Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

18. The Other Side of the Underneath (Film, 1972)

Speelduur: 106 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 36

https://image.tmdb.org/t/p/w780/dOX17C4GCHsppEO2E4HXpMs8Jfx.jpg

Experimenteel, maar ook bijzonder intens. Via soorten performance-theatre-achtige segmenten wordt gepoogd om allerlei soorten geestesziekten te visualiseren, en het is inderdaad een soort schizofrene nachtmerrie waar allerlei ellende naar voren komt. Maakster Jane Arden worstelde hier zelf ook mee, gezien haar zelfmoord een jaar of tien later. In het film-topic zijn een stuk of wat langere recensies te vinden waar ik me aardig bij aan kan sluiten. Maar een moeizame zit was het ook, ondanks hoe geintrigeerd ik vaak wel was. Maar een herkijk tzt zit er dik in. 3.5*

18. Gas Food Lodging (1992)

Regisseuse : Allison Anders

101 minuten

FTV : puntentotaal 36

https://www.screenslate.com/sites/default/files/images/Featured-170515-GasFoodLodging.jpg

Een momentopname uit het leven van twee zusjes die met hun moeder in een trailerpark in Arizona leven. Gewoon een relaas waarin elk hun persoonlijke problemen geëtaleerd worden. De ene is een naïef, dromerig typetje die haar moeder wil koppelen aan een vent. En liefst dan ook nog haar vader die het al heel vroeg in haar leven is afgestapt. De andere is het sletterige typetje met een rebellerend houding. Clichématig is zij diegene die het godvergeten gat waar ze wonen zo snel mogelijk wil verlaten. Ach, het was helemaal niet zo slecht. Een portret van een familie met issues en tienermeisjes die niet om weten te gaan met hun levenssituatie. Maar ik werd er ook niet al te enthousiast van.

Sterke punten: De casting doet het niet slecht

Zwakkere punten: Doorsnee film

Persoonlijke rating : 2.5*

Filmografie Allison Anders : Producer van "Paris, Texas (1984) - 4*"

9. Yes, God, Yes (Film, 2019) - MovieMeter.nl

78 minuten

Ftv

Puntentotaal 18

https://screenqueens.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/08/yes-god-yes-2.jpg?w=1024

Simpel, voorspelbaar, maar heel leuk. Geregeld heel hard moeten lachen. Heerlijke speelduur.

33. Chocolat (1988)

Frankrijk - 105 minuten - Vrouwelijke regisseur: Claire Denis

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 64 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 77 punten

Bron: Pindakaas

https://assets.mubicdn.net/images/artworks/655200/images-original.png?1702587622

Een jonge Franse vrouw keert terug naar de uitgestrekte stilte van West-Afrika om na te denken over haar kindertijd in een koloniale buitenpost in Kameroen. Haar sterkste herinneringen zijn die aan de huisknecht van de familie, Protee - een man van grote adel, intelligentie en schoonheid - en de ingewikkelde aard van relaties in een racistische samenleving.

Deels autobiografisch debuut van Claire Denis, die hoewel in Parijs geboren, als kind in West-Afrikaanse landen als Burkina Faso, Kameroen, het huidige Djibouti en Senegal opgroeide, voor ze terugkeerde naar Frankrijk. Niet verrassend spelen (post)kolonialisme en otherness een belangrijke rol in haar werk. Chocolat voelt nergens als een debuut overigens, met trefzekere regie en ogenschijnlijk blakend van zelfvertrouwen. Nu had Denis reeds als assistent-regisseur gewerkt onder Rivette, Costa-Gavras en Wim Wenders. Ze was assistant director bij een van mijn favoriete films: Paris, Texas (1984) . Ook Wenders zei dat ze absoluut klaar was voor haar eigen films, en daar had hij dus volkomen gelijk in.

https://picl.nl/wp-content/uploads/2024/02/Chocolat_st_4_jpg_sd-low_CHOCOLAT-copyright-1988-CINEMANUEL-CERITO-FILMS-SEPT-MK2-PRODUCTIONS-TF1-FILMS-PRODUCTION-CAROLINE-PRODUCTION-TOUS-DROITS-R-SERV-S.jpg

Isaach De Bankolé (die je vast in andere films hebt gezien) speelt een sterke rol als de huishoudelijke hulp Protée, en het was leuk om François Cluzet (Intouchables) hier als jonkie te zien. Giulia Boschi is bovendien een prettige verschijning om naar te kijken. Toch wringt het tijdens het kijken continu, het verkeerd zijn van de verhoudingen druipt er (hoewel Denis niet van de botte bijl is) vanaf.

Sterke film dus, en andermaal realiseer ik me dat ik Beau Travail (1999) opnieuw moet kijken. Ik gaf die film 2,5*. Daar moet iets misgegaan zijn, zou je zeggen.

3,9*

19. Pahanhautoja (Film, 2022)
Speelduur: 86 minuten
FTV: 2 punten
Puntentotaal: 38

https://image.tmdb.org/t/p/w780/2r1j5A2vFaELnntuc03f5LIeGr9.jpg

Viel me eigenlijk niet tegen. Vooropgesteld, dit is zeker geen volbloedhorror, ondanks dat er een soort van monster en nog wel wat bloed en geweld in voorkomt - het is meer een horror over opgroeien waarbij het vogelmonster de puberteit van Tinja representeert. Niet meer het lieve schattige meisje dat altijd maar meegaat met de plannen van haar ouders, maar die ook om zich heen slaat, al dan niet met reden. In die zin wel wat vergelijkbaar met films als The Babadook en Ginger Snaps. Moeder is als influencer en pusherige helikoptermoeder ook wel een geschikt slachtoffer daarvoor, want die verdient het volkomen. Niet heel eng, maar prima geacteerd en ik vond de evolutie van het vogelmonster tot een tweede Tinja, om haar uiteindelijk volledig over te nemen prima gedaan. Ik heb me er kortom wel mee vermaakt. 3.5*

Straks plaats ik mijn commentaar over de film Paris est à nous maar even een voorgeschiedenis. Ik koos de film vanwege de vrouwelijke regisseur Elisabeth Vogler. Nadien echter tijdens mijn research ontdekte ik dat het blijkbaar om een man zou gaan. Blijkbaar zeg ik erbij omdat het me niet heel duidelijk is. Weinig te vinden in de biografie. Is dit een geval van genderneutraliteit/non binair/ ... ? Of een vorm van vergaande anonimiteit. Het pseudoniem Elisabeth Vogler is dezelfde (behalve de h bij de voornaam - Elisabet Vogler) als het personage van Liv Ullmann in de film Persona. Zou dit iets kunnen betekenen ? Ik heb de film nog niet gezien maar gaat dit niet over sexuele identiteit en vrouwelijke relaties ? Net als bij wendyvortex zitten we in de schemerzone van het benoemen bij een vrouwelijke regisseur. Om niemand te beledigen of te kwetsen hou ik het dan ook bij vrouwelijke protagonist om de film te registreren maar initieel was het wel de bedoeling op basis van de regisseur om voor de film te kiezen.

Uit de regels op pagina 1:

Mooi voorbeeld gevonden van de rijke schakering aan diversiteit die we allemaal tegen kunnen komen.

https://i.ibb.co/BHpFrPbp/IMG-0715.jpg-Bron

Of is Vogler per definitie (net als Schoenbrun) non-binair vanwege die pro-nouns? Lijkt me van niet aangezien hij zichzelf als man refereert en die pro-nouns wellicht voor het pseudoniem zijn? Haha, mooie lastige gevonden hoor, cinemanukerke!

@John Milton : bedankt voor de verduidelijking, het intrigeert me wel want een vrouwelijke pseudoniem over nemen van een film personage is toch niet zo neutraal, vind ik ...

Ik voel me een beetje betrapt, want ik beschouwde Paris Est à Nous als van haast prototypisch vrouwelijke makelij. Zo zie je maar weer, vooroordelen liggen altijd op de loer.

At the age of 37, she realized she’d never ride through Paris in a sports car with the warm wind in her hair. Het zijn deze lyrics van Marianne Faithfull die me telkens doen wegdromen naar een Parijs van romantiek en kunst. Een roman van Victor Hugo kopen bij de vele boekstandjes bij de Pont de Neuf, het lezen aan de oevers van de Seine, wuiven naar de toeristen op het bootje en hun groeten in het Frans met een vlekkeloze 'bonjour' alsof ik een local ben, het graf van Jim Morrison bezoeken aan de Père Lachaise …

Maar Parijs is dat niet meer. Protesten van gele hesjes, terreurdaden, overvolle metro, te dure resto’s met onvriendelijke obers en een hels auto lawaai in de straten ... zelfs de gouden medailles van de Olympische Spelen beginnen af te brokkelen.

5. Paris Est à Nous (Film, 2019)

83 minuten - vrouwelijke protagonist Noémie Schmidt

FTV : 2 punten - totaal 9 punten

https://www.francetvinfo.fr/pictures/Nq2M3Ewcq-coskx8aaNH5n0wrPU/82x0:1389x735/1500x843/2019/04/12/4029432.jpg-r_1920_1080-f_jpg-q_x-xxyxx.jpg

Paris est à nous begint als een standaard liefdesverhaaltje maar algauw merken we dat Vogler bepaalde weerhaken toevoegt. De montage is niet lineair, een voice over, een narratieve structuur die heen en weer springt. Het personage van Noémie Schmidt leeft in angst. Angst voor terreur (ik zag 'Charlie Hebdo' passeren), voor een vliegtuig crash, voor catastrofes. Waardoor ze zich afvraagt wat nu realtiet is en wat niet. Leven we in een virtuele realiteit als een video game (die shots achter de rug van Schmidt lijken precies een game spel) vraagt ze zich af ? We krijgen ook een Lynchiaans sausje geserveerd wanneer bepaalde shots (Schmidt met een blonde pruik in de coulissen van een schouwburg, ze kijkt naar haar eigen leven - denk ik) die grens tussen fictie en realiteit nog verder laten vervagen. Schmidt woont in een Parijs dat chaotisch (de techno feestjes met een Laurent Garnier score) en dreigend (die protesten) is en waar ze wil van wegrennen (ook letterlijk want ze is lid van een sportclub) en waar ze geen empathie toont met de wereld en de gebeurtenissen. Ze heeft weinig ambitie, heeft geen doel, ziet geen toekomst. Schmidt is een observator die naar haar leven kijkt als een toeschouwer die naar een theaterstuk kijkt. Een schitterend filmisch gedicht over hoe met angst moeten leven en daardoor in de war zijn hoe de werkelijkheid precies eruit ziet wegens de vele digitale invloeden. Afin, dat is mijn interpretatie van Paris est à nous.

4* - te zien op Netflix

16. Blood Diner (1987)

90 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 32

VS / Regie: Jackie Kong

https://offscreen.com/images/made/images/articles/_resized/Review_174_Photo_2_-_Blood_Diner_(Jackie_Kong,_1987)_1000_420_90_c1.jpeg

Twee kannibalen die een vegetarische restaurant runnen welke vlees serveert als zijnde zogezegd plantaardig eten, brengen hun overleden oom zijn hersenen, ogen en penis terug uit de dood. Gesteund door hem vermoorden zij "sletten" om uit hun organen een bloed buffet te maken om de godin Shitaar die sinds 5 miljoen jaar voor Christus niet meer aanbeden wordt door de Lemurians terug te brengen. Kortom totaal van de pot gerukt.

"Blood Diner" is begonnen als een sequel voor "Blood Feast" van Herschell Gordon Lewis. Dat het een sequel moet zijn snapte ik niet maar het was duidelijk dat het op de heel losse plot van die film gebaseerd was. Dit is een horror comedy waar de nadruk volledig ligt op comedy, dit is gelijk een slasher gemaakt door ZAZ (Airplane!, Naked Gun). Het voelt haast meer aan als een parodie dan wat anders. De humor is heel dom en absurd, initieel vond ik het geweldig, gaandeweg werd ik er moe van en dan geraakte ik er terug in. Strikt genomen geen goede film maar ik heb mijzelf geamuseerd. Het is een totaal van de pot gerukte film vanaf de comedy waarschuwing in het begin, sprekende hersenen, grafschrift "I'll be back", absurde moorden, genitale vermeldingen, absurd gedubde detective, het is te veel op te sommen, telkens is er continu iets absurd gaande.

Regisseur Jackie Kong zei dat distributeurs vaak totaal verbaasd waren dat zij een vrouw was aangezien dit een absolute zeldzaamheid was. Deze film was verboden in een paar Canadese provincies.

17. Somewhere (2010)

97 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 34

VS / Regie: Sofia Coppola

https://intheirownleague.com/wp-content/uploads/2020/05/somewhere-elee.jpg

Deze film passeerde hier al twee keer. Van Sofia Coppola zag ik ooit lang geleden "Lost in Translation" en "The Virgin Suicides" en beiden waren niet aan mij besteed. Sindsdien heb ik eigenlijk niet op haar werk gelet. Recent zag ik "Priscilla" en die beviel mij wel dus dacht ik dat mijn vroegere negatievere reacties uit een jeugdige drang tot tegendraads te zijn kwamen. Helaas was ik ook niet verkocht bij "Somewhere" dat voor mij hoogstens okay was.

De man-kind filmster die niet voor zijn dochter kan zorgen, apathisch in hedonisme rondzwerft en zielig voor zichzelf voelt. De vervreemde vader die noodgedwongen voor zijn dochter moet zorgen en gaandeweg van haar leert. Het nutteloze zielig doen van de allerrijksten en aller machtigste. Dit is allemaal al zo vaak gedaan en niet interessant voor mij meer, het voelt ook extreem navelstarend voor mij allemaal.

Het heeft zijn momenten en soms mooie scenes, ik snap wat mensen in het werk van Sofia Coppola zien maar het blijft niet echt voor mij.

34. Nightbitch (2024)

Verenigde Staten - 99 minuten - Vrouwelijke regisseur: Marielle Heller

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 66 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 79 punten

Bron: Disney+

https://static1.colliderimages.com/wordpress/wp-content/uploads/2024/12/nightbitch-amy-adams-1.jpg

Een up-and-coming vrouwelijk kunstenaar heeft haar carrière stop gezet om haar kind de eerst jaren op te voeden in de suburbs, terwijl haar man voor zijn werk veelal het grootste gedeelte van de week van huis is. Ze beseft zich dat ze van tevoren geen idee had waar ze voor tekende, en beseft zich dat ze in feite geeneens meer een kunstenaar is. Langzaam omarmt ze de wilde kracht die diep geworteld is in het moederschap. De vrouw wordt zich daarnaast steeds meer bewust van de bizarre en onmiskenbare tekenen dat ze misschien in een hond verandert.

Na Tully (2018) dus wederom een film over de kanten van het moederschap die je niet heel erg vaak uitgelicht ziet in film. 'Wederom' kan een connotatie hebben van 'hè alweer, maar dat bedoel ik absoluut niet; we zien de offers die moederschap inhoudt eigenlijk te weinig. Alsof het not done is om die te voelen of te bespreken, omdat het allemaal maar magisch moet zijn. Wat het uiteraard niet is, Miss Milton en ik hebben een kind dat praktisch even oud is als dit joch, en hoewel het mooiste dat ons ooit is overkomen, ben je af en toe (of regelmatig) gewoon op. Op-op. En bij een kind dat aanvankelijk naar de mama trekt, is het voor de moeder extra zwaar. Dus wij waren allebei erg benieuwd, vooral omdat ze net als bij Tully met zesvoudig Oscar nominee Amy Adams, een bijzonder sterke actrice voor de hoofdrol hebben weten te strikken.

https://www.twincities.com/wp-content/uploads/2024/12/STP-Z-NIGHTBITCH-01_9a4411.jpg?w=1600&resize=1600,900

En hoewel Adams (net als de altijd degelijke Scoot McNairy als haar man die het allemaal het even te laat snapt) een sterke performance geeft, werkt Nightbitch helaas niet helemaal. Het fantastische element met de transformatie tot hond wordt halfslachtig (ik leen joolsteins uitstekende woord even) uitgewerkt, en de balans met de relatieperikelen werkt ook niet helemaal. Op het einde komt alles allemaal net even te snel en te makkelijk bij elkaar. Zonde, want hier had meer in gezeten.

Mijn tweede Marielle Heller na Can You Ever Forgive Me? (2018), en ook deze blijft op een zesje steken.

3*

35. L'Une Chante, l'Autre Pas (1977)

Frankrijk - 120 minuten - Vrouwelijke regisseur: Agnès Varda

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 68 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 81 punten

Bron: Pindakaas

https://img.lemde.fr/2018/07/04/54/2/1141/570/1440/720/60/0/0c6eebc_22908-1jo5tfb.gpqh.jpg

Pomme en Suzanne ontmoeten elkaar als Pomme Suzanne helpt bij een abortus nadat ze voor de derde keer zwanger is geworden, iets wat ze zich niet kan veroorloven. Ze verliezen elkaar uit het oog maar ontmoeten elkaar 10 jaar later opnieuw. Pomme is zangeres geworden die zich in een alternatief circuit begeeft. Suzanne, een serieuze vrouw, werkt bij de overheid. Ondanks het feit dat beide vrouwen totaal verschillende persoonlijkheden zijn, blijven ze vriendinnen en delen ze de drama's uit hun levens.

Bij een vrouwelijke regisseurschallenge kun je natuurlijk niet Claire Denis kijken en Agnès Varda overslaan. Niet vergeten ook een Chantal Akerman te kijken, maar The Meetings of Anna (1978) ligt nog op de stapel voor deze challenge. Overigens heb ik met Varda wisselend succes, dat gaat van 2,5* tot 4* en alles ertussen in. Cléo de 5 à 7 (1962), Les Plages d'Agnès (2008) en Visages Villages (2017) zijn tot nu toe mijn favorieten van de de 17 films die ik van deze Grand Dame van de Cinema Francaise zag. Dit muzikaal drama haalt dat niveau wellicht niet helemaal, maar het stelt evenmin teleur. Thérèse Liotard is bovendien een lief gezicht om naar te kijken. Dit maakt me nu wel weer extra benieuwd naar de biografische docu Varda par Agnès (2019)...

Zo'n innemend mens. Die had ik graag nog wat jaren langer bij ons gehad.

3,6*

18. The Mafu Cage (1978)

102 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 36

VS / Regie: Karen Arthur

https://filmint.nu/wp-content/uploads/2024/08/MFC.jpg

Twee zussen Ellen en Cissy (een jonge Carol Kane (o.a. Unbreakable Kimmy Schmidt, Taxi, Annie Hall)) zijn twee zussen die samenwonen. Hun leven is totaal disfunctioneel, Cissy gedraagt zich als een verwend klein kind, heeft constante zorg nodig en leeft in een obsessie over haar jeugd in Afrika (Belgisch Kongo?). Daarnaast houdt zij apen en primaten thuis die zij martelt en vermoord. Ellen werkt als astronoom en is neurotisch, naar binnen gerecht, hun oom faciliteert dit allemaal. Cissy is gewoon irritant in het beste geval en ik snap totaal niet wat deze film nou wilt zeggen of doen? Is het een kritiek op kolonialisme, uitspraak over codependentie? Ik heb echt geen idee en waar het allemaal naartoe escaleert verbaasd mij ook amper. Ik snapte hier gewoon het doel niet van. Oorspronkelijk was dit ook een toneelstuk en kan het dat gegeven niet volledig van zich afschudden.

Die heb ik ook nog klaarliggen voor deze challenge. Ben benieuwd of ik er meer mee kan.

5. Blood Star (2024)

97 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 7 + 2 = 9

https://images.mubicdn.net/images/film/418853/cache-985047-1721394268/image-w1280.jpg?size=800x

Na drie slechte Russ Meyer films te hebben gezien voor deze challenge, was ik toe aan iets anders. Afgelopen vrijdag heb ik een andere IPTV provider genomen (die 40 euro goedkoper was dan mijn vorige provider) voor een jaar (gewoon voor erbij) en tijdens het installeren (wat niets voorstelt en binnen een paar minuten gedaan is) zag ik bij de categorie "Films" deze Thriller film staan, welke me wel interessant leek. Ik heb de film overigens niet via IPTV gekeken, maar gedownload, want zo kijk ik films het liefst i.v.m. met gebruiksgemak.

"Blood Star" is niet echt goed (maar ook niet echt slecht), maar is wel een vermakelijke en onderhoudende thriller (zeker wat betreft de eerste circa 45 minuten), waarin een gestoorde sheriff, te weten Bilstein (John Schwab), met een zonnebril en een moedercomplex een dodelijk kat en muis spel speelt met vrouwen die in zijn district alleen op reis zijn, zoals Bobby (Britni Camacho) die onderweg is in haar Ford Mustang en die continue gebeld wordt door haar zus Anna en haar vriendje Rhett,

Films die zich in de Amerikaanse woestijn afspelen vind ik sowieso altijd sfeervol (net zoals o.a. met de Misdaad / Thriller film "The Last Stop in Yuma County (2023)" die ik vorig jaar zag tijdens mijn zomervakantie en de Actie / Thriller film "Copshop (2021)" die ik twee jaar geleden zag tijdens de kerstvakantie en beide films zijn aanraders) qua omgeving en temperatuur.

De film begint met de rijdende sheriff Bilstein in de avond die het gemunt heeft op een lopende / gehavende vrouw in de woestijn en dat herhaalt zich op het einde nogmaals, maar dan zijn wel de rollen omgedraaid. Daarna maken we kennis met de rijdende Bobby die gebeld wordt door haar zus Anne. Als ze dan stopt bij een tankstation om te tanken, ontmoet ze sheriff Bilstein die een praatje met haar maakt (en aangeeft dat hij een broer heeft waarmee hij steeds ruzie heeft) en haar een drankje aanbiedt wat ze afslaat.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZjRmNzQ1NGYtZTdiNi00NzM1LTg2MDEtZGIzODY3MjFjYmZjXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

Als ze daarna weer onderweg gaat belt haar zus weer en raakt ze afgeleid en begint ze te snel te rijden. Ze wordt dan aangehouden door de sheriff die zegt dat ze buiten de snelheid ook zijn politiezwaailicht kapot heeft gemaakt door iets uit het raam te gooien en dat klopt niet, omdat Bobby namelijk niets uit het raam heeft gegooid. En vanaf dan begint het kas en muis spel met Bobby, wat in eerste instantie vooral lijkt op pesten, maar naderhand is het toch wat minder onschuldig en vallen er ook een paar doden, waaronder een serveerster (de linker vrouw op de foto) die een lift krijgt:

https://i0.wp.com/moviesandmania.com/wp-content/uploads/2024/09/Blood-Star-2024-dark-survival-thriller-Britni-Camacho-Sydney-Brumfield.jpg?resize=768%2C324&ssl=1

Het verhaal weet opzicht te vermaken en te boeien van de eerste tot de laatste minuut, maar vanaf ongeveer de helft van de film wordt het wel wat langdradig en hunkerde ik min of meer naar het einde. Echte verrassingen zitten er eigenlijk ook niet in de film en alle gebeurtenissen zie je min of meer ook aankomen en zijn niet verrassend. De cast in de vorm van Britni Camacho (als Bobbie), een leuke vrouw overigens, en John Schwab (Sheriff Bilstein) deden het goed en ze zijn beiden ook het pluspunt in de film samen met de sfeer.

"Blood Star" is gewoon een aardige en sfeervolle Thriller film om eens gezien te hebben (duurt met circa 95 minuten gelukkig ook niet al te lang) en meer ook niet. De film is nergens bijzonder, origineel of echt spannend, maar weet wel te vermaken en kreeg daarom 3,0* van mij.

7. All We Imagine as Light (2024)

Speelduur: 100 minuten

Geregisseerd door: Payal Kapadia

FTV 2 punten

Totaal 14 punten

Wat een mooie keuze gisteren voor internationale vrouwendag. Wat een prachtige film over drie vrouwen met ieder hun eigen zorgen in stedelijk India, er gebeurt vaak helemaal niet zo veel, nergens verheft iemand zijn stem, en toch had de film een enorme impact. Het inzoomen op allerlei mooie details, de perfecte geluidsband en soundtrack, filmmagie. Ik denk dat deze bij herziening nog hoger komt.

https://static1.squarespace.com/static/603206e1372b9903d47694fa/t/676f7c82f6b4a311b9cf4a17/1735359618743/Phileo+Victor+Ko_REVIEW_All+We+Imagine+as+Light_PICTURE+1.JPG?format=1500w

4. Real Genius (1985)

Regie: Martha Coolidge

Speelduur: 108 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal challenge: 7

Waardering: 2*

https://www.virtual-history.com/movie/photo/pr51/large/real_genius.jpg

In principe scoort bij mij iedere 80s comedy goed, maar deze is helaas net ietsje minder. Ik had zeer zitten hopen op een kruising tussen National Lampoon's Animal House en WarGames. Dat is het ook wel, maar de humor is vaak net te flauw. Wel hele leuke scène met popcorn! En we krijgen gewoon heel I'm Falling van The Comsat Angels te horen midden in de film. Vreemd genoeg afgekort tot The C.S. Angels op de aftitelng. En die aftiteling heeft dan ook net weer het verkeerde nummer van Tears for Fears. Maar goed weer een 80's film af kunnen strepen van de lijst.

12. Paroxismus (Film, 1969)

aka Venus in Furs

86 minuten

FTV

Puntentotaal: 24

https://i.pinimg.com/736x/5f/1f/f8/5f1ff87fb3870b3c85b8f4cb6a300ed5.jpg

Een nuttige recensie schrijven bij een film waar ik kop noch staart kan maken van het plot (voor zover dat echt aanwezig was) daarom schrijf ik, ik ben het met eens met wat Brix zegt. Ik vond Maria Rohm als de Venus echt geen uitstraling hebben en Kinski in een kleine rol speelt eigenlijk altijd dezelfde rol van uber creep met uitpuilende ogen. Misschien als Barbara McNair uit de kleren was gegaan had het nog interessant en niet zo slaapverwekkend geweest.

13. The Stewardesses (Film, 1969)

92 minuten

FTV

Puntentotaal: 26

https://lh6.googleusercontent.com/proxy/21hze7YSv9tARKQZ4O_ZdSXlvhnoK2wXXmSTReT_l9l_4GhYGvbqlonPiyxU0ASszRwKYONzfRN96W_-ZtyTQhNpxuUv9MKE18yW3CgJ2R_GlMgB0uumGftj_679VAX8BKsHczY4-NyU1TAwA3MfbxF8m7x6rxfzOO0lM1urAmbBGc4V7FE3

Dit zal wel een van de vroegste sleaze films zijn, full frontal naakt en softcore seksscènes. Er zijn redelijk veel personages (te veel eigenlijk) en de plotjes van de stewardessen zijn eigenlijk vooral een kapstok om uiteindelijk uit te monden in seks. Veruit de meest erotische is een lesbische liefdesscène en de meest bizarre is waarbij een van de dames fantasieseks heeft met het hoofd van een beeld. Viel me beter mee dan verwacht.

Theunissen deze al gezien?

Nee deze heb ik nog niet gezien (jaren 60 ), maar ik heb wel in 2011 de Duitse versie "Die Stewardessen (1971)" gezien, waar ik me schijnbaar goed mee vermaakt heb (kreeg 3,5* van mij).

Deze Amerikaanse versie heb ik wel zonet gepindakaasd

14. Top Sensation (Film, 1969)

aka The Seducers

86 minuten

FTV

Puntentotaal: 28

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/06/Beba_%282%29.jpg

Ik heb een Engelse dub gezien al waren een aantal delen wel in het Italiaans, maar de grote lijnen van het plot waren wel duidelijk. Het hoofdplot waarbij een dame van middelbare leeftijd haar 20-jarige onontwikkelde zoon eens van bil wil laten gaan is uiteindelijk niet zo interessant. De film moet het hebben van enkele bizarre scènes zoals Edwige Fenech (altijd sexy) die orale seks ontvangt van een geitje of het naïeve boerenmeisje dat door de twee jonge dames wordt opgemaakt en opgevrijd. Maar geen film die me lang zal hegen.

https://markdavidwelsh.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/02/top-sensation-19695.jpg

20. Relic (Film, 2020)
Speelduur: 89 minuten
FTV: 2 punten
Puntentotaal: 40

https://image.tmdb.org/t/p/w780/vpUUznNzW85xo02H16RaSxRNS1.jpg

Dit is er inderdaad weer eentje waarbij de horror geldt als allegorie voor heel iets anders - in dit geval dementie. Het eerste deel is nogal saai en traag, maar daarna wordt het wel wat beter. Reken sowieso niet op een échte horror, het is meer een donker mysterieus drama over grootmoeder wiens lichamelijke en geestelijke aftakeling een licht horrorsausje krijgt. Het is een sombere en donkere film, maar echt heel pakkend vond ik het uiteindelijk ook niet.

Karig, karig

Ik vond jouw recensie daar ook karig

We moeten weer filmpje pakken en bier drinken Woland. Zal je eens laten zien wat karig is!

Maar idd, gek genoeg ontbreekt die. In augustus gechecked, dus ook geen review bij een horror challenge. Maar kijk kijk kijk? Een Beestje!

Ehhh.... Ik bedoel:

https://i.ibb.co/DDYBq7WJ/image.png

Ik zie je andere favoriete titel daar ook al tussen staan. #achttentakels

Grappig om zo'n 'oude' lijst te zien. Ik zou het nu al compleer anders doen denk ik.

Ja, gaan we doen! Er draait genoeg wat me wel de moeite waard lijkt, maar voor docus over octopussen heb ik een paar extra biertjes nodig denk ik.

En in de tussentijd, mijn afsluiter van dit weekend.

21. Mais Ne Nous Délivrez Pas du Mal (Film, 1971)
Speelduur: 102 minuten
FTV: 2 punten
Puntentotaal: 42

https://image.tmdb.org/t/p/w780/umkXwhFMB6CliyJFh9LbC2Le0po.jpg

Ik had van tevoren meer een soort van horrorfilmpje verwacht, maar dat blijkt wel mee te vallen. En op zich vind ik dat ook helemaal niet verkeerd. Mais ne nous delivrez pas du mal gaat over twee tienermeisjes in Frankrijk, die als beste vriendinnen en geïnspireerd door boeken als Les Chants du Maldoror zich toe gaan leggen op 'het kwaad'. Het botst mooi met het charmante Franse platteland, en de prima acterende meisjes houden zich een film lang bezig met steeds meer escalerend geklier. Het is nogal losjes gebaseerd op hetzelfde verhaal als Heavenly Creatures, maar zoals het verschil in bovenstaand plot al aangeeft, is het meer geïnspireerd door dan gebaseerd op.

Hoe dan ook, het is een psychologisch drama met een licht exploitation-sausje. We zien de vriendschap van de dames en wat ze uithalen - van de kleine blasfemietjes, vandalisme en pesterijtjes, van dierenmishandeling en het seksueel uitdagen van meerdere oudere mannen met een bijna-verkrachting, brandstichting en doodslag tot gevolg en uiteindelijk steeds meer escalerend met een einde wat de moeite waard is. Ondanks dat het over twee vaak huppelende tienermeisjes gaat, is het een donkerdere en guurdere versie van het verhaal dan het meer fantasierijke én waarheidsgetrouwere Heavenly Creatures. Al heb ik die ook al erg lang niet gezien. Écht spannend of interessant wordt het uiteindelijk ook niet, maar in de tussentijd was dit best de moeite waard.

19. Elsker Dig for Evigt (2002)

Regisseuse : Susanne Bier

113 minuten

FTV : puntentotaal 38

https://img-cdn.sfanytime.com/MEDIAM/MEDIAM_086032f9-fc28-49ec-9a13-848134196d26_01.jpg?w=1125&fm=pjpg&s=1a13e34df6d1eda3aa7023dd238e035e

Heb ooit eens een vakantieliefje gehad in Denemarken, dus dat eerste deel van de titel begreep ik al. Het tweede deel is niet moeilijk te raden. Waar die alternatieve titel vandaan komt, begrijp ik niet echt. In ieder geval geen één op één vertaling. Da's overduidelijk. Ik vind dit één van de betere vertolkingen van Mads Mikkelsen (na die uit "Jagten", "Efter Brylluppet" en "Adams Æbler"). Realistisch en fragiel gebracht. Niet dat het baanbrekende thema's zijn. Al meerdere films gezien die handelen over overspel en de daaruit voortvloeiende brokken. Maar bij meerdere van die films is het meligheid troef. Dat werd me hier bespaard

Sterke punten: Mooi acteerwerk en sereen gebracht verhaal

Zwakkere punten: De handcam beelden waren soms storend

Persoonlijke rating : 3.5*

Filmografie Susanne Bier : Films die ik van haar heb gezien - Producer van "Bird Box (2018) - 4*" en "Efter Brylluppet (2006) - 4*". ook het scenario geschreven van "Brothers (2009) - 3*"