Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

19. The Girls (1968)

100 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 38

Zweden / Regie: Mai Zetterling

https://henridecorinth.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/12/1968-flickorna.png

Drie actrices spelen in een reizende productie van Lysistrata van Aristophanes. Alle drie actrices worden gespeeld door actrices die meegedaan hebben in Ingmar Bergman films (dus niet de minste.) Lysistrata gaat over vrouwen die hun mannen seks gaan ontzeggen om ervoor te zorgen dat de mannen stoppen met de Peloponnsiche oorlog. Maar op tournee gaan is niet makkelijk voor de vrouwen, zij kunnen de kinderen niet alleen laten, de mannen hebben hun nodig voor het huishouden of zij gaan nog meer de scheve schaats reiden. De link met het toneelstuk, oorlogen toen en hun thuissituaties is duidelijk. Helaas snapt niemand het toneelstuk, mensen klagen, vallen in slaap, de mannen weten beter maar wat als zij hun betoog enkel aan de vrouwen houden?

“The Girls” voelt aan als het product van intelligencia op een slechte manier. De structuur is heel episodisch, te losjes, de humor en de droom scenes vallen plat en de discussie voelt gelukkig nu zeer oubollig aan. De film was toen geen succes en het duurde decennia voordat Mai Zetterling nog een film kon maken. Simone de Beauvoir vond het wel de beste film ooit gemaakt door een vrouw toen en op vlak van feminisme zou ik niet durven om een discussie met haar aan te gaan. Mooi dat dit voor mij voelt als een intellectuele discussie door de tijd achterhaald.

10. Me before You (2016)

Regisseuse: Thea Sharrock + vrouwelijke hoofdrol: Emilia Clarke

110 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 20

Bron: Film1

Deze film is bij mij in beeld gekomen vanwege de prima gemiddelde score van 3,52 op MM. En beschikbaar op Film1. Dus waarom zou ik deze niet even aanslingeren voor deze challenge! Ik was natuurlijk al wel een beetje op m'n hoede vanwege het plotje en de poster. Dit zou wel eens een mierzoete rom-com kunnen worden....

En mierzoet was het. Allemaalmaggies Zeker het eerste kwartier is het flink wennen aan de overacting van Emilia Clarke. Het ligt er allemaal duimendik bovenop bij mevrouw Blij Ei. Maar gaandeweg weet met name Clarke je toch nog wel aardig in te pakken. Al blijft het verhaaltje flinterdun en is het acteerspel nét niet over het randje.

Kleine 3,0*

20. To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar (1995)

109 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 40

VS / Regie: Beeban Kidron

https://www.screenslate.com/sites/default/files/images/Too-Wong-Foo.jpg

Nog nooit van deze gehoord voordat ibend deze vermelde. Ik vroeg aan mijn partner hierover omdat hun meer mee zijn met de drag scene, hun wisten er wel van maar hadden het ook nooit eerder gezien.

Drie drag queens die op een roadtrip gaan? Dat klinkt als "The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert" uit 1994 die dus deze film pre-dateert maar dit werd er onafhankelijk van gedaan. Dragqueens? Ik snapte dus nooit hoe dat zit in deze film want zij dragen hun drag outfits dus heel de tijd. Dat hun ook travestieten zijn dat kan goed zijn maar dat hun dan altijd drag doen, het is raar, onpraktisch en niet hoe drag werkt. Patrick Swayze kreeg ook zijn rol door te bewijzen dat hij voor vrouw kon doorgaan wat ook niet is wat drag is. Meer nog dat is het tegenovergestelde van drag.

Serieus moet ik het allemaal niet nemen want dit is een simpele good feel film. Gendernormen daar wordt mee gelachen, iedereen leert wat bij en wordt gelukkiger. Het is flauw en te lang maar de drie hoofd acteurs doen okay werk en het kijkt weg. Het stuk over huisgelijkgeweld voelde verrassend donkerder aan en de donkere dagdagelijkse realiteit schemert door (angst van trans mensen om door politie te vermoord worden etc. bv.).

Kitty uit Donnie Darko speelt hier ook mee dus al eerder in een film met Patrick Swayze gespeeld.

De volgende acteurs soliciteerden allemaal voor de hoofdrol: Robert Downey Jr., William Baldwin, Gary Oldman, Matthew Broderick, James Spader, John Cusack, Mel Gibson, Robert Sean Leonard, Willem Dafoe, John Turturro, Matt Dillon, Rob Lowe, Johnny Depp, Tom Cruise, and Robin Williams (in cameo hier). Geweldige cameo van RuPaul hier ook plus boel drag queens die ik niet ken. Spielberg wou het zelfs regiseren.

De schrijver van de film was geinspireerd door een homohaat propaganda film en zei het volgende:

"There's a scene where they show drag queens going through a town, and the narrator is warning the viewers that these people will take over your town, and I thought, Well, that would be fun."

En dat is wel waar.

40. BeDevil (1993)

Australië - 90 minuten - Vrouwelijke regisseur: Tracey Moffat

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 78 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 91 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/ydSe3K3XLn5eXUX72rh69279FK2.jpg

Een collage van drie griezelverhalen. In "Mr Chuck" wordt het griezelige verhaal verteld van de geest van een Amerikaanse soldaat, die jaren eerder met zijn wagen in het drijfzand reed. "Choo Choo Choo Choo" gaat over Ruby en haar familie. Zij worden geplaagd door onzichtbare treinen die langs het huis rijden. Een meisje kwam daar eens onder de trein, en haar geest heeft nog geen rust gevonden. "Lovin' the Spin I'm In" ten slotte gaat over een pakhuis dat bewoond wordt door de geesten van twee geliefden, Bebe en Minnie.

Uitgekozen vanwege het MovieMeter gemiddelde van 1.75*... Nee zonder gekheid, BeDevil (1993) staat zowaar in de lijst Official Highest Rated Horror Films Directed by Women. Dus ik vond dit Australische horror anthologietje wel een kijkbeurt waard. Op Letterboxd scoort de film een respectabele 3.4*, dus hoe erg kan het zijn?

https://d1hhug17qm51in.cloudfront.net/www-media/2019/05/30171654/bedev_color-1024x683.jpg

Het antwoord is: dat hangt er volledig van af. Moffat heeft duidelijk geen mainstream horror film willen maken. De decors doen kunstmatig aan en het geheel voelt sowieso behoorlijk bevreemdend. De Fourth wall wordt doorbroken, en zelfs de Theremin ontbreekt niet. Ik was wel gefascineerd zonder het heel goed te vinden, maar ik vind dit wel een erg moeilijke film om aan te raden. Ik zou niet goed weten aan wie.

2,8*

18. Loving Vincent (2017)

Regisseurs: DK Welchman en Hugh Welchman

Speelduur: 94 minuten

FTV: 34+2 punten = 36 punten totaal

65.000 frames in olieverf, waarvan ieder frame binnen hetzelfde shot ten behoeve van de animatie telkens overgeschilderd werd, waardoor de uiteindelijk ruim 800 shots evenzoveel handgeschilderde canvassen opleverden. 125 kunstenaars van over de hele wereld zijn er 6 jaar mee bezig geweest om de voor een green screen gespeelde scenes na te schilderen, veelal in de stijl van Van Gogh zelf. Dat is een indrukwekkend arbeidsintensieve, ambachtelijke benadering van filmmaken die sowieso respect afdwingt.

https://lovingvincent.com/images/zdjecia/John%20Sessions_Pere%20Tanguy_High.jpg

Het is dan ook een beetje lullig om te moeten opbiechten dat het voor mij niet direct een boeiende film opleverde. Rationeel ben je constant bewust van de bovenstaande statistieken, maar de gehanteerde werkwijze van het overschilderen en vastleggen (rotoscoping), gecombineerd met de grove penseelstreken van Van Gogh levert vaak een onrustige, constant vibrerende animatie op. Bij flashbacks (gebaseerd op foto’s ipv gespeelde scenes) schakelt de film naar een andere, monochrome en tekenachtigere stijl, die minstens zo indrukwekkend is maar aanzienlijk rustiger voor de ogen. Over het art design heb ik niks te klagen, maar qua animatie toch erg wisselvallig en afleidend.

Het verhaaltje heeft ook niet veel om het lijf. In een poging Van Goghs laatste brief te bezorgen, begint hoofdpersoon Roulin te twijfelen over de toedracht van diens overlijden. In een poging meer informatie over zijn laatste dagen te achterhalen, bezoekt Roulin de plaatsen waar Van Gogh verbleef en spreekt hij de mensen die dicht bij hem stonden in de aanloop naar zijn dood. Deze gesprekken voelen steeds meer als ondervragingen en de insinuaties die Roulin soms afvuurt voelen wat misplaatst, zeker uit de mond van iemand die aanvankelijk wat schoorvoetend zijn missie van postbode accepteerde. De speurtocht krijgt steeds meer een luchtje van sensationalisering en ik heb bovendien niet het idee dat ik er een betere inkijk in Van Goghs werkelijke beleving of psyche door heb gekregen.

Los van de minpunten, is het zoals gezegd moeilijk dit af te serveren als ondermaats, daarvoor is het dan weer te indrukwekkend. Maar zowel Van Gogh als het art design verdienen een betere film wat mij betreft. Voor de kenners is het een leuke uitdaging om zo veel mogelijk van Van Goghs originele schilderijen te herkennen en voor de nog hardere die-hards: er schijnt in 1 van de 65.000 frames een vlieg in de verf te zitten. Wie ‘m vindt, wint een reis naar Auvers. 2,5*

2. Få Meg På for Faen (2011)

Regisseur: Jannicke Systad Jacobsen

75 minuten - Noorwegen

FTV 2 - Totaal: 4

https://media.outnow.ch/Movies/Bilder/2011/TurnMeOnGoddammit/movie.ws/02.jpg

Een coming of age-film die zich richt op de groep jongeren waarvan de hormoontjes hevig feestvieren. Plaats van handeling is het saaie Noorse platteland. De film is gelukkig niet saai. Zo is er humor. Denk daarbij nu niet meteen aan platte humor zoals in een film als American Pie. Få Meg På for Faen is van een andere orde.

Een ander geluk dat de film naast de humor biedt om de saaiheid van het Noorse platteland te verdrijven is seks. Denk hierbij niet aan expliciete naaktscènes. Met een ongelukkig verdwaalde piemel en een stukje borstbeen heb je het wel gehad. Få Meg På for Faen is van een andere orde.

De film laat jongeren zien in hun zoektocht naar verlossing van hormonale driften. Die driften zijn niet alleen van seksuele aard. De driften veroorzaken ook een verkenning van emotionele grenzen en relativeren geografische barricaden. Jacobsen weet met een hoop ironie en met droge observaties van de alledaagsheid een vermakelijk beeld te schetsen van het lastige tienerleven in een doods Noors plaatsje. Leuk dit.

22. Monster (2003)

Regisseuse : Patty Jenkins

109 minuten

FTV : puntentotaal 44

https://www.joblo.com/wp-content/uploads/2024/09/monster-charlize-theron-christina-ricci-1024x538.jpg

Wow. Wat een top-acteerprestatie van Theron. De transformatie van de beeldschone vrouw die ze is, naar een marginaal lelijk uitziend persoon die van jongsaf aan geconfronteerd werd met de lelijke kanten van de maatschappij, is ongewoon te noemen. Ik heb nog een interview gezien op YouTube met Aileen Wuornos en de gelijkenis is toch wel enorm geslaagd. De film geeft je een dubbel gevoel. Enerzijds valt het niet goed te praten wat Wuornos had aangericht. Anderzijds krijg je toch een gevoel van medelijden voor deze door het leven beschadigd persoon. De eerste moord zou je nog klasseren als pure zelfverdediging. De volgende moorden waren eigenlijk pure wraakacties (voor de vreselijke dingen die haar werden aangedaan in haar leven) en moorden met voorbedachte rade puur voor het financiële. Naar mijn mening is ze een typisch voorbeeld van hoe een mens door onrecht, ellende en misbruik in het leven kan muteren naar iets crimineels.

Sterke punten: Vanzelfsprekend het acteerwerk van Theron

Zwakkere punten: -

Persoonlijke rating : 3.5*

Filmografie Patty Jenkins : "Wonder Woman (2017) - 3*" die ze regisseerde heb ik ook gezien

41. Civil War (2024)

Verenigd Koninkrijk - 109 minuten - Vrouwelijke protagonisten: Lee (Kirsten Dunst) & Jessie (Cailee Spaeny)

RW (1 punt)

Puntentotaal: 80 + 1 (+ 1 + 10 want 31 films) = 92 punten

Bron: Amazon Prime

https://ca-times.brightspotcdn.com/dims4/default/ad5bbff/2147483647/strip/true/crop/3840x2072+0+0/resize/2000x1079!/quality/75/?url=https%3A%2F%2Fcalifornia-times-brightspot.s3.amazonaws.com%2F69%2F0b%2F51d749944cc896a4908c3ebf7979%2Fcw-screengrab-015.jpg

In de Verenigde Staten is een complete burgeroorlog uitgebroken, het land is in chaos. Een groep journalisten, waaronder de ervaren Lee en het groentje Jessie, proberen het Witte Huis in Washington D.C. te bereiken voor een laatste interview met de president, voordat hij door de oprukkende troepen van de afvallige staten wordt geliquideerd.

Ik ben blij dat ik deze nog met Woland op het grote scherm heb mee kunnen pakken, want hij kwam flink aan. Vrolijk is het niet, maar Garland maakt er voor mijn gevoel echt wel iets bijzonders van, en de cast en het geluid zijn uitmuntend. Thuis met het geluid beduidend zachter maakt het niet half zoveel indruk, maar ook bij herziening blijft mijn waardering absoluut overeind. Dunst en Spaeny zijn geweldig, maar ook de manier waarop Garland de film heeft gemaakt. Wat een muziekkeuzes ook. En toch werkt het....

4,2*

2. https://www.moviemeter.nl/film/102056]Hot Pursuit (Film, 2015) 🇺🇸

Anne Fletcher

87 minuten

FTV - (2)

Totaal: 4

[url=https://ibb.co/1GdynYSj[/url]

Een soms vermakelijke, maar bovenal flauwe actiekomedie. Het verhaal is ook totaal niet vernieuwend, het blauwdruk voor een film met twee totaal verschillende personen die moeten samenwerken wordt keurig gevolgd. Het enige verschil is dat de hoofdrolspelers nu vrouwelijk zijn.

2.5*

5. Drag Kids (Film, 2019)

Regisseur: Megan Wennberg

Speelduur: 80 minuten

FTV

Puntentelling: 10 punten

https://i.postimg.cc/YSNYz9Fk/TUIKSEOHRBE3-LPTD3-GACC2-L4-TY.jpg

Drag Kids volgt een viertal kinderen die drag queen zijn als hobby. Simpel genoeg onderwerp maar het is wel eentje met voldoende controverse. Kinderen die zich mengen tussen volwassen drag queens, uitgedost in de meest extravagante outfits en aan het lip-synchen voor hun leven. Aan de ene kant vind ik dat kinderen kinderen mogen zijn en ze mogen doen wat hun hart zegt wat het wil. Aan de andere vind ik het wat fout om kinderen te zien optreden terwijl het publiek hun dollarbriefjes aangeven als fooi. Ook de verschillende woedeuitbarstingen van de kids zijn nogal vreemd om te zien, al blijven het natuurlijk kinderen.

Gemengde gevoelens, dus. Het is wel hartverwarmend om te zien hoe deze kinderen een veilige omgeving hebben, met ouders die hun steunen in de Queer community en een groep mensen die in dezelfde wereld zitten en hun de vrijheid geven te zijn wie ze willen zijn. Niet iedereen heeft het zo makkelijk.

Als documentaire heeft de film erg weinig om handen en is het visueel niet zo interessant. Ook had ik het na een uurtje wel gezien en moest ik me doorheen de laatste twintig minuten sleuren.

2,5*

5. Triumph des Willens (Film, 1935) - MovieMeter.nl

https://www.filmcomment.com/wp-content/uploads/sites/2/2019/01/TOTW_Hitler_Header-1600x900-c-default.jpg

Regisseur - Leni Riefenstahl

FTV - 2 punten.

Puntentotaal - 10 punten.

3.5*

Indrukwekkend. Objectieve documentaire of nazipropaganda? Met Hitler als producent en alle middelen die Riefenstahl van het naziregime heeft gekregen om haar documentaire te maken neigt het allemaal naar het laatste, hoewel Riefenstahl dit altijd (niet al te overtuigend) heeft ontkent. Maar als documentaire is dit echt monumentaal en uniek, en terecht wordt Triumph des Willens als één van de beste documentaires ooit beschouwd.

6. You Were Never Really Here (Film, 2017)

Regisseur: Lynne Ramsay

Speelduur: 89 minuten

FTV

Puntentelling: 12 punten

https://i.postimg.cc/jdprzdKM/you-were-never-really-here-st-7-jpg-sd-high.jpg

Een heel duistere thriller die, volgens de plotomschrijving althans, lijkt op generieke actiefilms zoals Taken. Niets is echter minder waar want Lynne Ramsey schotelt een donker, nihilistisch drama voor. Wat vooral uitsteekt is Joaquin Phoenix' acteerprestatie want potverdorie die man kan acteren. Het omlijstende verhaal is wat te mager om een hele speelfilm te blijven boeien. De film ziet er wel zeer goed uit en enkele kleine keuzes zorgden voor meer detail in de duistere wereld die werd gecreëerd.

3*

7. Art and Pep (Film, 2022)

Regisseur: Mercedes Kane

Speelduur: 88 minuten

FTV

Puntentelling: 14 punten

https://i.postimg.cc/Dw1PxF4v/art-johnston-and-pepe-pena.webp

Deze documentaire focust zich op Art Johnston & José Pepe Peña, eigenaren van de immens populaire queer bar Sidetrack in Chicago. Beiden hebben enorm veel meegemaakt in hun leven: van de AIDS-epidemie, het opkomen voor gay rights tot het ondergaan van de corona-crisis in 2020. Het koppel is al meer dan 50 jaar samen en delen klaarblijkelijk een liefde die menig persoon jaloers op mag zijn. Hun relatie is aandoenlijk en hun werk voor de community onmiskenbaar belangrijk.

Het verhaal van deze twee wordt voldoende uitgediept en je krijgt voldoende beeld van waarvoor ze staan. Sommige anekdotes zijn grappig en bijzonder terwijl andere dan weer schrijnend zijn. De twee hebben de opkomst van acceptatie voor de gemeenschap meegemaakt en ervoor gevochten. Wanneer het homohuwelijk in de V.S. eindelijk werd toegestaan werd ik emotioneel omdat het een resultaat is van hun harde werk en inzet. Ik kan alleen maar applaudisseren voor wat die hebben verwezenlijkt.

4* voor dit portret van twee iconen.

42. Ainda Estou Aqui (2024)

Brazilië - 135 minuten - Vrouwelijke protagonist: Eunice Paiva (Fernanda Torres)

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 81 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 94 punten

Bron: Pindakaas

https://image.tmdb.org/t/p/w780/7AIbqUSsZB4MQBvtZTl9hKRDrlp.jpg

Eindelijk gezien, mijn IMDb top 250 is weer compleet. Al zit ik er eerder wat aangedaan bij dan euforisch, want Salles' film hakt er ondanks zijn ingetogenheid flink in. In het jaar 1971 heerst er in Brazilië grote onrust en worden de burgers onderdrukt door de militaire dictatuur. Eunice is moeder van vijf kinderen en getrouwd met voormalig congreslid Rubens Paiva, die zich na zijn afzetting al jaren voorzichtig gedeisd houdt en de politiek volledig de rug toe heeft gekeerd. Maar het blijkt niet genoeg. Wanneer hij op een dag wordt opgepakt door de politie, staat Eunice er plots alleen voor.

Ondanks de zware materie, eert Salles zijn hoofdpersonen door eerbiedig met de historie om te gaan, zonder overdrijving of voor dramatisch effect zaken aan te dikken. Toen Paiva's zoon aangaf dat zijn moeder nooit huilde waar haar familie bij was en zich altijd inhield, heeft Salles alle scène waarin Fernanda Torres huilde uit de film geknipt. Niet geheel verrassend zorgt die getemperde emotie juist dat de verscholen pijn en het verborgen verdriet exta zichtbaar zijn in het kleine gebaar en de mimiek. Geen gekke beslissing als je het mij vraagt. Dat Salles vanaf zijn 13e met deze familie bevriend is, voel je ook wel terug in de zorg die aan de film lijkt te zijn besteed.

https://iffr.com/nl/wp-content/uploads/2024/12/910119d7-17e8-4e10-b5de-75dc18f92b95.jpg?image-crop-positioner-ts=1734459376

Eigenlijk had ik deze in de bioscoop willen zien, maar ik kon niet wachten toen ik hem vanmorgen online zag staan. Wellicht dat ik hem alsnog in de bios meepak, voor een herziening. Dit soort releases wil ik graag financieel steunen. Het acteerwerk van de hele cast is uitstekend, maar de beide Fernanda's (die ik allebei eerder al zag in deze challenge, en in het echte leven ook moeder en dochter zijn) springen eruit. Torres werkte bijna 30 jaar geleden eerder samen met Salles in Terra Estrangeira (1996), en ik denk dat ze met de hernieuwde samenwerking erg tevreden zullen zijn. Mooi detail is dat Montenegro in 1999 voor Salles' Central do Brasil de eerste Braziliaanse actrice was die werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Actrice, terwijl dochter Torres voor deze Salles de tweede was die die eer ten deel viel. Ze won niet, maar zal gerust ook trots zien geweest op het beeldje voor Best International Feature Film. Ik moet The Girl with the Needle en The Seed of the Sacred Fig nog zien, maar stiekem verwacht ik niet dat die hier over heen zullen gaan. Vooralsnog een verdiende winnaar dus, wat mij betreft. Qua publiekswaardering (IMDb gemiddelde) is het in ieder een no-contest.

Een langzame film met weinig actie of thrills, maar wel een oerdegelijke, ingeleefde en ingetogen biografisch drama met sterke vertolkingen, en onderhuidse spanning. Prachtige score van Warren Ellis trouwens. Als die omschrijving je niet warm maakt, dan zou ik wellicht iets anders kiezen. Maar voor de liefhebbers raad ik Ainda Estou Aqui volmondig aan.

4,2*

43. De Terugreis (2024)
Nederland - 98 minuten - Vrouwelijke protagonist: Maartje Vermeiden (Leny Breederveld)
FTV (2 punt)
Puntentotaal: 83 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 96 punten
Bron: Netflix

https://picl.nl/wp-content/uploads/2024/07/De-Terugreis_st_4_jpg_sd-low-e1720784796932.jpg

Ik heb wel een zwak voor films over alzheimer/dementie. Ik heb het meerdere keren mee moeten maken met overgrootouders, en het is not for Sissies, zoals Bette Davis zou zeggen. Mijn ouders (gelukkig allebei nog scherp ondanks van deze leeftijd) zijn sindsdien vrijwilliger bij het Alzheimer café, iets dat ik mezelf ook nog wel zie doen als ik wat ouder ben en geen kleine kinderen meer heb.

In Jelle de Jonge's De Terugreis is Jaap al bijna 50 jaar samen met Maartje. Waar de nukkige Jaap niet veel zin meer heeft om dingen te ondernemen, zit de soms wat verwarde Maartje nog vol levenslust. Als het echtpaar een brief ontvangt van een oude vakantievriend, laat Jaap zich met gepaste tegenzin overhalen om hem op te zoeken in Zuid-Europa. Zoveel jaar later reizen de twee in hun oude auto door een totaal veranderd Europa; kibbelend, maar ook de ene herinnering na de andere ophalend. Onderweg komt Jaap tot het pijnlijke besef dat zijn vrouw dementerend is. Zich realiserend dat alles wellicht anders gaat worden, leren ze opnieuw waarom ze elkaar liefhebben.

https://cinemagazine.nl/wp-content/uploads/terugreis_de.jpg

Ik denk dat voor veel kijkers De Terugreis een laagdrempelige verfilming is van deze ingrijpende ziekte, vergelijkbaar met The Leisure Seeker (2017). Hoewel de ellende en dementie absoluut wel eens voor (al dan niet ongemakkelijk) gelach kan zorgen, heb ik zelf voor dit onderwerp een voorkeur voor de films zonder komedie-element: meesterwerkjes als Amour (2012), een ingetogen film als Away from Her (2006)... Los daarvan speelt de mij onbekende Leny Breederveld haar rol echt wel goed, en ga ik ook niet mee in het affikken van Martin van Waardenberg. Hij is geen Jean-Louis Trintignant, maar dit script vraagt ook wat anders, en dat doet hij echt lang niet gek. En er gebeurt wel degelijk wat achter de ogen van zijn mopperige stoneface. Ik had de komedie liever met een doseerschepje gehad in plaats van de pollepel, maar dat is niet zijn schuld. Dat breekmoment in de auto langs de kust speelt hij fantastisch. Hij mag in de laatste akte ook pas laten zien wat hij kan, en dat is echt wel wat. Ere wie ere toekomt.

Al met al werkt niet alles aan De Terugreis voor me. Maar de hart erachter, Breederveld, enkele rake scènes (waaronder de laatste akte) en de persoonlijke gunfactor maken dat ik alsnog niet lager uit kan komen dan een ruime zeven. Er zijn niet veel manieren om flinke bonuspunten te halen bij JM, maar De Terugreis wist het uiteindelijk toch voor elkaar te krijgen. Wat meer ingetogenheid en er hadden zeker wel vier sterren ingezeten. In snap volledig dat anderen ze wel geven.

Ook mij liet het niet onaangedaan.

3,7*

18.The Caveman's Valentine (2001) 3,5*

Regisseur : Kasi Lemmons

105 minuten

FTV : puntentotaal 34 +2 = 36

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BN2E3ZTkzNTQtZjI2Ni00ZTM3LWI0OTUtZDEwMWE1NDYwNmQyXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg Bijzonder en verbazingwekkend filmpje! Een film waarin het Chrysler Building (of was het Empire State Building?) werd voorgesteld als was het de Barad-dûr met Oog van Sauron. Romulus Ledbetter (Samuel L. Jackson) is een pianist die geplaagd wordt door een psychische aandoening en in een grot in New York City woont. Hij gelooft dat iemand genaamd Cornelius Gould Stuyvesant alles bestuurt met behulp van y-stralen. Een thriller met een script waar vermoedelijk Plato's allegorie van de grot in verwerkt is. Misschien is het moordmysterie voor sommigen een beetje voorspelbaar, maar Kasi Lemmons fantasierijke regie en Samuel L Jacksons geweldige optreden van schizofrene waanzin helpen om boeiend en meeslepend te maken. Het feit dat dit toentertijd flopte en bijna vergeten werd, is echt jammer, echter nu springt dit er echt uit als een echt juweeltje!

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5983ffb4914e6b93fccda03e/1681426339262-1GA0OY9TJTXELA7MIA2R/Kasi-Lemmons-.jpeg?format=1500w Filmografie/ Biografie; Kasi Lemmons is al een een hele tijd bezig. Als actrice in films als The Silence of the Lambs (1991) Candyman (1992) En als regisseur van tv-series en films als Eve's Bayou (1997), The Caveman's Valentine (2001) en I Wanna Dance with Somebody (2022) Van haar zag ik al eerder Harriet (2019)

19.Love Lies Bleeding (2024) 3,5*

Regisseur : Rose Glass

104 minuten

FTV : puntentotaal 36 +2 = 38

https://image.boomstore.de/5000x5000x80/z12/love-lies-bleeding-blu-ray-4020628576400-12.jpeg Beetje teleurgesteld in deze film, het zou schokwaarde en bloederige bodyhorror bezitten maar daar heb ik niets van gezien of bestaat er ook een explicietere versie van deze film? Wel was het goed gemaakt, bezat eeen heerlijk weirdo identiteit en propt zich gelukkig niet helemaal in het A24 "art"-pakket. Het voelt wel alsof het opbouwt naar iets heel sensueels en grotesks (à la Cronenberg), maar levert dit nooit en komt uiteindelijk tot zonder echte schok aan zijn einde. Alhoewel ik de humor en de enigszins trash-conclusie van de derde akte eerlijk gezegd wel weer zag zitten! De film start met een adequate opzet; Kristen Stewart speelt Lou die in 1989 haar dagen in de sportschool slijt met het ontstoppen van toiletten en het uitkafferen van proteïneproleten. Dit verandert als de intrigerende Bodybuilder Jackie (Katy O’Brian) binnenloopt en de twee een opbloeiende romantisch liefdesrelatie krijgen. Echter gaat dit ook best lang door, je bent dan ook al ver in de film voordat criminele papa (Ed Harris, met bizar kapsel) en werkende steroïde-injecties meer te tonele verschijnen. Solide thriller die voor het filmhuis-publiek waarschijnlijk een grotere schok oplevert.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BN2UyZGJkMTYtZjI2OS00ZjEyLWI4ZTEtMGRkZWJlMGFiZTBmXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

Filmografie/ Biografie; de Britse filmregisseur Rose Glass maakte na een paar shorts de psychologische horrorfilm Saint Maud (2019) die het voor een horrorfilm opvallend goed deed bij verschillende Film Awards. Het opende de deur voor het pretentieuze A24 (onder toezicht van Film4) om deze romantische misdaad thriller Love Lies Bleeding te maken.

20.Please Baby Please (2022) 2,5*

Regisseur : Amanda Kramer

95 minuten

FTV : puntentotaal 38 +2 = 40

https://www.musicboxfilms.com/wp-content/uploads/2022/06/PLEASE-BABY-PLEASE-2022-DEMI-MOORE-img2.jpg Visueel ambitieus maar verder te hoogdravend voor zijn eigen best wil. Hierdoor komt de boodschap misschien niet zo goed over. Tenminste...er kunnen best ook veel metaforen en symboliek in zitten, want dit speelt vooral af in de wereld van queer-seksualiteit en genderfluïditeit. Het losjes opgebouwde verhaal speelt zich af in de jaren 50 en draait om de pasgetrouwde New Yorkers Suze (Andrea Riseborough) en Arthur (Harry Melling), die verstrikt raken in genderidentiteit in de vorm van een vingerknippend Jets-achtige straatbende. Het is heel kleurrijk en sensueel, maar het tempo ligt te laag en er is veel dialoog en tekst waardoor het als een toneelstuk voelt. Dit voelt uiteindelijk voor mij meer dan dat het drukker is met zijn boodschap uit te dragen dan met echt goede film maken.

https://iffr.com/nl/wp-content/uploads/2024/04/e3660bc8-21a5-451a-989d-6657503ad35e.jpg?image-crop-positioner-ts=1713372312 Filmografie/ Biografie; Na het jarenlang runnen van een underground dancelabel richtte Amanda Kramer zich op de filmwereld. Na de gebruikelijke korte films volgde de speelfilms Ladyworld (2018) Paris Window (2019) deze Please Baby Please (2022) en Give Me Pity! (2022) Voor dit jaar staat gepland de film By Design (2025) waarin Juliette Lewis transformeert in een stoel die leuker wordt gevonden dan ze is als vrouw.

21.The Hitchhikers (1972) 3*

Regisseur : Beverly Sebastian

95 minuten

FTV : puntentotaal 40 +2 = 42

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZTI2NDUwYjMtYTI5MC00ZDk5LWJiNDktZGVlNzUxNDdkN2ZhXkEyXkFqcGc@._V1_.jpgTiener Maggie (wulpse blonde Misty Rowe) wordt zwanger van haar vriendje, ontvlucht het ouderlijke huis op blote voeten en gaat op weg naar Los Angeles onderweg wordt ze beroofd, bedrogen, verkracht en belandt uiteindelijk op de range van Benson en zijn groep rovende hippie-meiden in hotpants. Er zijn love-ins, hond wassen, skinny dippen, catfights, natuurlijk naaktheid en een folk-soundtrack van Danny Cohen die de gebeurtenissen van het verhaal volgt Hoewel vaak het verhaal verwatert of nergens heengaat, vond ik het zelfs leuker dan ik had verwacht. En dat het op de Manson Familie lijkt is uiteraard geheel toevallig...De film is ook enigszins opmerkelijk omdat hij is geregisseerd door echtgenoten Beverly en Ferd Sebastian. Een leuke exploitatiefilm ofschoon dat er voor een drive-inbioscoop uit de jaren 70 weinig opvallend gebeurd.

https://www.filmink.com.au/wp-content/uploads/2023/07/seba.jpg

Filmografie/ Biografie; Man-en-vrouw filmteams zijn dun gezaaid maar Beverly Sebastian werkte samen met haar man Ferd Sebastian in de jaren zeventig en tachtig aan voornamelijk Amerikaanse exploitatiefilms, Met titels als; Red, White and Blue (1971) 'Gator Bait (1973) The Single Girls (1974) Flash and the Firecat (1975) Delta Fox (1979) Rocktober Blood (1984) GatorBait II: Cajun Justice (1988) American Angels: Baptism of Blood (1989) Hun laatste film is Running Cool (1993) waarna ze samen met pensioen zijn gegaan en wedstrijdhonden een mooie dag bezorgen.

44. Emmanuelle (2024)

Frankrijk - 107 minuten - Vrouwelijke regisseur: Audrey Diwan

FTV (2 punt)

Puntentotaal: 85 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 98 punten

Bron: Pindakaas

https://variety.com/wp-content/uploads/2024/09/MixCollage-16-Sep-2024-07-42-PM-4428.jpg

Eigenlijk had ik eerst Diwans L'Événement (2021) moeten kijken die ook klaarligt voor deze challenge, maar na Ainda Estou Aqui (2024) en De Terugreis kon ik niet nog iets zwaars verdragen. Dan maar de perky boobies van Noémie Merlant... Wie wordt daar nou niet blij van?

Emmanuelle vertrekt alleen op zakenreis naar Hong Kong. Ze raakt meteen in de ban van de betoverende sfeer van de wereldstad en ze ontmoet er Kei, een mysterieuze man die haar steeds weer ontglipt. Tijdens deze reis ontdekt ze de onverkende facetten van haar eigen sensualiteit en verlangens en herdefinieert ze haar begrip van intimiteit en vrijheid.

https://image.humo.be/248778479/width/1280/afbeelding

Hoewel de originele Emmanuele vast een van de eerste softcore films is die JM op zijn kleine tvtje keek, koester ik niet specifiek nostalgische herinneringen aan de Sylvia Kristel klassieker. Noch heb ik later een waardering voor de film ontwikkeld. Mijn enige anticipatie voor deze film bestond dus uit Merlant en het feit dat een pas doorgebroken filmhuis filmmaker als Diwan dit oppakte. Wat zou ze ermee gaan doen? Wellicht iets tofs!

Maar nee, Diwans Emmanuelle is een ongrijpbare ziel, die ronddoolt in een lege wereld die nauwelijks interesse op weet te wekken. Naomi Watts doet haar best te verbergen dat ze ook niet goed snapt wat ze hier doet, maar het blijft een jammerlijk inhoudsloos en spanningsloos gebeuren. Zonde. Ik hoop dat Diwan zich hiervan herpakt met een sterkte auteursfilm, want deze holle en sturingsloze flop zal haar net leuk van start gegane carrière geen boost hebben gegeven.

Noémie Merlant is een plaatje, ja. Maar dan kijk ik liever het fenomenale Portrait de la Jeune Fille en Feu (2019) nog een keer.

2*

5. Sweet Dreams (Film, 2023)

Nederland - 100 minuten - Vrouwelijke regisseur: Ena Sendijarevic

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 10

Bron: Bib

Quotering: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/qxRpSmkd7Y6sqtX4tkyqXuz3QgM.jpg

Best een opmerkelijke aanpak van Sendijarevic om het Indonesische koloniale verleden van Nederland in beeld te brengen. Zowel visueel met de statische afstandelijke camerastandpunten en het felle kleurgebruik van diverse wanden.

Ook qua stijl wat apert met die satirische ondertoon. Toch wel wat wennen, want erg dynamisch is het allemaal niet. Ik zag hier al Roy Anderson passeren, wel ja, daar heeft het wat van weg.

Je kan je ook afvragen waar de macht in het verhaal ligt. Bij de grootgrondbezitters of toch eerder bij de bevolking die met hun opstand het tij trachten te keren? Het mocht allemaal wat scherper voor mij. De stijl lag me minder en ik zou de film ook niet overdadig bestrooien met Kalveren, maar interessant vond ik het wel.

6. Jeanne du Barry (Film, 2023)

Frankrijk - 113 minuten - Vrouwelijke regisseur: Maïwenn

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 12

Bron: Bib

Quotering: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/dQPmZFK9CMbXxeQujCztBHf24Od.jpg

Ik was vorige week in Versailles en dan is het wel fijn om meteen deze film mee te pikken. Lodewijk XV springt historisch gezien toch wat minder in het oog dan Lodewijk XIV of de later onthoofde Lodewijk XVI, maar het personage is boeiend genoeg om te volgen. Al was het maar om zijn vele maîtresses zoals Madame de Pompadour en deze Jeanne du Barry. Vijf was hij overigens toen hij officieus de troon besteeg...

Leuk en mooi vormgegeven. Beetje excentriek, maar wie was dat niet in die tijd met hun gekke pruiken en overvloedige parfums om de stank te weren in plaats van een deftig bad te nemen?

Een eigenzinnig kostuumdrama, licht spottend en daarom wel eens leuk. Geknipte rol voor Depp. Fijne aankleding enz. Verre van accuraat, maar het laat toch een beetje een kijk na over hoe die hofhouding in elkaar zat en hoe hypocriet het soms allemaal niet was.

11. Drijfzand (2021)

Regisseuse: Margot Schaap + vrouwelijke hoofdrol: Hanna van Vliet

113 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 22

Bron: Film1

Tijd voor een Nederlandse film! Het is Drijfzand geworden, nota bene deels opgenomen op 'mijn' eiland Texel (ik ben daar geboren en getogen, inmiddels ben ik overigens al dik 20 jaar 'van het eiland af'). Je krijgt niet gek veel van Texel te zien, los van enkele opnames op het strand en (op en rondom) de veerboot.

Suze (puike rol van Hanna van Vliet) woont samen met haar Finse vriend en dochtertje Juul. Het rustige leventje wordt plots overhoop gegooid door de komst van haar moeder Helena (Elsie de Brauw) die tussen neus en lippen door ook nog even aangeeft dat ze een hersentumor heeft. Dit heeft een duidelijke weerslag op het hele gezin. Bij Suze zien we een flinke metamorfose. De complexe moeder-dochterrelatie zorgt ervoor dat haar eerst sluimerende dwangneurose steeds ernstigere vormen aanneemt.

Elsie de Brauw (die ik erg sterk vond in Zee van Tijd (2022) ) zet in Drijfzand een nogal onsympathieke moeder neer. Dat was ogenschijnlijk ook de bedoeling, dus missie geslaagd zou je zegen. Je vraagt je wel constant af waarom Suze haar hele leven overhoop gooit om de zorg voor deze kenau op zich te nemen. Het einde waar Suze haar moeder dan toch in haar sop gaar laat koken is hard, maar wel gerechtvaardigd gezien de onderlinge ijzige relatie.

Regisseuse Schaap heeft met Drijfzand een aardige film afgeleverd. Ze wil wel iets teveel. Er mist soms een beetje structuur en/of een duidelijke richting. Enkele zijplotjes hebben weinig toegevoegde waarde en halen het tempo uit het verhaal. Ook de relatie tussen Suze en haar man kwam iets te gekunsteld over.

3*

Van wie ben je 'r ien?

Hint: hij kent Marc Pizza

Hint 2: Het is niet Woutenbak

10. Höstsonaten (Film, 1978) - MovieMeter.nl

99 minuten

Ftv

Puntentotaal 20

Geen lichtzinnig filmpje van Bergman. Ik had ook niet anders verwacht. Slechts vier films van hem gezien, maar deze beviel me het best. De spanning en het ongemak zijn soms bijna niet te doen. De confrontatie in de derde akte is prachtig gespeeld, loodzwaar. Het einde bijzonder tragisch. Heftig maandagavondjr was het.

https://cinematicscribblings.wordpress.com/wp-content/uploads/2016/08/vlcsnap-2016-08-24-18h34m18s734.jpg?w=640

11. The Loved Ones (Film, 2009) - MovieMeter.nl

84 min

Ftv

Puntentotaal 22

Verschrikkelijk. Naargeestig. Niks te melden. Volslagen ruk.

Grappig, ik zag deze niet zo heel lang geleden en na zo lang te horen hoe getalenteerd Riefenstahl was en ik was zwaar teleurgesteld. Ik vond haar werk niet beter of spannender dan de Sovjet propaganda uit de jaren 20 en ik vond de speeches en alles ongelofelijk saai. Maar zoals al vaak hier gemeld, meningen verschillen hard.

21. The Being (1983)

82 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 42

VS / Regie: Jackie Kong

https://pophorror.com/wp-content/uploads/2024/12/beingbanner-660x270.jpg

Deze kwam hier al ter sprake en na "Blood Diner" is het tijd voor een andere Jackie Kong film. Deze is helaas geen komedie maar een mix van "The Blob" met een stukje van "Alien". Het is best heel goedkoop, als los zand met niet echt personages die mij lagen. Het monster en de moorden waren nog wel okay gedaan. Heel veel onbedoelde komedie zag ik er niet in dus ik verveelde mij vooral, teleurstellend na "Blood Diner". Op een poster heeft "The Being" twee ogen maar de design in de film zelf lijkt een te hebben, gebrek aan budget

22. Stars at Noon (2022)

135 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 44

Frankrijk / Panama / VS / Regie: Claire Denis

https://www.nziff.co.nz/assets/resized/sm/upload/dx/lc/p8/4v/_Stars%20at%20Noon-2%20ALT2-800-800-450-450-crop-fill.jpg?k=4454aa936d

Claire Denis ook zo een van de namen die niet mag ontbreken als er over grote vrouwelijke regisseurs gepraat wordt al haat zij terecht dat label. Die label blijft noodzakelijk voor de redenen uitgelegd door de organisatoren in het begin.

Tijdens de Covid pandemie zit een vrouw vast in Nicaragua. Zij heeft geen paspoort meer, zij beroept zich op haar statuut als journalist maar dat is al lang niet meer geldig eigenlijk wat iedereen begint door te krijgen. Zij is onder bescherming van een minister maar in de steeds grotere onrust bij de naderende verkiezingen is die bescherming geen zekerheid meer. Zij probeert door middel van prostitutie te overleven om de schaarse dollars te verkrijgen, informatie en in hoop tot een uitweg. Zij ontmoet een Britse zakenman die ook vastzit en samen beginnen zij een liefdesrelaas maar het is onzeker wie hij echt is, of hij te vertrouwen is en de onderscheid tussen ruilhandel, liefde, seks en politiek beginnen te vervagen.

Deze film kreeg veel slechte reviews en deels snap ik het ook, de film is opzettelijk heel ambigue en bied net iets te weinig voor de duurtijd. De ambiguïteit is zowel zijn sterkte als zijn zwakte, het toont een interessante situatie van vervagende grenzen en loyaliteit. De film had een zekere flow, jazzy deels door de mooie soundtrack. Er was veel dat deed denken en afvragen, imperfect maar ik vond wel wat aan.

Ben Safdie heeft ondertussen ondanks klein aantal rollen wel met bekende regisseurs samengewerkt ( Paul Thomas Anderson, Christopher Nolan en hier Claire Denis).

22. Mona Lisa and the Blood Moon (Film, 2021)
Speelduur: 106 minuten (FTV)
Puntentotaal: 44

https://image.tmdb.org/t/p/w780/i8qrxxvq5XCJbmA8STpYhxD5xMX.jpg

Best een vermakelijke film, maar ik snap ook de kritieken wel een beetje - het meandert eigenlijk nergens echt heen. Het is een soort superhelden-sprookje waarin we de avonturen van Mona Lisa Lee volgen, een dame met een soort van mind-control-gaven. En een dame die ook compleet naïef en wereldvreemd is, maar het wel goed bedoelt. Ze zwerft door New Orleans, komt een aantal interessante figuren tegen die soms spelen met de verwachtingen (zoals de uiteindelijk best chille drugsdealer), en soms ook niet, zoals de profiterende stripper en het vroegwijze en eerlijk gezegd een beetje irritante zoontje. Het verveelt eigenlijk nergens en het ziet er visueel ook prima uit, maar het voelt ook een beetje hap-slik-weg. Het blijft luchtig zonder veel emotionele binding, en zonder dat ik nou echt geboeid werd. Alsnog zeker geen vervelende film. 3.0*