Genre/Thema Challenge

#20. 13 Cameras (2015) - Drama / Horror - 87 minuten - FTV - 02-02-17

57+2 = 59 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV- 1 punt

16 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/253000/253225.300.jpg?cb=1462537703

Zeer imponerend debuut van regisseur Victor Zarcoff. Claire (Brianne Moncrief) en Ryan (PJ McCabe) zijn een getrouwd stel en hun eerste kind is onderweg. Niet alles loopt even lekker en er zijn redelijk wat strubbelingen in hun relatie. McCabe is lekker opdreef om als een echte eikel over te komen. Een redelijke relatie-drama gedeelte. Het is tijd voor een (grotere) woning, en als ze die dan hebben gevonden, komt huismeester Gerald in beeld. Een man die bijna niet communiceert en er extreem raar uit ziet! Werkelijk waar een prachtige rol van Neville Archambault! En raar is ie! Een echte dirty old man! Die overal camera's heeft hangen en die zich dan ook visueel vergrijpt aan de jonge dames. Een mooi in beeld gebracht stukje voyeuristische horror. Maar natuurlijk blijft het niet bij kijken voor deze obsessieve uit zijn kracht gegroeide gek. En zien we ook meer en meer een bizarre en soms smerig home invasion gedeelte. De karakters in de film waren verbazend goed uitgewerkt en hierdoor blijf je geboeid kijken Zeker voor liefhebbers van thrillers is dit een zeer leuke film!

#21. Live by Night (2016) - Misdaad / Drama - 128 minuten - FTV - 04-02-17

59+3 = 62 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

53 stemmen: Te jong voor punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/564000/564344.300.jpg?cb=1480975278

Boekverfilmingen van Dennis Lehane staan garant voor succesvolle films kijk maar naar: Clint Eastwood (Mystic River, 2003), Martin Scorsese (Shutter Island, 2010) en nota bene Ben Affleck zelf (Gone Baby Gone, 2007.) Logisch dat Affleck wederom een verhaal (uitgeroepen tot beste roman van het jaar 2013) van hem verfilmd! Helaas ditmaal een veel mindere film , want dit gelikt ogende gangsterverhaal mist gewoonweg vuurkracht. Terugkerend veteraan Joe Coughlin (Ben Affleck) uit de Eerste Wereldoorlog zweert om nooit meer bevelen op te volgen. En gaat buiten de wet werken als bankrover in Boston. Vreemd omdat papa een gerespecteerde adjunct-inspecteur is bij de politie. En dan treden er complicaties op in de vorm van de schone maar spijkerharde Emma Gould (Sienna Miller), die niet alleen Joe’s liefje is maar ook die van Ierse maffiabaas Albert White. En door die complicaties, moet Joe gedwongen zijn enige regel te breken, om White te dwarsbomen kan hij niet anders dan werken voor diens Italiaanse concurrent Maso Pescatore. Met het uitbeelden van het droogsleggingstijdperk komt de film nog wel aardig uit de verf, fedora dragende gangsters, achtervolgingen in klassieke automobiles en prachtig geklede vrouwen. En ook met de absolute sterrencast is weinig mis. Nee het is puur Afflecks die zijn eigen hoofdfiguur in het centrum van dit alles plaatst. Joe Coughlin overheerst, hierdoor krijgen we maar weinig mee van het gekonkel of de strubbelingen van andere personages. De manier waarop hij opereert binnen een groter geheel blijft onderbelicht. De met name de vrouwen rondom Joe worden gedegradeerd tot simpele aangevers. En lijken sommige opgevoerde personage afgeraffeld en/of onafgemaakt. Hierdoor werken veel dialogen niet zeker als er poëtische oneliners in verwerkt zijn! De vierde film die Ben Affleck regisseerde is tot nu toe veruit de meest teleurstellende, het hoge productiebudget en de uitstekende cast ten spijt.

#4 Drama / Avontuur - Dersu Uzala (1975) - 144 min - 197 st - FTV - 3-2-2017 - 4 punten (11 totaal)

https://obsessivecompletist.files.wordpress.com/2016/02/screen-shot-2016-02-16-at-9-42-37-pm.png

Dersu Uzala verteld het verhaal van een Russische militair die op een expeditie naar Siberië een inheemse jager ontmoet. De oude man heeft een ongelofelijke kennis van de natuur en de Russische soldaten kunnen veel van hem leren. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen de jager en de soldaat.

De film is tot stand gekomen omdat Akira Kurosawa door de Sovjet-Russische ambassade werd gevraagd om een film te maken voor het Russische volk. Kurosawa was in die periode onsuccesvol in Japan, wat zelfs tot een zelfmoordpoging heeft geleid. Kurosawa was een groot liefhebber van Russische literatuur en suggereerde meteen om een verfilming van Dersu Uzala te maken. De Russen waren verrast dat hij dit relatief onbekende verhaal kende en zouden hem 100% creatieve vrijheid hebben gegeven.

Dersu Uzala voelt niet propagandistisch aan, maar er zit wel een duidelijke communistische boodschap in de film. Het natuurlijke en eerlijke leven van de simpele jager wordt verheerlijkt. Er is kritiek op het kapitalisme verwerkt in de film, het hele concept van geld wordt als iets slechts gezien. Verder zijn de soldaten erg nobel en beschouwd iedereen het vanzelfsprekend om elkaar te helpen. Het grote groepsverband waar de arbeiderspartij zo van houdt. Storend wordt het echter nergens. Op dit vlak deed de film me erg denken aan Wolf Totem van Jean-Jacques Annaud. Ook een film van een westerse regisseur in een regime, waarin door middel van verheerlijking van de natuur het communistische ideaal gediend wordt.

Ondanks al die ideologische boodschappen blijf ik de film een prachtig eerbetoon aan de natuur vinden. Net als een Romantisch schilderij word de nietigheid van de mens ten opzichte van de natuur duidelijk door Kurosawa's schitterende beelden, geschoten in 70mm zoals het hoort. Het briljante shot van Dersu en de Kapitein die de zonsondergang te gemoed lopen inspireerde Kurosawa-fan George Lucas voor de scène waar Luke Skywalker naar de twee ondergaande zonnen van Tatooine kijkt in Star Wars.

Het begin en het einde hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden en overgangen waren soms wat abrupt. Op Dersu en kapitein Arsenev na hebben de personages eigenlijk helemaal geen inhoud en wordt er nauwelijks geacteerd, de Russische militairen staan meestal een beetje schaapachtig te kijken naar de twee hoofdpersonen. Het feit dat Kurosawa maar één tolk had tijdens de productie heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken. De Japanse versie die ik keek had ook een beetje flets beeld en hinderlijke Japanse tekens in beeld. De Russische dub en de geluidseffecten waren ook een beetje primitief.

Verder valt er toch weinig te klagen. De mooie beelden alleen al maken Dersu Uzala het kijken meer dan waard. Japan's beste cinematografische kunstenaar wordt losgelaten op het prachtige, grootste landschap van Siberië. Aanrader.

#5 Drama - Spartacus (1960) - 198 min - 250+ st - FTV - 3-2-2017 - 4 punten (15 totaal)

https://image.tmdb.org/t/p/w1280/z7tLZ3c17Ch6qGIhUuiXBGGwHv0.jpg

Die spektakelfilms uit de jaren '50 en '60 vind ik nog steeds een charme hebben. Geen CGI of flitsende editing, maar gigantische sets en ontelbare figuranten op het scherm. Netjes ingepakt met een epische soundtrack en enigszins theatraal acteerwerk.

Kirk Douglas was hier eigenlijk al een beetje te oud voor zijn rol, maar goed, hij is een uitstekende Spartacus. Verder ook een uitstekende cast. Het beste (en minst theatrale) waren toch wel Peter Ustinov en Charles Laughton.

Kubrick werd regisseur van de film omdat Kirk Douglas en regisseur Anthony Mann grote ruzie kregen tijdens de productie. Kubrick had echter ook veel kritiek op de film. Hij zou gezegd hebben dat hij het script maar niets vond omdat het vol stond met morele onzin. Dat ben ik een beetje met hem eens, het had wel wat minder sentimenteel gekund, maar echt storend wordt het nergens.

Spartacus is waarschijnlijk de meest 'normale' film van Stanley Kubrick. Toch bevat de gerestaureerde versie een paar scènes die toendertijd te controversieel werden gevonden, onder andere de scène waar Crassus probeert Antonius te verlijden. Grappig feitje, omdat de geluidsbanden van de verwijderde scènes verloren waren gegaan moesten de acteurs voor de restauratie hun dialogen nasynchroniseren. Anthony Hopkins spreekt de stem van de toen al overleden Laurence Olivier in.

De schaal van Spartacus is bijzonder indrukwekkend. Het is geen Ben Hur, maar de gigantische shots van Rome, de vele grote studio-sets en de enorme veldslag aan het einde waren echt grandioos. De heerlijke bombastische soundtrack van Alex North versterkt het epische aspect van de film nog meer.

Overgangen waren vaak erg abrupt en de film kakt soms een beetje in. Toch blijft de film over de hele linie vermakelijk en weten de indrukwekkende beelden de aandacht prima vast te houden. Een gelaagde spektakelfilm over een klassieke held.

#20. My Brother's Wife (1966) - FTV - 2 stemmen - 61 minuten - 4 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 60 punten)

Deze wilde ik aanvankelijk voor de volgende challenge houden (heeft de tag romantiek op imdb), maar ik voelde al dat dit net zo een buchtfilm ging worden als de voorgaande die ik van deze regisseur heb gezien. Ik dacht beter meteen komaf mee maken dan.

Nu ik toch al zoveel niemendalletjes van Wishman heb gezien, heb ik deze er maar bijgenomen. De film duurt ook slechts een uur, maar omdat het alweer een saaie boel was voelde die toch 2 keer zo lang aan. Het is weer allemaal van hetzelfde, simpel verhaaltje en karakters met weinig diepgang. De film sleept zich ondanks de korte speelduur langzaam voort, er gebeurt weinig. Eigenlijk kan de film het best worden samengevat als een kerel die zijn liefdesleven maar blijft verdelen tussen 2 vrouwen waarbij de 1 de huisvrouw is van zijn broer en de ander enkel interesse heeft in plezier maken. De brave vrijscènes en andere scènes met vrouwen in lingerie het is zo repetitief, saai en helpt het verhaal niet vooruit. Dit had net zo goed in 15 minuten worden getoond. Ook hier was de hoeveelheid naakt ook weer op 1 vinger te tellen.

Vanavond nog Indecent Desires en dan denk ik dat ik door het oeuvre van Wishman heen ben. Voor mij wel duidelijk een van de minst getalenteerde regisseurs die ik heb gezien. Op een enkele film na zat er ook nooit verbetering of evolutie in de positieve zin in haar films.

18. Patema Inverted (2013) - Avont./Drama (IMDb) - 98m. (1p) - FTV (1p) - 21st. (1p) - 3/2/17 - 3p (tot: 48p) http://oi68.tinypic.com/2ldau7p.jpgVermakelijke scifi/fantasy. De regisseur ontdekte ik met de film Time of Eve (2010) die zich afspeelt in een café waar illegaal robots bijeenkomen. Patema Inverted is wederom bijzonder en vermakelijk. Ik schaar het maar onder arthouse animé. Het verhaal gaat over een planeet waar door een ongeluk de zwaartekracht niet meer klopt, daardoor leven een deel van de inwoners "op z'n kop". De film volgt een jongen uit de ene wereld die in contact komt met Patema, een meisje uit de andere wereld. Klein verhaal, wel bijzonder en prachtig geanimeerd, met een fantasie die zo in het straatje van Ghibli past. 3,5*

#21. Barabba (1961) - Drama / Avontuur - 144 minuten - FTV - 04-02-17

62+4 = 66 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

84 stemmen: 1 punt

http://img.soundtrackcollector.com/movie/large/Barabbas.jpg

Drama rond de Bijbelse figuur Barabbas naar de roman van de Zweedse Pär Lagerkvist, en laat zien hoe de crimineel mogelijk zijn leven voorzette nadat hij was vrijgelaten door Pontius Pilate en Jezus was gekruisigd. Barabbas keert terug naar zijn criminele milieu, wordt te werk gesteld in een mijn en komt als gladiator terecht in Rome. Bij vlagen is dit een groots aangepakt epos met veel figuranten en indrukwekkende, maar ook naargeestige actiemomenten. Echter op de vele rustigere momenten valt de film helaas door de mand. Anthony Quinn vertolkt de rol van Barabbas goed maar is meer actieheld dan dat hij werkelijk een gekwelde man op zoek naar antwoorden kan neer zetten. Nu kreeg ik te vaak het gevoel dat ik naar een predikant keek die zoekende was naar zijn God en de positie van de mens in de wereld. Helaas is dat gedeelte van de drama nu niet het sterkste uitgevoerd (en ook niet heel erg aan mij besteed) en hangt de film er nu een beetje tussenin. Bij mij rees ook het vermoeden dat de maker probeerde om films als Ben-Hur of The Ten Commandments te evenaren maar met een net iets kleiner budget en een minder sterk en spannend verhaal. Verder zijn er wel we veel bekende hoofden van goede acteurs. Regisseur Richard Fleischer is natuurlijk ook geen kleine jongen en al met al haalt hij met deze film er net voldoende uit om niet helemaal afgeserveerd te worden als een slechte film.

19. The Girl with All the Gifts (2016) - Drama - 111m. (1p) - FTV (1p) - 93st. (0p) - 3/2/17 - 2p (tot: 50p) https://joyceanashawati.files.wordpress.com/2016/10/girl-gifts1.jpg?w=696Onevenwichtig. Op zich een leuk idee, wel slordig uitgewerkt. In een wereld geïnfecteerd met een zombievirus probeert men middels onderzoek van diverse door zombies geïnfecteerde kinderen een vaccijn tegen het virus te vinden. De film past wat mij betreft in het rijtje Ex Machina en Morgan, alleen ditmaal met een zombiekind als onderzoeksobject in plaats van een artificial intelligence of genetisch gemanipuleerd iemand. Er wordt wel een wat vreemde draai aan zombies gegeven en niet alle scenes zijn even geslaagd. Ook de logica ontbreekt vaak. Spoilers heb ik hier weggelaten, mijn recensie met spoilertags is hier te vinden. Een andere zombiefilm die begin dit jaar uitkomt, Train to Busan (2016), is mij meer bevallen. The Girl with All the Gifts stelt wat teleur. 2,5*.

Nieuwsgierig dat ik was, het ging om een actrice, de link aangeklikt. Maar wat een tenenkrommende ondraaglijke mooi-zingerij is dat!

Geen uitnodiging in ieder geval om een film van haar te gaan kijken!

Haha, meningen mogen verschillen

Ik vind het prachtig, als sentimentele draak eerste klas

http://www.filmvandaag.nl/images/recensies/257.jpg

Filmtitel, jaartal: Knielen op een Bed Violen (2016)

Speelduur: 112 min.

Genre: Drama

Eigen score/beoordeling: 2*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 5e (143e)

Datum van kijken: 25-1

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 13 (357)

Recensie:

Het boek van Jan Siebelink zal nog een stuk zwaarder zijn, maar ook deze film wakkerde mijn interesse niet echt aan. Op basis van de trailer verwachtte ik een zwaarmoedig dramastuk, dat ik alleen moest gaan kijken voor het tijdsbeeld en de (theologische/filosofische) inhoud.

Daar kwam het vorige week dan toch van, toen ik gevraagd werd in een talkshow iets te vertellen over de representatie van religie in de Nederlandse (film)cultuur. Knielen op een Bed Violen bleek uitermate geschikt, mede omdat in de tweede helft van de film een duidelijk contrast zichtbaar wordt tussen het 'oude', traditionele geloof en het vrijzinnige, seculiere denken dat vanaf de late '60s doorgang vindt.

Persoonlijk was ik een stuk minder onder de indruk. Identificatie met de hoofdpersoon (gespeeld door Barry Atsma) was voor mij een onhaalbaar ideaal, en het scenario vond ik nogal eendimensionaal. Al vrij snel was voor mij helder waar het ongeveer heen zou gaan; in het vervolg werd ik eigenlijk alleen nog enthousiast van een paar scherpe dialogen. Dat waren er echter nog steeds te weinig. Ik miste diepgang, en bij gebrek aan écht sterke acteerprestaties ging dat op den duur steeds meer opspelen. Visueel tenslotte zag ik weinig interessants; de film is redelijk vakkundig gemaakt, maar daar blijft het ook bij. Wat die visioenen en hemelaanzichten gesproken, die had Sombogaart wel tot één krachtige sequentie mogen beperken. Eveneens had de rol van Mieras wel wat minder om het lijf mogen hebben. 'Wat een naar mannetje', zeg ik dan even heel plat.

Knielen op een Bed Violen blijft daardoor op veel gebieden vlak en kent een gebrek aan echte (narratieve) scherpte. Ik vermoed dat het boek stukken beter is, dus wellicht waag ik me daar ooit nog aan.

2*

http://moviemezzanine.com/wp-content/uploads/last-temptation-1-1140x608.png

Filmtitel, jaartal: The Last Temptation of Christ (1988)
Speelduur: 164 min.
Genre: Drama
Eigen score/beoordeling: 2.5*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 6e (144e)
Datum van kijken: 25-1
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 16 (360)
Recensie:

Martin Scorsese maakte met the Last Temptation of Christ een film die anno 1988 voor de nodige controverse zorgde. Geheel verwonderlijk is dat niet; wie Jezus van zijn kruis af laat komen, kan alleen daardoor al op furieuze reacties van (met name) conservatieve en/of fundamentalistische christenen rekenen.

Waar het mijn positie betreft, zorgden deze en andere elementen (denk bijvoorbeeld ook aan de Islam-soundtrack en de rol van Maria) ervoor dat ik deze film in ieder geval niet hoefde te bekijken als een legitieme interpretatie van de Evangeliën. Logisch ook: Scorsese baseerde the Last Temptation op een roman van de Griekse auteur Nikos Kazantzakis. Het maakt deze film interessant, omdat de nadruk voor de verandering eens ligt op het menselijke aspect van Jezus. Scorsese durft een man te tonen die twijfelt, verlangt naar gemeenschap en zijn rol als goddelijke profeet en Messias slechts met moeite vorm weet te geven.

Helaas zit hem in die alternatieve aanpak direct ook de valkuil van de film. Willem Dafoe is voor mij geen Jezus, maar een mentaal verwarde man die vervreemd om zich heen kijkt en zich ondertussen afvraagt waarom nu precies hij de zoon van God moet zijn. Die benadering van een Jezusfiguur heeft potentie, maar is tegelijkertijd moeilijk serieus te nemen. The Last Temptation of Christ neemt een loopje met de bekende historische context, maar volgt deels wel de verhaallijnen van de Evangeliën. Dat de film dan fictief is en daardoor bewust een ander beeld toont, betekent nog niet dat dat beeld overtuigt.

The Last Temptation of Christ gaat verder gebukt onder de trage pacing en de wat misstaande incorporatie van metafysische, metaforisch geladen visioenen(zie: Dafoe in de woestijn). Scorsese biedt stof tot nadenken, maar zijn verwerking van het Jezusverhaal laat te wensen over.

https://pmcvariety.files.wordpress.com/2016/09/a-monster-calls-tiff-2.jpg?w=670&h=377&crop=1

Filmtitel, jaartal: A Monster Calls (2016)

Speelduur: 108 min.

Genre: Drama, Fantasy

Eigen score/beoordeling: 3.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 7e (145e)

Datum van kijken: 26-1

Aantal punten: 2 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 18 (362)

Recensie:

J.A. Bayona. Hij maakte in 2012 indruk met Lo Imposible (the Impossible), een even sentimenteel als indrukwekkend drama over de tsunami van Tweede Kerstdag 2004. Deze Spaanse regisseur weet hoe hij een film visueel aantrekkelijk moet maken, en heeft met Fernando Velazquez daarnaast de beschikking over een (vaste) componist die weet hoe hij op het gevoel moet inspelen.

Vijf jaar na Lo Imposible en tien jaar na debuutfilm El Orfanato (of the Orphanage, 2007) komt Bayona met een sprookje dat voor de verandering eens niet voor kinderen gemaakt is. De hoofdpersoon is een jongen van twaalf jaar oud (dat dan weer wel), maar de thema’s die de film aansnijdt zullen juist ook ouderen aanspreken.

We maken snel kennis met de jonge Conor (Lewis MacDougall), die gevangen zit in een ongelukkige thuissituatie en op school vaak gepest wordt. Zijn vader is er niet of nauwelijks, de relatie met zijn oma (Sigourney Weaver) is moeizaam en zijn moeder (Felicity Jones, die in geen enkel opzicht meer lijkt op de moderne actieheldin uit Rogue One) lijdt aan een terminale vorm van kanker. Tot zover het drama-aspect van de film; Bayona combineert drama namelijk met pure fantasy door een heus ‘boommonster’ (Liam Neeson) te introduceren. Dit monster zoekt de eenzame Conor ’s nachts op, om hem gezelschap te houden en verhalen te vertellen.

Bayona heeft ervoor gekozen die verhalen te tonen via prachtige animaties. Ik wist van tevoren niet dat deze techniek gebruikt zou worden in a Monster Calls, en ik was dan ook aangenaam verrast door deze visuele verrijking. Ieder verhaal heeft daarnaast een eigen moraal. Prettig is het te zien dat de film op die manier thematisch en inhoudelijk inzet tot nadenken, waarbij het uiteindelijk tot een ontroerende, betekenisvolle ontknoping komt.

Op een paar vlakken schiet de film wel tekort. Lewis MacDougall speelde al wel in Pan (2015), maar toch is te zien dat hij zijn weg nog moet vinden in het dragen van zo’n grote productie. Tel daarbij op dat ik Jones en Weaver (veel) beter heb gezien, en de film mist in de drama-stukken toch wat zeggingskracht. Ijzersterk is a Monster Calls echter als de fantasy de overhand heeft. Te bombastisch worden de visuele effecten nooit, en de muziek van Velazquez draagt eraan bij dat groots opgezette scènes tóch mooi klein blijven. In die rust is het genieten voor de kijker die oog heeft voor de kleine details; zo biedt een subtiele toevoeging aan het decor al aanleiding de film net even anders te interpreteren…

A Monster Calls is geen Pan’s Labyrinth (2006), maar het mag duidelijk zijn dat Bayona (in navolging van zijn mentor en voorbeeld Guillermo del Toro) weet hoe hij een fantasyfilm met volwassen thematiek vorm moet geven.

Website: Recensie: A Monster Calls (2016) [Fantasy, Drama] - Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

An Education (2009) - MovieMeter.nl - 100 min - rw - 1 punt.

Mooie film waarin het leven van een schoolmeisje een stuk boeiender wordt, als ze een innemende man ontmoet. Ondanks het leeftijdsverschil blijkt deze man blijkt haast te mooi om waar te zijn. Een mooi verhaal waarin het intelligente meisje voor de keuze komt te staan van een studie volgen op school, of een studie van het leven zelf. Goed geschreven personages en de jaren '60 in Engeland zijn mooi gerecreëerd. Een erg fijne cast met flink wat bekende namen en een ontwapenende rol van Carey Mulligan. Dik verdiende 3.5 sterren.

Totaal: 75 punten.

#21. Indecent Desires (1967) - FTV - 75 minuten - 3 stemmen - 4 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 63 punten)

http://3.bp.blogspot.com/-dV3LSrOtHQU/VHcy8PiRL3I/AAAAAAAAznU/KG2jueqIi3I/s1600/Indecent%2BDesires%2B(1968)002.jpg

Een Wishman exploitatiefilm die tot de betere behoort, ik zou zeggen de 2de beste na A Taste of Flesh. Het is eigenlijk wel een interessant concept dat hier wordt toegepast (een zeldzaamheid in haar oeuvre) met name voodo met een seksueel tintje. De protagonisten zijn zoals in elke Wishman film geen echte acteurs, maar maken er het beste van. Ik denk zelfs dat de creep van dienst zelfs geen enkel woord zegt in de hele film, hetgeen ook niet echt nodig is. Het blijft uiteindelijk vrij braaf, weinig seks (en dat vind ik op zich niet erg want die is meestal toch saai gebracht), iets meer bloot dan wat we gewoon zijn van haar (als we haar nudistenfilms buiten beschouwing laten). Goed voor wat het was, maar zoals vaak valt Wishman in herhaling en worden scènes (vooral van de beste vriendin van An, Babs) erin gestopt die het verhaal niet echt voorthelpen maar gewoon om aan de vereiste duur te geraken.

The Magnificent Seven (2016) - MovieMeter.nl - 132 min - ftv - 3 punten.

Goeie film waarin de bewoners van een geterroriseerd stadje een aantal huurlingen om hulp vraagt. Een vermakelijke remake van de gelijknamige film uit 1960. Deze toch wel ouderwets aandoende western is vooral geslaagd vanwege de prima mix van actie, spanning en humor. Het ziet er allemaal goed uit en van de cast springen vooral Chris Pratt en Ethan Hawke er positief uit.

Totaal: 78 punten.

#22. Naked Complex (1963) - FTV - 55 minuten - 1 stem - 4 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 66 punten)

Het was even geleden dat ik nog eens een "nieuwe" nudie cutie heb ontdekt. Dit is er nog eens zo eentje. Ik heb dus een geknipte versie gezien van ongeveer 55 minuten. Ik heb niet echt het gevoel dat ik veel heb gemist. Het is dan ook de zoveelste nudie met als locatie een nudistenkamp. Het verschil met andere films met deze setting is dat er enkel vrouwen verblijven die later het gezelschap krijgen van één enkele man. Het verhaal is simpel, het 'drama' aspect is de man die flauw valt als hij naakte vrouwen ziet. Het verloopt zoals elke nudie, vooral sportieve activiteiten in hun pure op die manier gefilmd dat de schaamstreek niet in beeld komt of op strategische manier wordt bedekt. Geen hoogvlieger dus en helaas was ook een van de dames blijkbaar bij de plastische chirurg langs geweest voor een borstvergroting.

#6 Drama - The Lion in Winter (1968) - 134 min - 95 st - FTV - 4-2-2017 - 4 punten (19 totaal)

http://filmforum.org/do-not-enter-or-modify-or-erase/client-uploads/large/THE-LION-IN-WINTER-web-update2050.jpg

"I know. You know I know. I know you know I know. We know Henry knows, and Henry knows we know it. We're a knowledgeable family."

The Lion in Winter verteld het verhaal van de oude Henry II die zijn familie verzamelt voor Kerst. Zijn drie zoons zijn allemaal uit op de kroon en zijn vrouw - die hij voor de gelegenheid heeft vrijgelaten uit haar gevangenis - probeert hem op elke mogelijke manier te dwarsbomen. Dan zijn er ook zijn maîtresse en de koning van Frankrijk, die zijn grondgebied terug wil hebben.

Het acteerwerk is bijzonder sterk. De chemie tussen Peter O'Toole en Katharine Hepburn (die overigens echt afstamt van Eleanor of Aquitaine) is uitstekend. Ook goed spel van een jonge Anthony Hopkins en een piepjonge Timothy Dalton. De enige die slecht acteerde was Nigel Terry als John, ontzettend infantiel en dom kwam hij over. Later zou hij een stukken betere rol neer zetten als koning Arthur in Excalibur.

The Lion in Winter is een film waar je echt even voor moet gaan zitten. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een film met zoveel dialogen heb gezien, zelfs als personages alleen zijn praten ze gewoon vrolijk door. Hoewel het een beetje vermoeiend was om de hele tijd al die dialogen te moeten verwerken, moet ik toegeven dat de kwaliteit van de dialogen wel bijzonder hoog was. Het ene geniale gevatte antwoord na het anderen wordt je voorgeschoteld. Het feit dat de personages allemaal bijzonder wispelturig en leugenachtig zijn zorgt er voor dat de film ook bijzonder onvoorspelbaar is. Het heeft wel iets zo'n machtsstrijd. Alleen wel een beetje dom dat de personages steeds complotten tegen elkaar samenspannen en deze vervolgens niet geheim houden.

De film is mooi opgenomen in 70mm. In tegenstelling tot wat je zou verwachte bij de ietwat theatrale opzet is de setting wel bijzonder realistisch en lekker grauw en middeleeuws. De muziek van John Barry is een van de absolute hoogtepunten van de film, heerlijk episch en het geeft de film soms een goede dramatische lading.

Al met is The Lion in Winter een sterk historisch drama. Het had beter (en toegankelijker) gekund, maar de film is zeker de moeite waard.

#6 Drama - Henry V (1989) - 137 min - 109 st - FTV - 4-2-2017 - 4 punten (23 totaal)

http://cineplex.media.baselineresearch.com/images/77765/77765_full.jpg

Henry V was anders als ik had verwacht. Op een of andere manier dacht ik dat de film veel minder toneelachtig zou zijn. Ondanks dat Branagh zijn uiterste best heeft gedaan om het toneelstuk toegankelijk te maken door middel van een realistische setting, niet-theatraal acteerwerk en een prachtige soundtrack van Patrick Doyle, is het geheel door de eeuwigdurende dialogen nog steeds niet heel toegankelijk.

Hoewel ik het Shakespeareaans Engels briljant vind en er momenten in de film zitten dat acteurs werkelijk perfect acteren, vind ik dat hele toneelachtige maar niets. We zien enkele oppervlakkige scènes in plaats van dat we de personages echt volgen zoals in een 'film-film' en dat doet het inlevingsvermogen van de kijken niet ten goede. Hoewel ik Derek Jacobi een meesterlijk verteller vond, was het wel erg storend dat de zogenaamde 'fourth-wall' werd doorbroken. Verder vond ik veel dingen onduidelijk in het verhaal. Waarom Frankrijk aanvallen? Waarom doet iedereen alsof Henry heel nobel is terwijl hij eigenlijk heel arrogant en tyraniek overkomt? Waar kent Henry die dieven van? Waarom is er aan het einde out-of-the-blue een romance tussen Henry en de Franse prinses? Waarom praten alle Fransen Engels en de prinses en haar kamerjuffvrouw wel Frans? Vragen, vragen.

De film kende een aantal bijzonder sterke momenten. De veldslag vond ik verreweg het hoogtepunt van de film. Kenneth Branagh bewijst zich in dit ambitieuze en ietwat pretentieuze regiedebuut als een vaardig regisseur en een meer dan vaardig acteur. Het acteerwerk was erg goed en de setting geslaagd. Helaas ligt het toneelachtige mij gewoon niet zo, daardoor toch een lichte tegenvaller. Hamlet heb ik ook nog liggen, maar gezien de lange speelduur bewaar ik die nog een tijdje.

20. The Railway Children (1970) - Drama - 109m. (1p) - FTV (1p) - 27st. (1p) - 2/2/17 - 3p (tot: 53p) http://oi66.tinypic.com/vawko.jpgIk was 'm bijna vergeten te recenseren . Een leuke jeugdfilm over een moeder met drie kinderen die na afwezigheid van de vader moeten verhuizen naar een klein dorpje en bescheiden naast het spoor komen wonen, waar de kinderen allerlei vriendschappen sluiten met andere inwoners en treinreizigers. Typische mier- en mierzoete kinderfilm (iedereen is lief en vrolijk). Het verhaal is vaker verfilmd maar zo te zien staan niet alle versies op MM, wel op IMDb. Sfeer en acteerwerk zijn uitstekend, en al had ik zelf een film verwacht die ook meer op volwassenen was gericht, zoals dat bij A Little Princess en The Secret Garden wel het geval is, blijft dit een heel vermakelijke film. 3,5* Met dank aan alexspyforever voor de tip!

21. The House without a Christmas Tree (1972) - Dr. - 75m. (1p) - FTV (1p) - 2st. (1p) - 4/2/17 - 3p (tot: 56p)http://victoria-b.net/wp-content/uploads/2016/10/the-house-without-a-christmas-tree-1972-review-basementrejects.jpg

Deze wou ik met kerst zien, maar het stond nergens als familiefilm geregistreerd. Inmiddels heb ik dat laten corrigeren want dit is zo ongeveer het prototype familiefilm. Het is een mierzoete kerstfilm met kinderen die "O denneboom" zingen, heel cliché en voorspelbaar, maar ook warm en als familiefilm een aardige wegkijker. Wie wat films heeft gezien kan wel raden hoe het loopt, het gaat over een vader die na de dood van de moeder geen kerstboom meer wil kopen met kerst, maar zijn dochter wil dat wel. Vooral leuk om het contrast te zien met kerst in de jaren '70. Geen kinderen voor de buis of bezig met hun tablet maar knutselen, tekenen, enz. Met de kerstdagen is het een aardig tussendoortje. 3*

22. Lost in Space (1998) - Avontuur (IMDb) - 130m. (2p) - FTV (1p) - >250st. (0p) - 4/2/17 - 3p (tot: 59p)http://www.virtual-history.com/movie/photo/00/large/lost_in_space2.jpgSpy Kids in Space, daar komt het qua stijl wel op neer. Een gezin gaat op een ruimtereis type Passengers (2016) en komt per ongeluk in een onbekend deel van het heelal terecht waar ze allerlei avonturen beleven. Typische actiefilm voor de jeugd. Absoluut geen meesterwerk, beetje low budget, maar voor scifiliefhebber wel vermakelijk, een kleine 3*. Ontdekt door de recensie van Boenga .

#23. Starlet! (1969) - FTV - 100 minuten - 4 stemmen - 5 februari 2017 - 3 punten (Totaal: 69 punten)

http://i.ebayimg.com/images/g/WiUAAOSwLpdW9Zgs/s-l1600.jpg

Duidelijk een overgangsfilm van nudie cuties naar softseksfilms die hun grootste populariteit kenden in de jaren 70. Dit is wellicht de meest serieuze erotische film van producer Friedman. De acteerprestaties zijn voor dit soort film meer dan behoorlijk. De film is eigenlijk een semi-documentaire waarbij de filmindustrie (en dan de erotische in het bijzonder) op de korrel wordt genomen. De bloot- en seksscènes zijn voor een keer niet de (enige) reden om de film te kijken en hebben wel degelijk een doel. Moesten ze er niet zijn, het zou wel een behoorlijk droge film hebben opgeleverd. Aan de andere kant is enkel de nogal korte lesbische scène die enige die stijlvol en erotisch was ondanks dat het hier ook om een vorm van exploitatie ging ( de gevallen ster die een beginnende actrice door middel van seksuele bevrediging voor zich probeert te winnen en daar ok in slaagt De film is echter te lang om voor 100 minuten te blijven boeien. Naar het einde proberen ze er nog een wraakthema aan vast te koppelen, maar de uitkomst hiervan vond ik persoonlijk zwak. Bij het einde was ik niet zeker of ik moest lachen of huilen. De dames zijn mooi en gelukkig geen siliconen hier.

#7 - Magenta (1996) - Thriller/Drama - 9 stemmen - 91 minuten - FTV - 05/02/2017 - 3 punten (subtotaal 21 - totaal 169)

Een flutverhaal, zoiets als een vierderangs stationsromannetje.

Iedereen bedriegt zo ongeveer iedereen. Van zichzelf vinden ze dat best oké, maar als ze dat hun partner te weten komen... ho maar, dan worden mensen uitzinnig van woede.

Bedriegen, dat leidt uiteraard tot een aantal seksscènes - die dan op hun beurt zo braaf mogelijk worden weergegeven, ik veronderstel met de bedoeling geen enkele kijker tegen het hoofd te stoten.

Het acteerwerk is ook al vierderangs, maar daar zitten de domme, inhoudsloze, totaal onuitgewerkte dialogen zeker wel voor iets tussen: een héél klein beetje diepgang was niet slecht geweest.

Zeer zwak, 1*

The Tarnished Angels (1958) - MovieMeter.nl - 91 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Redelijke film over een journalist die een verhaal wil schrijven over een stuntpiloot die zijn leven iedere dag waagt. Het duurt even voordat het verhaal en de personages echt boeiend worden en soms zijn de ontwikkelingen iets te melodramatisch. De vliegscenes zien er wel spectaculair uit. Van de cast sprong vooral Dorothy Malone eruit. Zeker geen slechte film, maar wel de minste die ik tot nu toe van Douglas Sirk heb gezien.

Totaal: 81 punten.

Ik zat erg te twijfelen tussen drie en drieënhalve ster dus het komt dus dichter bij een drie dan bij een vier in de buurt, de sterke acteerprestaties en mooie beelden hebben mij dit doen besluiten.

Election (1999) |Drama |103 minuten | 5 februari '17 | FTV|>250| 2 punten |18 totaal

http://rarefilm.net/wp-content/uploads/2015/06/Election-1999-3.jpg

Naar Alexander Payne ben ik al een tijdje benieuwd, dit is pas de eerste film die ik van hem zie. Payne laat met Election een fijne eerste indruk achter, ontzettend leuke film.

De sfeer op de High School wordt sterk neergezet, de acteurs zetten spelen hun typische personages erg goed en de film bevat een portie fantastische humor. Één van de betere high school films die ik tot nu toe gezien heb.

#24. The Lustful Turk (1968) - IMDb - FTV - 60 minuten - niet op imdb - 2 punten (Totaal: 71 punten)

Nog een van de weinige erotische films van producer Friedman die ik nog niet had gezien. Blijkbaar is de volledige duur een kwartier langer. Dat dit ontbrak op de versie die ik heb gezien was geen erg, want heb zelden zo een slaapverwekkende film met een harem als setting gezien. De vrouwen zijn mooi, lopen steeds (half) naakt rond, maar in het hele gebeuren zit geen pit noch een boeiend verhaal. Badscènes, af en toe een afranseling en de sultan die ligt te rollebollen met een van de vrouwen bijna constant begeleidt met een vertelstem. Het is duidelijk dat niemand in deze film van Turkse afkomst was, de baard en snor van de sultan was ook duidelijk vals. Een harem vol vrouwen en niet 1 lesbische scène, waste of celluloid.