Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025

10. Mantis in Lace (Film, 1968)

87 minuten

FTV

Puntentotaal: 20

https://cdn1.aznude.com/susanstewart/mantisinlace/stewart-mantis-n-12.jpg

Zoals door anderen al is aangegeven psychedelisch al blijft dat beperkt wanneer protagoniste topless danseres Lila LSD heeft genomen voordat ze seks heeft met haar slachtoffers die ze daarna op vakkundige wijze ombrengt en in stukjes hakt. Neen, geen gore hier dat wordt allemaal verduisterd. De scènes die dus de trekpleister moeten vormen zijn saai en worden nodeloos gerekt. De filler scènes zijn interessanter met name go go scènes van rondborstige strippers. Het was veel interessanter als de buikdanseres (Pat Barrington) de hoofdrol had gekregen en niet Susan Stewart die weinig uitstraalde.

18. Past Lives (Film, 2023)
Speelduur: 106 minuten
FTV: 2 punten
Puntentotaal: 36
https://image.tmdb.org/t/p/w780/mD4VxsG7vwBGN2SmuS0tHDEHrwA.jpg
De kinderen Nora en Hae Sung zijn hechte vrienden die uit elkaar worden gedreven wanneer Nora's gezin Zuid-Korea voor Canada verruilt. Twaalf jaar later heeft Nora in New York haar studie voor toneelschrijver aangevat en bemerkt ze dat haar jeugdvriend online naar haar op zoek is. Online pikken ze de draad van hun vriendschap weer op. Maar op een fysieke hereniging is het weer een decennium wachten.

Dit vond ik wel een mooie film. De struggles en emoties worden goed in beeld gebracht. Zaten mooie scènes tussen en ik vond de partner van Nora ook een erg mooi personage! Laatste scène was ook erg sterk!

Beoordeling: 4,0*

15. Mommie Dearest (Film, 1981)

Speelduur: 123 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 30

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6558.jpg?cb=1487697342

Redelijk, maar ook niet meer dan dat. En even er vanuit gaande dat het boek van Christina Crawford redelijk waarheidsgetrouw is. Ze zal ongetwijfeld op een bepaalde manier van haar dochter gehouden hebben, maar sommige mensen kunnen beter geen kinderen nemen, en Joan Crawford is daar een voorbeeld van. Narcistisch, contactgestoord, egoistisch, neurotisch, het zal niet leuk opgroeien geweest zijn. Faye Dunaway speelt over the top maar sterk, maar echt heel boeiend is deze hatchet job ook niet (ik kan me voorstellen dat deze film bij vrienden van Crawford niet heel lekker geland is) - daarvoor is het te fragmentarisch, met teveel sprongen in de tijd tot we weer een keertje Joan Crawford in een nieuwe setting door het lint zien gaan. Toch was het ook niet vervelend om uit te kijken, maar daar blijft het wel bij. 3.0*

8. Tár (2022)

Vrouwelijke hoofdrol: Cate Blanchett

158 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 16

Bron: Netflix (nog beschikbaar tot zondag 16 maart)

Zeker geen makkelijk tussendoortje deze Tár. Ten eerste vanwege de forse speelduur van dik 2,5 uur. Ten tweede door het gebruik van de nodige jargon, zonder dat je als kijker aan het handje wordt meegenomen. Geen hapklare cinema. Een ‘luie’ filmkijker kan dan ook zomaar vrij snel afgehaakt zijn. Eerlijk is eerlijk, het eerste halfuur vroeg ik mezelf ook wel af waar ik nou eigenlijk naar aan het kijken was. Het eerste deel is ronduit taai. Maar daarna komt de film wel aardig op gang.

Cate Blanchett zet de rol van bezeten dirigente uitstekend neer. Een bij vlagen verwarrende film over macht(misbruik), obsessie en egoïsme. Er zitten een paar heerlijke (vreemde) scènes in deze film. Ondanks de 150 minuten voelen niet alle verhaallijnen volledig afgerond. Je kunt er na afloop dan ook allerhande analyses op loslaten.

3,5*

16. Ghost in the Machine (Film, 1993)

Speelduur: 104 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 32

https://image.tmdb.org/t/p/w780/vtwcMTrtaU017GzJzfr30Ayo6tZ.jpg

Tja, hoe beoordeel je zo'n film? Je hebt natuurlijk een goeie dosis suspension of disbelief nodig voor het hele concept, waarbij een seriemoordenaar een soort van geupload wordt naar, ehm, nou ja ergens heen. Om vervolgens zo ongeveer elk apparaat of machine over te kunnen nemen en mensen af te kunnen slachten. Grappig genoeg is het in de huidige internet-gebaseerde wereld een stukje realistischer, maar goed. Het wordt nergens echt spannend, en dat joch is wel echt rete-irritant. Maar op een B-horrormanier heb ik me ook wel redelijk vermaakt met Ghost in the Machine. De begin jaren '90 computereffecten zijn echt hilarisch gedateerd, zowel het VR-gamen als de visualisaties waarbij de moordenaar virtueel bestaat of de technobabble om alles te verklaren. En er zijn best nog wel wat aardige en originele kills aanwezig. Ik vraag me nog wel af waarom die Chris Mulkey zo'n bekend gezicht heeft, al heeft ie in veel dingen gespeeld. Weet je, ik rond 'm naar boven af. 3.0*

9. 13th (2016)

Regisseuse: Ava DuVernay

100 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 18

Bron: Netflix

Boeiende docu over de geschiedenis van racisme in de VS en de ontwikkeling/groei van het gevangeniswezen in dat land. En dan specifiek het groeiende aantal Afro-Amerikanen dat achter slot en grendel zit. Je krijgt flink wat informatie te verwerken. Een groot aantal ‘talking heads’ die een duit in het zakje doen. Iets meer adempauze was welkom geweest. Soms voelt de gegeven info wat te eenzijdig vanuit de Afro-Amerikaanse hoek. Maar toch weer wat wijzer geworden. Het blijft natuurlijk ronduit bizar en niet te verkroppen dat 1 op de 3 van de Afro-Amerikaanse mannen eens in de gevangenis terechtkomt. Terwijl dit bij blanke mannen slechts 1 op 17 is.

3,5*

17. The Man Who Cried (2000)

Regisseuse : Sally Potter

100 minuten

FTV : puntentotaal 34

https://images.mubicdn.net/images/film/21627/cache-14228-1481147617/image-w1280.jpg

Ik vond het maar een redelijke film. Niet slecht. Maar ook niet indrukwekkend. Zelfs niet met zo'n cast. Het ging nogal gezapig vooruit met vele opera-fragmenten. Niet direct een muziekgenre waar mijn hart sneller van slaat. Dan liever de melancholische zigeunerviolen. Depp speelde een zwijgzame rol en beperkte zich vooral tot het voor zich uit staren. Blanchett en Turturro waren een perfecte match want ik vond het beide vreselijk irritante personages. Ricci was dan weer het complementerende van Depp. Ook veel gestaar bij dit schuchtere, timide personage. Het kon me allemaal maar beperk interesseren. Spijtig. Naar mijn gevoel zat hier meer in.

Sterke punten: Bij momenten enorm mooie muziek

Zwakkere punten: Niet echt boeiend en sloom

Persoonlijke rating : 2.5*

Filmografie Sally Potter : Eerste wat ik zag van haar

04. Countdown

90 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 8

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1126000/1126404.300.jpg?cb=1572073715

In 2016 bracht regisseur Justin Dec een short film uit onder de zelfde naam als deze film. Eigenlijk een pilot die blijkbaar goed aansloeg, waarna men er een potentiële horrorfilm in zagen en we nu ook een 90 minuten versie hebben gekregen. Deze film is mij in 2019 helemaal ontgaan, wat ik eigenlijk best vreemd vind want dit zijn nou die typische horrorfilms die ik samen met vrienden of mijn vriendin zou hebben gekeken. Neemt niet weg dat het nu nog steeds een vermakelijke horror film was.

https://www.itsonlyamovie.nl/wp-content/uploads/2019/11/countdown-2019-anne-winters-stx-entertainment.png

Deze film kwam ik tegen, eigenlijk toevallig toen ik de nieuwe aanwas van Amazon Prime aan het bekijken was. Het sprak me direct aan, en ik had eigenlijk ook een vrij slecht tussendoortje verwacht die eigenlijk niet zou bevallen. Maar de film heeft het tegendeel bewezen, en ik heb eigenlijk een onwijs leuke horrorfilm gezien die gewoon met vlagen echt goed spannend kon worden. De jumpscares in deze film waren zelfs effectief, want ik schrok toch twee keer enorm. Heerlijk, ik ben dat eigenlijk niet echt meer gewend om dat in mijn eentje te kijken op mijn kamer, en dat het zo zou werken.

https://variety.com/wp-content/uploads/2019/10/countdown.jpg

Volledige mening.

11. Barbarella (Film, 1968)

98 minuten

FTV

Puntentotaal: 22

https://screenmusings.org/movie/blu-ray/Barbarella/images/Barbarella-143.jpg

De eerste keer dat ik van Barbarella hoorde was als kind in de jaren '80, dat was een groep meiden die "Cheer you up" zongen in een bepaalde club waarvan dan later een erotisch programma werd gemaakt op de Nederlandse televisie. Later vernomen dat er een film met deze titel bestaat. Of de groep zich baseerde op het personage van Jane Fonda het zou zomaar kunnen gezien de voortdurende afwisseling van weinig verhullende pakjes van de heldin. Daar draait de film vooral rond want het verhaal is te verwaarlozen. Er zijn wel enkele leuke scènes (als Barbarella wordt belaagd door parkieten en door creepy poppen aangestuurd door kinderen) en ik vond vooral de setting van het labyrint wel knap gedaan duidelijk geïnspireerd door de onderwereld van Hades. Af en toe een streepje bloot is nooit verkeerd, maar het had misschien nog beter gewerkt als ze er echt een nudie van hadden gemaakt en wat minder sci-fi want dat was toch zeer kitscherig. Vermakelijk bij momenten maar ook langdradig voor een film met zo een zwak scenario.

Theunissen heel terecht die verwijzing naar Dolls daar moest ik ook meteen aan denken met die poppen die Barbarella belaagden. En ja Duran Duran ik dacht ook meteen aan die popgroep.

2.Furiosa: A Mad Max Saga (2024)

Vrouwelijke protagonist: Furiosa zelf natuurlijk, Alyla Browne/Anya Taylor-Joy

Speelduur: 148 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 4 punten

https://questanews.com/wp-content/uploads/2024/09/furiosa-a-mad-max-saga_kybesdgk.jpg

Mad Max is voor mij Mel 'Mad' Gibson en ik vind de moord op vrouw en kind iets van het mooiste ooit uitgebeeld.

Ik kon best nog wel genieten van Tina Turner, ergens 'Beyond Thunderdome,' en vooral van 'The Witches of Eastwick'. Ik vond 'Mad Max: Fury Road' acceptabel en daar merk je dat 'De Revolutionaire' George Miller met zijn tijd probeert mee te gaan. Ik heb samen met mijn zoon van dertien naar dit nieuwe vehikel zitten kijken en eigenlijk viel het allemaal wreed vies tegen, in tijden van streaming blijkt deze 'Furiosa' mijn jongelui allang niet meer zomaar mee te krijgen in cinematografische flauwekul.

CGI noem ik dat dan en dan gaat mijn zoon liever liggen gamen dan naar prut te zitten kijken waarin Thor ondertussen ook al gepasseerd is.

Ik kon destijds genieten van Miller 'Beyond Thunderdome', toen hij meisjes regisseerde en Mad Mel hen uit drijfzand trok.

Ik kon genieten van Michelle, Susan en Cher die een pop naar elkaar gooiden om Jack De Duivel aan te doen.

Van Charlize kon ik ook nog genieten, van Mad Tom al wat minder.

Het schoentje wrijft hem niet bij de vrouwelijke protagonisten.

De CGI overspoeld het personage, George Miller is wel degelijk te oud geworden en Chris Hemsworth heeft nog nooit Mad Mel 'What Whomen want' Gibson, laat staan Jack 'The Witches of Eastwick' Nicholson geëvenaard ❤️

2*

John Milton wrote:

(quote)

Hoe vind je zulks, Woland? Hoe was je bij deze titel gekomen?

Geregisseerd door Rachel Talalay, die ook een paar andere B-horrorfilms op haar neem heeft staan (iig Nightmare on Elm Street 6). Toen op haar verdere filmografie gekeken en voila . Ze heeft trouwens ook veel afleveringen gemaakt van allerlei bekende series, zag ik later.

7. Body Chemistry (Film, 1990) - MovieMeter.nl
84 minuten
Ftv
Puntentotaal 14

https://assets.mubicdn.net/images/film/53383/image-w1280.jpg?1445933136


Toch nog even verder gedoken in de filmografie van Kristine Peterson, ik kon het niet laten. En dit smaakte een stuk beter dan Deadly Dreams. Van pacing heeft Peterson nog steeds niks begrepen, maar met Body Chemistry schotelt ze ons een pittige erotische thriller voor.

Dr. Tom Redding, gelukkig getrouwd en een kind, doet onderzoek naar seksualiteit en verlangen als hij voor de financiering van een nieuw onderzoek in contact komt met Dr. Claire Archer. De twee beginnen een affaire die al snel uit de hand loopt. En dan bedoel ik ook echt goed uit de hand lopen. Controle, macht en geweld staan centraal in een paar bizarre overspelscènes met een super agressief seksuele Archer en Redding die maar wat graag meedoet.

Subtiliteit heeft geen plaats in deze film. Als je dat accepteert en je, geheel in stijl van de film, je overgeeft aan wat er gebeurt, de controle over de ratio loslaat en je puur laat leiden door de emotie, dan is dit best smullen.

Een overspelscène: Tom komt thuis uit zijn werk en rijdt de oprit op. Pal voor zijn huis staat tot zijn verrassing een busje te wachten met daarin Claire. Zij lokt hem binnen, wurgt hem en bindt hem vast. Ze hebben seks terwijl Tom jammerend zegt dat hij wil stoppen, omdat hij vanuit het busje zijn vrouw en kind kan zien die zojuist aangekomen zijn en de boodschappen binnen brengen. Claire houdt niet op, zegt dat dit juist superopwindend is en wil de vrouw van Tom naar de bus lokken. What the fuck.

Ik kan me voorstellen dat als je een filmchallenge houdt waarin vrouwelijke regisseurs of actrices centraal staan dat daar dan een bepaald doel achter zit. Iets van empowerment. Een ander perspectief, voorbij het mannelijk perspectief. Een ode aan vrouwelijke filmmakers. Maar door Body Chemistry hier te regisseren voel ik me toch ook een beetje vies. En toch ben ik al aan deel 2 begonnen, waar Dr. Archer in een ander dorpje is neergestreken...

Op MM kreeg Body Chemistry een 1,7 gemiddeld, op LB een 3,1. Just saying.

We don't need no eduction. We don’t need no thougt control. Hey, Teacher leave them kids alone. Deze lyrics van Pink Floyd zullen ongetwijfeld leraars en leraressen wel eens te horen gekregen hebben. Voor de leerlingen DE anti school song bij uitstek. Maar de protestsongs zijn geëvolueerd naar fysisch geweld. Het onderwijzend personeel heeft het dan ook hard te verduren dezer dagen. Voor de leerlingen de klas binnen komen, moeten ze gefouilleerd worden op wapens. En op de speelplaats verkopen ze drugs maar probeer dat maar eens te stoppen. Voor je het weet, krijg je een handgranaat aan je voordeur gegooid. Strafwerk geven mag ook niet want dan zijn er de ouders die klacht neerleggen. En dan is men verwonderd dat er een leraren tekort is ...

4. Takhté Siah (Film, 2000)

85 minuten - vrouwelijke regisseur Samira Makhmalbaf

FTV : 2 punten - totaal 7 punten

https://resizing.flixster.com/me2Sr6-awAnJRAct2STWfVSW6Jo=/fit-in/705x460/v2/https://resizing.flixster.com/-XZAfHZM39UwaGJIFWKAE8fS0ak=/v3/t/assets/p30546_k_h6_aa.jpg

Blackboards heeft een sterk openingsbeeld. Een groep mannen met een krijtbord op hun rug wandelen op een pad in een ruig berggebied. Leraars die leerlingen zoeken zo blijkt. Dit beeld zegt al veel, misschien reeds alles en daarom blijft de film wat ter plaatse trappelen. Maar de boodschap is duidelijk. Niemand wil onderwijs, alle jongetjes die ze tegenkomen hebben geen behoefte aan lezen en schrijven. Ze moeten goederen smokkelen over de grens met gevaar voor hun leven. Blackboards is gemakkelijk te lezen dat een volk bij gebrek aan onderwijs steeds onderdrukt zal worden. Het krijtbord heeft wel zijn nut als camouflage, als draagberrie, als spalk, als waslijn. Er zit dus een zekere ironie in de film die tegenwicht biedt. Ook verder in de film. Als een leraar dan toch een jongen vindt die wil lezen en schrijven wordt hij neergeschoten tijdens zijn les. Regisseur Samira Makhmalbaf laat een nuchterheid voelen. De prioriteiten in een semi oorlogsgebied liggen anders. De leraars zijn een dreiging, zijn buitenstaanders en worden niet geloofd (bv of ze nu reeds de grens over zijn en veilig). Samira Makhbalhaf scheef het scenario samen met haar vader (ook een bekend Iraans filmmaker) maar veel is het niet geworden. Een middengedeelte dat niet zo boeit (die huwelijks- en plasperikelen vond ik maar flauw) en de dreiging is niet overtuigend gefilmd. Misschien wel door gebrek aan middelen want het lijkt voor een appel en een ei gemaakt (te moeten worden). Makhbalhaf trekt zich wel het lot aan van de Koerdische vluchtelingen en toont hun harde en moeilijke levensomstandigheden en de film lijkt wel een docu in de manier waarop het verteld wordt wat de betrokkenheid groter maakt. En het derde deel is goed waarin een nieuw verhaalelement (nl het gevaar van grenswachters) wordt gepresenteerd en een spaarzame score met die etnische bezwerende toon maakt indruk. Het laatste beeld (het krijtbord met 'ik hou van hou' als tekst die wegwandelt na zijn scheiding) is dan weer uitermate goed gevonden. Wisselvallig en daarom dus de gulden middenweg qua score.

een 3* - te zien op YouTube

17. La Ciénaga (Film, 2001)

Speelduur: 103 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 34

https://image.tmdb.org/t/p/w780/4aPIMlBRAUPTfkQPIQWHKQMqyf3.jpg

Lastige film. Aan de ene kant zie ik de kwaliteit. De film dompelt je onder in een moerasgebied in Argentinië, waar een verveelde én vervelende familie een zomer doorbrengt. Prima geacteerd, visueel fraai, en zoals al meerdere keren opgemerkt is er ook qua geluid continu wat aan de gang. Maar toch vond ik het maar een moeizame kijkervaring. Het zijn gewoon vermoeiende, vervelende, verwende mensen die continu een beetje met elkaar aan het bakkeleien zijn, zich dronken misdragen of ongelukjes krijgen, zeuren tegen hun ouders/kinderen/elkaar of tegen de dienstmeisjes. En qua verhaal gaat het ook eigenlijk nergens heen, en dan is het ook bij goed en geloofwaardig gefilmde cinema voor mij een taaie zit. 2.5*

13. Erotikon (1929)

85 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 26

Tsjechoslowakije / Regie: Gustav Machatý

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLrSKMbNrZpGNrY-4_dMStRsGLVnPiG5J2LyV3ma8i4tPvbDAQ0lJXT1DA5p5XgORXGdopTmJt7PxwfH3Dw73nd7-VYoDGIwPhCKr03XpdRLhoeRREHEAw5pixOn6bUCWN_6Zq/w400-h286/Erotikon-768x549+EM_05_.jpg

Niet opgezocht en zonder reden gokte ik een beetje dat dit een vrouwelijke regisseur had. Gelukkig is er wel een vrouwelijke hoofdrol gespeeld door Ita Rina (onbekend voor mij maar blijkbaar een grote ster toen).

Op een stormachtige avond komt een man aankloppen bij het huis van de stationschef van de spoorweg. Hij zoekt een schuilplaats, de vader wilt weg en zijn dochter wilt niet dat zij alleen met hem achterblijft. Hij paait haar vader met een cadeau en zij blijven alleen samen. Zij vallen voor elkaar en slapen met elkaar. Eerst lijkt zij als personage autoriteit te hebben, zij weet dat hij niet serieus is en haar nooit meer zal zien. Helaas verzanden wij snel in een melodrama van overspel waar vrouwen haast geen controle over zichzelf lijken te hebben en gewoon beetje de wil van mannen volgen. Het verhaal trekt op niet veel maar het is wel mooi gefilmd met soms best interessante Sovjet geïnspireerde montage, de acteurs doen het best goed. Het is leuk om een film te zien uit een tijdperk en een land waar ik weinig van gezien heb.

14. Strangers in Good Company (1990)

101 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 28

Canada / Regie: Cynthia Scott

https://static.evangelisch.de/get/?daid=nKk2SoQLkD_zkM052bZwLOdv00253699&dfid=i-120

Wanneer een bus met 7 bejaarde vrouwen ver van de bewoonde wereld het begeeft moeten zij proberen daar te overleven van de natuur. Dit is het soort plot dat gewoonlijk tot allerlei drama, geweld etc. lijdt maar niets kan verder van de waarheid zijn hier. Dit is een heel mooie en kalmerende film en heel feelgood. Iedereen blijft zo kalm, lief en begripvol tot elkaar. Gaandeweg leren wij over hun verschillende achtergronden, hoe zij tegenover het leven staan en zien wij hun verleden. Hartverwarmende, mooie en zeer compassievolle film.

15. Outrage (1950)

75 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 30

VS / Regie: Ida Lupino

https://filmforum.org/do-not-enter-or-modify-or-erase/client-uploads/_1000w/outrage-slide.jpg

Verkrachting, een heel moeilijk onderwerp waar wij als maatschappij moeilijk ook mee kunnen omgaan. Ida Lupino is de tweede filmmaker die zich eraan waagde post-Code. Het woord verkrachting wordt ook nooit gebruikt in de film, deel van de puriteinse attitude van Hollywood maar hier wordt het als een sterkte van de film gebruikt, de onmogelijkheid om te bespreken wat er gebeurt is. De film heeft wat melodrama elementen maar is heel begripvol en behandeld de schaamte, trauma, psychose, onmogelijkheid om ver te gaan, ineenstorting van relaties met partner, familie etc. Het lijkt geen al te hoge scores te krijgen maar ik vond het best geslaagd. Budget en de middelen zijn wat kleiner maar mij stoorde het absoluut niet.

30. Desperately Seeking Susan (1985)

Verenigde Staten - 104 minuten - Vrouwelijke regisseur: Susan Seidelman

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 58 + 2 = 60 punten

Bron: Pindakaas

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMzE3ZmJmMjQtMmU1Yi00MTRkLThkMDMtY2RiNTBkZWEyNDMzXkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

Roberta, de jonge gefrustreerde echtgenote van een verkoper van badkuipen, is helemaal gefascineerd door een oproepje in de krant. 'Wanhopig gezocht: Susan' luidt de tekst, en de afzender is een zekere Jim die een afspraak wil maken in het New Yorkse Battery Park. Roberta besluit naar de afgesproken plek te gaan en daar wordt ze prompt met Susan verwisseld. Zo ontmoet ze Dez, de vriend van Jim, die zeer van haar gecharmeerd is. Maar hij is niet de enige die achter haar aanzit. Er is namelijk ook nog een moordenaar die jacht maakt op een paar oorringen die in het bezit zijn van Susan...

Susan Seidelman heeft 15 regie credits op haar naam op MovieMeter, maar ik zag geen enkele van haar films tot gisteren. Ook niet heel gek, want op She-Devil (1989) na ken ik geen enkele van al die titels, naast deze. Op zich niet bepaald een JM film, en ook niet eentje die ik snel zou hebben opgezet, ware het niet dat ik de laatste 9 titels van het lijstje BBC's The 100 Greatest Films Directed by Women voor deze challenge aan het afwerken ben. Mijn registraties voor Wendy and Lucy, The Connection en Somewhere komen daar ook vandaan.

https://www.filmlinc.org/wp-content/uploads/2018/05/ESCAPE_DesperatelySeekingSusan_02-1600x900-c-default.jpg

En het bleek ook geen John Milton film. Het kijkt aardig weg, maar dat komt ook voor een deel dat het zo'n fantastische mid-eighties tijdscapsule is. Je kijkt je ogen uit naar de kapsels en outfits. Arquette speelt prima en Madonna.... is zeker leuk om naar te kijken. Knappe meid hoor toen.

2,8*

8. Body Chemistry II: The Voice of a Stranger (Film, 1992) - MovieMeter.nl

84 minuten

Ftv

Puntentotaal 16

https://i.ytimg.com/vi/LkHjOGjOxEU/mqdefault.jpg

Dr. Claire Archer is back, baby! Neergestreken in een klein dorpje, als radiopresentatrice in een nachtelijk programma over liefde, seks en lust. Een beetje de kat op het spek binden als je het mij vraagt. Iemand die zelf erg opgewonden raakt van pijn en anderen pijn doen kun je beter niet in een therapeutische setting hebben. Helaas voor Dan is hij niet bekend met het verleden van Dr. Archer. Dan komt uit een gewelddadig huishouden waar niet alleen hij het slachtoffer was, maar hij heeft ook (meerdere keren?) zijn ouders betrapt tijdens de daad, waarbij zijn vader lust combineerde met losse handjes. (Voor degenen die mijn vorige recensie, van Body Chemistry 1, hebben gemist: je moet er niet te veel bij nadenken.) Kortom: met Dan gaat het ook niet helemaal lekker en hij klopt aan bij Dr. Archer voor hulp.

Waanzinnige film weer. Niet goed, echt B garnituur, maar ik hou er wel van. Constante in de Body Chemistry franchise tot nu toe is dat het heel erg om seks en lust draait, we dat continu te zien krijgen, maar ik nog geen één keer gedacht heb: so, sexy. Ik ben niet bekend met de 50 shades films, maar dit lijkt me zoiets, maar dan on crack.

Sommige scènes zijn voorzien van een score die doet denken aan een ruimtereis na een dosis paddo's. Heel trippy. Andere scènes zijn voorzien van een spannend gitaarrifje - bijna net zo goed als de saxofoon uit deel 1.

Deel 3 is geregisseerd door Jim Wynorski...

31. The Little Mermaid II: Return to the Sea (2000)

Verenigde Staten - 72 minuten - Vrouwelijke protagonisten: Ariel & Melody

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 60 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 73 punten

Bron: Disney+

https://clip.cafe/clipimg/the-names-flounder.jpg

Na de blijdschap over de geboorte van hun dochtertje Melody, wacht Ariël en Erik een bedreiging. De wraakzuchtige zus van Ursula, Morgana, zorgt ervoor dat Melody haar zeemeerminafkomst niet mag ontdekken. Maar Melody waagt zich uiteindelijk in de zee en wordt een pion in Morgana's complot om te heersen over de Zeven Zeeën. Nu moet Ariël haar jeugdvriendjes Sebastiaan, Botje en Jutter weer bij elkaar brengen om haar dochtertje te redden.

Om de mijlpaal van de beoogde 31 films te vieren wilde jullie mede-organisator wat héél speciaals kijken, een onbetwist meesterwerk dat de harten van compleet MovieMeter heeft veroverd; een met prijzen overladen huzarenstukje waar men maar niet over uitgepraat raakt. En toen wist ik het! The Little Mermaid II: Return to the Sea (2000)!!! En tsja, wat valt erover te zeggen. Ook deze is op zich nog best uit te zitten, al houdt het bepaald niet over wat kwaliteit betreft en storyline. Inderdaad iets minder nog dan de prequel die later kwam.

2,3*

32. Red Road (2006)

Verenigd Koninkrijk - 113 minuten - Vrouwelijke regisseur: Andrea Arnold

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 62 + 2 (+ 1 + 10 want 31 films) = 75 punten

Bron: Pindakaas

https://assets.mubicdn.net/images/film/1061/image-w1280.jpg?1518970232

Jackie is werkzaam bij een beveiligingsbedrijf, waar ze via een camera-bewakingssysteem waakt over dat kleine deeltje van de wereld waarvoor zij nu verantwoordelijk is. Op een dag echter wordt ze verrast: op één van de monitoren ziet ze een man die ze nooit meer zien wilde en nu moet ze toch tegen wil en dank de confrontatie met hem aangaan.

Andrea Arnold staat al een hele tijd goed verankerd in mijn top tien. Woland snapt dat niet goed, maar dat geeft niet; meesterwerken worden niet altijd door iedereen begrepen

Grappig genoeg heb ik door al die kennelijk verblindende adoratie van American Honey helemaal niet doorgehad dat Fish Tank (2009) niet Arnold's debuut is, maar dat deze Red Road daar nog aan vooraf ging. Leuke verrassing nog, want verder heb ik van haar films alleen de docu Cow (2021) nog niet gezien.

https://assets.americancinematheque.com/wp-content/uploads/2021/09/05133754/Red-Road-HERO.jpg

Arnold gooit de kijker zelfverzekerd in het diepe, wanneer we zien hoe ze op haar beveiligingscamera's iemand ziet die gelijk haar volledige aandacht krijgt, tot het obsessieve aan toe. Wie is die man, en wat is hun onderlinge relatie? Kate Dickie is een klasbak, en speelt de rol erg sterk. Bijzonder trouwens om haar zo jong te zien. Ik ken haar meer uit later werk als GoT, The Vvitch en Couple in a Hole. Klik de linkjes maar eens, compleet ander gezicht hier.

Met zijn langzaam ontrafelende mysterie is Red Road geen film voor iedereen. Ik was ook wat verbaasd om 4* van joolstein te zien, als ik eerlijk ben. Geen film die ik getipt zou hebben. Toch zit hij er niet naast, want Arnold levert hier een uitstekend debuut af, al moet ze haar stem nog wat vinden. Wie hier hoopt de beginnende stijl die tot American Honey zou leiden te ontdekken, komt wellicht bedrogen uit. En wat een seksscène, niet lafjes. Maar een sterk drama-mysterie is het wel degelijk, met een oprecht aanvoelend einde dat wellicht niet compleet verrast, maar alsnog wel aankomt.

3,9*

Ik was even vergeten dat deze challenge bestond, totdat ik gisteren kaartjes kocht voor Mulholland Dr. Ik realiseerde mij toen dat deze challenge gaande was. Late aftrap, maar ik heb er wel heel veel zin in.

Nee, die zag ik vorig jaar Jm. Volgens mij per ongeluk mn stem van verwijderd

Ah ok. Nou we zien Mullholland wel verschijnen als eerste dan? Rustig aan, we hebben nog 3 weken, tijd zat.

Nog 3 weken de tijd, maar John Milton is al over de streep hoor . Gefeliciteerd!

Er staan overigens nog 45 titels op de watchlist voor deze challenge, even los van de kleine zeemeerminnetjes die ik spontaan met Mini-Milton kijk in de morgen.

Genoeg te doen dus

4. Europe in the Raw (1963)

66 minuten

FTV (2 punten)

Puntentotaal: 5 + 2 = 7

https://www.mikeymo.nl/wp-content/uploads/2015/09/europe-in-the-raw-screen-6.jpg

Ik ben bezig om de laatste ongeziene films van grote brosten fan en regisseur Russ Meyer voor deze challenge te bekijken, maar dat is best een kwelling.

De Documentaire / Erotiek film "Europe in the Raw" is de slechtste film die ik tot nu toe van Russ Meyer gezien heb en bestaat uit aan elkaar gekleefde dans- en stripnummertjes, zogezegd met een verborgen camera in een aktetas!, gefilmd in een Europa. Althans grotendeels, want je ziet soms duidelijk dat het niet gefilmd is in het Europese land waar zich men op dat moment bevindt. Dat is vooral goed te zien als men zogenaamd gaat filmen in een nudistenkamp in Nederland, waar een volledige naakte vrouw met twee lange vlechten staat de tafeltennissen tegen een man en waarbij je op de achtergrond bergachtige rotsformaties ziet (oftewel het is gewoon gefilmd in Amerika) Dat was gewoon misleidende candid camera! Foei, Russ!.

De film begint met het inpakken van de camera in de aktetas, waarna men per boot naar Europa vaart en waar we als eerste land even in Frankrijk terecht komen na circa drie minuten. Maar omdat men aangeeft dat men wilt eindigen in Frankrijk, verlaten we Frankrijk snel en belanden we na circa vijf minuten in België in Brussel (waar we o.a. Manneken Pis te zien krijgen) en zien we de mooie rondborstige vrouw Veronique Gabriel, die topless danst in een Moulin Rouge-achtige nachtclub:

https://pics.wikifeet.com/Veronique-Gabriel-Feet-6590853.jpg

Daarna worden nog de landen Nederland, Denemarken, Zweden, Duitsland, Oostenrijk, Italië en weer Frankrijk bezocht, waar we dan in bijna ieder land (m.u.v. Zweden en Oostenrijk) een rondborstige topless vrouw zien die die doet dansen of een striptease geeft. De rondborstige vrouw, te weten Shawn Devereaux, in het zwembad op de bovenste afbeelding is te zien in Rome in Italië.

De film duurt 66 minuten, maar ik heb het in circa 35 minuten gezien, want de film is zo slecht (kreeg ook maar 0,5* van mij), dat ik al na een paar minuten ben begonnen met vooruitspoelen op 1,5x en 2,0x (vooral die) snelheid. Eigenlijk is vrijwel niets leuk (op de rondborstige vrouwen na dan) aan deze Documentaire / Erotiek film waarin Europa bezocht wordt via acht landen.

3. I Saw the TV Glow (2024)

Regie: Jane Schoenbrun.

Speelduur: 100 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal challenge: 5

Waardering: 3*

https://image.tmdb.org/t/p/original/8gvfxyVYPenB91l19iAfcE4VHBW.jpg

We gaan hier even flink de mist in voor deze challenge! Regisseur Jane S. maar dan wel als in non-binair (they/them). LGBTIQA+ We zitten al ergens in de + sectie. Kunnen we dan snel overschakelen vrouwelijke protagonisten om alsnog de punten binnen te halen? Dan zou je in eerste instantie denken van niet, maar verrassing, lees de interviews, uitleggen en verklaringen maar even en geef me die punten gewoon! Grappig dat al die links mij niet heel meteen heel duidelijk opvielen. Achteraf, ja nou je het zegt. Lekker blind ingaan. Op zich heel afwijkende story, fantastisch mooi gefilmd met als enige minpunt het wat te trage tempo. En ook de wat trage hoofdpersoon, dat maakte het voor mij net wat lastig inleven soms.