Genre/Thema Challenge

#9 - Film >> Filmgames >> Genre/Thema Challenge - Drama - 229 stemmen - 100 minuten - FTV - 09/02/2017 - 3 punten (subtotaal 27 - totaal 175)

Soms mag een film niet meer doen dan voortkabbelen. Terwijl Indiana Jones en James Bond geen moment mogen stilvallen, mag er In bijvoorbeeld deze Adore niet teveel gebeuren, want dan verliest het verhaal een deel van z'n charmes. En helaas is dat hier toch een beetje het geval.

Tot aan de tijdssprong vind ik dit een heerlijke film. De opbloeiende romance, de prachtige locatie, de licht-erotische ondertoon, Watts en Wright... Heerlijk gewoon. De onderhuidse 'mag-dit-wel'-vraag zorgt voor een buikgevoel, voor herinneringen - is niet elke jongeman wel eens verliefd geweest op een oudere vrouw - en omgekeerd...?

Zoals gezegd, het verhaal had dus nog wel even mogen voortkabbelen. In plaats daarvan gaan we twee jaar verder - naar het moment waar de eerste barsten in de relaties beginnen te komen. Een happy end in de stijl van 'ze leefden nog lang en gelukkig' verwachtte ik niet, en dat hoefde ook helemaal niet. Maar ik had liever die twee jaren zien evolueren en uitgediept worden dan te moeten kijken naar een te zeer uitgesponnen einde.

Toch heerlijk van genoten, en: deze kijk...

cantforgetyou schreef:

Deze mensen maken echt de verkeerde beslissingen, zijn naïef en denken geluk te vinden op de korte termijn, maar kijken niet naar de toekomst.

...begrijp ik wel, maar aangezien ik morgen een hersenbloeding en meer van die dingen kan krijgen, ga ikzelf toch veeleer voor wat ene Romein 2000 jaar terug ook al zei: 'pluk de dag !!'.

Boenga en om welke film gaat het hier?

http://data.whicdn.com/images/2192554/large.png

Filmtitel, jaartal: Tystnaden (1963) (de Grote Stilte)

Speelduur: 96 min.

Genre: Drama

Eigen score/beoordeling: 3.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 14e (152e)

Datum van kijken: 1-2

Aantal punten: 3 (ftv) en onder 250 s

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 36 (380)

Recensie:

Mijn eerste Bergman.

En ergens voelde dat heel urgent: alsof ik voor het eerst een kamer binnenliep die ik al veel eerder had moeten betreden. Beladen met een spervuur aan nieuwe releases, vereist het af en toe bewuste keuzes te gaan voor pareltjes uit de filmgeschiedenis. Tenminste, dat hoopte ik, want ik had me voorgenomen met zo min mogelijk voorkennis de wereld van deze Zweedse cineast te betreden.

De Grote Stilte smaakt naar meer. Een meesterwerk zie ik hier niet in - daarvoor greep de film me bij lange na niet genoeg bij de strot - maar de regie-capaciteiten van Bergman zijn evident. De Zweed blijkt een meester van de mise-en-scène en de belichting, een perfectionist pur sang. Ik had haast het gevoel dat ik privé-eigendom betrad, zo visueel eigen is de cinematografie van deze film.

Met het verhaal had ik helaas wel wat minder. Duidelijk was dat de film rustte op het thema-gedreven dramastuk tussen de twee hoofdrolspeelsters, maar dat samenspel kwam pas in de laatste akte écht goed los. Mijns inziens kwam dat vooral door het wat matige en soms overdreven (functionele, doch vervelende) acteerwerk van Gunnel Lindblom. Ingrid Thulin excelleerde wel, met name in het laatste halfuur.

De film kent veel elementen die ik niet helemaal kon plaatsen. Een groepje dwergen dat schijnbaar zonder reden meerdere malen in beeld verscheen, een mysterieus jongetje wiens rol mij nooit geheel duidelijk werd. Duidelijk is dat de wereld van de Grote Stilte imaginair is, maar daarbinnen had ik nog niet het gevoel alles evengoed te doorgronden. Toch intrigeerde het allemaal dusdanig dat ik deze film graag later nog eens zou herzien. Al is het alleen al om van Bergmans vakmanschap te genieten. Ik waag me in de toekomst denk ik (stukje bij beetje) aan het restant van zijn oeuvre.

3.5*

http://static.rogerebert.com/uploads/review/primary_image/reviews/locke-2014/hero_Locke-2014-01.jpg

Filmtitel, jaartal: Locke (2013)
Speelduur: 85 min.
Genre: Drama
Eigen score/beoordeling: 3*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 15e (153e)
Datum van kijken: 2-2
Aantal punten: 2 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 38 (382)
Recensie:

Het zal zo'n beetje de meest eenvoudige premisse ooit zijn: Tom Hardy zit vijfentachtig minuten lang in een auto. Hij belt en wordt gebeld. En tóch levert dat een voldoende op. In de eenvoud van Locke zit kracht, met name door de prachtige cinematografie (de nachtelijke belichting van de snelwegen) en het sterke acteerwerk van Hardy (mimiek, intonatie, emotie). Het script had wat mij betreft wel beter gekund, niet alle dialogen waren even sterk en de vervlochten verhaallijnen wisten me nergens echt te raken. Gelukkig heeft Knight besloten de film kort te houden, waardoor Locke precies op het juiste moment zijn laatste afslag neemt.

3*

https://3.bp.blogspot.com/-VAJcrHIpMew/WDNzrYc0I2I/AAAAAAAALJY/l9StRMoC7zMI5TgOBny7CJM7onTvda6vACLcB/s1600/Moonlight%2Bfilm1.jpg

Filmtitel, jaartal: Moonlight (2016)
Speelduur: 111 min.
Genre: Drama
Eigen score/beoordeling: 3*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 16e (154e)
Datum van kijken: 3-2
Aantal punten: 2 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 40 (384)
Recensie:

Overschat.

Wat mij betreft tenminste; Moonlight is verre van een slechte film, maar niet alle elementen rieken naar Oscarmateriaal. Ik denk dat mijn verwachtingen mede daardoor ook te hooggespannen waren. Je kunt het Jenkins nageven dat hij met een minimalistische aanpak een optimaal resultaat bereikt, maar nog steeds is er dan sprake met een vrij clichématige drieledige vertelling. Met name het derde deel viel zeer tegen. De verzoenende toon (zowel bij Chirons berouwvolle moeder als bij de in deel twee nog beïnvloedbare en laffe Kevin) sloeg de plank wat mij betreft nogal mis. Daarnaast wist Chirons verhaal me nooit echt te raken, wellicht met name omdat het onderwerp wat verder van me af staat. Maar toch ook omdat met name de oudste vertolker van Chiron nergens het acteerniveau haalt van uitblinker Ali (deel één).

Verder moet Moonlight het dan van de vorm hebben, maar van de handheld-shots was ik (hoewel mooi gefilmd) niet weg, en de score vond ik wat te repetitief en niet donker genoeg. Cinematografisch vond ik de film wat vaal en gezapig. Passend bij de sfeer, dat wel, maar niet intrigerend genoeg (los van een handvol mooie single shots).

Mijns inziens (te) degelijk. Als ik zeg dat de film voor de Oscars profiteert van de thematiek en van het feit dat er nu eenmaal geen blanke acteurs te zien zijn (uitspraak te zien in het licht van de controverse van vorig jaar), doe ik Moonlight wellicht tekort. Al is het echt geen toeval dat films als Hidden Figures, Fences en Loving ook stuk voor stuk onder de vaker genomineerde titels vallen. Ik zag echter niet wat hier zo briljant aan moest zijn.

Todos Se Van (2015) |Drama|100 minuten | 10 februari '17 | FTV| <250 |2 punten |36 totaal

https://static.pragda.com/uploads/2016/02/Foto-TSv-Limpio-baja.jpg

Verrassende Colombiaanse film die zich afspeelt op Cuba in de jaren '80. De film geeft deze roerige tijd mooi weer, het armzalige in de scenes spreekt boekdelen. Dit wordt bijgestaan door de andere kant van het verhaal waar meer welvaart te vinden is. Het eiland wordt ook een aantal keer mooi in beeld gebracht.

Todos Se Van gaat over een autoritaire vader en een 'vrije' moeder, bij beiden wordt zowel opvoedkundige visie als hun politieke ideologie bedoeld, die ruziën over de voogdij van hun kind. De film laat zien dat het altijd het kind is wat lijdt onder de ruzie van ouders. Het achtjarige meisje krijgt te maken met mishandeling, ondervoeding, s' nachts buiten slapen en een weeshuis, alle ingrediënten voor een heftig drama zijn aanwezig. Het langzame tempo is nergens storend, het verhaal is te intrigerend om hier door afgeleidt te raken. Het geheel wordt ondersteund door een fantastische soundtrack, vier sterren.

Oei, verkeerde link geplakt.

Is verstrooidheid geen kenmerk van wijze mensen ?

Bij deze:

#9 - Adore (2013) - Drama - 229 stemmen - 100 minuten - FTV - 09/02/2017 - 3 punten (subtotaal 27 - totaal 175)

The Last Hurrah (1958) - MovieMeter.nl - 121 min - ftv - <250 stemmen - 4 punten.

Goeie film over een burgemeester die zichzelf opnieuw verkiesbaar stelt tijdens de verkiezingen. Een mooi politiek drama dat hier en daar ook redelijk grappig is (zoals het tv-interview met de tegenstander). De film blijft onderhoudend over de volle lengte en het is een genot om Spencer Tracy hier aan het werk te zien als de burgemeester. Net geen 4.0 sterren vanwege het wat te lange en sentimentele einde.

Totaal: 110 punten.

#7 Drama - Silence (2016) - 159 min - 2016 - FTV - 9-2-2017 - 3 punten (26 totaal)
http://i.imgur.com/ryxBrad.jpg
Silence is Martin Scorsese's verfilming van de roman van de Japanse schrijver Shūsaku Endō. De Aartsbisschop van New York had hem dat boek in de jaren '80 cadeau gegeven. Scorsese probeerde het boek al sinds de jaren '90 te verfilmen, maar het lukte nooit om de financiering rond te krijgen. De uiteindelijke productie verliep door de hoge kosten en de moeilijke omstandigheden op de locaties (aardbevingen o.a.) ook moeilijk. Op 29 November 2016 ging de film in première in het Vaticaan waar de film door Jezuïeten en bisschoppen is bekeken (of de Paus hem ook gezien heeft is onbekend) en sinds deze week is de film dan eindelijk ook in Nederland te zien.

1640. Nadat bijna heel Japan succesvol tot het Katholicisme is bekeerd besluit het Shogunaat om het land te zuiveren van buitenlandse invloeden. Een grootschalige Christenvervolging is het gevolg. Twee jezuïeten reizen naar Japan opzoek naar hun oude leermeester, die naar verluid zijn geloof heeft afgezworen. Tijdens hun verblijf in Japan wordt hun geloof op de proef gesteld.

Mensen die een film met actie en spectaculaire dialogen van Liam Neeson verwachten zullen bedrogen uit komen. Scorsese maakt een serieuze film, zoals Hollywood dat veel te weinig doet tegenwoordig. Als je niet bent geïnteresseerd in geschiedenis of theologie zal de film ook niet heel interessant zijn. Toch denk ik niet dat je perse gelovig moet zijn om de film te kunnen waarderen. Ik snap op zich wel dat de film het in Amerika slecht doet. Je moet geduld hebben en open staan voor de boodschap van de film wil je een prettige kijkervaring hebben. Silence is geen popcornvermaak.

De Ierse Katholiek Liam Neeson speelde eerder al een jezuïtische missionaris in het prachtige The Mission. Na zijn vele actie-rollen is het een verademing om Neeson weer in zo’n serieuze rol te zien. Neeson zet een sterke rol neer als Ferreira, al moet ik er wel bij zeggen dat het slechts een kleine rol is. Van Adam Driver had ik nog niet veel soeps gezien, maar hij bewijst zich hier toch een zeer degelijk acteur. Andrew Garfield blinkt het meeste uit. Zijn lijdensweg en innerlijke tweestrijd is bijzonder sterk vertolkt. Driver en Garfield zijn allebei erg afgevallen voor hun rol en hebben een tijdje in Portugal als Jezuïeten geleefd ter voorbereiding. De Japanners deden het verder ook wel aardig allemaal. Ik snap dat er voor Engels is gekozen in plaats van Portugees, al waren de accentjes soms een beetje flauw.

De cinematografie is uitstekend en de beelden van de opnamelocaties in Taiwan en China zijn werkelijk prachtig. De setting is goed verzorgd en zover ik het kan beoordelen historisch correct. Zo zitten er zelfs Nederlandse kooplieden in de film die even een enkel woordje Nederlands spreken. Scorsese benut stilte op een manier die een beetje doet denken aan het werk van filmmakers als Akira Kurosawa en Andrei Tarkovsky. Met name de long shots waren indrukwekkend. Voor de belichting en het kleurgebruik liet Scorsese zich inspireren door 17e eeuwse schilderijen met het Barokke clair-obscur belichting en goudgekleurde Japanse prenten uit die tijd.

Ik was eerst vooral benieuwd wat voor invalshoek Scorsese zou kiezen. The Last Temptation of Christ was bijvoorbeeld een controversiële film in religieuze kringen, hoewel ik hem wel kon waarderen. Toch is ondanks al dat geweld en gevloek van maffiosi het geloof altijd een rol blijven spelen in zijn films, dat word meer dan duidelijk uit Silence. Scorsese noemt het maken van de film 'zijn pelgrimstocht'.

De christenvervolging doet denken aan de Holocaust en was best heftig om te zien. Zowel fysiek als mentaal worden mensen gemarteld om hun overtuiging af te zweren. De martelingen vormde een vreemd contrast met de prachtige locaties waar ze plaatsvonden. Het stappen op de beeltenis van Jezus als symbolische afzwering van het geloof was vergelijkbaar met de manier waarop de Romeinen Christenen vervolgde. Als ze de keizer als god erkende mochten ze blijven leven, maar ze stierven liever een martelaarsdood. Zo ook de christelijke Japanners.

Scorsese blijft trouw aan de essentie van het boek, maar brengt tegelijkertijd ook zijn eigen visie over. Thema’s als verraad en verloochening zie je dan ook veel terug in het verhaal. Kichijiro is een soort personificatie van Judas en het concept van vergeving en als Rodrigues dan uiteindelijk zijn geloof verloochend horen we een haan kraaien, net als toen Petrus Jezus ontkende in de bijbel. De film bevat kritiek op de uitbreidingsdrang van het Christendom in de vorm van de tolk en de inquisiteur maar gaat tegelijkertijd ook in op de essentie van het geloof. De stilte waarmee gebeden worden beantwoord en of geloof nou van buiten of van binnen zit. De film bied in ieder geval veel stof tot nadenken, voor zowel gelovigen als ongelovigen.

De geslaagde historische setting, de uitmuntende cinematografische kwaliteiten en de sterke filosofische achtergronden maken Silence tot een heus meesterwerk.

#32. Macbeth (2015) -Drama / Oorlog - 113 minuten - FTV - 09-02-17

88+2 = 90 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

112 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/99000/99035.300.jpg?cb=1471874708

Deze verfilming van William Shakespeares Macbeth door Justin Kurzel is er één waar je vingers bij aflikt. Macbeth is Shakespeares kortste en tevens bloedigste tragedie en vertelt het verhaal van de moedige Schotse generaal Macbeth (Michael Fassbender) die van drie heksen de voorspelling te horen krijgt dat hij op een dag koning van Schotland zal worden. Natuurlijk is hij ambitieus en tevens aangezet door zijn vrouw (Marion Cotillard) doodt Macbeth koning Duncan (David Thewlis) en neemt bezit van de troon. Echter overmand door angst en schuldgevoel en nog meer doden vooral om zichzelf te beschermen van ontmaskering, wordt hij een tirannieke heerser. Het bloedbad leidt Macbeth en zijn meedogenloze vrouw uiteindelijk naar krankzinnigheid en ten slotte ook de dood. Fassbender en Cotillard spelen hun rollen fantastische, hij als een man die tot op het bot toe wordt verscheurd door schuld, zij als de koude feeks die haar man aanzet tot de moord. Maar ook de rest van de cast is formidabel. Vooral Paddy Considine als de verdoemde Banquo geef prima tegenspel voor Fassbender. Visueel is het werkelijk waar overrompeld! De beelden van Schotland en Engeland zijn weergaloos. En zelfs het kleur gebruik staat in teken van het verhaal. Alles, kleuren, camerawerk, Kostuums, locaties, geluid, maar dan ook alles is in harmonie om van deze film een lust voor het oog te maken.

#33. Sheena (1984) -Actie / Avontuur - 117 minuten - FTV - 09-02-17

90+3 = 93 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

34 stemmen: 1 punt

http://img2.darktorrent.pl/2181985.jpg

Film die geïnspireerd is op de comic-boeken van de eerste vrouwelijke superheld Sheena. Er was al een serie in 1955 maar dit is de enige film-adaptatie. Zij groeit op als wees bij Zambuli's. Televisiejournalist Vic Casey komt naar haar land om een sportman van koninklijke bloede, prins Otwani, te interviewen, maar komt in plaats daarvan terecht in een web vol politieke machtsspelletjes. De op macht beluste prins is van plan om het land van de Zambuli's te veroveren en het is aan Sheena om Vic en haar geliefde land te redden uit handen van de slechterik.

Sheena wordt gespeeld door Tanya Roberts die bekent is van bv. 16 afleveringen (1980 -1981) van Charlie's Angels en hierna ook als bond-girl mocht opdraven in A View to a Kill. Met haar blonde haren is een leuke verschijning maar zowel letterlijk en figuurlijk had ze verder niet veel om het lijf. En dat geldt eigenlijk voor de hele film. Een zebra die eigenlijk een paard is, een verschrikkelijke neppe scene met flamingo's en actie die zo weg is gelopen uit The A-Team. Het maakt het er allemaal niet beter op! Toch heeft de film nog wel zijn charme als cheesy `80-jaren film en zijn de beelden van Afrika nog wel mooi om te zien.

29. Moonlight (2016) - Drama - 111m. (1p) - FTV (1p) - 216st. (0p) - 9/2/17 - 2p (tot: 78p)http://www.newyorker.com/wp-content/uploads/2016/10/Brody-Moonlight-1200.jpgNet als met Boyhood (2014) had ik ook grote moeite om deze film door te komen, heb het daarom ook in twee stukken bekeken, en dat terwijl Moonlight niet eens zo lang duurt. In feite om veel van dezelfde redenen als in Boyhood met als voornaamste dat ik maar geen binding kreeg met de personages. De oorzaak daarvan ligt hier in de vele clichés die voorbij komen waardoor de hoofdpersoon nooit 'echt' werd en mij niet wist te overtuigen. Zodra het jongetje op het gras ging liggen kreeg ik een déjà vu die vervolgens ook niet meer wegging.

Net als in die film vind ik hier emotie de grote afwezige, de film sleept de kijker niet mee. Er worden alle clichés erbij gehaald (als kleine greep: drugs, verslaafde moeder, misdaad, homoseksualiteit) zonder dat iets ook maar enigszins uitgediept wordt. Daarmee biedt de film een klinisch, afstandig en onnatuurlijk, fictief (en saai) beeld van het leven van een zwarte in Amerika. 1,5*

Mijn gevoel zegt dat huidskleur de voornaamste reden is geweest om deze film te nomineren voor de oscars. Lijkt me sterk dat het wint aangezien het beeld van zwarten hier volstrekt stereotyperend is, maar deze zwarte regisseur gooit vanwege het klimaat en zijn huidskleur wel hoge ogen voor de oscar voor beste regisseur. Het beeld over zwarten is dermate stereotyperend dat ik aanvankelijk dacht dat hier wel een blanke crew achter moest zitten.

Van de oscargenomineerde films die ik tot nu zag zie ik alleen Hidden Figures (2016) als kanshebber. Die film heeft weliswaar geen hoogwaardige filmische kwaliteiten maar er valt ook weinig op aan te merken en het verhaal past precies in wat de academie in deze tijd zou willen uitdragen, en dat doet Moonlight absoluut niet.

30. Tarde para la Ira (2016) - Drama (IMDb) - 92m. (1p) - FTV (1p) - 6st. (0p) - 9/2/17 - 2p (tot: 80p)http://www.lashorasperdidas.com/wp-content/uploads/2016/09/tarde-2.jpgDit jaar heb ik alle Goya-genomineerde thrillers links laten liggen, maar aangezien deze de Goya verrassend won ben ik het toch maar gaan bekijken. Helaas ben ik wel wat teleurgesteld. Ondanks dat de sfeer wat aan La Isla Mínima (2014) (3,5*) doet denken en de hoofdpersonages lekker rauw zijn zoals in Celda 211 (2009) (4,0*) haalt dit het niveau van beide films wat mij betreft niet.

Het grote probleem zit 'm wat mij betreft in het verhaal, die is zo rechtlijnig als wat. Daarnaast spreken wraakthrillers, waar deze onder valt, me niet zo aan en dus al helemaal niet wanneer het verhaal zo vlak en simpel is.

Tarde para la Ira, wat zich het beste vertaalt als "Afternoon of Rage" levert precies dat op: een middagje wraak zonder poespas. In die zin misleidt het niet en levert het dat wat het belooft, maar ik had stiekem op wat meer gehoopt, helemaal gezien de vele lovende recensies in de Spaanse pers. Een ruime 2,5*

#34. The Flame and the Arrow (1950) - Avontuur - 88 minuten - FTV - 10-02-17

93+3 = 96 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

46 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10132.300.jpg?cb=1415784659

Deze heerlijke avonturenfilm is gesitueerd in het middeleeuwse Lombardije, waar Burt Lancaster in de rol van Dardo Bartoli de strijd aanbindt met de Duitse graaf van Hesse Ulrich aka 'The Hawk' (Frank Allenby) Dit doet hij samen met de stomme smid Piccolo. Een rol van Lancasters trapeziumbuddy Nick Cravat. Dardo Bartoli is een soort combinatie tussen Robin Hood en de Zwitserse Willem Tell. Een avonturenfilm zonder dat er een schone jonkvrouwe moet gered worden kan natuurlijk niet en we zien dan ook Virginia Mayo als de schone Anne de Hesse. Origineel is het allemaal niet, Douglas Fairbanks en Errol Flynn hadden natuurlijk al eerder de rol van Robin Hood gespeeld maar de film levert genoeg spektakel om goed te vermaken. Onschuldige actie, mooie (filmstudio) decors, een heel schare aan illustere figuren houden de vaart in de film. Maar de film biedt meer want aangezien Lancaster en Cravat samen een tijdlang een bekende circusact vormden. Zien we dan ook nog wat leuke acrobatische kunsten. Cravat sprak trouwens in de film niet omdat zijn heftige New Yorkse accent nogal misplaatst zou zijn. Zeer degelijk en goed popcornvermaak uit de jaren'50.

Les Innocentes (2016) - MovieMeter.nl - 115 min - ftv - 2 punten.

Goeie film over een medewerkster van het rode kruis die een aantal zwangere nonnen helpt direct na de oorlog. Een aangrijpend verhaal met een aantal dilemma's over het geloof waar wijselijk geen antwoord op wordt gegeven in de film zelf. Wel wat aan de trage kant en het is ook al snel duidelijk wat moeder overste met de baby's doet. Met gemak 3.5 sterren.

Totaal: 112 punten.

De vader schrijft pro revolutie toneelstukken die met poppen worden gespeeld, de moeder maakt deze poppen maar maakt ook radio-uitzendingen die niet altijd worden gewaardeerd door het regime.

Het meisje neemt een prominente rol in de film in inderdaad. Absoluut een aanrader

#35. A Dangerous Method (2011) - Drama / Thriller - 99 minuten - FTV - 10-02-17

96+2 = 98 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

622 stemmen: 0 punt

http://cdn01.kino.dk/sites/default/files/imagecache/k_poster_big/movie-posters/adangerousmethodplakat.jpg

Bij een film over een onderwerp als Psycho-analyse kan je natuurlijk geen spectaculaire actie of zelfs vurige romantiek verwachten. En als regisseur David Cronenberg dan ook nog aan het roer staat, betekent dat er ook niet voor de makkelijkste weg zal worden gekozen. Nu was Cronenberg altijd wel gefascineerd door de psyche en het effect dat fysieke aftakeling hierop heeft, maar zelden speelde de menselijke geest zo’n centrale rol als in deze film. Het gaat natuurlijk over de twee bekendste en prominente psycho-analytici Sigmund Freud (Viggo Mortensen), de Oostenrijkse grondlegger, die beweerde dat neurosen allemaal te herleiden zijn tot seksuele verdringing of seksuele trauma’s en zijn Zwitserse discipel Carl Gustav Jung (Michael Fassbender) die seksualiteit vooral zag als een symbool van de psychische totaliteit van de mens. Maar hé het is een Cronenberg en daarom wordt het vizier meer op Sabina Spielrein (Keira Knightley), een Russisch-Joodse patiënte van Jung die zelf later een bekende psychologe zou worden gericht. Deze drie raken verstrikt in 'een intellectuele driehoeksverhouding'. Later komt ook Vincent Cassel nog even in een zeer goede rol als Otto Gross ten tonele. Nu zei ik wel dat er geen actie was maar dat is niet helemaal waar want de actie zit hem voornamelijk in het acteerwerk. Er wordt veel gesproken en gediscussieerd en met onderkoeld en humoristische visies proberen de drie pioniers van de psychologie, zichzelf en elkaar voortdurend te doorgronden. Mortensen maakt van Freud een intrigerende vaderfiguur, die Jung zowel stimuleert als afremt, en Fassbender speelt de worstelingen, nieuwsgierigheid en ambities van de potentiële troonopvolger prachtig uit. De veel tot discussie staande rol van Keira Knightley (wijd opengesperde ogen, onderkaak eng ver naar voren) vond ik nog zo slecht niet, ook omdat dit echt zo schijnt te zijn. Het is geheel aan Cronenbergs verdiensten dat het geen gedramatiseerde versie van de relatie tussen Jung en Freud is geworden - hoewel een groot deel dat doet vermoeden - maar dat het een groter verhaal vertelt. Het is even wachten tot de regisseur zijn film richting geeft, maar dan komt het voor de kijker toch op een interessant spoor. Hij laat zien dat zelfs de meest rationeel denkende personen hun eigen beweegredenen maar tot een bepaald punt kunnen begrijpen. Zelfs bij hen broeit er een redeloosheid. Historisch gezien is er zeker wel wat op de film af te dingen, maar Cronenberg levert opnieuw een aanstekelijk stimulerende en donkere film af.

alexspyforever, in plaats van te lachen met een kleine verstrooidheid, zouden jij en al je kompanen op deze site beter eens een moment stilstaan bij het besef dat jullie allemaal afstammen van mij.

The Truman Show (1998) - Drama - 103 minuten – RW – 9 februari 2017– 1 punt – Tussenstand: 13 punten – Totaal: 126 punten
http://4.bp.blogspot.com/-Mzp6bD1n_Ks/VZmmodUb6PI/AAAAAAAAStc/x2ty9TsIwjk/s1600/close%2Bup%2Bof%2Bthe%2Btrumania%2Brepublic%2Bof%2Bthe%2Bburbank%2Bgalaxy%2B1998%2Bjim%2Bcarey%2B2.jpg
Review: Het blijft één van mijn favoriete films van Carrey. Een uniek plot dat ook nagenoeg perfect is uitwerkt.

Vanaf het begin tot aan de laatste minuut heb ik geboeid zitten kijken, ondanks dat ik hem al eerder heb gezien. De humor in deze film is aan de lage kant, of het is gewoonweg niet mijn soort humor. Heb weinig gelachen. Het verhaal is sterk en naarmate de film vordert, wordt er ook steeds meer duidelijk. In het begin weet je alleen dat alles geacteerd is en dat Truman nergens vanaf weet. Af en toe een (korte) terugblik maakte dan ook veel duidelijk, bijvoorbeeld dat zelfs zijn huwelijk eigenlijk geen eigen keus was. Ik hou er wel van als niet alles in het begin al wordt voorgekauwd.

Het acteerwerk is prima, erg leuk dat er zelfs reclames in verwerkt zaten. Dit werd zo over-de-top gebracht, dat het gewoon leuk was.

Het einde kan op twee manier opgepakt worden. Mijn zoon en ik staan hierin lijnrecht tegenover elkaar. Ik vind het bijvoorbeeld een heel sterk eind door geen ontmoeting te laten zien, de gehele film is immers gebaseerd op de camera’s waar de show van wordt gemaakt, het had het voor mij verpest als de film opeens eindigt met één of ander fragment weetikveelwaar. Mijn zoon denkt dus precies het tegenovergestelde. Ook in de recensies hier lees ik daarover verschillende meningen.

Uiteindelijk blijft dit gewoon een ijzersterke film, waar ik heerlijk van geniet. Een welverdiende 4* is dan ook op zijn plaats voor mij.

joolstein bestaan van deze film was mij onbekend, maar een werk over Freud en diens theorie moet ik zien (zeker met deze cast). Verrassend laag gemiddelde.

Mensen bestempelen de film als saai. Ook critici ziijn sterk verderld bij deze film. Misscien kom het omdat ik Cronenberg fan ben? Zodat de man nieys verkeerd kan doen.

Tja en daarnaast vallen veel mensen over het acterrwerk van Keira. Wat begrijpelijk is want de rol is haar misschien ook net iets te zwaar. Terwijl ze eigenlijk de hoofdrol heeft.

Het gaat niet over Freud en Jung hé! Het gaat over de geboorte van de psycho analyse en de 3 eigenlijk 4 mensen die daar verantwoordelijk voor waren wat toevallig hun waren hihihi met zo'n lage score ben je gewaarschuwd he!!

Nostalgia de la Luz (2010) - FTV - 90 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 11/02/2017 (totaal 10 films, 34 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/72000/72498.300.jpg?cb=1460619685

Nostalgia de la Luz is een fraaie documentaire van Chileense bodem. Chili, en specifiek de droge Atacama-woestijn, biedt uitstekende mogelijkheden om naar het verleden terug te kijken, op zowel astronomisch als archeologisch gebied. Vele parallellen worden getrokken via interessante interviews en prachtige beelden - Nostalgia de la Luz is fantastisch gefilmd, en natuurlijk zijn beelden van het heelal of van de uitgestrekte Atacama sowieso al snel indrukwekkend.

Maar al snel komt er een derde parallelle zoektocht in het verhaal, die in zekere zin het hart vormt van deze documentaire - zeker op emotioneel gebied. En dat is de zoektocht naar de gebeurtenissen in de recente Chileense geschiedenis, naar de donkere dagen van de Pinochet-dictatuur. Tienduizenden mensen zijn gemarteld, in concentratiekampen gestopt, en in vele gevallen vermoord er voor hun naasten van de aardbodem verdwenen. We zien vrouwtjes die al tientallen jaren zoeken naar menselijke overblijfselen in de woestijn, mensen die nog steeds proberen uit te zoeken wat er met hun broers of zonen is gebeurd en waar hun lichamen zijn. Ironisch genoeg blijkt dat vaak een onmogelijkere missie dan terugkijken wat er miljoenen, miljarden jaren geleden in andere uithoeken van het heelal heeft plaatsgevonden. Guzman verweeft deze parallelle concepten op fraaie, doch niet al te subtiele wijze. Een klein puntje van kritiek is dat er, zeker in het begin, een behoorlijk traag tempo wordt aangehouden, waar ik aanvankelijk toch wat moeite mee had. Alsnog ben ik best te spreken over deze drama/docu. 4.0*

#30. El Habitante Incierto (2004) - FTV - 109 minuten - 54 stemmen - 11 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 88 punten)

Ik ben het ondertussen al gewoon dat ik er weer niet veel van begrepen heb. Dat heeft vooral te maken dat ik tegenwoordig niet meer zoveel zin heb in breinbrekers. Vroeger kon ik smullen van dit soort mysteries, maar nu heb ik liever eenvoudiger. Is dat een teken van ouder worden of luiheid, of een verandering van smaak? Of een combinatie van de 3. Maakt niet uit, deze film is wellicht wel goed voor wat het is, maar de eerste 50 minuten zijn moeilijk door te komen. Bij de introductie van de gehandicapte vrouw wordt het iets boeiender krijgt de film voyeuristische trekjes. Uiteindelijk allemaal vergezocht. Sommige mensen vergelijken dit met de films van David Lynch. Als dat zo is dan heeft het weinig zin om een interpretatie te zoeken achter het hele gebeuren. Ik denk wel dat er een zeker verhaal in zit (al lijken mij niet alle puzzelstukjes te passen), maar het kan net zo goed zijn dat Felix alles heeft gedroomd omdat hij niet kon verwerken dat zijn vrouw hem heeft verlaten of vreemdging. Maakt niet uit, ik weet nu dat ik zulke films niet meer hoef te proberen; liever recht toe recht aan nu.

tbouwh als ik op de afbeelding van Tystnaden af moet gaan lijkt het wel iets weg hebben van The Innocents. Maar ik neem aan dat het niet meteen een film is met een paranormaal thema? Meer iets met surrealisme als ik je recensie lees.

joolstein die Sheena film lijkt me wel groot popcornvermaak, niet nadenken. Moest ik nog tijd en zin over hebben, pak ik die misschien nog wel mee. Is wel lang bijna 2 uur. Opvallend wel hoe vaak zulke namen worden gebruikt voor heldinnen: Sheena - Xena - She-Ra

Miszmi ik herinner me dat ik een gedeelte van de Truman Show heb gezien dus niet helemaal van het begin en het is ook al even geleden. Denk wel dat dit een van de beste rollen is van Carey al heeft hij nog serieuzere rollen gespeeld (ik herinner me vaag een film waarin hij nog piepjong was en de jongeren broer speelde van een homofiele jongen wat een conflict gaf met de ouders). Nu goed ik heb te weinig gezien om de film goed te kunnen beoordelen, ik zag het zo een beetje als een kritiek op reality TV of hoe mensen toch weer net anders gaan reageren als ze weten dat er een camera op hen is gericht. Uiteraard lijkt het me ongeloofwaardig dat Truman nooit eerder door had dat alles in scène werd gezet. Best wel goede film voor wat het is maar ik vind die reality TV zo vreselijk dat ik moeite heb om mijn aandacht er bij te houden ook al was dit meer anti-propaganda. Oh Carey zijn beste rol van wat ik heb gezien vind ik die van slechterik in Lemony Snicket's A Series of Misfortunate Events.

Dat bedoelde ik stiekem ook, interessant om een film over psycho-analyse te zien

Ik ben zelf (nog) geen Cronenberg-fan, want ik viel enorm over de eerste film die ik van hem zag (Crash). Was achteraf misschien ook niet zijn beste werk om mee aan te vangen

Ach, als een film me nieuwsgierig stemt waag ik altijd graag een poging. Ook als dat voor een negatieve beoordeling zorgt. De keerzijde van veel films kijken is nu eenmaal dat je ook meer troep tegen het lijf loopt.

alexspyforever heeft niets met het paranormale van doen. Wél met surrealisme; de setting is een imaginair land. In het hotel waarin driekwart van de film zich afspeelt bevinden zich elementen die surrealistisch dan wel hypnotiserend aandoen. Het drama is daarentegen weer erg menselijk (jaloezie, liefde, onzekerheid, afgunst).

Ik zag Les Innocents nog niet, maar naar wat ik ervan weet heeft het niet al te veel met Tystnaden van doen.

Ik heb trouwens best uitgebreid en positief geschreven over the Truman Show, dus als je nog aanknopingspunten zoekt om de film al dan niet opnieuw te bekijken...

Zie je pm zo.

alexspyforever

A Series of Unfortunate Events (2004) was een top Jim Carrey

Verder was ik vooral gecharmeerd van Jim Carrey in: Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) en Man on the Moon (1999)

Wist je dat reality Tv programma's al bedacht waren in 1964 door Marten Toonder de tekenaar en schrijver van Olivier B. Bommel en Tom Poes ? In het verhaal De liefdadiger was door het personage Lieven Brekel al de vergelijkbare formule van 'De Loerdraaier' bedacht. Al denk ik dat Toonder het ook als maatschappij-kritiek bedoelde en juist Tv en dit soort programma's verfoeide. Die nietszeggendheid is helaas ook uitgekomen qua tv.

Sheena is leuk maar heeft helaas niet de meerwaarde waar ik op hoopte. Sluit goed aan bij de nudity die je gekeken heb!

Edit:Met die heldinnen heb je helemaal gelijk!!! Wat dacht je van Red Sonja? Nu denk ik dat er juist voor dit soort namen wordt gekozen als het om stoere vrouwen gaat. Zoiets als een aanduiding voor Girlpower!

http://offscreen.com/images/made/images/articles/_resized/14_11_Antichrist1_1_1000_420_90_c1.jpg

Filmtitel, jaartal: Antichrist (2009)
Speelduur: 108 min.
Genre: Drama, (psychologische) Horror
Eigen score/beoordeling: 1.5*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 17e (155e)
Datum van kijken: 3-2
Aantal punten: 2 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 42 (386)
Recensie:

Misschien, waar het de cinematografie betreft, wel de beste openingssequentie die ik ooit heb gezien. Maar daarna verglijdt deze bizarre trip in een traag en tergend samenspel tussen Dafoe en Gainsbourg (eerste uur) en een macabere vertoning die ik net zo graag had overgeslagen (het tweede uur). Uiteraard loopt deze film over van de interessante symboliek en beeldspraak, maar in deze vorm stootte het me af. Von Trier slaat iets door in z'n donkere gedachtewereld, en spant dan ook nog eens twee acteurs voor zijn karretje die mij überhaupt al een beetje tegenstaan. Daardoor werd het nog een hele opgave Antichrist geïnteresseerd uit te zitten. Over von Triers visies en ideeën met betrekking tot deze film zal ik zeker nog wel een aantal artikelen opzoeken en lezen, maar de visuele verwerking laat ik verder voor wat ze is. Enkele beelden zijn verontrustend en onnodig, de acteurs overtuigen niet en voor een film met zoveel impliciete inhoud vond ik sommige sequenties verrassend oninteressant. Dat was bij Dogville wel anders...

De cinematografie blijft het enige element dat ik echt kon waarderen. Dat wil zeggen, die van de openingssequentie, in combinatie met latere slow motion-beelden van m.n. het hert.
Verder was deze film niet echt aan mij besteed.

1.5*

http://4.bp.blogspot.com/_29WlDIl0Qbo/TJo83TjOfrI/AAAAAAAAA2A/7o9Ri-yExjU/s1600/Anna_meltdown.png

Filmtitel, jaartal: Possession (1981)
Speelduur: 124 min.
Genre: Drama, Horror
Eigen score/beoordeling: 1*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 18e (156e)
Datum van kijken: 4-2
Aantal punten: 4 (ftv), ook onder 250 stemmen
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 46 (390)
Recensie:

Een macabere beproeving.

Wellicht niet voor diegenen die wat meer veeleisende (psychologische) horror goed kunnen waarderen, maar wel voor mij. Na gisteren ook Antichrist (2009) gezien te hebben, kan ik toch wel concluderen dat dit soort films me over het algemeen te veel tegenstaan.

Zelfs van het wervelende camerawerk kon ik na een tijdje niet meer genieten, toen de meest krankzinnige waanzin langskwam. Gezegd, het was me allemaal nog niet eens zo choquerend als ik voorheen gedacht had, maar ik val over de schijnbare willekeur waarmee alles langskomt. Zulawski toont veel ranzigheid, en wij mogen maar uitvogelen wat het allemaal betekent. Het zou me niets verbazen als de beste man psychisch niet helemaal honderd was toen de opnames voor Possession begonnen. Probeer ik voorzichtig te zeggen, maar ik merk wel dat al die suggestieve ellende me behoorlijk de keel uit is gekomen.

Veel valt of staat hier met het acteerwerk, en daarin bedienden met name Adjani en Neill zich van een staaltje overacting dat ik moeilijk kon verteren. Dat constante manische, ik was er vanochtend veel te nuchter voor denk ik. Vind het een wonder dat ik de twee uur heb uitgezeten, en houd me even niet in als het om de beoordeling gaat.

1*