Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

20. The Kids Are All Right (2010)

Regisseuse : Lisa Cholodenko

106 minuten

FTV : puntentotaal 40

https://www.shespoiledit.com/uploads/9/7/4/3/9743945/the-kids-are-all-right-2_orig.jpg

Het leven heeft soms rare kronkels in petto. En geef toe, het is er niet makkelijker op geworden. Waar je vroeger soms problemen ondervond om je eigen identiteit te vinden (ik praat over de tijd toen de dieren nog spraken), lijkt het me dezer dagen een hels karwei om dat te bewerkstelligen. En hier in "The kids are all right" is het wel echt een kluwen. Een lesbisch koppel dat twee kinderen heeft via kunstmatige inseminatie verwezenlijkt met behulp van het zaad van een anonieme donor. En als die door de tieners geïntroduceerd wordt in deze a-typische familie, gaan de poppen aan het dansen. Zelfs Julianne Moore raakt er in de war van met als resultaat enkele stomende vrijpartijen met Ruffalo himself. Heb ik die kant ook eens gezien van Moore Zeker geen slechte film. Maar uiteindelijk is het, ondanks de alternatieve gezinssituatie, eentje uit de duizenden over hetzelfde clichématig verhaal.

Sterke punten: Simpel gehouden verhaal zonder al teveel meligheid of moraliserend toontje

Zwakkere punten: Niets nieuws

Persoonlijke rating : 3*

Filmografie Lisa Cholodenko : Ook mijn eerste van haar.

Maart 2023 heb ik deze gezien. Shocking hoe weinig ik er nog van weet

Ok, ik gaf hem ook maar een zesje, maar je zou verwachten dat er meer blijft hangen dan Moore die Ruffalo bespringt. Ne-uh.

Wat weer gebaseerd is op haar eigen Brødre (2004), niet?

13. The Hitch-Hiker (1953)

Regisseur: Ida Lupino
Speelduur: 71 minuten
FTV: 24+2 punten = 26 punten totaal

Jaaa, wel een beetje wat ik ervan verwacht had. Film met een nogal statische spanningsboog omdat a) er niet al te veel ontwikkeling in zit, b) er niet al teveel dreiging van de bad guy uitgaat en c) er niet zo heel veel op het spel lijkt te staan.

Moordenaar Emmett Myers gijzelt twee vrienden op weg naar Mexico en houdt hen gedurende de film onder schot in een poging aan de politie te ontsnappen. Versneden met beelden van de politie die hen via een kleine optelsom aan aanwijzingen en ooggetuigenissen uiteindelijk op het spoor komt en Emmett inrekent. Een paar scenes die volgens mij voor twists en turns moeten doorgaan, zoals het verwisselen van de kleding, het onklaar maken van de radio en het achterlaten van de huwelijksring maar ook al waren dat ingevingen waar het publiek destijds van onder de indruk was, nu kijk je er toch niet echt meer van op.
https://2019.slashfilmfestival.com/wp-content/uploads/2019/08/mk_the-hitch-hiker-slide.jpg
Meerdere keren denk je dat het overmeesteren van Emmett met zijn blaffertje toch niet zo moeilijk moet zijn voor de twee gegijzelden, waardoor de gewichtigheid in dreigende dialoog zich eigenlijk nooit in werkelijke spanning laat vertalen. De zogenaamde nation-wide manhunt neemt op een gegeven moment ook vrij belachelijke proporties aan, zeker gezien de wankele constructie van aanwijzingen waar het gezag het mee moet doen. Ook wanneer Emmett dan eindelijk overmeesterd wordt, levert dat een nogal potsierlijke scene op. Ik kon moeilijk door de knulligheid van het geheel heenkijken. 2*

14. In the Cut (2003)

Regisseur: Jane Campion

Speelduur: 119 minuten

FTV: 26+2 punten = 28 punten totaal

Whodunnit die meer lijkt te draaien om (seksuele) repressie dan om een spannend verhaal.

Lerares Frannie leidt een ogenschijnlijk vrijgevochten bestaan. Haar vriendschap met prostituee Pauline, haar wat ongewone buitenschoolse interactie met een van haar leerlingen en de toenaderingen van een gedumpte ex-minnaar schetsen het beeld van een vrouw die de dingen op haar eigen manier invult. Wanneer er in haar tuin het lichaamsdeel van een vermoorde prostituee wordt gevonden, wordt ze (nogal agressief mag ik wel zeggen) benaderd door rechercheur Malloy. Tussen de twee ontstaat een affaire, die haar zelfverzekerde façade geleidelijk af lijkt te pellen.

https://miro.medium.com/v2/resize:fit:1024/1*3Pram3rFgwxNYo8OO8bMag.jpeg

Het raamwerk voor de film is de moordzaak en de zoektocht naar de dader maar de film wordt vooral gevuld met scenes tussen Ruffalo en Ryan, die over het algemeen voor broeierig moeten doorgaan en toegegeven: bijtijds lukt dat maar net zo vaak sleept het wat voort en is er vooral veel oninteressante dialoog. Bijgestaan door fraai camerawerk en hier en daar aangevuld met een poëtische quote wordt er soms best een dromerig sfeertje geschetst, maar echt spannend wil de film niet worden, en écht sexy ook niet echt. Om Meg Ryan na al die romantische komedies uit de kleren te zien gaan, voelt een beetje vreemd en misplaatst, alsof het de moeder van je beste vriend betreft. Maar goed, ze speelt haar rol met overtuiging.

De uiteindelijke onthulling legt de nadruk op wat voor slappe constructie het thrillergedeelte eigenlijk is en dat is jammer want met iets meer body (verhaaltechnisch) had je dit een hogere score gegund. Of had het hele whodunnit gedeelte juist overboord gegooid en meer nadruk gelegd op een persoonlijk drama. Nu voelt het alsof de film hinkt op twee gedachten. 3*

15. Fear Street: 1994 (2021)

Regisseur: Leigh Janiak

Speelduur: 107 minuten

FTV: 28+2 punten = 30 punten totaal

Ik wist niet dat dit een film was die zo nadrukkelijk focust op tieners, maar heel veel tijd om dat te beseffen heb je niet nodig. De soundtrack blaast in de eerste tien minuten minstens vijf nummers die over elkaar heen struikelen om ons te vertellen dat we ons in de jaren ’90 bevinden. Op meerdere vlakken is dit een film die overtuigend voor een jonge doelgroep kiest, anderzijds is de blood & gore ook weer zo nadrukkelijk aanwezig dat het zeker geen kinderfilm is. Een R-rated Stranger Things-slasher, does that make sense?

Zoals gezegd windt de soundtrack er geen doekjes om: schreeuwerig aanwezige, plots inzettende nummers die meer een dwarsdoorsnede van een tijdperk moeten geven dan dat ze echt op de betreffende scene zijn afgestemd. Maar ook de geluidseffecten zijn overdreven aanwezig (jumpscares incluis) en de jongeren hoeven zich duidelijk niet in te houden met hun gevoel voor dramatiek en in de mond gelegde one-liners.

https://image.demorgen.be/204865289/width/2480/maya-hawke-in-een-scene-van-fear-street-part-1-1994

Janiak gooit de subtiliteit en geduldige opbouw die ik ken van Honeymoon (2014) overboord om met overtuiging door te schieten naar een tienerhorror, ramvol popcultuur. Het levert een wat lawaaierige en rommelige film op (editing lijkt dat ook te versterken) die verhaaltechnisch een beetje een lappendeken vormt van wat we kennen uit slashers, overgoten met een occult sausje maar eerlijk is eerlijk: als de film eenmaal op gang komt (en ik mijn verwachtingen navenant aangepast had), is het best wel genieten. Best wel smakelijke moorden en af en toe effectieve spanning zorgden er eigenlijk voor dat het jeugdgehalte juist de charme werd: een young adult film met gore is een andere hoek dan de standaard: horror met tieners.

Effe wennen aan de toon dus, maar uiterst vermakelijk binnen de eigen parameters. Op naar de rest 3*

16. Fear Street: 1978 (2021)

Regisseur: Leigh Janiak
Speelduur: 110 minuten
FTV: 30+2 punten = 32 punten totaal

Borduurt schaamteloos voort op de formule, waarbij setting en soundtrack verschoven worden naar de jaren ’70. Het verhaal haakt ook in op de mythe, is wat rechtlijniger dan het eerste deel maar voor de rest verschilt er weinig. Nog steeds wat ostentatief gebruik van muziek en hoewel de inspiratie wederom uit het filmisch verleden komt, het komt wat gebundelder , wat minder diffuus over (in feite voor een groot deel een Friday The 13th/Sleepaway Massacre replica). Wat verwijzingen naar overige horrorcultuur levert in ieder geval de beste grap uit de trilogie op (Carrie on).
https://media.distractify.com/brand-img/jaOOqgDlK/0x0/fear-street-part-two_-1978-3-1625854953091.jpg
Een wissel van cast levert een kleine verbetering in acteerwerk op maar verder doet dit deel wederom goed wat het eerste deel ook goed deed en weet de film de mythe rond de heks eigenlijk best leuk uit te bouwen. Zeker naar het einde toe merk je wel dat dit duidelijk een bruggetje moet vormen naar het derde deel en worden we een beetje zoet gehouden met de ‘plottwist’ dat Cindy maar Ziggy het overleeft en dus in feite C. Berman is.

Ik kon hier best wel weer van genieten. Riskant om een trilogie buiten mijn kijklijst aan te gaan, maar tot nu toe bevalt het eigenlijk prima (en doet het ook weer uitkijken naar de horrorchallenge). Wederom 3*

17. Fear Street: 1666 (2021)

Regisseur: Leigh Janiak
Speelduur: 113 minuten
FTV: 32+2 punten = 34 punten totaal

Fear Street doet een Ginger Snapje met een derde deel dat terug in de tijd gaat en de eeuwenoude mythe van Sarah Fier terug naar de oorsprong brengt. Naar een tijd waar ik minder affiniteit mee heb (en die er tevens voor zorgt dat we de verzamelde cast uiteenlopende pogingen tot een soort settlers-Iers horen doen), maar het moet gezegd: ik vond dit misschien nog wel het beste deel.
https://img.buzzfeed.com/buzzfeed-static/static/2021-07/22/21/asset/c290e2aff836/sub-buzz-9501-1626989326-1.jpg?downsize=900:*&output-format=auto&output-quality=auto
De scene in de kerk wat best macaber en ook op andere plekken lijkt de trilogie weer een tandje hoger te schakelen qua gore. Grootste voordeel aan dit deel is dat de uitbundig pompeuze soundtrack achterwege gelaten wordt (geen pophits in de 17e eeuw gelukkig), al komt daar in het laatste half uur, wanneer we weer terug in 1994 zijn om het verhaal af te ronden, op meedogenloze wijze een eind aan en blijven ook de geluidseffecten nadrukkelijk en overdreven aanwezig.

Wereldschokkend is het niet, maar het verhaal wist me toch op enkele momenten te verrassen (het bewust willen oproepen van de Duivel als laatste redmiddel tegen een de tirannie van op wraak beluste gemeenschap heksenjagers maar ook dat de uiteindelijke dader Solomon Goode blijkt) en de manier waarop het (eenmaal terug in 1994) uitgewerkt wordt heeft misschien een wat Home-Alone achtig gehalte, maar het is niet zonder charme.

Ik zou het best een goede trend vinden: young-adult fantasy dat de PG13-rating met overtuiging overschrijdt. Gedesensitiveerd als de huidige generatie moge zijn, is het niet meer dan logisch. En hier levert het een geinige trilogie op, die wat losjes en speels omspringt met de opzet en het (tiener)drama, maar extra vermaakt door smakelijke bloederigheid en een luchtige vorm van spanning. Dit zijn films die ik op mijn 12e nodig had, maar nu nog altijd prima kan smaken. 3*

1. For Ellen (2012)

Regisseur: So Yong Kim

94 minuten - VS

FTV 2

https://kaist455.com/wp-content/uploads/2013/08/small_forellen02.jpg?w=640&h=426

Over de narcistische rockmuzikant Joby Taylor (Paul Dano) die zijn muzikale kosmos moet verlaten om zich met de bittere realiteit bezig te houden. De bittere realiteit bevindt zich niet in het grootstedelijke New York, maar in het verre achterland. For Ellen is vooral een karakterstudie van een man die zich voordoet als een coole existentialist maar in feite hulpeloos lijkt te zijn als het gaat om reële existentiële kwesties. Met zijn leren kledij, geverfde haar, tatoeages en vlasbaardje ziet punkrocker Joby Taylor eruit als een tragikomische dissonant op het winterse platteland.

Kim die ook verantwoordelijk is voor het script, is in haar verhaal niet op zoek naar schuld en verantwoording. De personages zijn wie ze zijn en hebben allen een reden om te handelen zoals ze handelen. De film beschouwt slechts en oordeelt niet. Iets meer motivatie voor het handelen van de karakters had van mij gemogen. Het zou de inleving in de personages hebben bevorderd. Het zij zo. Uiteindelijk is For Ellen een film die me wel beviel.

3*

21. Somewhere (2010)

Regisseuse : Sofia Coppola

97 minuten

FTV : puntentotaal 42

https://static01.nyt.com/images/2010/12/22/arts/JPSOMEWHERE/JPSOMEWHERE-articleLarge.jpg?quality=75&auto=webp&disable=upscale

Als deze film beoogt te tonen hoe saai het leven van een beroemde acteur wel is, dan is het er wel degelijk in geslaagd. Het is dan ook een saaie, eentonig film. Zonder een echt verhaal. En met vreselijk veel slaapverwekkende, lange scènes. Bij de openingscène had ik al zoiets van "Mijn God! Nog een keer?". Het was een voorbode van wat de film te bieden had. Dat die vent Johnny zich stierlijk verveelde in zijn leven was overduidelijk. Als je al in slaap valt bij een paaldansende tweeling, dat zegt al genoeg. En voor de paaldans-liefhebbers: er zitten zelfs twee scènes in waar de blonde tweelingszusje hun talenten aan een paal demonstreren. Ik had toch iets anders verwacht van deze Sofia Coppola want van "Lost in Translation" en "On the Rocks" heb ik dan toch meer genoten. Of ik heb ik alweer de meer diepere, metafysische betekenis van deze film gemist?

Sterke punten: Euh ... de aftiteling?

Zwakkere punten: Saai

Persoonlijke rating : 1.5*

Filmografie Sofia Coppola : Als actrice heb ik ze zien verschijnen in "The Godfather: Part III (1990) - 4*", "Peggy Sue Got Married (1986) - 2.5*", "Rumble Fish (1983) - 2.5*", "The Outsiders (1983) - 3.5*", "The Godfather: Part II (1974) - 4*" en "The Godfather (1972) - 4.5*". En zoals gezegd regisseerde ze deze "On the Rocks (2020) - 3.5*", "Lost in Translation (2003) - 4*" en "The Virgin Suicides (1999) - 3*"

Haha, wat een verschil, dit was voor mij een van de fijnste films van de challenge tot nu toe.

Tja, zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen

Ah, leuk om te weten. En deze had ik ook gekozen voor deze challenge. Toevallig

Ik heb nog snel het lijstje bijgewerkt. Het zijn ondertussen toch al 214 unieke films die gekeken zijn. Daarvan heb ik er maar een luttele 46 gezien. Maar dat had ik wel verwacht Heb wel al veel zien passeren wat ik zeker wil kijken. Er zijn er dan ook wel een heel deel voorbijgekomen die ik zeker niet ga kijken (Zoals de "Little Mermaid" saga). Of ik moest zeeën van tijd hebben

4. Mavka. Lisova Pisnya (Film, 2023) - MovieMeter.nl

https://i.ytimg.com/vi/sdzFcSQp-x0/maxresdefault.jpg

Regisseur: Oleksandra Ruban

FTV - 2 punten

Puntentotaal - 8 punten.

3*

Fijne animatiefilm. De best verkopende Oekraïense film aller tijden. Nou weet ik niet veel van de Oekraïense cinema, maar dat klinkt indrukwekkend. Ook in eigen land heeft deze film het goed gedaan, en dat is wel mooi voor een land in oorlog. Met z'n allen naar een animatiefilm in bange en donkere tijden.

Heel origineel is het allemaal niet en vanaf het begin weet je wel waar het verhaal heengaat, maar storen doet het niet. De animatie ziet er goed uit, en Mavka is ook een innemende protagonist. Plus de grappige zijpersonages. Leuk tussendoortje op een schitterende zondag.

Dit ziet er inderdaad leuker uit dan de Little Mermaid saga. Die kijk ik ook eigenlijk alleen voor beebie Milton hoor. Ik zal deze ook maar eens opsnorren

Ja, ik heb de Engelstalige versie gezien. De Oekraïense versie kon ik nergens vinden. Prima film ook voor een kleine JM. Hoewel het laatste gedeelte best spannend is. Maar goed, door jouw horrorobsessie weet ik niet waar je beebie Milton al aan hebt blootgesteld . Misschien kan hij het makkelijk aan, want het is geen Cannibal Holocaust haha.

Haha, ik probeer de enge dingen wel te vermijden voor hem! En als het eng wordt kan ik altijd even doorspoelen ☺️

36. Les Rendez-vous d'Anna (1978)

Frankrijk - 120 minuten - Vrouwelijke regisseur: Chantal Akerman

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 70 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 83 punten

Bron: Pindakaas

https://assets.eyefilm.nl/images/programme-item/production/_1200x630_crop_center-center_none/RDV-ANNA_Chantal-Akerman_005730.jpg

Anna is een achtentwintigjarige onafhankelijke vrouw, vrijgezel en cineaste van beroep. Ze is voortdurend onderweg. Als een soort handelsreiziger gaat zij haar film her en der vertonen en bezoekt ze vrienden en bekenden. We volgen haar onder andere in Keulen, Brussel en Parijs.

Oef, dit was toch een ietwat taaie zit. Ik heb wisselende Akerman ervaringen die variëren van 2* tot ruime 4*. News from Home (1977) en vooral Jeanne Dielman (1975) bevielen me heel erg, maar deze was toch wat ongrijpbaar en ook qua sfeer viel er voor mij weinig te genieten. Het was geen 2* voor me zoals Golden Eighties (1986), maar wel eentje die bij het rijtje zesjes komt.

Helaas.

2,9*

37. The Souvenir (2019)

Verenigd Koninkrijk - 120 minuten - Vrouwelijke regisseur: Joanna Hogg

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 72 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 85 punten

Bron: Skyshowtime

https://image.tmdb.org/t/p/w780/6KKfdrggfHWH18FPWENXdcuEhh6.jpg

Het verhaal ontvouwt zich over het decennium van de jaren 80. We volgen de jonge ambitieuze filmstudente Julie die haar eerste serieuze liefdesrelatie begint met de charmante en mysterieuze, maar tevens gecompliceerde en niet geheel betrouwbare Anthony. Naarmate hun relatie vordert komen Julie's dromen in het gedrang en wordt het voor haar moeilijk om feiten en de fictie van elkaar te onderscheiden.

Na Meetings of Anna gaat ook mijn laatste film van de lijst The 100 Greatest Films Directed by Women (nu 100% dus) over een vrouwelijke filmmaker. The Souvenir viel op een hoop lijstjes met beste films van het jaar te vinden, dus hij lag al even klaar. Volgens de Sight & Sound Poll was het zelfs de beste film van 2019. Joanna Hogg schreef het script op basis van haar echte ervaringen toen ze begin jaren '80 naar de filmschool in Londen ging. Tilda Swinton en Hogg zijn overigens al sinds hun tiende bevriend en Swinton was destijds getuige van Hoggs relatie.

https://image.tmdb.org/t/p/w780/stnKSL5tr45SAne9UaeirVg6Y1I.jpg

Wat de productie betreft, hanteerde Hogg een wat ongebruikelijke werkwijze: Alle acteurs lazen het script, behalve Honor Swinton Byrne (de dochter van Tilda). Regisseur Joanna Hogg gaf haar in plaats daarvan haar dagboeken van begin jaren '80, aantekeningen, foto's en oude scripts en films die ze in die tijd schreef en maakte. Ze moest, hoewel ze nooit geacteerd had, elke scène improviseren, terwijl de rest van de cast scripts had. Ze kreeg simpelweg de opdracht kreeg om zo goed mogelijk op haar tegenspelers te reageren. Geen idee of het daardoor komt, maar Swintons spel heeft inderdaad iets heel naturels en ingeleefds.

The Souvenir is een sterk gespeeld en tijdsgetrouw beeld van een wat atypische en uiteindelijk dysfunctionele liefdesrelatie in de jaren '80, dat desondanks als romantisch praat-drama niet voor iedereen hoog op de kijklijst zal staan. Het tempo ligt laag, en als we aan hokjes zouden doen, dan moesten we The Souvenir wellicht bij de wat intellectuele art cinema plaatsen. Dat geeft wellicht gelijk een vies smaakje, maar het is wel typisch zo'n A24 film die het bij filmcritici, filmwetenschappers en filmstudenten goed doet. En die op MovieMeter best een aantal 1* waarderingen krijgt omdat ze het een saaie, oervervelende film vinden.

https://acmi-website-media-prod.s3.amazonaws.com/media/images/The_Souvenir_1_2160x1034.width-1536.jpg

Ik vind dat overigens niet raar, dit is cinema die je moet liggen en waar je ook wel een beetje voor moet gaan zitten. Maar dan is de beloning er ook wel degelijk. Ook ik moest er even inkomen, maar met name het laatste uur zat ik aan het scherm gekluisterd. De Swintons zijn ijzersterk (ook Tom Burke's spel verdient het genoemd te worden), en Hogg maakt het uiterst vakkundig af.

4,3*

Interessant! Ik ben wel getriggerd om deze te kijken.

Ik ben er ook aan begonnen!

1. The Drover's Wife: The Legend of Molly Johnson (Film, 2021)

Australië - 109 minuten - Vrouwelijke regisseur: Leah Purcell

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 2

Bron: Sooner.be

Quotering: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/3XfJ68xwagau3KeulXHenUoDwMn.jpg

Molly Johnson is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Ze moet wel, want ze staat er alleen voor met haar kinderen daar in de gevaarlijke Outback van Australië. Ze moet de boel draaiende houden en ervoor zorgen dat er geen plunderaars de boel overhoop halen.

Mooie shots van de grauwe gevaarlijke rimboe doorkruisen het beeld en zijn de moeite waard. Molly Johnson heeft het alles behalve getroffen en dat straalt dit historisch drama ook uit. Geen waargebeurd verhaald, wel een verfilmd toneelstuk. Dat is best geslaagd te noemen. De minderwaardige positie van de vrouw komt sterk naar voren en ook het oeroude thema van racisme steekt al gauw de kop op. Misschien beiden toch te zwaar om het gewicht van de film te dragen, hoewel het zeker destijds bittere realiteit was.

Bij momenten iets te weinig schwung of kracht om de film op te waarderen. Degelijk zonder meer.

2. Sofia (Film, 2018)
Marokko - 80 minuten - Vrouwelijke regisseur: Meryem Benm'Barek-Aloïsi
FTV (2 punten)
Puntentotaal: 4
Bron: Sooner.be
Quotering: 2,5*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/o4Ry7iC0HKzVQoERVfOUcPwpxfF.jpg

De film start met een opschrift uit het Marokkaanse burgerlijk wetboek waarbij wordt gesteld dat seksuele handelingen buiten het huwelijk strafbaar zijn. Het plot suggereert dan wel dat een 'verstandshuwelijk' de zaken regulariseert, in werkelijkheid moet het vaak complexer zijn.

Dat miste ik eerlijk gezegd in deze film. De diepgang en de wil om bepaalde gebeurtenissen verder uit te werken. Het voelde allemaal vrij makkelijk en braafjes aan. Weinig tot geen familiale spanningen, beperkte problemen met de overheid, weinig of geen gevolgen vanuit de omgeving ... Voor alles was er een pasklare oplossing of werd het gewoonweg genegeerd.

Ik begreep ook niet waar de film heen wou met de twist. En er werd ook niet verder op ingegaan. Ik moest al even denken wie die Ahmed was. De Belgische Lubna Azabal was opnieuw op dreef, al werd ze niet geholpen door het plot. Ze kan nog véél beter en dat bewees ze al. Ze houdt op haar eentje de boel een beetje recht.

3. La Tendresse (Film, 2013)

België - 78 minuten - Vrouwelijke regisseur: Marion Hänsel

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 6

Bron: Sooner.be

Quotering: 3,0*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/6fmbCdgOZS0ZzsyOhDpG7am0uCR.jpg

Lang geleden dat ik Olivier Gourmet nog eens aan het werk zag. Blijft een onderschat acteur. Oerdegelijk en destijds geregeld opgevoerd door de gebroeders Dardenne. Hier geen sociaal drama, maar een luchtige roadmovie tussen tussen exen op weg naar de Franse Alpen. Bijzonder luchtig verhaaltje, niet te lang ook, niet vervelend, maar ook niet iets wat ik per se zou aanbevelen.

Geen clichéverhaal van een liefdesreünie. Gelukkig maar, maar wel dat gevoel van genegenheid en appreciatie tussen twee exen die elkaar bewonderen om wie ze zijn, maar ook goed weten waarom samenleven niet langer kon. Sympathieke film, maar ook niet meer dan dat.

4. Un Beau Soleil Intérieur (Film, 2017)

Frankrijk - 94 minuten - Vrouwelijke regisseur: Claire Denis

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 8

Bron: Sooner.be

Quotering: 2,5*

https://image.tmdb.org/t/p/w780/qmEjnCPyoGPhjy7WQrwLzTvT0ux.jpg

Voor Juliette Binoche wil ik wel even de tijd nemen. Van Claire Denis ben ik minder fan met een oeuvre dat alle kanten opgaat. Dit was er weer eentje aan de negatieve kant met een weinig en inspiratieloos plot over een vrouw die de juiste vent niet vindt. In afwachting van kom je dan een reeks vervelende venten tegen en ook het personage van Binoche zelf is zodanig wispelturig dat je het vervelend vindt.

De film boeit weinig al prijs ik me gelukkig dat we Binoche nog hebben, al kan ook zij de film niet redden. Er is veel beters op de Franse markt te vinden (en dan heb ik het niet over de meesterwerken). Jammer, een gemiste kans.

19. It Ends with Us (Film, 2024)
Speelduur: 130 minuten
FTV: 2 punten
Puntentotaal: 38
https://image.tmdb.org/t/p/w780/4TcpeInvAkxXlVWgoX9izD1cndY.jpg
Lily Bloom overwint een traumatische jeugd om een nieuw leven te beginnen in Boston en haar levenslange droom na te jagen om haar eigen bedrijf te openen. Een toevallige ontmoeting met de charmante neurochirurg Ryle Kincaid zorgt voor een intense band, maar terwijl de twee hevig verliefd worden, begint Lily kanten van Ryle te zien die haar doen denken aan de relatie van haar ouders. Wanneer Lily's eerste liefde, Atlas Corrigan, plotseling weer in haar leven komt, wordt haar relatie met Ryle verstoord en realiseert Lily zich dat ze op haar eigen kracht moet leren vertrouwen om een onmogelijke keuze voor haar toekomst te maken.

Een hele tijd geleden heb ik het boek eens gelezen en nu was het dan tijd voor de film. Ik vond 'm wel oke, maar soms toch echt wat te langdradig. De scène wanneer Lily en Ryle met hun pasgeboren baby op bed liggen vond ik persoonlijk de sterkste scène.
Op zich dus geen onaardige film, maar met momenten ietwat aan de lange kant.

Beoordeling: 3,0*

Oh, ik zag dat "Blood Star" ook meetelt voor deze challenge en die heb ik toevallig ook afgelopen weekend bekeken dus hierbij mijn registratie:

20. Blood Star (Film, 2024)

Speelduur: 97 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 40

https://thedarksidemagazine.com/wp-content/uploads/2024/10/BobbieBlood.jpg

Bobbie, een jonge vrouw, rijdt alleen in haar vintage Ford door de woestijn van New Mexico en raakt verwikkeld in een gevaarlijk spel met een corrupte sheriff. De achtervolging bedreigt haar leven, en ze gebruikt haar slimheid om het tij te keren. Kan ze zichzelf redden uit de handen van de psychopaat?

Vond dit eigenlijk helemaal niet zo'n onaardige thriller/horror. Het begon al meteen spannend en je voelt de hele tijd een dreigende sfeer. De omgeving vond ik ook een goede setting hebben en ik heb mij best prima met deze film vermaakt.

Beoordeling: 3,0*

21. What Happened at 625 River Road (Film, 2023)

Speelduur: 71 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 42

https://image.tmdb.org/t/p/w780/r0Vv8WbkgOHGEOJig2fF9bhX1FO.jpg

Twee studentes gaan na een succesvol semester op vakantie naar New York. Als ze voor het weekend aankomen in hun huurhuis, 625 River Rd, vindt er een reeks mysterieuze gebeurtenissen plaats. Die zijn tot op de dag van vandaag onopgelost.

Twee vriendinnen komen al vrijsnel in het begin aan bij een huurhuis dat ze hebben geboekt, maar al gauw voel je dat er dingen niet kloppen. De sfeer is raar en degene van wie ze het huis hebben gehuurd vertoont ook vreemd gedrag. En dan gebeuren er ook nog enge dingen. De vraag is of de twee meiden weer veilig naar huis kunnen...

Tsja... het is een beetje een low budget film en echt heel spannend vond ik het allemaal niet worden. Op het einde komt er dan nog wel een plottwist, maar deze wist mij ook niet echt omver te blazen dus...

Niet onaardig, maar ook zeker geen topper.

Beoordeling: 2,5*

38. A Beautiful Day in the Neighborhood (2019)

Verenigde Staten - 109 minuten - Vrouwelijke regisseur: Marielle Heller

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 74 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 87 punten

Bron: Prime Video

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuEhK6FkvDCefnNFJsDkr-afnx-1CP9_PaKGHVYWgCXi7VH1SQ5w8mnjr4cfqt5WaQmUdAlZul6m6xajVghXJ5iypoeR56CSOTEC0sAZcA-67Smnd_4-Ypsl6u2u2_WDT2q14XGlSk1ZI/s1600/a+beautiful+day+in+the+neighborhood+movie.jpg

De cynische journalist Lloyd Vogel (Matthew Rhys) krijgt de opdracht om een profiel te schrijven over de geliefde televisiepersoonlijkheid Fred Rogers (Tom Hanks). Hij aanvaardt deze opdracht met tegenzin. Toch lijkt er een vriendschap te ontstaan, die Lloyd zijn visie op het leven verandert.

Na Nightbitch (2024) mijn tweede Marielle Heller deze challenge. Niet omdat ik haar zo goed vind, maar omdat ik vanmorgen zag dat de lijst Rotten Tomatoes's 300 Best Movies of All Time geüpdatet was, en ik nu 3 titels mistte. Dat kan natuurlijk niet. The Odd Couple (1968), die ik vanmorgen zag (maar die niet in aanmerking komt voor de challenge), A Beautiful Day in the Neighborhood, en What's Love Got to Do with It (1993). Een prima aanleiding dus om Heller een kans te geven meer dan een zesjes te scoren, wat het lot van Can You Ever Forgive Me? (2018) en Nightbitch (2024) was. En toevallig was ik toch stiekem wel benieuwd naar deze film, aangezien de docu Won't You Be My Neighbor? (2018) over deze zelfde Mr. Rogers me onverwacht in tranen had in 2019.

https://wordpress.wbur.org/wp-content/uploads/2019/11/a-beautiful-day-in-the-neighborhood-DF-05239_r-1000x666.jpg

Als ik heel eerlijk ben, was ik misschien wel een beetje bevreesd om die reden; er niet naar uitkijkend om mijn waardering voor die docu met een matige Hollywood-Tom-Hanks versimpeling te bezoedelen. Maar is het dat dan, of valt het allemaal wel mee? Of levert Heller hier tussendoor wél een sterke film af? Ik weet het eerlijk gezegd niet. De (veelal Amerikaanse) filmcritici waren wel onder de indruk. Hanks speelt zijn rol met overtuiging, en het voelt alsof hij het meent. Toch is het een redelijk rechtlijnig script, waardoor A Beautiful Day in the Neighborhood nooit echte complexiteit krijgt. Dat maakt voor mij dat 4* er niet inzitten, maar de figuur Mr. Rogers raakt nog steeds wel een snaar. En een aantal scènes komen emotioneel echt wel aan.

Toch zou ik mensen absoluut eerder de documentaire aanraden, die is wel echt goed.

3,4*

39. What's Love Got to Do with It (1993)

Verenigde Staten - 118 minuten - Vrouwelijke protagonist: Tina Turner (Angela Basset)

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 76 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 89 punten

Bron: Disney+

https://play-lh.googleusercontent.com/proxy/RgfPNV6bjJi6BffNKi_JXo06CSamNsal4lZFuSGH7i9XCHtiTIU72yoeXNmyMw0tW3kCaFySx5zeO1uXrkNLj6kIHZPMTVOkDB4ncaL43bBhyEeCdQ=s1920-w1920-h1080

Op de een of andere manier is het er nooit van gekomen om deze film te zien, terwijl een biopic over Tina Turner me op zich wel trekt. Volgens mij dacht ik destijds door de titel dat dit een romcom was, en heb ik de film daarom overgeslagen. Mensen bekend met Turners levensverhaal weten natuurlijk dat hier weinig romance en evenmin veel komedie te vinden is. Liefhebbers kunnen eventueel de prima documentaire Tina (2021) aanzwengelen voor het 'hele' verhaal. En anders geeft de synopsis ook wel duidelijkheid:

Anna Mae heeft altijd al een speciaal stemgeluid gehad. In haar tienerjaren wordt ze ontdekt door de popster Ike Turner. Ze trouwt met hem, wordt de moeder van zijn kinderen en wordt het belangrijkste lid van zijn band. Door Ike's alcohol- en drugsgebruik mishandelt hij haar, maar omdat ze vroeger door haar eigen moeder is verlaten, wil ze niet dezelfde fout maken. Het geweld wordt echter van kwaad tot erger.

https://static1.squarespace.com/static/581e0a05be659448b76fff35/598a61a7a803bb87a9ffd5e2/59cb0064a8b2b0ac8ab4c7ef/1535554804794/vlcsnap-2013-04-17-18h43m29s234.png?format=1500w

Voor de muziekliefhebbers valt er genoeg lekkers te halen. Wàt een f*cking stem. Laurence Fishburne zong zijn nummers zelf, maar voor de niet zo makkelijk te vervangen Tina werden de nummers door Turner zelf ingezongen voor Basset. River Deep – Mountain High, Proud Mary... Heerlijk. Zowel Fishburne als Basset werden genomineerd voor een Oscar, maar grepen er allebei naast. Wat mij betreft niet helemaal onterecht, want hoewel ze goed spelen was de concurrentie dat jaar gewoon beter; al had ik zelf Fiennes geprefereerd in plaats van Jones voor The Fugitive. Basset wordt in de comments hier en daar van overacting beschuldigd, en ik moet inderdaad toegeven dat dit ondanks enkele rake momenten niet haar sterkste rol is. Ze is in de decennia daarna nog een stuk gegroeid.

What's Love Got to Do with It probeert de balans tussen musical-biopic en huiselijk geweld drama zo goed mogelijk te houden, en slaagt daar aardig in. Maar het blijft een wat lastige combi om tussen die twee emoties te laveren. Want my God, wat wil je die Ike graag de tanden uit de bek rossen. Wég is mij feel-good Mr. Rogers vibe! Het is daarom jammer dat de film als ze bij die epische klootzak weg is, niet zo lang meer duurt. Want tegen die tijd wil je graag je graag nog even wat langer badderen in onbezorgd succes voor onze protagonist...

3,3*