Vrouwelijke Regisseurs Challenge - maart 2020

Je ziet mijn kop trouwens ook direct op de ICM pagina van de film

7. RBG (2018)

FTV - 2 punten - totaal: 12 punten

97 minuten

regisseurs: Julie Cohen, Betsy West

Goeie documentaire over de tweede vrouw in het Amerikaanse Hooggerechtshof die altijd gestreden heeft voor gelijke rechten voor vrouwen. Een portret van een innemende vrouw die ongetwijfeld een significante invloed heeft gehad in de maatschappij. Een beetje jammer dat de documentaire zich daar vrij weinig op richt. Desalniettemin blijft het wel boeiend en het kijkt gemakkelijk weg.

Haar leven is inmiddels ook al verfilmd, met als titel: On the Basis of Sex

.

9. Nong Hak (2016)

FTV - 2 punten (totaal 18 punten)

101 minuten

Regisseur: Mattie Do

Mijn eerste film uit Laos, maar al te exotisch bleek het niet - het leek qua sfeer en ook qua filmkwaliteit behoorlijk op mijn ervaringen met bv Thailand. Het is een nogal trage film, en ook op veel momenten wat mij betreft te traag, over zowel geesten maar ook over status en materialisme. Al is de relevantie van lang niet alles me duidelijk, zoals joolstein ook al aanhaalt - veel is volgens mij ook vooral een illustratie om de arme achtergrond van Nok te contrasteren met de rijkdom en Westerse orientatie van de familie waar zij terechtkomt. Uiteindelijk vond ik het familiedrama toch niet zo interessant, en dat is toch echt de hoofdmoot van de film. 2.5*

10. The Piano (1993)
FTV - 2 punten (totaal 20 punten)
121 minuten
Regisseur: Jane Campion

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/969.jpg?cb=1376641498

13 ICM-lijstjes, en 3 Oscars, waaronder voor Holly Hunter en Anna Paquin? Het zal allemaal wel, maar ik kon toch bar weinig met deze film. En zeker de twee acteer-Oscars, voor het bijdehante ettertje Anna Paquin (geen idee wat er zo bijzonder was aan haar prestatie), en de een film lang emotieloos starende Holly Hunter, kan ik me weinig bij voorstellen. Zeker omdat dit toch een behoorlijk emotioneel geladen film zou moeten zijn.

Vooropgesteld, het ziet er erg fraai uit, met geweldige beelden van een ruw Nieuw-Zeeland. De Schotse Ada (die stom is maar waarom, tja, leuk voor het verhaal?) wordt uitgehuwelijkt aan de Nieuw-Zeelander Alisdair, die weinig opheeft met haar piano-speelhobby. Daarentegen valt ze wel voor ruwe bolster Baines, die met één been in de Maori-wereld staat, en Ada eerst probeert te kopen, maar die vervolgens ook vrijwillig voor hem valt. Maar goed, de film boeide me maar matig. De romances en het mislukte huwelijk van Ada en Alisdair, het is niet mijn soort thema. Dat kan. Maar verder stoorde ik me aan zo'n beetje alle karakters, aan de dik aangezette karikaturen over Victoriaanse mores, en over westerlingen tegen Maori's. Haha, kijk eens hoe zij te dom zijn om door te hebben hoe een schaduw werkt! Maar toch als echte noble savages weer vrijer dan die stugge Britten. Kortom, alle bijrollen zijn wandelende clichés, en de hoofdpersonen maken (voor mij) ook de meest rare keuzes. Misschien kan ik me wellicht te weinig inleven in de denkwijze van Britten en Nieuw-Zeelanders van 150 jaar geleden, of allicht zit het verhaal niet zo logisch in elkaar. Laten we het erop houden dat het niet bepaald mijn film is. 2.0*

woland, onbehouwen barbaar

15. Infinitely Polar Bear (2014)

FTV - 2 punten - Totaal: 30 punten

90 minuten

Regisseur: Maya Forbes

https://images1.persgroep.net/rcs/gHhxe8adLjKOdWB82wtjqRMYaHc/diocontent/58759647/_crop/0/88/1620/915/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

Gelijk met de deur in huis vallen: een echte voltreffer.

Prachtig, realistisch (oké, soms wat aangedikt) en aandoenlijk portret van een familie waarvan de vader kampt met een bipolaire stoornis. Mark Ruffalo (die ik eigenlijk altijd geweldig vind) doet het opnieuw fantastisch, maar het is de interactie tussen de twee kids, Imogene Wolodarsky en Ashley Aufderheide, en hun vader die de film naar een nog fijner niveau trekt. De kinderen spelen een cruciale rol in de beleving en de koers van het geheel. Dit zal voor een groot deel te maken hebben met het feit dat Maya Forbes deze film naar aanleiding van haar eigen herinneringen uit haar jeugd heeft gemaakt. Erg fijne deze: 4*.

Had hier veel eerder aan willen beginnen, maar beter laat dan nooit

1. A Girl Walks Home Alone at Night (2014)

FTV - 2 punten. Totaal - 2 punten.

101 minuten

Regisseur: Ana Lily Amirpour

https://s3-eu-west-1.amazonaws.com/static.melkweg.nl/uploads/images/scaled/theme_slider_large/24712

Uitermate stijlvolle film, met een paar prachtige scènes, maar waarbij het wel erg dunne verhaal me toch een beetje tegen begon te staan gaandeweg. Er gebeurt 100 minuten lang wel érg weinig, en als er dan wat gebeurd is het redelijk vaak hetzelfde, een iets strakkere speelduur had daarbij al een hoop gescheeld. Maar op zich om een keer gezien te hebben zeker niet verkeerd, en vooral de scene waarin Death van White Lies uit de speakers knalt zal me nog wel lang bij blijven. 3*

8. Troop Zero (2019)

FTV - 2 punten - totaal: 14 punten

94 minuten

regisseurs: Bert & Bertie

Aardige film waarin een klein meisje geloofd in buitenaardse wezens en om die reden een scouting-groep begint. Een prima mix tussen komedie en een beetje drama. De film speelt zich af eind jaren '70 en heeft een goeie aankleding. Weinig vernieuwend, maar toch wel vermakelijk en redelijk charmant (iets waar de cast zeker aan bij draagt).

15. Obvious Child (2014)

Regisseur: Gillian Robespierre

FTV - 2 punten

Totaal - 25 punten

https://newcityfilm.com/wp-content/uploads/2014/05/Obv_child-1400x480.jpg

Prima film. Ik ben wel een fan van Jenny Slate, en ook in Obvious Child is ze weer erg sterk op dreef. De humor is niet helemaal mijn soort humor, maar er zitten zeker wel wat momenten in de film dat ik met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken naar de avonturen van Donna. Acteurs Kind en Draper als de ouders van Slate zijn ook geweldig, en Gaby Hoffmann had best echt een zus van Slate kunnen zijn. Alleen Jake Lacy is wat saai, maar de ‘straight man’ rol zit hem als gegoten en het biedt een goed tegenwicht tegen de energieke en hyperactieve Slate. De film eindigt wat abrupt, en ik had deze personages best nog wat langer willen volgen. Een goed teken.

3.5*

06. It Felt like Love (2013)

FTV: 2 - Totaal: 12 punten

82 minuten

Regisseur: Eliza Hittman

https://secureservercdn.net/198.71.233.109/ajj.1c7.myftpupload.com/wp-content/uploads/2013/01/it-felt-like-love-560x315.jpg

In dit regiedebuut van Eliza Hittman neemt lichaamstaal een centrale plek in. Al in de eerste scènes die praktisch zonder verbaal geluid voorbij gaan, volgt de camera de handelingen van een drietal jonge mensen en focust zich daarbij vooral op gelaatsuitdrukkingen en op roerloze delen van het lichaam die de apathische en lamlendige houding van de personages benadrukken. Mooie scènes zijn het.

Het verhaal is een simpele coming of age met weinig psychologische diepte. Audiovisueel steekt de film echter sterk in elkaar.

3.0*

Review.

18. Viva (2007)

FTV - 2 punten - Totaal: 36 punten

120 minuten

Regisseur: Anna Biller

https://assets.mubi.com/images/notebook/post_images/23149/images-w1400.png?1489413027

Eigenlijk kun je dit het beste samenvatten als een kruising tussen een nudie uit de jaren 60 en een seksfilm uit de jaren 70 alleen is de seks om te lachen (of te huilen) zo onovertuigend. Dat Biller voorbestemd leek om soapy love tales te gaan regisseren die 2 a 3 keer zo lang duren dan nodig is werd hier al duidelijk. Nu goed hier begon ik me na een uur te vervelen bij haar volgende film die pas 9 jaar later kwam (tja niet verwonderlijk dat het zo lang heeft geduurd want deze film leek me niet echt een kassucces) had ik na een half uur iets van wat een troep is dit. Eigenlijk is Viva een beetje de grondlegger voor The Love Witch. Anna Biller speelt zelf de hoofdrol, een brunette met te opvallende oogschaduw, nu zie ik meteen waarom ze Samantha Robinson had gekozen in the Love Witch en ditto make-up. Misschien had ze aanvankelijk zelf de hoofdrol willen spelen maar was ze ondertussen toch iets te oude geworden voor de rol en koos ze daarom voor een jongere actrice die op haar leek. Andere overeenkomsten tussen beide films: slap verhaal, tenenkrommende dialogen, lege karakters, erotiek die zelfs de toenmalige Pin-Up Club opwindend maakt en vreselijk acteerwerk. De feministische boodschap is hier een stuk minder. Kort samengevat: Brave huisvrouw die uiteindelijk op heel onovertuigende wijze een seksgodin wordt of dat lijkt toch wat Biller de kijker wil laten geloven, ofwel snap ik totaal haar boodschap niet. Bij Love Witch was het iets over een male gaze en hier denk ik de fantasie van de regisseur dat ze zichzelf graag als fantasie van mening mannen ziet. Eigenlijk is dat bij The Love Witch ook hetzelfde aangezien Anna Biller duidelijk het verhaal heeft geschreven met zichzelf als hoofdpersonage. Viva is iets draaglijker dan the Love Witch maar niet veel. John Milton zou ik em nog wel durven aanbevelen, joolstein denk ik niet en Fransman helemaal niet.

1*

10. American Mary (2012)

FTV - 2 punten - 16 punten

Regie: Jen & Sylvia Soska

Score: 3,5*

Een heerlijke bizarre horrorfilm van de tweelingzussen Jen & Sylvia Soska, die je trouwens als twee demonzussen ook in de film kan zien. Met in de hoofdrol scream queen Katharine Isabelle (Ginger Snaps trilogie, Freddy vs Jason, Bad Times at the El Royale). De film weet niet hoe te eindigen, maar verder wel een aangename culthorror.

https://i.pinimg.com/originals/06/5d/fb/065dfba74f8b3f38125f349d0f7c8901.jpg

07. Pimp (2018)

FTV: 2 - Totaal: 14 punten

110 minuten

Regisseur: Christine Crokos

https://wherever-i-look.com/wp-content/uploads/2018/11/PIMP-2018-Wednesday-Keke-Palmer-595x334.jpg

Een pakkende urban film die zich qua sfeer heel goed in de jaren 70 had kunnen afspelen.

Blaxploitation. Drugs. Pam Grier. Die sfeer.

Alleen is deze film sneller en harder dan het oude werk. Ijzersterke hoofdrol van Keke Palmer als de vrouwelijke pimp die zich de wijze woorden van haar vader niet ter harte neemt: "Never let a bitch get close to your heart.".

3.0*

08. Marion Bridge (2002)

FTV: 2 - Totaal: 16 punten

90 minuten

Regisseur: Wiebke von Carolsfeld

http://www.cinemaniacs.be/photos/2003/10/marion3.jpg

Een film met genoeg materiaal voorhanden om er een tranentrekkend melodrama van te maken. Gelukkig pompt men voldoende relativerende (en leuke) humor in deze film (waarin fascinating Molly Parker zich in haar geboorteplaats meldt om samen met haar twee zussen de zorg voor haar zieke moeder op zich te nemen) om dat te voorkomen.

Het verloop is redelijk goed te voorspellen. Uiteraard zijn er een aantal emotionele tijdbommen die afgaan voordat de melancholische trend ombuigt naar begrip en emotionele warmte.

Met humor, goed acteerwerk, excentrieke personages, een wonderlijke sfeer en cinematografische aandacht, weet de film te bewerkstelligen dat het voorspelbare element snel ondergesneeuwd raakt en fascinatie intreedt.

4.0*

Sorry John Milton, ik ben nu eenmaal een lompe boer. Hierbij nog een film die jij om onbegrijpelijke redenen 4 sterren hebt gegeven

11. The Invitation (2015)
FTV, 2 punten - totaal 22 punten
100 minuten
Regisseur: Karyn Kusama

https://www.moviemeter.nl/images/cover/99000/99774.jpg?cb=1484597072

Het idee van de film was best aardig, dat wel. Maar uiteindelijk heb ik me toch niet bijzonder vermaakt met The Invitation. Ruim een uur van de film wordt ingenomen door een dinner party waarin (a) alle gasten, al dan niet opzettelijk, behoorlijk irritant zijn, waarin (b) met dikke hoofdletters keer op keer wordt aangekondigd dat er iets niet in de haak is, en waarin (c) verder weinig te beleven is. En vervolgens kantelt de film (na één van de weinige interessantere scenes, met de wijnglazen) opeens naar een actie/horrorfilm als David en Pruitt uit het niets aan het moorden slaan, zoals goede sekteleden betaamt. Tja, actie genoeg in die laatste twintig minuten, maar meer dan je standaard-achtervolgingen en moorden worden het niet. Ik had hier toch een stuk meer van verwacht. 2.0*

Het was een twijfelgevalletje, maar 2* is wel erg karig. Ik vond het erg cool toen. Maar hij is niet erg blijven hangen, dus bij herziening blijft er wellicht minder van over.

Ik vond 'm vooral heel onevenwichtig (heel traag in het eerste uur, en dan opeens vol gas op het einde), en doorzichtig. En het hielp ook niet dat ik me dood ergerde aan die vervelende vriendengroep.

The Invitation had nog wel iets maar zoiets als The House of the Devil daar gebeurde nu eens bijna niks in. Maarja die Ti West houdt er precies van uneventful films te maken.

Dat gezegd zijnde ik ben al bijna alles vergeten van The Invitation. Misschien is Girlfight wel iets voor jou Woland? Geen horror maar die vond ik dan wel goed van Kusama.

20. Birds of Prey: And the Fantabulous Emancipation of One Harley Quinn (2020)

FTV - 2 punten - Totaal: 40 punten

109 minuten

Regisseurs: Cathy Yan

https://townsquare.media/site/442/files/2020/02/rev-1-BOP-00511r_High_Res_JPEG.jpeg

Veel lof voor regisseur Cathy Yan die met haar eerste lange film er echt iets leuks van heeft weten te maken! Humor en actie verpakt in een fijne comic-achtige stijl. Niemand uit de overwegend vrouwelijke cast lijkt dit alles te serieus te nemen en hun plezier spat van het scherm. De settings zijn kleurrijk en passen helemaal bij de glitter en glamour van het personage Harley Quinn terwijl zij regelmatig de vierde muur doorbreekt om het publiek in haar avontuur mee te trekken. Harley Quinn (Margot Robbie) is klaar met mannen en probeert te emanciperen. Daarin vind ze een aantal medestanders: Black Canary (Dinah Lance), Huntress (Helena Bertinelli) en Renee Montoya. Ze moeten de jonge Cassandra Cain (die later, Bat-girl zal worden, na Barbara Gordon aka Oracle) redden uit de klauwen van Black Mask (Ewan McGregor) Uiteraard gebeurd dat met zeer goede actiescènes. Een klein beetje minder was; dat het een iets te grote Harley Quinn show was, er is te weinig werd gedaan met de gave van Black Canary en ook Huntress. Het doet echter niet af dat de film erg veel plezier uitstraalt en eigenlijk vraagt om meer.

21. Aniara (2018)

FTV - 2 punten - Totaal: 42 punten

106 minuten

Regisseur: Pella Kagerman (en Hugo Lilja)

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMjI4ZGU4YjYtMzQwOS00YjY3LTgzYjAtMDkzMTE2NjZkMWJmXkEyXkFqcGdeQXVyMzY0MTE3NzU@._V1_.jpg

‘Love Boat in space’

Het verhaal is gebaseerd op een gedicht (uit 1956) van de Zweedse Nobelprijswinnaar Harry Martinson en betreft het relaas van het gigantische passagiers-ruimtevaartuig Aniara die in drie weken kolonisten naar Mars transporteert. De aarde is namelijk door klimaatverandering en milieuvervuiling zo goed als verwoest. Na een ongeval wordt het schip uit het zonnestelsel geworpen en aan boord ontstaat een existentiële crisis.

De eerste helft van de film hield me op het puntje van mijn stoel en het uitgangspunt van de film levert spannende momenten. Maar als de film de tweede helft ingaat, gaat hij van de rails en verliest het wat hem zo spannend maakte. Visueel blijf het erg mooi speelfilmdebuut maar de verloren koers van het schip wordt symbolisch voor het verloren potentieel van de film. De tweede helft wordt geplaagd door pacing-problemen, die het aanzienlijk vertragen en focus zich ook op een romantisch verhaal tussen MR en een van de scheepspiloten, Isagel. Over het geheel genomen wordt het een beetje een allegaartje; de liefdesrelatie, een cultus, Libidel genaamd, inclusief ‘bevrijdende’ orgies, de geboorte van een kind, een acid-trip of een sonde. We zien verschillende momenten in de loop van meerdere jaren, waarvan sommige een plot volgen en sommige onsamenhangend aanvoelen. Het slaagt erin om zichzelf weer een beetje terug te vinden en eindigt dan ook sterk, maar dan is het net iets te laat. Bijzonder is het zeker en visueel prachtig, zeker gezien het budget, maar was het net iets meer coherent geweest, had het een veel spannender geheel gegeven

Zijn de films van Karyn Kusama niet allemaal twijfelgevalletje of niemendalletjes?

Tja de enige die ik goed vond was haar eerste (Girlfight)

Destroyer heb ik niet gezien maar als ik XX, Jennifer's Body en The Invitation allemaal al een onvoldoende heb gegeven lijkt de kans groot dat ik die ook niks ga vinden. Aeon Flux herinner ik me weinig van maar dat het niets bijzonder was weet ik wel nog.

En als Anna Biller nog wat maakt die laat ik ook links liggen.

Beetje teveel zelfverheerlijking en het soort feminisme waar ik een hekel aan heb.

PS Ik vind positief feminisme wel heel goed voordat iemand mij een anti-feminist noemt

Ik heb nog wel Jennifer's Body op de kijklijst staan, maar da's ook meer omdat ik 'm toch al heb liggen. Ach, over het algemeen zat leuke films gezien bij deze challenge, alleen de laatste twee waren op heel verschillende manieren wat teleurstellend.

Girlfight krijgt van jou 3,5 * op letterboxd

Niet op mm en IMDb

Inconsistent!

Dus eigenlijk zijn je waarderingen niet echt betrouwbaar in het algemeen

Door het coronavirus meer tijd om films te kijken en stappen te maken, aangezien niks meer doorgaat

04. Awakenings (1990)

Regie: Penny Marshall

FTV: 2 punten

Totaal: 8 punten

Net als mijn enige eerdere ervaring van Marshall, 'Big', niet bijzonder, maar wel een film die lekker wegkijkt. Beetje ongeloofwaardig, maar schijnt gebaseerd te zijn op waargebeurde verhalen. Bizar.

3,0*

Het positieve aan dat hele virus is dat we nu niet langer het excuus hebben van druk druk druk omdat we zoveel activiteiten willen (of ons daartoe moreel verplicht voelen) doen. Misschien dat ik nu wat ga online gamen met vrienden want films keek ik anders ook al genoeg.

Deels eens, maar om nou 3 weekenden abrupt af te nemen is wel verdomde vervelend. Aangezien we zelf ook niet meer mogen voetballen op zondagochtend waar geen toeschouwer op afkomt. Het is helemaal niks meer.