be

Quotering: 2,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/qZwNGr9k4yxVK6r7iegFczNwvhQ.jpg

Ik denk niet dat ik de films met Sylvia Kristel (volledig) heb gezien, maar dit nieuw product was alvast weinig sprankelend. Geef mij dan toch maar Babygirl (Film, 2024). Niet dat die zo hoogstaand was, maar daar zat nog tenminste iets in.

Het lag niet zozeer aan Noémie Merlant. Zij deed het eigenlijk vrij behoorlijk. Ook het camerawerk was best creatief. Vaak suggestief, maar evenzeer open. Technisch zat het wel redelijk goed, zonder daarbij hoog van de toren te moeten blazen. Ik vroeg me echter de hele tijd af waar ik zat naar te kijken. Een echt plot valt er niet te bespeuren. Iets met een mysterieuze man en de controle op de hotelmanager, maar veel verder dan dat gaat het niet. Het plot is de grootste zwakte van de film.

Weinig- en nietszeggende soft erotische film. Niet iets om warm van te lopen. Jammer.

22. Riot Girls (2019) 3*

Regisseur : Jovanka Vuckovic

81 minuten

FTV : puntentotaal 42 +2 = 44

https://deadringerspodcast.com/wp-content/uploads/2019/09/riot-girls-1-e1568309592134.jpg

Toegegeven, Riot Girls biedt niet veel nieuws in post-apocalyptische genre. Een dystopische wereld die om wat voor reden dan ook afspeelt in de jaren 90 en waar de volwassenen zijn gestorven en tieners zijn verdeeld in 2 rivaliserende groepen. In die wereld volg je twee stoere lesbische meiden als hoofdrolspelers en de twee hebben toegegeven chemie Daarnaast wordt het plot verteld in stripboekstijl. Het is in feite gewoon een soort punks versus upper class pestkoppen. Op zich een leuke einde-van-de-wereld-tienerpunkfilm, maar wel met continue-fouten in het script (waarom heeft Jack de vrachtwagen niet meteen gecontroleerd?) Waarschijnlijk geen al te hoog budget echter er toch 81 minuten prima mee vermaakt. Dat kwam ook wel doordat er behoorlijk wat geweld was te zien! Er is een scène met een poging tot verkrachting, ze executeren een kind en eer zijn meerdere moorden vol in beeld. Een tiener met een R-rating is natuurlijk altijd positief!

https://directors.ca/site/assets/files/15221/thumbnail_image0.700x800.jpg

Filmografie/ Biografie; Filmmaker Jovanka Vuckovic begon haar carrière als visual effects artist en ging daarna zes en een half jaar lang aan de slag als redacteur van het horrorblad Rue Morgue Magazine. Onder haar eigen geschreven en geregistreerde films de door Guillermo del Toro geproduceerde korte film The Captured Bird (2012), het segment "The Box" voor horroranthologie XX (2017) deze Riot Girls (2018) en een episode in Marvel's horror-televisieserie Helstrom (2020)

23. Torn Hearts (2022) 3,5*

Regisseur : Brea Grant

93 minuten

FTV : puntentotaal 44 +2 = 46

https://www.disappointmentmedia.com/uploads/4/7/9/1/47919861/thstillks02761-0_orig.jpg Wederom een solide leuke film van acteur-regisseur Brea Grant! Een Grande Dame Guignol. Voor mij zelfs één van de betere Blumhouse-productie (de bescheidener gebudgetteerde tv-divisie) die ik de laatste jaren zag. (samen met Vengeance (2022) Eerlijk gezegd is het enige teleurstellende aan de film dat het niet volledig zijn campy-horror potentieel omarmt. Het bleef helaas bij een thriller met knalroze schiettuig. Genrefilms over de prijs van roem zijn er voldoende te vinden maar de meeste spelen zich af in de wereld van rock of heavy metal maar hier speelt het script zich af de wereld van Country & Western en het lijkt met wat insiderkennis te zijn. Nu ben geen grote fan van countrymuziek maar het mis staat in deze film zeker niet en het is zeker een keer wat anders! Torn Hearts is zowel de titel van de film als de naam van de band. Het verhaal is verder vrij eenvoudig: een opkomend country-duo Jordan (een heerlijke Abby Quinn) en Leigh (Alexxis Lemire) ontmoeten hun idool Harper, de ene helft van The Dutchess Sisters, (Katey Sagal bekend als Peg Bundy in Married … With Children) en worden gedwongen te beslissen wat ze bereid zijn te doen voor een kans om sterren te worden. Het acteerwerk van de drie hoofdvrouwen is behoorlijk goed. zorgde voor een vermakelijke kijkervaring. Sagal zingt trouwens ook haar eigen geschreven liedjes. De acteerprestaties zijn dus goed, het technische aspect is goed en oké de muziek moet je liggen maar een leuke film om te kijken, met een geweldig wrang einde.

https://robertvgalluzzo.com/wp-content/uploads/2024/03/brea-grant-WeWillBuryYou.jpg Filmografie/ Biografie; Brea Grant viel mij als eerst op als Daphne Milbrook in televisie serie Heroes (2006-2010) Waarna er vele rollen volgde van kleine ongecrediteerde rollen speelde in b-films en tv-series. De laatste jaren is steeds meer actief als regisseur en schrijver. Haar eerste speelfilm, was de apocalyptische roadtrip-film Best Friends Forever (2013), haar tweede de speelfilm 12 Hour Shift (2019) en de laatste is dus deze Torn Hearts (2022)

24. The Wind in the Willows (2006)4*

Regisseur : Rachel Talalay

99 minuten

FTV : puntentotaal 46 +2 = 48

https://resizing.flixster.com/iziuhd22-ehpuT4JzOOKwX2o0yQ=/fit-in/705x460/v2/https://resizing.flixster.com/-XZAfHZM39UwaGJIFWKAE8fS0ak=/v3/t/assets/p165396_i_h11_aa.jpg

"Poop-poop!"

Het geliefde kinderboek "De wind in de wilgen" (The Wind in the Willows 1908) van de Schotse schrijver Kenneth Grahame over de vier personages Water-Rat, Mol, Das en Pad behoeft denk ik geen introductie! Er zijn talloze bewerkingen geweest; Animatiefilms, een stop-motion-serie, soort van Disney-bewerking, spin-offs en een kerstspecial. Echter is er slechts één keer eerder, in 1996, een volledige speelfilmbewerking geweest. Als je een of meer versies hebt gezien, is het verhaal je bekend.

Deze versie werd gemaakt voor de BBC door de Amerikaanse regisseur Rachel Talalay. Een regisseur die net iets te eigenzinnig is om een groot publiek aan te spreken. (ondergetekende heeft ook een voorliefde voor de film Tank Girl (1995) Ze maakt er dan ook een mooi grillige productie van. Het bos en het veld waar de dieren rondlopen is schittert mooi in beeld gebracht door een CGI-realistische bewerking. Talalay is verrassend trouw aan het originele verhaal. De nachtelijke ontmoeting met de god Pan (al was dat niet verder uitgewerkt) en de overpeinzingen van Pad in de gevangenis. Dat gezegd hebbende, lijkt het verdrijven van de wezels uit Toad Hall aan het einde gehaast.

Ondanks dat er CGI als ondersteuning voor de achtergrond is gebruikt. Doet ze dat voor het uitbeelden van de personages niet. Dit zijn menswezens met een minimale hoeveelheid make-up om hun dierlijke aard te suggereren. Voor mij werkte dit erg in het voordeel! Mark Gatiss levert een prima prestatie als Rat, Bob Hoskins deed het sterk als Das en de centrale rol Toad was Matt Lucas en die speelt hem heerlijk irritant! Wat naar mijn menig helemaal top was! Ik ben opgegroeid met de animatieversie hiervan (welke kan ik niet achterhalen) maar dit is een wel heel erg fijne live-action film waar de cast lijkt op het dier dat het moeten uitbeelden. Heerlijk!

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZjVhMmM1NDktMmI4My00MmVjLWJlMGUtYjQ4YjliMWE1MDcxXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

Filmografie/ Biografie; Rachel Talalay is een Amerikaanse filmmaker en producent (o.a. A Nightmare on Elm Street 3 & 4) die bekend is van het regisseren van films als Freddy's Dead: The Final Nightmare (1991), Ghost in the Machine (1993) en Tank Girl (1995) en enorm wat televisiewerk zoals; afleveringen van Ally McBeal, Supernatural, Doctor Who, Sherlock, Riverdale, Doom Patrol, Superman & Lois en Quantum Leap, Chilling Adventures of Sabrina en The Flash

Zo de laatste en dan zijn we weer bij!

25. Rosemary's Baby - miniserie (2014) 2,5*

Regisseur : Agnieszka Holland

170 minuten

FTV : puntentotaal 48 +2 = 50

https://pyxis.nymag.com/v1/imgs/0e0/71c/6da6dc4b975159d891c43c8800a0bfe7de-09-rosemarya-baby.2x.h473.w710.jpg De Roman Polanski versie van Rosemary’s Baby (1968) is een onbetwiste klassieker, Het populariseerde occulte thema's en duivelsaanbidding in films, al ben ik ook van menig dat je altijd een andere versie of kijk mag uitbrengen van hetzelfde boek van Ira Levin. In de jaren 2000 probeerde Platinum Dunes van Michael Bay een remake te maken, die film kwam er pas in 2024 met Apartment 7A.

In 2014 kwam deze versie lijkt een persoonlijk project van actrice Zoe Saldana,(bekend van Avatar en Star Trek), te zijn dat ze samen met verschillende familieleden heeft geproduceerd. De credits beweren dat deze versie is gebaseerd op zowel Rosemary's Baby als het vervolgboek van Ira Levin Son of Rosemary. Echter is dit gewoon het eerste verhaal en is alleen de afsluiter uit dat tweede boek.

Het meest intrigerende aan deze minserie is waarom dat de Poolse internationaal geprezen regisseur Agnieszka Holland voor zo'n mainstreamwerk koos? Het zal altijd een raadsel blijven, denk ik? Ten eerste is het verhaal nu uitgesmeerd over 4 uur en daarnaast ziet het er echt niet heel anders uit dan een Amerikaanse kabeltelevisie miniserie. Zesenveertig jaar later is wel het één en ander gebeurd rond de visie op het huwelijk, gelijkheid, zwangerschap en abortus. En uiteraard met moderne apparaten.

Dat gezegd hebbende, afgezien van een paar updates en oppervlakkige veranderingen, kopieert de remake slaafs het origineel en doet verrassend weinig om het op welke manier dan ook opnieuw te verbeelden. Sterker nog, dit voelt trutteriger en minder fris aan an het het origineel. Er werd voortdurend weg gesneden naar clichématige shots van onheilspellende architectuur alsof dat meer enge sfeer toevoegt.

De focus lag op Rosemary's toenemende paranoia maar het optreden van Zoe Saldana is lauw en zonder enige onderscheiding. En wat nieuwe bloederige sterfgevallen toevoegen maakt het er niet beter erop! Tenslotte miste ik ook gewoon de knuffelige oude lieve Ruth Gordon met haar sinistere bijbedoelingen. Het enige wat je hier voorgeschoteld krijg zijn clichés en dat is niet best!

https://dafilms.com/media/gallery/2023/02/16/Agnieszka_Holland_new.jpg Filmografie/ Biografie; Agnieszka Holland is een Poolse filmregisseuse en scenarioschrijfster die sinds 1994 ook in Hollywood weleens actief is. Ze heeft grote staat van dienst die begon met Aktorzy prowincjonalni (1978), hierna kwamen uit; Fever (1980), Interrogation (1982), Bittere Ernte (1985), To Kill a Priest (1988), Europa Europa (1990) 3,5* Olivier, Olivier (1992), The Secret Garden (1993), Total Eclipse (1995), Washington Square (1997), The Third Miracle (1999), Golden Dreams (documentaire, 2001), Shot in the Heart (2001), Julia Walking Home (2002), Copying Beethoven (2006), A Girl like Me: The Gwen Araujo Story (2006), Janosik. Prawdziwa Historia (2009), In Darkness (2011) 3*, Burning Bush (driedelige televisieminiserie, 2013), Rosemary's Baby (tweedelige televisiefilm, 2014), Pokot (2017), Mr. Jones (2019), Charlatan (2020), en Zielona granica (Green Border) (2023)

Leuke tip joolz, die gaat op de kijklijst. Ongelooflijk dat ze al 70 is.

23. Hard, Fast and Beautiful (1951)

Regisseuse : Ida Lupino

78 minuten

FTV : puntentotaal 46

https://filmforum.org/do-not-enter-or-modify-or-erase/client-uploads/_1000w/hard-fast-beautiful-slide.jpg

Een redelijk naïef en doorsnee filmpje uit de oude doos over hoe een jong meisje dankzij het intensief slaan van een tennisbal tegen een garagedeur, erin slaagt als prof-tennister door te breken en zelfs grote Grand Slams te winnen. Verwacht je dus aan veel fragmenten uit tenniswedstrijden. Daarbij viel wel de hoeveelheid slecht geklopte ballen op. Ben ervan overtuigd dat men op de set een resem ballenjongens had om telkens een dozijn van die tennisballen terug te vinden. Naast het carrièreverhaal van Florence heb je dan nog het item van de inhalige moeder Milly die haar dochter eigenlijk gebruikt als middel om zichzelf te verrijken en te proeven van het leven dat ze niet kon ervaren in haar saai huwelijk. En dan is er ook nog het liefdesverhaal tussen Florence en Gordon als opvulsel. Al bij al een midelmatige film die dankzij de korte speelduur nog te verdragen was.

Sterke punten: Acteerwerk van Claire Trevor

Zwakkere punten: Nogal fletse, flauwe film met een hoge voorspelbaarheidsgraad

Persoonlijke rating : 2.5*

Filmografie Ida Lupino : Als actrice bezig gezien in "The Food of the Gods (1976) - 2*", "The Devil's Rain (1975) - 1.5*", "The Bigamist (1953) - 3.5", "High Sierra (1941) - 3*", "Peter Ibbetson (1935) - 2.5*" en ook in deze juist gekeken film. Regisseerde ook "The Bigamist (1953) - 3.5"

45. We're Alive (1974)

Verenigde Staten - 49 minuten - Vrouwelijke regisseur: Michie Gleason, Christine Lesiak & Kathy Levitt

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 87 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 100 punten

Bron: UCLA YouTube kanaal

https://mediaproxy.tvtropes.org/width/1200/https://static.tvtropes.org/pmwiki/pub/images/img_1403.jpeg

Gevangen vrouwen van het California Institution for Women (het klinkt als een geaccrediteerde opleiding!) delen hun perspectieven en ervaringen over de complexiteit van het leven in gevangenschap. We're Alive is één van de <1000 films die actief gepreserveerd wordt door de Library of Congress omdat hij culturally, historically, or aesthetically significant . De eerste twee snap ik wel, de derde reden zal hier niet opgaan want esthetisch is het geen feestje.

Toch interessant om te horen hoe vrouwen 50 jaar geleden hun perspectief op gevangenschap delen. Met drie kwartiertjes ook goed uit te zitten.

3,2*

46. Hell-bound Train (1930)

Verenigde Staten - 50 minuten - Vrouwelijke regisseur: Eloyce Gist (met James Gist)

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 89 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 102 punten

Bron: YouTube

https://i.ibb.co/k6r6xkCQ/image.png

Een trein heeft als eindbestemming de hel. De machinist is de duivel en je kunt geen retourtje krijgen, alleen een enkele reis. Alle zondaars worden verwelkomd op deze reis. Wie zijn die zondaars? Laat dat maar aan de Gristenen over! Alle zwaar verdorven zielen en onherroepelijk verdoolde schapen die zich tegoed doen aan drank, diefstal, abortus en…… houd je vast.... naar Jazz luisteren en daar onbetamelijk op dansen. OH SWEET BABY JESUS!!!! NOT THAT!!!!

Ik verwacht dat er weinig users zijn die hier met een sprintje op af rennen, maar het is een leuke companion piece voor The Grim Reaper (1976) en voor de film- en cultuurhistorisch geïnteresseerde filmliefhebbers die wel benieuwd zijn hoe zo'n vroege Christian Scare film nu eigenlijk is. Uiteraard is het allemaal ontzettend theatraal, maar dat maakt het juist kijkbaar. Zo te zien hebben ze zelfs Georges Méliès uit zijn speelgoedkraam op Montparnasse getrokken om nog één keer de duivel te spelen

https://i.ibb.co/pjH6NKsb/image.png

Ook deze titel wordt door de Library of Congress gepreserveerd. Zodat we maar niet mogen vergeten op welke wijze we allemaal op die trein kunnen belanden. Voor JM is het te laat vrees ik, ik heb me gisteren nog aan Noémie Merlant verlustigd én naar Miles Davis geluisterd.... Dus ik ben er in oktober vermoedelijk niet bij mensen.

2,8*

23. Dance, Girl, Dance (1940)

90 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 46

VS / Regie: Dorothy Arzner

https://i0.wp.com/elementsofmadness.com/wp-content/uploads/2020/06/cc9c2d308fff64fe4c62598098714893-1.jpeg?resize=768%2C576&ssl=1

Geregisseerd door Dorothy Arzner die ik ken van bijvoorbeeld "Merrily We Go to Hell". De film gaat over twee danseressen uit dezelfde ballet school, Bubbles die de burleske wereld ingaat en haar positie moet verdedigen en meer cynisch en werelds is en Judy die meer onschuldig is maar enkel een rol kan krijgen waar zij de mikpunt is. Ondertussen zoeken zij beiden naar aandacht van een rijke man. Dat laatste is een beetje een mysterie voor mij want de man is haast surrealistisch boertig. Alle mannen in deze film zijn geen gewoon vreselijk en niet op een voor mij charmante of komische manier. Is dit hoe het toen was of is deze film hierdoor feministisch zoals in recente tijden herevalueert? Ik zag het niet, paar okay dans nummers maar de zag nummer deed niets voor mij, dit is niet mijn tijdperk binnen de cinema, slecht was het niet maar veel verandering daarin bracht dit ook niet.

Robert Wise die hier de editor was ging hierna de editing doen voor "Citizen Kane" en regisseerde later o.a. "The Sound of Music".

24. V/H/S/Beyond (2024)

90 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 48

VS / Regie: Jay Cheel + Jordan Downey + Christian Long + Justin Long + Justin Martinez + Virat Pal + Kate Siegel

https://i0.wp.com/bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2024/08/vhs-beyond.png?w=1376&ssl=1

Dit is mijn introductie tot deze reeks waarvan dit blijkbaar als deel 7 is. De poster is leuk maar daar stopt het een beetje voor mij, de VHS esthetiek is heel minimaal hier, meeste stukken zijn heel digitaal, lelijk, veel CGI ziet eruit als een videogame en de first person camera hoeken maken het nog erger voor mij. Het ziet er soms uit als extreem slechte dag televisie of zo. Kate Siegel is de enige vrouw hier en de enige die bij de les gebleven lijkt qua insteek hier, zij speelde in veel Mike Flanagan producties (ook haar man) die ook haar deel heeft geschreven. Niets hiervan is mijn ding en ik vond het heel slecht.

Klein weekje geen registraties voor mij, ga op reis naar Noorwegen en direct erna naar Wales. Waarschijnlijk zie ik wel wat maar noteer het later.

Fijne reis, geniet ervan!

Deze drie films zijn samen net iets meer dan 45 minuten lang. Eén registratie dus.

6. Pauline (Film, 2010) - MovieMeter.nl

https://www.kinodvor.org/wp-content/uploads/2020/05/pauline.jpg

Regisseur: Céline Sciamma

3*

Du Côté de la Côte (Film, 1958) - MovieMeter.nl

https://a.ltrbxd.com/resized/sm/upload/5r/iu/g2/99/along-1200-1200-675-675-crop-000000.jpg?v=ac2c69cb52

Regisseur: Agnés Varda

3.5*

Meshes of the Afternoon (Film, 1943) - MovieMeter.nl

https://assets.mubicdn.net/images/film/953/image-w856.jpg?1543834810

Regisseur: Maya Deren

3.5*

Alle drie FTV - 2 punten.

Puntentotaal - 12 punten.

Pauline is een short film waarin we een tiener zien die reflecteert over haar zware kindertijd. Simpel en effectief. Adéle Haenel komt heel even in beeld. Actrice Demoustier is nu een volwassen actrice die ik ken uit Anais in Love en dit jaar Mercedes in het sterke The Count of Monte Cristo.

Along The Coast is een fijne documentaire/reclame over en voor de Côte d'Azur. Opgedragen aan de bekende filmrecensent André Bazin. Een zomerbries van Varda vol met zon, zee, architectuur, gekke typetjes en nostalgie.

Meshes of the Afternoon is zeker geen luchtige zomerbries. Zware en ongrijpbare kost van en met Maya Deren. Knap gemaakte film vol verborgen symboliek en het spelen met tijd en ruimte. We zien een getormenteerde vrouw die af moet zien te rekenen met haar innerlijke demonen. Of juist zich er aan overgeeft.

Helaas geen shorts deze challenge IH88.

Te laat bedacht dat we die ook konden doen, en de regels terwijl we al begonnen waren aanpassen is ook weer zoiets.

Gelukkig waren het wel fijne filmpjes dus je hebt ze niet niets gekeken

Oh, daar heb ik helemaal overheen gelezen. Ik laat de registratie hier wel staan, maar de punten krijg ik niet.

Helemaal goed hoor, alsnog leuk om te lezen voor anderen. Ik vond met name Meshes of the Afternoon erg fijn. Heel dromerig.

47. Proof (1991)

Australë - 86 minuten - Vrouwelijke regisseur: Jocelyn Moorhouse

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 91 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 104 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/yJsGfKYzcw0IUSelrBd0y2UnLti.jpg

Martin is vanaf zijn geboorte blind. Zijn leven wordt beheerst door de angst om bedrogen te worden. Deze angst gaat zo ver dat hij op iedere plek waar hij komt foto's maakt, die hij door verschillende mensen laat beschrijven zodat hij het meteen merkt als iemand hem voorliegt. In Andy vindt hij een persoon die hij vertrouwt, en hij vraagt hem de foto's in niet meer dan tien woorden te beschrijven, zodat hij de tekst er in braille achterop kan plakken.

Wat een verrassing, dit. Ik wilde vandaag graag een film van de lijst 100 Greatest Films of Australian Cinema kijken aangezien ik er daar pas 27 van zag, en toen viel mijn oog op deze film met een jonge Hugo Weaving en Russell Crowe. Nog een jaar vóór Romper Stomper, wat de eerste Russel Crowe film was die ik zag, als joch van 14-15.

https://ibirch99.wordpress.com/wp-content/uploads/2015/05/proof08.jpg

Proof (1991) is tevens de eerste film die ik zag van Jocelyn Moorhouse. De film kreeg een speciale vermelding op Cannes en won awards op verschillende filmfestivals, niet onverdienstelijk voor een feature film debuut. Het is een wat bijzondere zwart-komische dramedie geworden, met gedoseerde en droge Australische humor die mij wel ligt. Leuk ook om te zien ook nu we Crowe wellicht wat in ons hoofd hebben als vadsige, labiel-aggresieve weggebruiker, hoe enorm charmant die man kon zijn in zijn mid-late twenties. Ook de mij onbekende Geneviève Picot doet het prima, en zijn latere co-speler in Romper Stomper Daniel Pollock komt ook nog even opdagen.

Hier en daar merk je dat de film inmiddels meer dan 30 jaar oud is, maar hij is niet slecht oud geworden en nog heel goed kijkbaar. De 4* waarderingen van scorsese en enkele andere users zijn daar een teken van. Ik zit een treetje lager, maar vond dit alsnog een fijn filmpje.

3,6*

48. My Brilliant Career (1979)
Australë - 100 minuten - Vrouwelijke regisseur: Gillian Armstrong
FTV (2 punt)
Puntentotaal: 93 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 106 punten
Bron: Pindakaas

https://criterion-production.s3.amazonaws.com/Ou1Dn4qnrzjzx9tkPOH37rAXMJBgPl.png

Nog eentje uit de lijst 100 Greatest Films of Australian Cinema, dit keer met een jonge Sam Neill en een uitstekende (soms wat een jonge Nicole Kidman lijkende) Judy Davis, waar ik zes films van gezien blijk te hebben zonder dat ik weet wie het is. Heel opmerkelijk, want wat speelt ze hier naturel.

My Brilliant Career is de eerste film die ik zie van regisseur Gillian Armstrong, aangezien ik in de jaren '90 en de 30 jaar erna heb nagelaten om Little Women (1994) te kijken. Als iemand die Winona Ryder graag ziet, en nadat deze film onverwacht goed is bevallen, wordt dat vast wel een keer rechtgezet. In deze Australische productie is Sybylla een jonge vrouw uit een arm boerengezin die aan het begin van de 20e eeuw voor een dilemma wordt geplaatst. Moet ze trouwen met een lokale grootgrondbezitter of kan ze zich beter op haar carrière als schrijfster richten?

https://i.ytimg.com/vi/hKA0huXBs80/maxresdefault.jpg

Tot groot verdriet van Miss Milton zijn romantische kostuumdrama's slechts sporadisch aan mij besteed. Eens in de zoveel tijd kan ik me ertoe zetten, maar ik probeer het moment en de juiste film uit te kiezen voor een grotere kans op succes. Vandaag lukte dat weer eens. Misschien is het de Australische nuchterheid, maar My Brilliant career voelt nergens klef, zoet of suffig. Eerder nuchter en met beide benen op de grond. Dit is ook geen traditionele romance, allesbehalve; je zou hem zelfs atypisch kunnen noemen want het traditionele, tegen de odds & belemmeringen in bij-elkaar-komen van de door het wrede lot uit elkaar gehouden lovers, gebeurt hier niet eens.

De film kreeg een Oscar nominatie voor beste kostuums, en Davis won 2 BAFTA's voor haar sterke eerste hoofdrol in deze film.

3,4*

15. Beatrice Cenci (Film, 1969)

93 minuten

FTV

Puntentotaal: 30

https://homepopcorn.fr/wp-content/uploads/2020/03/Cenci3-1024x729.jpg

Een historisch drama van Lucio Fulci die vooral bekend is van zijn horrorfilms met gore. Dat is hier niet in te zien, al zijn er wel een aantal folterscènes die toch ongemakkelijk zijn om te kijken. Het draait allemaal om Beatrice Cenci die samen met haar familie op wraak is belust op haar tirannieke vader. Ik vond het eerlijk gezegd niet echt aangenaam om te kijken door de vele flashbacks. Een niet lineaire vertelling hoeft geen probleem te zijn, maar dit haalde de vaart er danig uit en werd op den duur heel verwarrend. De veelheid aan personages hielp eigenlijk ook niet mee.

49. Une Femme Douce (1969)

Frankrijk - 88 minuten - Vrouwelijke protagonist: Elle (Dominique Sanda)

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 95 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 108 punten

Bron: Pindakaas

https://i.ibb.co/gMmdFdSk/image.png

Als een jonge vrouw plotseling zelfmoord pleegt, wordt haar echtgenoot verscheurd door rouwgevoelens. In flashback wordt getoond hoe de twee elkaar ontmoeten en trouwen, en hoe zij niet in staat was haar levensstijl aan te passen aan deze nieuwe situatie, wat uiteindelijk leidde tot een steeds grotere haat tegen haar echtgenoot.

Grappig. In mijn hoofd ben ik helemaal niet zo'n Bresson fan, maar alle zeven films die ik hiervoor van hem zag hebben 3,5* of hoger. Deze A Gentle Woman is daar geen uitzondering op. Bresson verfilmt hier het korte verhaal "de zachtmoedige" van Dostojevski, uit 1876, een narratief die bij het einde begint: een vrouw ligt dood op tafel en de protagonist, verward, probeert achteraf te verklaren waarom het gebeurde gebeurd is. Zoals hierboven al staat, krijgen we dat in flashback te zien. Gelukkig maar, want meer Dominique Sanda en minder peinzende Guy Frangin is een goede zaak. Dood op tafel liggend is ze toch wat minder leuk om naar te kijken... Wie is die Guy dan, JM, die staat helemaal niet in je screenshots? Nee, dat klopt.

https://i.ibb.co/93y9PGr0/image.png

Une Femme Douce is geen wilde achtbaanrit, noch wordt de film ook maar ergens spannend. Het is vooral een aanrader voor liefhebbers van Bresson of de klassieke Franse cinema. Ik ben dat niet persé, maar de traditie wordt evenmin gebroken; ook deze Bresson krijgt 3,5*. Ouwe degelijkerd is het toch, die Robert.

3,5*

50. Titixe (2018)

Mexico - 63 minuten - Vrouwelijke regisseur: Tania Hernandez Velasco

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 97 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 110 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/2SgUdIoN5zJL29xbrnz21ghQAhN.jpg

De laatste boer van een Mexicaans gezin is overleden en met hem is alle wijsheid over het bewerken van het land verdwenen. Zonder landbouwervaring gaan zijn dochter en kleindochter nog een laatste keer zaaien en oogsten om hun moeder en grootmoeder ervan te overtuigen het land voor de familie te behouden.

Eentje van Sector Cine's Best Mexican Films of All Time. Deze korte film van regisseur Tania Hernandez Velasco was pas door drie MovieMeter users gewaardeerd, maar kreeg wel drie keer 3,5*. Lekker Consistent. Ik was dus wel benieuwd.

https://www.cinetecamadrid.com/sites/default/files/activity/image/12-frame1_Titixe.jpg

Titixe is een contemplatief en reflecterend werkje over het behouden van nalatenschap, hoe identiteit en land vervlochten zijn, en de plaats van een individu in de geschiedenis. Je kunt er vast meer uit halen, maar deze zaken sprongen er bij mij tijdens een eerste kijkbeurt uit. Dit tijdsgewricht van deze familie is een mooi, in poëtische beelden gevangen stukje cinema, en regisseur Velasco weet een mooie balans te vinden tussen voice-over, talking-head close-ups en stilte.

Alleen voor de liefhebber, vrees ik. Maar wel een vierde 3,5* erbij. My gawd, het is wel een zeventjes-dagje zeg, niet te geloven.

3,7*

50 films binnen 2 weken. Ik moet zeggen: dat had ik niet verwacht van tevoren.

Nu maar iets rustiger aan. Een beetje dan...

Call the doctor, I'm feeling ill. Call the doctor, I have had my fill. Was het maar zo eenvoudig als de lyrics van John Cale doen uitschijnen. Probeer maar een afspraak met de huisdokter te maken. Ofwel in verlof ofwel werken ze niet op woensdagnamiddag ofwel komen ze niet meer aan huis. Dan toch een gaatje. Na uren wachten in een overvolle wachtzaal met snipverkouden mensen (als ik eerst niet echt ziek was dan nu toch wel zeker) meet de dokter mijn bloeddruk en zegt : Te hoog, ik verwijs U door naar een specialist. Ik wou nog zeggen dat mijn bloeddruk waarschijnlijk te hoog staat wegens het enerveren van het wachten maar te laat. Hij heeft zijn briefje geschreven en ik sta reeds terug aan de deur. Bij het bellen naar het ziekenhuis hoor ik dat ze pas over 6 maanden een afspraak regelen kunnen regelen. Of is het misschien dringend ? vraagt de secretaresse ongeïnteresseerd. Hoe kan ik dat weten ? Ik ben GEEN dokter, daarom vraag ik juist om een afspraak om dat uit te zoeken. Een vicieuze circel, is dat een nieuwe specialisatie bij de zorg ?

6. Cléo de 5 à 7 (Film, 1962)

90 minuten - vrouwelijke regisseur Agnes Varda

FTV : 2 punten - totaal 11 punten

https://i0.wp.com/1001heroines.fr/wp-content/uploads/2020/03/Cl%C3%A9o-de-5-%C3%A0-7.png?fit=1253%2C721&ssl=1

Iemand schreef (nee, we noemen geen namen) dat je geen Denis kan kijken zonder een Varda erbij te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Altijd al een gehoorzaam persoon geweest. De sleutel tot een standvastige relatie trouwens maar DAT zou ons te leiden. Het gaat over de film Cléo de 5 à 7. Deze jongedame wacht angstvallig op het resultaat van haar medisch onderzoek maar vreest het ergste. Ook zijn de signalen niet positief. In de eerste minuten reeds voorspellen de tarotkaarten dood en verderf. Cléo is de afkorting van Cléopatra en dat is te zien. Haar appartement is luxueus met een grote slaapkamer, Cléo draagt een soort nachtjapon zodat ze verdacht veel lijkt op een Egyptische farao. Varda linkt knap het uiterlijk van Cléo aan haar potentiële ziekte. Ze is zeer ijdel en kijkt voortduren in de spiegel. Ik zie er toch niet ziek uit, zegt ze en dat stelt haar gerust. Maar nadien valt een spiegel in scherven en is haar reflectie gebroken. Opnieuw slecht voorteken. De film is enerzijds een mooie stilering met een creatieve montage en anderzijds een haast documentaire registratie van Parijs en haar bewoners. Het werkt wonderwel. De narratieve structuur met de verschillende tijdsaanduidingen tussen 1700h en 1900h is goed gevonden. Jammer dat het einde wat sputtert (vanaf de ontmoeting met de jongeman in het park) en wat het net geen 4 sterrenfilm maakt is dat het einde wat abrupt is. Daar had toch meer ingezeten. Maar graag gezien. Iemand omschreef (en nee, ik noem geen namen) Varda als de Grand Dame van de Franse cinema en dat zal ik op basis van Cléo de 5 à 7 absoluut niet tegenspreken.

3,5* - te zien op internet archives.org maar helaas ook hier geen subs

12. Wanda (Film, 1970) - MovieMeter.nl

102 minuten

Ftv

Puntentotaal 24

https://assets.americancinematheque.com/wp-content/uploads/2023/03/01160949/Wanda-HERO.jpg

Schrijnend portret van een vrouw die het allemaal niet meer weet en dat waarschijnlijk ook nooit zal doen. Het leven overkomt haar, maar niet op een prettige manier. Te naïef en apathisch om zichzelf staande te houden. Goed gespeeld en bij tijd en wijle mooi registrerend camerawerk. Aan het eind van de streep was het me allemaal net effe iets te traag om de volledige duur geboeid te kijken.

Zonder dollen. Krankzinnig aantal man na 13 dagen! Hou het leuk, het is maar een spelletje

12. What Happened, Miss Simone? (2015)

Regisseuse: Liz Garbus + vrouwelijke hoofdrol: Nina Simone

101 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 24

Bron: Netflix

Prima docu over zangeres, pianiste en burgerrechtenactiviste Nina Simone. De bekendere songs ken ik natuurlijk, maar verder moet ik bekennen dat ik nagenoeg niets over haar wist. Wat een begenadigd artiest. En wat een belangrijke stem heeft ze gehad in (met name) de roerige jaren zestig in de strijd tegen rassenongelijkheid. Wel pijnlijk om te zien dat ze net iets te fel van leer heeft getrokken en zo carrièretechnisch wat deuren gesloten heeft zien worden.

Absoluut hoogtepunt zijn haar (concert)registraties. Docu was wel iets te abrupt afgelopen. De laatste beelden komen uit eind jaren ‘80. Terwijl ze toch pas in 2003 is overleden. Dan mis je toch al gauw een jaartje of 15 van haar leven. Ik ben benieuwd of ze die laatste jaren iets meer met zichzelf (en haar dierbaren) in het reine is gekomen. In het bijzonder haar dochter, die ook flink wat voor haar kiezen heeft gekregen.

Ruime 3,5*

3. https://www.moviemeter.nl/film/1164405]Babygirl (Film, 2024) 🇺🇸

Halina Reijn

114 minuten

FTV - (2)

Totaal: 6

[url=https://ibb.co/GQBqpJpv[/url]

Na het geweldige 'Bodies Bodies Bodies' had ik vrij veel zin in een nieuwe film van onze Halina, maar Babygirl weet dat niveau niet te halen. Visueel is het bij vlagen best een mooie film, met mooie muziek ook. Maar het verhaal is wat makkelijk en weinig spannend. Erotisch, tja, meer een soort drama met wat erotische elementen. Niks mis mee, maar ik had er iets meer van gehoopt.

3.0*

4. https://www.moviemeter.nl/film/1165381]Caddo Lake (Film, 2024) 🇺🇸

Celine Held

99 minuten

FTV - (2)

Totaal: 8

[url=https://ibb.co/gbXDDX1n[/url]

Een aardige mysteriefilm die eigenlijk nergens in uitblinkt, maar toch voldoende weet te boeien. Het verhaal is op een goede manier uitgewerkt, maar vergt een hoop concentratie. Dat is opzich geen slecht teken, maar het blijft toch een beetje vaag en wellicht te mysterieus. Enfin, een prima film voor een avondje vermaak, maar geen onuitwisbare indruk achtergelaten.

3.0*