Genre/Thema Challenge

http://images.mentalfloss.com/sites/default/files/styles/article_640x430/public/allthepresidentshed.jpg

Filmtitel, jaartal: All the President's Men (1976)

Speelduur: 138 min.

Genre: Drama, Thriller, geschiedenis

Eigen score/beoordeling: 3,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 19e (157e)

Datum van kijken: 5-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 49 (393)

Recensie:

In de nacht van 17 juni 1972 werden vijf mannen gearresteerd toen ze poogden in te breken in het Watergatecomplex te Washington. Deze gewone inbraak had ongewone gevolgen: het (journalistieke) onderzoek dat volgde op die bewuste zomeravond wordt doorgaans direct in verband gebracht met het latere aftreden van Richard Nixon (twee jaar later). Los van alle verdere speculaties is het waarschijnlijk dat het doel van de inbrekers was afluisterapparatuur te plaatsen, en dat zij handelden met goedkeuring van de aanstaande president van de VS.

Twee onderzoekers van de Washington Post, Carl Bernstein en Bob Woodward, kwamen er in de periode na de inbraak achter dat er sprake was van een schimmig politiek complot. Hierin waren niet alleen de Republikeinen, maar ook de CIA, FBI en het ministerie van Justitie verwikkeld. Hun gemeenschappelijke doel: de gangen van de Democraten natrekken en hun verkiezingscampagne saboteren, om zo indirect de verkiezingen van ’72 naar de hand van de Republikeinen te zetten.

In All the President's Men spelen Dustin Hoffman en Robert Redford Bernstein en Woodward, de twee journalisten die maandenlang onderzoek verrichten naar het Watergateschandaal. Deze film bevat wellicht wat droge kost voor mensen die minder geïnteresseerd zijn in dit politieke schandaal en/of achtergrondkennis missen. Veel namen passeren de revue en het grootste deel van het script wordt gevuld door dialogen met potentiële bronnen en getuigen. Toch kijkt All the President's Men hier en daar ook weg als een thriller. Bernstein en Woodward worden actief tegengewerkt door het Witte Huis. Dat gaat zover dat Woodward op een gegeven moment schichtig achterom kijkt als hij ’s nachts over straat loopt; de paranoia zoekt langzaam haar weg naar de oppervlakte. Het komt tot heimelijke ontmoetingen in schimmige parkeergarages, tot telefoongesprekken waarvan de overheid ontkent dat ze ooit hebben plaatsgevonden. Bernstein (een prima rol van Hoffman) drinkt twintig koppen koffie, alleen maar om tijdens een gesprek met een getuige helder genoeg voor de dag te komen.

All the President's Men is onmiskenbaar een goede film, maar ik miste ergens wel wat urgentie. Toen vorig jaar Spotlight uitkwam (en en passant ook even de Oscar voor best picture won), maakten veel mensen automatisch de vergelijking met All the President's Men. Spotlight ging immers ook over een journalistiek onderzoek, in dit geval naar een zedenschandaal onder katholieke priesters. In Spotlight was het echter zo dat de betrokken journalisten gedreven werden door een gevoel van boosheid en wanhoop, dat hen vastberaden maakte de misselijkmakende waarheid boven water te krijgen. Het drama-element was daardoor in die film sterk vertegenwoordigd. In All the President's Men miste ik dat. Bernstein en Woodward verloren zichzelf net zo goed in hun werk, maar nooit proefde ik de tastbare noodzaak het recht te laten zegevieren. Die noodzaak voelde ik wel in Spotlight, en bijvoorbeeld ook in Oliver Stones rechtbankthriller over de aanslag op JFK (1991) (1991).

Vooral hierdoor blijft deze film soms wat vlak. Ze bevat een boeiende geschiedenisles, een intrigerende kijk op de gang van zaken tijdens een groot journalistiek onderzoek. Maar daarmee is dit nog geen film die echt weet te raken of verrassen. Met een beetje historische kennis ken je de grote lijnen van het verhaal immers al. De kwaliteit van het script en het strakke acteerwerk maken All the President's Men echter wel tot een film die haar klassieke status waard is. Ik raad iedereen aan dit werk ooit eens op te zetten, al is het alleen maar omdat het historische scenario pijnlijk veel raakvlak lijkt te hebben met de actualiteit.

3.5*

Dank voor die info joolstein het is knap om te zien dat sommige mensen toch wel een goed toekomstbeeld kunnen hebben. Ik kan er enkel uit concluderen dat roddel, spot en uitlachen van anderen iets is dat al sinds mensenheugenis bestaat en nog verder wordt gepopulariseerd door de media. Ik heb er niets tegen zolang het allemaal grappig blijft en niet kwetsend is voor de persoon of groepering in kwestie. Doet me denken aan een filosoof die al eeuwen voor het gebeurde visies/hallucinaties zou hebben gehad over oorlogen met tanks en het nazi-bewind van Hitler. En die Sheena film ga ik toch maar niet doen, 2 uur van dat soort ongein is me toch te lang.

Ik zoek eventueel nog wel iets korter en heb Cria Cuervos nog op het menu staan.

tbouwh Voor alle duidelijkheid ik bedoelde deze film

The Innocents (1961)

En niet deze:

Les Innocentes (2016)

Weet ik! Geen moment aan de Rode Kruis-film gedacht. Voorloper of grote broertje van the Others toch, The Innocents?

#36. Ich Seh, Ich Seh (2014) - Drama / Horror - 109 minuten - FTV - 10-02-17

98+2 = 100 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

279 stemmen: 0 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/102000/102259.300.jpg?cb=1421164683

De fantasie van een kind wordt over het algemeen als onschuldig, lieflijk en speels uitgebeeld. Maar in ‘Goodnight Mommy’ (‘Ich seh, ich seh’) niet, hier leidt de fantasie uit het kinderbrein tot een gruwelijke wanorde. We zien de jonge tweeling Elias en Lukas. Ze wonen in een afgelegen huis, omringd door akkers en bos. Hun moeder komt terug van een bezoek aan de plastisch chirurg. Haar hoofd is ingezwachteld, de gordijnen van de designvilla moeten dicht en ze eist volledige stilte. En dus vraagt de tweeling zich bezorgd af: is dit onze moeder wel? En zo begint voor de kijker het op het eerste oog onschuldig spelletje, Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, wat echter al snel eindigt in een bloederig drama. De special effects zijn minimaal, maar erg realistisch. En ook de schitterende omgeving en het stijlvolle landhuis dragen nog meer bij aan de bijzonder grimmige sfeer die er komt te hangen. En ondanks het lage tempo van de film blijf de spanning wel constant gehandhaafd. Helaas doet de conventionele ontknoping, waarin de verwarring van moeder en zoons wordt verklaard, een beetje afbreuk aan de film. Echter is de opbouw naar dat wat dubieuze finale zo angstaanjagend en meedogenloos, dat het nog maar weinig kan verpesten. En die kwetsbare doch gevaarlijke tweeling zijn piekfijn gecast.

Zoiets ja

#37. Midnight Special (2016) - Drama / Sciencefiction - 112 minuten - FTV - 10-02-17

100+2 = 102 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

339 stemmen: 0 punt

http://ww1.sinaimg.cn/mw690/006mrcHsgw1f4ny3ekluxj30bs0gognz.jpg

Het begin van de film is ongekend raadselachtig en meeslepend. Wat is er met Alton aan de hand? Waarom verdraagt hij geen daglicht en wordt hij 's nachts van motel naar motel gereden? Wat zoekt de FBI bij de religieuze sekte waar hij vandaan komt? Alton en zijn vader Roy Tomlin (Michael Shannon) worden op de hielen gezeten door sekteleden, de FBI én de NSA, maar lijken voor nog iets veel groters op de vlucht. Langzaam aan komt er wat informatie los. Eén ding wordt al wel snel duidelijk: Alton is geen normaal kind. Het is dan ook een flinke domper als het na een steengoede eerste helft alsnog misgaat. Het verhaal wordt steeds vreemder en wankeler. Rare oplossing over ouderschap en evolutie moeten de gaten in de plot verhullen. Sciencefictionelementen die opzienbarend zouden moeten zijn, werken nu juist de film tegen. Het is dus gewoon jammer dat de boel aan het einde zo glad is gepolijst. Het acteerwerk is dankzij de goede sterrencast van hoge kwaliteit. Daarnaast kan je aan de film goed zien dat hier een ambitieus, begaafd verteller aan het werk is. Regisseur Jeff Nichols heeft genoeg kwaliteit om deze film toch nog van een bijzondere glans te voorzien.

Zo mijn achterstand van de registraties is weer ingehaald tijd voor een filmpje!!

Her (2013) - MovieMeter.nl - 126 min - rw - 2 punten.

Uitstekende film waarin een gescheiden man een relatie aanknoopt met zijn intelligente besturingssysteem. Een origineel liefdesverhaal waarbij de interactie tussen mens en kunstmatige intelligentie bijzonder boeiend is en ook vermakelijk is uitgewerkt. De nabije toekomst is mooi en geloofwaardig in beeld gebracht en voelt hierdoor ook echt nabij. Een mooie rol van Joaquin Phoenix, maar ook zeker van Scarlett Johansson (wiens stem alleen te horen is hier).

Totaal: 114 punten.

http://www.fact.co.uk/media/1160846/cinema_paradiso_1.jpg

Filmtitel, jaartal: Nuovo Cinema Paradiso (1988)

Speelduur: 173 min. (DC)

Genre: Drama, Romantiek

Eigen score/beoordeling: 5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 20e (158e)

Datum van kijken: 5-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 52 (396)

Recensie:

Nieuwe nummer één in m'n top 10

Ik was er al een tijdje mee bezig: Nuovo Cinema Paradiso moest ik gezien hebben. Ik wist waar het verhaal ongeveer over ging, en kende de prachtige score van Ennio Morricone al geruime tijd. Vanavond was het zo ver. Allergisch als ik ben voor het gevoel iets te kunnen missen, ben ik direct opgegaan voor de Director's cut. Vroeg begonnen, zodat ik zeker was dat m'n moeheid niet zou gaan opspelen. En toen was ik drie uur ergens anders...

Ik heb eigenlijk even helemaal geen behoefte nu veel te schrijven over deze film. Vrij uniek voor mij, maar ik zou dan iets in woorden moeten gaan vatten dat ik alleen maar wil voelen. Of gevoeld heb, welteverstaan. Goed, ik probeer het toch maar. Kort.

Cinema Paradiso is een droom van liefde, melancholie, nostalgie en hoop. De prachtige beelden van Sicilië en de ontroerende klanken van Morricone dompelen je onder in een sfeer die je alleen maar kunt voelen en ondergaan. Belangrijker nog dan het hartverscheurende liefdesverhaal is de liefde voor het medium film zelf, dat in Cinema Paradiso aan de basis van alles staat. Film staat garant voor humor en voor romantiek, het geeft de hoofdpersoon een bestaansreden maar staat tegelijkertijd ook symbool voor destructie. De magische momenten en de emoties die daaruit voortkomen maakten één van mijn meest bijzondere filmervaringen ooit mogelijk. Nog meer dan dat Cinema Paradiso een film is, is film voor mij nu mede Cinema Paradiso.

5*

https://www.alfamovie21.com/wp-content/uploads/2016/11/the-space-between-us.jpg

Filmtitel, jaartal: The Space between Us (2017)

Speelduur: 120 min.

Genre: Drama, Romantiek, SF

Eigen score/beoordeling: 2*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 21e (159e)

Datum van kijken: 6-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 55 (399)

Recensie:

Volgt tijdens de volgende challenge (uitgebreid), daar deze film pas 23-2 uitkomt.

https://media.pathe.nl/nocropthumb/1600x900/gfx_content/other/15021702_85594_Still_11_s-high.jpg

Filmtitel, jaartal: The Lego Batman Movie (2017)

Speelduur: 104 min.

Genre: (Animatie), komedie, actie, (imdb: avontuur)

Eigen score/beoordeling: 3,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 22e (160e)

Datum van kijken: 6-2

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 57 (401)

Recensie:

Recensie Lego Batman Film

The Last Picture Show (1971) - FTV - 118 minuten - >250 stemmen - 2 punten - 11/02/2017 (totaal 11 films, 36 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2225.300.jpg?cb=1365625338

The Last Picture Show, het trok me eigenlijk nooit zo, en ik weet eigenlijk niet eens waarom. Ik had ook geen flauw idee waar de film over zou moeten gaan, dus dat was het niet. Eerdere films van Bogdanovich zijn me ook prima bevallen, ook dat was het dus niet. Hoe dan ook, eindelijk is het dan zo ver, en ik ben dik tevreden dat het dan eindelijk zover is gekomen.

TLPS biedt een prachtig, levensecht portret van het leven in een klein, typisch stadje in Texas. De focus ligt voornamelijk op de opgroeiende vrienden Sonny en Duane, en vanuit dat blikveld bekijken we het dagelijkse leven in hun stadje, en het leven van hun stadsgenoten waarmee ze in aanraking komen. Het levert een fraai overzicht van het kleinestadsbestaan - de vriendschappen, de verveling, de feestjes, de relaties, het mooiste meisje van de stad die zonder het zelf te beseffen een wig drijft tussen vriendschappen, het langzaam verdwijnen van de paar leuke dingen die er te doen zijn, en het simpelweg ontgroeien van je omgeving. Geweldig acteerwerk ook over de hele breedte, en ik ken weinig films die zo'n levensecht beeld van het dagelijkse leven geven. Best langzaam, soms prachtig, soms bitter: ik ben onder de indruk. Naar boven afgerond, 4.5*.

#31. Sex Madness (1938) - FTV - 6 stemmen - 57 minuten - 11 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 91 punten)

Deze was toch meer docu stijl dan drama. Van Dwain Esper ben ik toch meer gewoon. Op een moulin rouge scène vrij vroeg in de film is er weinig te beleven. Er wordt vooral veel gepraat over de gevaren van syfillis en wat de gevolgen zijn. Blijkbaar waren er in die tijd ook al wel charlatans die uit waren op het geld van patiënten. Niet echt aan te raden en is gewoon super saai.

#10 - Les Noces Barbares (1987) - Drama - 99 minuten - 2 stemmen - FTV - 11/02/2017 - 3 punten (subtotaal: 30 - totaal 178)

Zwaar psychologisch drama.

Een lange, vrij saaie intro, waarbij je als kijker met vraagtekens blijft zitten over waar het nu eigenlijk om draait. En met bovendien, vooral in het begin met de jonge Ludo die op zolder woont, een wat surrealistisch sfeertje; iets waar ik niet echt voor open sta.

Het verhaal wordt gezien door de ogen van Ludo, een zwakbegaafde jongen, aan zijn moeder gehecht, maar door haar verstoten omdat hij het 'resultaat' is van een (groeps)verkrachting.

Heel hard, heel droevig, maar ook weer onecht: waarom bijvoorbeeld ageert de stiefvader niet ? Niet naar Ludo toe - hoe hij behandeld wordt door z'n moeder, het feit dat hij in een instelling geplaatst wordt; en niet naar (het trauma van) Nicole toe.

Allicht was dat voor de regisseur (en de schrijver van het boek) niet het doel: geen duiding bij de situatie, het gaat alleen om Ludo.

En het zijn dan meteen ook de twee acteurs, zowel het kind, als de jong volwassen Ludo, die de film toch het bekijken waard maken. Vooral Thierry Frémont is heel erg sterk: hij is de realiteit binnen het surrealisme.

Pakkend einde - al had mijn buikgevoel het zien aankomen.

3,5* - dat is best veel wanneer ik m'n eigen commentaar hier herbekijk. Maar die Thierry...

Ik heb lang niet alle films van Carrey gezien, het kan dus best zo zijn dat hij in Lemony Snicket's nog beter is, maar ik ben sowieso altijd bevooroordeeld als het om Carrey gaat. Het is één van mijn favoriete acteurs in dit genre, alleen als ik tussen hem en Williams moet kiezen geef je mij een onmogelijke keuze, voor de rest zal het vrijwel altijd Carrey zijn. Een mooi voorbeeld is The Mask, de film vond ik eigenlijk best ruk, maar mijn recensie daarover is nog vrij coulant. Allemaal door het optreden van Carrey, die de rol overigens ook uitstekend neerzette.

Natuurlijk zal zoiets niet in het echt gebeuren en zal diegene allang doorhebben dat er iets niet klopt. Je had alleen geen film gehad als je een personage had dat al sinds zijn pubertijd twijfels had gehad. Aangezien jij aangeeft dat je het begin hebt gemist, heb je inderdaad ook gemist dat er vanaf het begin van de film al twijfels ontstaan bij Truman. Het begint bij een vallende lamp namelijk, één van de eerste scenes. Of het kritiek op de reality-TV is geweest weet ik niet, ik vond dit een erg leuke uitwerking. Inclusief met de overduidelijke Product Placement, wat echt hilarisch werd gebracht. Dit soort momenten moet inderdaad wel met een hele grote knipoog bekeken worden.

The Game (1997) |Drama|129 minuten | 11 februari '17 | FTV| >250 |3 punten |39 totaal

https://i.ytimg.com/vi/m1pxwIwnU9Q/maxresdefault.jpg

Er staan veel film van Fincher op mijn kijklijst en besloot vanavond de oudste hiervan maar eens te gaan kijken, weer een gevalletje 'te lang uitgesteld'.

The Game is een fantastische film voor een rustige zaterdagavond, zeker om voor de eerste keer te zien. De film heeft een fantastisch plot waarin Michael Douglas een sublieme hoofdrol speelt. Het verhaal sleurt je mee en laat je in de laatste minuten met een glimlach achter. De bijrol van Deborah Kara Unger is ook noemenswaardig, de cast tilt de film naar een hoger niveau. Zeker een herziening waard, vier sterren.

#32. The Pace That Kills (1935) (The Cocaine Fiends) - FTV - 62 minuten - 2 stemmen - 11 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 94 punten)

In tegenstelling to Reefer Madness en aanverwante anti drugs campagne films tegen het gebruik van marihuana, gaat het hier om een andere drug, cocaïne. Deze keer krijgen we op een geschreven waarschuwing die aan de film voorafgaat geen belerend vingertje of moraaltjes van hoe slecht het gebruik van drugs wel is. Er wordt hier eigenlijk wel behoorlijk goed geacteerd. De film heeft een vlot tempo maar het verloop van de verhaallijnen is nogal rommelig. Het helpt natuurlijk niet als overgangen soms brutaal zijn, duidelijk dingen zijn weggeknipt en men soms abrupt overschakelt naar andere karakters waarbij ik plots moet nadenken hoe zat dat nu weer met die persoon. Er zijn ook 2 blonde dames die behoorlijk op elkaar lijken. Het gebruik van de drug zelf komt nooit expliciet in beeld enkel dat ze zich na de inname (opsnuiven) als herboren voelen. Eigenlijk miste ik hier ook een beetje de zotte toestanden, zoals in Reefer Madness. Het is toch iets te braaf allemaal.

Game Change (2012) - MovieMeter.nl - 118 min - rw - 1 punt.

Uitstekende film waarin Sarah Palin wordt gevraagd de running mate te worden van John McCain tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. Naast een boeiend kijkje achter de schermen van de campagne vooral ook interessant om te zien hoe een combinatie van druk, onervarenheid en de richting waarin ze geduwd wordt Sarah Palin te veel wordt. Een bijna onherkenbare Julianne Moore zet een sterke rol neer.

Totaal: 115 punten.

#8 Drama - Suzy Q (1999) - 82 min - 199 st. - FTV - 11-2-2017 - 3 punten (29 totaal)

Martin Koolhoven vind ik toch wel een van de beste filmmakers die we momenteel in ons landje hebben. Al is het al om zijn uitgebreide kennis van cult-films, exploitation en Westerns. In Suzy Q had hij tot mijn verbazing zelfs allerlei verwijzingen naar de Giallo weten te verwerken. Zo zien de nachtscènes er erg Argentoësk uit en is het kleurgebruik af en toe zelfs Bavaësk. De cinematografie is goed verzocht en vertoond enkele invloeden van het Duits expressionisme, aparte camerahoeken en Dutch angles onder andere.

De setting van de jaren '60 was geslaagd en het had ook wel wat. Vooral de muziek gaf de film een charme. Toch was het weer een nogal typisch tijdsbeeld. In de grote stad zullen mode, vrije liefde en idolen toen vast erg belangrijk geweest zijn, maar als ik mijn grootouders moet geloven viel dat in de rest van Nederland best mee. De provincie kwam pas in de jaren '70 langzaam uit de verzuiling. Natuurlijk verwijt ik het Koolhoven niet, maar ik zou zo graag een keer een film over een braaf en burgerlijk plattelandsstadje zien uit die tijd.

Structuur is ver te zoeken in het verhaal. Het is gewoon een kijkje in het leven van een nogal verknipt gezin. Toch blijft verhaal de gehele speelduur boeien en werd de film nergens saai. Een verknipt gezin is het wel zeker. En dan met name die Zwier. Je ziet het in (Nederlandse) literatuur en film wel vaker, kinderen die dieren doden voor hun plezier. Ik hoop dat zulke kinderen niet echt bestaan, maar ik ben er bang voor. Of zijn dat de moordenaars en psychopaten van de toekomst? Ik heb als Horrorfanaat veel gruwelijkheden gezien, maar dat shot van de schildpad die onthoofd wordt was dusdanig macaber dat het me lang zal bijblijven (ik hoop dat dit nep was?). Vreemd vond ik wel hoe lichtzinnig de rest van het gezin het opvat dat broederlief de huis-schildpad in de soep heeft gestopt. Dat had je bij ons thuis niet kunnen navertellen (en wij zijn een heel normaal gezin )...

Carice van Houten is hier nog aan het prille begin van haar carrière. Toevallig ben ik op het moment ook Game of Thrones aan het kijken, apart dat die het zo ver geschopt heeft eigenlijk. Ze speelt ook zeker niet onaardig, die vroege Nederlandse rollen blijf ik toch wel het leukste vinden ook, nog geen sterallures. Jack Wouterse is toch wel duidelijke de beste acteur hier, hij kwam het samen met Carice het meest spontaan over.

De film mocht niet in de bioscoop door problemen met de rechten van de muziek. Koolhoven heeft de film daarom zelf op The Pirate Bay en YouTube gezet. Dit laat maar weer eens zien hoe geniaal die man is. Als je er niets aan kan verdienen, dan maar flink wat naamsbekendheid verwerven.

Al met al vind ik Suzy Q een zeer geslaagd filmpje van eigen bodem. De toewijding van de makers en de expertmentaliteit spat er vanaf.

Digging for Fire (2015) - MovieMeter.nl - 85 min - ftv - 2 punten.

Matige film over een man en vrouw die een weekendje apart van elkaar doorbrengen. Van een verhaal is hier zeker geen sprake en de personages, gebeurtenissen en dialogen blijven allemaal wat oppervlakkig. Hierdoor is de film ondanks de korte speelduur en toch wel leuke cast simpelweg wat aan de saaie kant. Een kleine 2.5 sterren.

Totaal: 117 punten.

En, net zo'n fanboy als ik?

#33. Thirteen Women (1932) - FTV - 3 stemmen - 60 minuten - 12 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 97 punten)

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/M/MV5BOTQ3MzhkNGMtNDJlOC00MTUzLThjM2EtYTViODQzNjA2ZTA1L2ltYWdlL2ltYWdlXkEyXkFqcGdeQXVyMTk2MzI2Ng@@._V1_.jpg

Ik heb een versie van ongeveer een uur gezien. Of er ergens een versie van 73 minuten bestaat zoals hier en op imdb is aangegeven, ik heb het alvast nog niet ontdekt. Ik had toch niet het gevoel dat er iets essentieels aan het plot ontbrak. Het wordt de eerste slasher genoemd hoewel er eigenlijk niet wordt gemoord in de zin van iemand doden met een wapen. het gaat hier om een vrouw Ursula die omdat ze vroeger werd uitgestoten door andere meisjes op school wraak wil nemen op deze ondertussen volwassen dames. Hiervoor gebruikt ze hypnose en manipuleert mensen die dicht bij haar rivalen staan om dingen voor haar te doen. Ze laat dingen gebeuren die op een ongeluk lijken, gebruikt briefwisseling van een waarzegger die ze zelf heeft doen verongelukken. Ze drijf hiermee haar rivalen tot waanzin.. Kort maar krachtig, deze film. Ik vind het echt wel een aanrader.

https://pmcvariety.files.wordpress.com/2016/05/personal-shopper-1.jpg?w=670&h=377&crop=1

Filmtitel, jaartal: Personal Shopper (2016)

Speelduur: 105 min.

Genre: Drama, mystery, thriller

Eigen score/beoordeling: 3,5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 23e (161e)

Datum van kijken: 6-2

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 59 (403)

Recensie:

Assayas vermengt het materialistische met het bovennatuurlijke. Een verademing in een seculiere tijd als deze, waarbinnen de opmars van (nieuwe vormen van) spiritualiteit soms wat ondergeschoven dreigt te worden.

Het effect is een soms wat unheimlich aanvoelende film. De (illusionaire?) aanwezigheid van de geest van een overleden broer in een kil, leeg huis contrasteert met een constante aanwezigheid van moderne technologie en een materialistische focus op mode. Het oude maakt contact met het nieuwe; sterk is een scène waarin berichtjes van een onzichtbare aanwezige één voor één verschijnen op het beeldscherm van Maureen (Kirsten Stewart).

Stewart stijgt boven zichzelf uit in deze arthouse-thriller. Ontmoetingen zijn vluchtig, de locaties die ze betreedt zijn doorgaans verlaten en op straat heeft ze nauwelijks oog voor haar omgeving. Veel komt dus aan haar op lichaamstaal en mimiek. Geleidelijk lijkt Stewart af te rekenen met haar Twilight-imago. Haar performance hier is volwassen en gelaagd, en geeft het haperende scenario de nodige zeggingskracht.

Assayas' genremix boet aan het einde wat aan kracht in; het bovennatuurlijke element had potentie, maar verdiende uiteindelijk een strakkere uitwerking.

3,5*

http://pixel.nymag.com/imgs/daily/vulture/2016/08/24/24-manchester-by-the-sea.w1200.h630.jpg

Filmtitel, jaartal: Manchester by the Sea (2016)

Speelduur: 137 min.

Genre: Drama

Eigen score/beoordeling: 4*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 24e (162e)

Datum van kijken: 6-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 62 (406)

Recensie:

Kenneth Lonergan lijkt de overdracht van realiteitszin te hebben gemaakt tot zijn primaire handelsmerk. Manchester by the Sea is een filmische neerslag van het leven zelf, met finesse overgedragen door een excellerende Casey Affleck. Tragisch en zwaar zijn enkele sleutelscènes, maar verrassend genoeg valt ook de overdaad aan (zwarte) humor op. Het is jammer dat niet alle zijplotjes evenveel ter zake doen. De vertolkers van de belangrijkste bijrollen (Williams, Hedges) hebben daarnaast te buigen onder de eenzame klasse van een gedoodverfd Oscarwinnaar.

4*

https://image.tmdb.org/t/p/w1280/jnNSuHwMG5yzY9Pi4QhxkadhXqN.jpg

Filmtitel, jaartal: The Mission (1986)

Speelduur: 125 min.

Genre: Drama, avontuur

Eigen score/beoordeling: 2.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 25e (163e)

Datum van kijken: 8-2

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 65 (409)

Recensie:

Plaats van handelen in the Mission is het Zuid-Amerikaanse regenwoud van halverwege de zeventiende eeuw. Mendoza (Robert de Niro), een slavenhandelaar en huursoldaat, belandt in het gevang nadat hij zijn broer heeft vermoord. Tijdens zijn boetedoening komt hij in contact met de jezuïtische priester Gabriel (Jeremy Irons), die bezig is aan een missie om de inheemse Guarani-indianen tot het christelijk geloof te bekeren. Mendoza sluit zich aan bij de missie, en ziet zijn militaire aspiraties contrasteren met Gabriels prediking van geweldloosheid. De situatie komt tot een climax als Portugese koloniale troepen hard optreden tegen de lokale Guarani...

Ik had veel van the Mission verwacht, maar helaas zijn mijn verwachtingen niet helemaal ingelost. De verschillende conflicterende partijen (de Portugese kolonialisten, de Kerk, de jezuïeten, de Guarani) werden mij te oppervlakkig in beeld gebracht. De belangen van de kerk en de Portugezen worden verdedigd in een handvol dialogen die context en diepgang missen, terwijl het de vertegenwoordiger van de jezuïeten (Irons) ontbreekt aan charisma en duidelijke motieven. Ook de Niro lijdt aan dat euvel, waardoor je een vrij oppervlakkige film krijgt die minder impact heeft dan het heftige scenario op voorhand deed vermoeden.

Lastiger nog is de rol van de Guarani, die ook hier weer heel eenvoudig bekeerd worden en allemaal even karikaturaal en hysterisch in beeld zijn gebracht. Dat is jammer, want het verhaal van de kerstening van Zuid-Amerika is complex, veelzijdig, intrigerend en bij vlagen heel pijnlijk. In the Mission voelt alles wat genormaliseerd aan, en miste ik oprechte emoties die het verhaal echt konden overbrengen.

Gelukkig hebben we dan Ennio Morricone nog, die voor deze film één van zijn betere scores componeerde. Sterk zijn daarnaast de mooie natuurbeelden en het detailgerichte ontwerp van de decors en de kostuums.

Ergens denk ik dat een geschiedenis als deze zich nauwelijks laat vangen in een film van twee uur. Het is dan ook niet helemaal verwerpelijk dat The Mission een pretentieuze overdosis aan betrokken partijen en verschillende belangen bevat. Desondanks bloedt de film dood in haar pogingen aan die veelkleurige opzet verder vorm te geven.

2,5*

#38. Tulen Morsian (2016) - Drama - 110 minuten - FTV - 11-02-17

102+2 = 104 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

o stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1112000/1112184.300.jpg?cb=1486827383

Film over de heksenvervolgingen op het Finse eiland Åland. Die vervolgingen hebben ook daadwerkelijk in de zeventiende eeuw plaatsgevonden. Tegen die achtergrond zien we Anna Eriksdotter, een meisje van zestien die woont bij de plaatselijke kruidenvrouw en baker. Een dokter is er niet, wel een rechtelijke macht en een foute pastoor. Op het eiland komen nog veel oude rituelen en bijgeloof voor en de Rechter Psilander wil naar een "modernere tijd. " Daarom moet hekserij worden uitgebannen. Nu is er in kleine gemeenschappen vaak veel afgunst en roddel. Zo ook hier en de pijnbank en de beul kunnen hierdoor overuren draaien. Anna heeft het aangelegd met een getrouwde man, en daardoor raakt alles nog meer in een stroomversnelling. Dit had een zeer spannende film opleveren, helaas blijft het allemaal heel vlak. We krijgen met niemand echt een band. Ik kreeg ook een beetje het gevoel dat de regisseuse niet goed wist wat zij nu precies wilde vertellen. Er waren meerdere verhaallijnen die verschenen en dan weer net zo snel werden losgelaten. Het acteerwerk, afgezien van de hoofdkarakters, verdiende ook niet echt de schoonheidsprijs maar was voor mij niet storend omdat ik het wel vond passen bij de kleine eilandgemeenschap. Door het vakkundige camerawerk en het zeer natuurgetrouwe tijdsbeeld, redt de film het net om tot het einde toe interessant te blijven. Historisch drama waar veel meer in had kunnen zitten!

Ben een maand geleden begonnen en ben nu al bijna klaar met Seizoen 5 Een boxset van de boeken is inmiddels ook al besteld... Dus je kunt wel zeggen dat ik een fanboy ben ja.

Terecht Ik heb de eerste twee boeken gelezen in een tijd dat nog niet bekend was dat er een serie kwam. Ergens jammer dat je verbeeldingskracht daarna (en in jouw geval nu dus ook) bepalend wordt gestuurd door wat je in de serie hebt gezien.

Verwacht meer achtergrond, meer namen en meer karakter-uitdieping. Denk dat je dat wel zult kunnen gaan waarderen

Had er ook wel op gerekend dat de boeken wat meer achtergrond zouden bevatten. Je leest veel dat mensen de boeken 'te ingewikkeld' vinden, maar aangezien ik het 'ongelovelijk ingewikkelde' en 'onverfilmbare' Duin van Frank Herbert ook erg kan waarderen zal dat geen probleem zijn.

Inderdaad jammer dat je gestuurd wordt in de verbeelding, maar ja, anders was de serie mischien een beetje tegengevallen.

Ben ook een groot liefhebber van de boeken van Raymond E. Feist, volgens mij lijken ze daar een beetje op. De boeken ga ik lezen als ik klaar ben met Seizoen 6. Het nieuwe seizoen 7 schijnt namelijk origineel materiaal te zijn en geen verfilming van de boeken.

Zes slaat ook al nieuwe richtingen in die afwijken van de boeken, en zelfs in vijf kun je dat al heel duidelijk zien. Niet altijd even geslaagd, maar het zorgt wel voor meer spanning. Een en twee waren bijvoorbeeld erg trouw. Ik vergeef het de makers wel, Martin is nog niet eens klaar met The Winds of Winter. En ja, ik houd ook wel van ingewikkeld en uitgebreid.

Feist heb ik (nog) niet gelezen, maar ik ga wel Dune kijken (korte versie) tijdens de komende challenge (tenminste, dat is de planning)