Genre/Thema Challenge

#10. Hoo-goong: Je-wang-eui Cheob (2012) - Drama / Romantiek - 122 minuten - FTV - 27-01-17

26+4 = 30 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

4 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/99000/99133.300.jpg?cb=1396558214

Koreaanse kostuum-film die gesitueerd is aan het hof ten tijden van de Joseon Dynasty. En waarin de koningin-moeder het leven zuur maakt van voormalige koningin Shin Hwa-Yeon. De gehele film is één groot web van intriges, moord en bedrog, verraad,wraakzucht plus al het andere denkbare wat maar tussen de muren van het paleis kan afspelen. Een koningsmoord, eunuchen inclusief de castraties, martelingen, een koning met een vreemdsoortig oedipuscomplex en natuurlijk seks. En dit alles draait om een driehoeksverhouding. Prins Seong-woon wordt verliefd op Shin Hwa-Yeon maar zij is al verliefd op Kwon-yoo echter om zijn leven te redden gaat ze mee naar het hof. Hier schopt ze het tot koningin maar als de koning sterft en er niet direct een opvolger is, begint tussen die muren een subtiele maar gruwelijk machtsstrijd. Zeer goed acteerwerk en Jo Yeo-jeong is een mooie actrice, prachtig in beeld gebracht leven aan het hof, misschien een tikkeltje te lang, en ook de bloederige en erotische scenes zijn sfeervol in beeld gebracht.Niet iets nieuws maar wel een prima film!

joolstein je zet het al tussen haakjes maar (liefdes)verhaaltje? Tuurlijk speelt er wel wat tussen Renner en Adams, maar de nadruk ligt toch op rouwverwerking en dilemma's die voortkomen uit het interessante concept van niet-lineaire tijd. (?)

Helder . De noodlanding had ik niet gemist maar wel die hele heisa die er volgens de film erna is geweest .

#8. Satan in High Heels (1962) - FTV - 90 minuten - 1 stem - 28 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 24 punten)

http://shebloggedbynight.com/wp-content/uploads/2012/09/satan-2.jpg

Deze film heeft de titel en het uiterlijk van een exploitatiefilm, maar uiteindelijk blijft het allemaal toch te braaf om dit label te verdienen. Ja, Meg Myles als protagoniste Stacey is verleidelijk in zowat elk outfit die ze draagt. Zij speelt haar rol als femme fatale erg goed en weet zowat elke man rond haar vinger te draaien. De film doet wat mij betreft niets verkeerd ondanks dat het allemaal nogal traag is. Er is veel gepraat, weinig actie. Naar het einde toe toch enkele fijne songs van zowel Stacey (leek me achteraf ingezongen te zijn) en een blonde vamp Sabrina die ook mooie kleedjes droeg om haar vrouwelijke vormen te accentueren. Op het einde leek het nog even spannend te gaan worden, maar een echte climax bleef toch uit. Jammer, het leek alsof ze niet goed wisten hoe dit aan te pakken. Hoewel de kijker bij het laatste shot zelf wel kan invullen wat er is gebeurd, bleef het toch een beetje een domper.

#2 Drama - The Machinist (2004) - 101 min - 250+ - FTV - 27-1-2017 - 2 punten (4 totaal)
http://i.imgur.com/5Fjvebj.png
Trevor Reznik heeft een jaar lang niet geslapen. Als hij een ongeluk met een machine veroorzaakt, verdenkt hij zijn collega's ervan dat ze tegen hem samenzweren. Wordt hij gek of is er echt meer aan de hand?

Erg goed gespeeld door Christian Bale, die zo erg is afgevallen voor de film dat hij wat van een Holocaust overlevende wegheeft. De film heeft een grauwe en mysterieuze sfeer, versterkt door het grauwe kleurgebruik en de muziek van Roque Baños. Je ziet de bui al een tijdje hangen, er is iets aan de hand. Verder kent de film ook veel filmnoir en Hitchcock-achtige momenten.

Hoewel je aanvoelde dat veel dingen zich in Reznik's hoofd afspeelde, kwam de ontknoping toch wel sterk uit de hoek. Reznik heeft een jongetje doodgereden en uit schuldgevoel kan hij niet meer slapen en eten. Hij fantaseert een complot tegen zichzelf en ziet dingen die niet echt zijn. Ivan is de personificatie van zijn geweten en bestaat niet echt.

The Machinist is een sterk Mystery-Drama met een beklemmende en onwerkelijke sfeer. Aanrader.

#3 Drama - Boyhood (2014) - 165 min - 250+ - FTV - 27-1-2017 - 3 punten (7 totaal)

http://www.filmvandaag.nl/images/recensies/106.jpg

Boyhood heeft een bijzonder interessant uitgangspunt, namelijk over een periode van 12 jaar een coming-of-age drama opnemen met dezelfde acteurs die ouder worden. Helaas is de uitwerking een stuk minder interessant. Allemaal problemen, gescheiden ouders, dronken tweede echtgenoten, vriendinnetjes. Veel clichés en er wordt niet veel gedaan met wat al deze gebeurtenissen voor effect hebben op de hoofdpersoon. Natuurlijk is het leven zelf best saai en cliché, maar zo'n opeenvolging van fouten is toch wel heel deprimerend eigenlijk.

Een project als dit is extreem risicovol, zie je zelf als regisseur maar eens geïnteresseerd te houden in die saaie dramafilm waar je een levensdeel aan gaat besteden en zorg maar eens dat de acteurs even gemotiveerd blijven. Over het algemeen is dat wel goed gelukt, zo blijft Ethan Hawke iedere keer goed in zijn rol. Ellar Coltrane groeit helaas op tot een arrogant en nichterig aandoend ventje en Linklater zelf laat aan het einde ook veel steken vallen. De film was best goed geschoten en geschreven, maar aan het einde komt er een hoop semi-volwassen geneuzel in de dialogen en ziet de cinematografie eruit als een slechte soap, zonde want de eerste 2 uur vond ik best sterk.

Naast het feit dat de film een beetje aan de oppervlakte blijft en steeds korte fragmenten laat zien in de zelfde periode (vieren die mensen geen kerstmis enzo?) ergerde ik me er ook aan dat het zo typisch Amerikaans was. Leuk zo'n jachtgeweer op je 15e, het is maar wat je normaal vind.

Interessant experiment, maar het had beter gekund en duurde mij net wat te lang.

The Message (1976) - FTV - 177 minuten - <250 stemmen - 4 punten - 28/01/2016 (totaal 2 films, 8 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11711.300.jpg?cb=1471726737

Ik vond The Message bepaald geen succes. De film heeft een beetje de sfeer van de grote epossen van de jaren 60 en 70, in de categorie Lawrence of Arabia, Ben-Hur en The Ten Commandments. Maar helaas heeft het ook de speelduur van dat soort films overgenomen, en dat is veel en veel te veel van het goede. Het is sowieso een beetje een vlakke film. Vrij mooi gefilmd, goed geacteerd ook, maar het is een braaf, ontzettend propagandistisch vehikel. In het begin is het nog wel interessant om wat meer te weten te komen over de omstandigheden in het zevende-eeuwse Arabie waarin Mohammed leefde, dat wel, maar spanning of interessante ontwikkelingen zijn er nauwelijks. Natuurlijk strijdt hij tegen de lokale machthebbers die niets moeten hebben van die rare kwibus die de bevolking opruit. Maar uiteindelijk zien we slechts een heel heel lang uitgesponnen zegetocht van Mohammed en zijn volgers/apostelen (of hoe noem je dat in de islam?) door het Midden-Oosten waarin stad na stad en familie na familie overtuigd wordt van de heiligheid van Mohammed, waarin uitgebreid de nadruk wordt gelegd op hoe goed en vrouwvriendelijk en anti-racistisch hij wel niet was - en dat is op den duur dodelijk saai. Zelfs met drie koffiepauzes was er geen doorkomen aan.

En wat zeker niet helpt in deze verfilming is het feit dat, om religieuze redenen, Mohammed niet afgebeeld mag worden. Het voelt dan ook heel raar om continu het gedraai te zien om hem maar niet in beeld de krijgen, en uiteindelijk werkt het gewoon niet en voelt Mohammed als de grote afwezige. Zelden voelt het alsof hij nou echt bij het hele gebeuren betrokken is, behalve dan dat mensen uit de tweede hand continu over hem praten. En dan kunnen de acteurs en de fraaie beelden misschien nog wel een puntje opleveren, maar uiteindelijk heb ik me ondanks de epische beelden en met een paar veldslagen hier en daar zelden zo verveeld in een film. 1.0*

7. The Night of the Hunter (1955) - Drama - 93m. (1p) - FTV (1p) - >250st. (0p) - 26/1/17 - 2p (totaal: 17p)https://durnmoosemovies.files.wordpress.com/2013/12/night-of-the-hunter.jpgInteressante film over een priester die niet zo heilig is, sterker nog, hij is de bad guy. In de gevangenis ontmoet hij een ter dood veroordeelde die na een diefstal de buit heeft verborgen, de priester besluit om achter zijn gezin aan te gaan om het geld te vinden. Zoals de titel verklapt levert dit een spannende 'jacht' op die het overgrote deel van de film vult. De film noir-aspecten zijn in deze film overigens behoorlijk light, in enkele scenes is het overduidelijk maar over de hele linie valt het nauwelijks op.

Het verhaal is wel interessant en de onderhuidse spanning is voelbaar, enig minpunt wat me van de 3,5* afhoudt is dat Robert Mitchum , die als de priester de hoofdrol speelt, qua acteerwerk het hier niet zo sterk doet, en dat valt ook absoluut aan de regie te verwijten. Met name de momenten waarop hij de kinderen achtervolgt leveren onbedoeld bijna lachwekkende situaties op waarbij hij er niet in slaagt om een 5-jarige die twee meter voor hem rent in te halen. Jammer dus van die slordigheden, anders had deze zeker de 3,5* gehaald.

8. Films to Keep You Awake: The Room Upstairs (2006)

Drama (IMDb) - 72m. (1p) - FTV (1p) - 13st. (1p) - 26/1/17 - 3p (totaal: 20p)http://oi68.tinypic.com/14lq8nt.jpgDe laatste uit de TV-horrorreeks Films to Keep You Awake die ik nog te gaan had. De Spaanse titel betekent als je het juist naar het Engels vertaalt: "Guilt", en dat past beter bij deze film dan de officiële titel "The Room Upstairs". De film gaat over een verpleegster die uit geldnood bij een gynecologe gaat wonen voor wie ze parttime werkt en die haar en haar dochter onbaatzuchtig in huis haalt. Al snel merkt ze dat er iets niet pluis is, er zijn vreemde geluiden te horen en tot overmaat van ramp blijkt dat de gynecologe niet zo onbaatzuchtig was en iets meer zoekt dan een huisgenote.

De aanpak van de film is origineel, het mengt diverse subtiele horroraspecten en brengt ze anders dan gebruikelijk bijeen waardoor het op geen enkel moment voorspelbaar wordt. Tijdens de korte duur van de film gebeurt er best veel. De sfeer zit er ook goed in al is dit wel veel meer drama dan horror. Mede door de korte duur komt het einde helaas wel wat uit de lucht vallen, waardoor het de 3,5* niet haalt.

De regisseur is een doorgewinterde Spaanse TV-regisseur van subtiele horrors die in de jaren '60 bekend werd met de reeks Stories to Keep you Awake, waar deze reeks een vervolg op is. Zijn bekendste film is Who Would Kill a Child? (1976). Deze nieuwe reeks heeft uiterst aardige korte (low budget) TV-horrors geregisseerd door bekende regisseurs zoals Paco Plaza ([•REC]), Álex de la Iglesia en Jaume Balagueró. De reeks Films to Keep You Awake is een aanrader voor liefhebbers van de (subtiele) horror die geen problemen hebben met het low budget en TV-karakter ervan.

The Long Day Closes (1992) - FTV - 85 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 28/01/2017 (totaal 3 films, 11 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/17000/17492.300.jpg?cb=1409726812

The Long Day Closes is een bijzonder fraai gefilmd, semi-autobiografisch portret van de opgroeiende Bud in het Liverpool van de jaren '50. Bud is aldaar een vreemde eend in de bijt, verlegen, met weinig vrienden, een grote interesse voor cinema en een ontluikende homoseksualiteit. Het is af en toe een wat fragmentarisch verhaal waarin zonder heel veel rode draad geschakeld wordt tussen verschillende soorten scenes die het leven van Bud typeren - een ouderwetse, strenge school, Bud en zijn liefdevolle familie thuis, de kerk, enzovoorts. En ook komt er een hoop fantasie van Bud bij kijken. Maar het werkt wonderwel goed, ook door de beperkte speelduur, en geeft een fraai portret van een opgroeiende jongen - ontzettend veel beter dan Boyhood, om maar wat te noemen. De uitstekende cinematografie maakt het allemaal nog wat beter genietbaar. Tegen het einde was ik er ook wel klaar mee, en qua muziek was het ook niet echt genieten, maar tot die tijd heeft The Long Day Closes me wel overtuigd. 4.0*

9. The Little Princess (1917) - Drama - 62m. (1p) - FTV (1p) - 6st. (1p) - 27/1/17 - 3p (totaal: 23p)http://marypickford.org/wp-content/uploads/2016/03/ZaSu-03.jpgVierde verfilming die ik zie van dit verhaal en jammer genoeg wel de minste. Door de korte speelduur wordt er niet de tijd genomen het verhaal goed te vertellen, dat het een silent is helpt daarbij ook niet. De regie levert hier een minder geslaagde adaptatie af van het boek naar een film. De film is, net als de versie uit 1986, heel trouw aan het originele verhaal, maar de prioriteit van de regie is duidelijk een film afleveren die voldeed aan de standaarden van destijds en niet zozeer het overbrengen van het verhaal. Zo bevat de film bijvoorbeeld een slapstickscene, en alsof de korte duur al heel lang was, wordt bijna 20 minuten besteed aan het verhaal van Ali Baba en de 40 rovers, wat je als een zelfstandige short zo uit deze film zou kunnen knippen. Dit gebeurt op het moment dat Sara aan haar vriendinnen een verhaaltje vertelt, dan lijkt het dus alsof je vanaf dat moment naar een avonturenfilm gaat kijken wat niets met het oorspronkelijke verhaal te maken heeft. Half sterretje aftrek daarvoor.

Pluspunten zijn er ook, zo wordt Becky uitstekend vertolkt door Zasu Pitts en bevat de film een opvallend stukje stop motion wanneer twee speelgoedpoppen tot leven komen en met elkaar gaan spelen.

Dat Sara door een 19-jarige (Mary Pickford) werd gespeeld was wel even wennen, want ondanks haar looks en korte lengte kun je zien dat het geen kind is. Veel minder viel mij op dat haar vriendin Becky door een 23-jarige werd gespeeld (al zie je dat in de still hierboven best wel). Aardig om het een keer gezien te hebben, een ruime 2,5*.

Wie niet bekend is met het verhaal kan beter eerst een van de nieuwere versies bekijken, zoals de visueel fraaie versie uit 1995 (4,5*), geregisseerd door Alfonso Cuarón (bekend van o.a. "Gravity"), de mooie BBC-miniserie uit 1986 (4,0*), of de versie met Shirley Temple uit 1939 (3,5*).

10. Boyhood (2014) - Drama - 165m. (2p) - FTV (1p) - >250st. (0p) - 27/1/17 - 3p (totaal: 26p)http://www.filmvandaag.nl/images/recensies/106.jpgOp hoofdlijnen helemaal eens met baspls van wie ik gemakshalve de still jat , alleen mijn waardering komt een stuk lager uit. Ik heb de film in twee delen gezien, waarbij ik de eerste helft een jaartje geleden zag. Ongetwijfeld niet goed voor de filmbeleving maar ik kwam er niet doorheen. Toen het destijds in het nieuws kwam was ik erg geïnteresseerd omdat ik dacht dat het een documentaire of een film in die richting zou zijn, maar snel merkte ik aan de eerste berichten dat het niets meer dan fictie was en ook nog aan de saaie kant waardoor ik mijn interesse verloor.

De uitspraak "gemiste kans" is al vaak bij deze film voorbijgekomen en daar sluit ik me volledig bij aan. Het doel van de regisseur gaat niet verder dan het tonen van acteurs die ouder worden waardoor hij weinig oog heeft voor het script. En als dat de kracht is van de film dan had ik ook graag gezien dat ze gaandeweg ouder werden want nu merk je dat er jaren niets is opgenomen en Mason van de ene naar de andere minuut een kop (of twee) groter is geworden. Door alleen te focussen op het ouder worden van acteurs laat de regie enorm veel kansen liggen. Het script is ook verre van goed in de zin dat ik me met geen enkele personage kon identifiëren of meeleven. Dat is wel vreemd in een film die over "opgroeien" en "onze jeugd" gaat, daar zouden toch genoeg raakvlakken te vinden moeten zijn. En zelfs dat het erg Amerikaans is kan ik nog voor lief nemen, want ik kan me uitstekend identifiëren met films als The Breakfast Club of The Perks of Being a Wallflower, die evengoed over volwassen worden gaan, maar stukken realistischer en herkenbaarder zijn dan deze film.

Ik lees in het plot dat de film gaat over "Mason en de emotionele reis die hij aflegt". Maar emotie is juist de grote afwezige in deze film, het gaat helemaal voorbij aan belangrijke momenten in een jeugdig leven zoals examens of het halen van je rijbewijs om maar wat te noemen en hoe hij het beleeft. Ik heb niet de indruk dat Boyhood de belangrijkste momenten uit iemands jeugd weet te tonen. Een diploma komt in deze film uit de lucht vallen, net als een rijbewijs, een vriendin, etc. Niets kost moeite, je hoeft nergens wat voor te doen. Jason behaalt zijn diploma en zijn grootste emotie is tegen de muur leunen... Overigens neem ik het matte werk van Jason de acteur niet kwalijk maar wel de bedenkers van zijn kurkdroge personage.

Wie over 100 jaar naar deze film kijkt zal na het zien ervan nog steeds geen idee hebben van hoe het leven begin deze eeuw was. De grootste gemiste kans is daarmee dat het in die 12 jaar niet de tijdgeest weet vast te leggen. Er zijn wat oppervlakkige verwijzingen van luttele seconden naar Harry Potter, Twilight, Facebook, eigentijdse auto's en we zien smartphones. Maar we zien niet hoe de tijd waarin ze leven invloed op ze heeft, sterker nog we zien amper in welke tijd ze leven. De tijd wordt "verteld" aan de hand van consumptiegoederen die kort in beeld komen en waar verder niets mee gedaan wordt. Alles blijft braaf binnen de lijntjes om zoveel mogelijk mensen te pleasen en niemand op de teentjes te trappen, nergens worden standpunten ingenomen, alles is braaf. Dit verhaal had zich evengoed 100 jaar geleden kunnen afspelen, wat verwijzingen naar literatuur, presidenten en uitvindingen uit die tijd en Boyhood 1914 is geboren.

De film moet het uitsluitend hebben van de bijzonderheid dat het in 12 jaar is opgenomen, daar krijgt het een halve ster voor van mij waardoor ik op 1,5* uitkom. Een enorme gemiste kans. Had het dan als soort van documentaire over het échte leven van de acteur die Jason speelt gemaakt, met zijn échte vrienden, familie, enz. Dat was ongetwijfeld vele malen en in vele opzichten interessanter dan dit droge en tijdloze plot. Zeer teleurstellend.

Staat ook op mijn kijklijst, ik keek er al tegenop maar nu helemaal. Ik laat 'm dus staan voor een volgende challenge .

Wat een negativiteit hier over mijn 4.5* van (ik denk) alweer een jaar of anderhalf terug (Boyhood). Ik ga m'n eigen enthousiasme van destijds haast in twijfel trekken...

Dat zou ik inderdaad ook aanraden, al zijn er een hoop mensen die The Message schijnbaar wel waarderen. Helemaal eens met je Boyhood-verhaal, trouwens, ik kon er ook bijzonder weinig mee. Helaas tbouwh.

#9. The Alley Tramp (1968) - FTV - 69 minuten - 2 stemmen - 28 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 27 punten)

http://pxhst.co/avaxhome/aa/11/003011aa_medium.png

Meer erotische film dan drama want moeder en dochter gaan vrij vaak en gewillig volledig uit de kleren. De precieze leeftijd van de actrice die dochter Marie speelde is niet te achterhalen, maar ik durf wedden dat ze toch al in de twintig was en de actrice die haar moeder speelde niet veel ouder. Dus ja de film is enkel voor de voyeurs want een goed verhaal of sterke dialogen moet je hier niet verwachten. Dat er weinig budget was valt op dat de meeste scènes zich binnenskamers afspelen met een minimum aan interieur en een erg kleine cast (nog geen 10 personen tenzij we de radiostem van de regisseur zelf erbij rekenen). Nu goed met een speelduur van 69 minuten duurt het gelukkig niet al te lang. Wellicht is de film ook op een week of minder geschoten.

Sorry, ik kon er niet veel mee. Ik las net even je recensie terug en daar noem je ook enkele minpunten, al kwam je op een hoge score uit. Voor mij moet de film het uitsluitend hebben van het kunstje dat het in 12 jaar is opgenomen... En als je ziet hoe hard Jason in de film groeit hadden ze makkelijk diverse kinderen/tieners kunnen nemen, soms groeit ie zo hard (vooral in zijn tienerjaren) dat ie nauwelijks lijkt op de Jason van de scene ervoor. Die groei is gaat in de film niet geleidelijk waardoor het nut van opnemen in 12 jaar i.m.o. best wel verloren ging.

haha, ik durf haast niet. Ik heb regelmatig nu dat ik wat oudere recensies van mezelf tegenkom (inclusief scores) en dan denk: 'was ik dat?' Wat Boyhood betreft, wat ik me nu nog concreet herinner is dat ik die lange slungel (oude Mason) erg karakter/emotieloos vond en dat het script inderdaad scherpte miste, maar toch raakte de film me destijds wel. Volgens mij ook mede door cinematografie, muziek en de wel erg sterke rol van Arquette (maar met name dat eerste zeg ik voorzichtig).

Ik snap ook niet wat eigenlijk de kracht kan zijn van een film die over een periode van 12 jaar is gefilmd. Dan kan je toch net zo goed naar de serie Full House of zo kijken of de Harry Potter films. In beide gevallen worden de acteurs en personages ouder. Maar zo een lange periode in 1 film gepropt lijkt me doodsaai.

Kan me trouwens goed vinden in je recensie van Night of the Hunter. Dat gedeelte tot aan de vlucht van de kinderen vond ik ijzersterk.

Arquette was een van de redenen om die film alsnog te zien, die ken ik van Medium waar ik haast alle afleveringen van heb gezien. Ze speelt altijd goed vind ik (al ging het hier in Boyhood in de laatste scene ook heel hard, als Jason uit huis gaat krijgt ze zowat een zenuwinzinking en doet ze alsof ze haar leven heeft vergooid en het allemaal voor niets is geweest Maar goed, dat verwijt ik het script en niet haar).

Cinematografie vond ik heel gewoontjes, groot deel van de film speelt zich binnenshuis en in een stad af, ik zou het haast een TV-film noemen (vergeten te melden in mijn recensie ), maar dat kan ook komen door Arkette omdat ik haar vooral van de TV ken.

Treffend voorbeeld, vooral Full House, daar merk je (zoals in het echte leven) niet dat de kinderen groeien omdat het zo geleidelijk gaat, maar in Boyhood zijn er hele periodes waar geen opnames zijn gemaakt waardoor ze opeens een kop groter zijn of flink anders uitzien.

Ik zei het er nog bij, cinematografie met reserve wasn't sure. Ooit nog wel herzien, maar eerst aan Everybody wants some en de Before-trilogie dit jaar.

Youth (2015) - MovieMeter.nl - 124 min - ftv - 3 punten.

Goeie film over twee oude vrienden, een regisseur en componist, die hun vakantie doorbrengen in een luxe hotel in de Zwitserse Alpen. De film zit vol met originele en enigszins bizarre scenes, maar als geheel weet het wat minder te boeien. Een aangenaam tempo, een aantal aardige dialogen en een goeie cast. Mede doordat de film er prachtig uit ziet (stijlvol in beeld gebracht allemaal) nog net 3.5 sterren.

Totaal: 39 punten.

Inherit the Wind (1960) - FTV - 128 minuten - <250 stemmen - 4 punten - 28/01/2017 (totaal 4 films, 15 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2005.300.jpg?cb=1405335822

Deze film stond al een behoorlijke tijd op mijn watchlist. Ik had er in het begin nogal moeite mee om in het verhaal te komen, maar uiteindelijk bleek Inherit The Wind toch uit te lopen op een solide courtroom drama. Het verhaal is gebaseerd op de Scopes Monkey trial, waarin een leraar op de middelbare school in de jaren '20 aangeklaagd werd voor het onderwijzen van evolutie in plaats van creationisme. Schijnbaar zijn er nog wel wat vrijheden genomen met de werkelijkheid, en als je de film plaatst in de tijd van het McCarthyisme en de Red Scare krijgen veel van de speeches ook een extra lading.

Maar hoe dan ook, na enige gewenningsproblemen heb ik het grootste deel van de film geboeid gekeken. De show wordt gestolen door een sterke Spencer Tracy als advocaat Drummond die de docent in kwestie verdedigt, en met vuur de reden en de vrijheid om zelf te denken vertegenwoordigt, en ook zijn nemesis Fredric March als de streng gelovige politicus Matt Brady is sterk bezig. De film speelt zich grotendeels in de rechtbank af, maar ook daarbuiten zijn er een paar sterke scenes, waarbij ik vooral denk aan de marcherende christenfundamentalisten die als Amerikaanse Taliban zowel Drummond als de leraar aan de hoogste boom op willen knopen. Helaas krijgt het met de huidige politieke situatie een extra sinistere lading. Ik denk dat ieder weldenkend mens het inmiddels wel eens is aan welke kant de geschiedenis staat, en ook de makers van de film zijn ondubbelzinnig op de hand van Drummond en co. Terecht, en de inhoudelijke punten worden ook eloquent gemaakt, maar het wordt wel nogal voorgekauwd gebracht. Desalniettemin, ik ben tevreden. 4.0*

In Her Shoes (2005) - Drama - 130 minuten – FTV – 27 januari 2017– 3 punten – Tussenstand: 5 punten – Totaal: 118 punten

https://stz1.imgix.net/web/contentId/27045/type/STUDIO/dimension/2560x1440?w=1024&h=576&fm=jpg&auto=compress,format

Review: Een film die ik er lang links heb laten liggen, omdat ik in de veronderstelling was dat ik deze allang gezien had. Na het zien van de trailer kwam ik tot de conclusie dat dat niet geval is. En heb er ook zeker geen spijt van gehad dat ik het voor de zekerheid nog even nagekeken heb.

De film kreeg me wel gelijk mij, maar ergerde mij nogal aan Diaz. Ze begon niet erg lekker aan de film. Vanaf het moment dat zij naar haar oma vertrok was het een wereld van verschil en leek ze veel beter in haar rol te zitten. Collette had haar ups en downs. Het ene moment vond ik haar erg prettig en het andere moment verzuchtte ik mezelf nog maar eens vanwege het dramatische acteerniveau. Gelukkig waren Diaz en Collette wel goed op elkaar ingespeeld en voelde je de klik tussen hen wel. MacLaine speelt veruit het best en heb echt het meest genoten van haar prestaties.

Het bejaardentehuis vond ik erg leuk bedacht en heb daar op sommige momenten ook gigantisch van genoten. Momenten met een lach en een traan waarin drama en komedie goed waren gecombineerd. Het verhaal is voor de rest bomvol clichés zat en voorspelbaar was. Het is gewoon een hele fijne film om eens gezien te hebben, 3.5*.

#10. Bad Girls Go to Hell (1965) - FTV - 64 minuten - 10 stemmen - 29 januari 2017 - 3 punten (Totaal: 30 punten)

https://i.ytimg.com/vi/fLZMXNWK22A/maxresdefault.jpg

Doris Wishman wordt wel eens de queen of exploitatie genoemd en een vrouwelijke Ed Wood. De film heeft een lekker tempo en er is veel teasing met dames in lingerie. Op een paar snelle flashes van billen en borsten van opzij na doet de regisseur echter haar best om zo weinig mogelijk bloot te tonen. De gebeurtenissen zijn ook repetitief. Ellen vlucht weg na moord uit zelfverdediging. Overal waar ze intrekt, wordt ze echter misbruikt. Nu goed de enige die het goed met haar voorheeft was de lesbische danseres maar toch ging ze daar weg. Wishman probeert de film nog wat meer glans te geven door er een soort dubbele twist te geven aan het einde. Het kon voor mij de film niet redden. Nu goed het was haar eerste exploitatiefilm maar toch. Gezien ze al jaren eerder verschillende nudies had gemaakt, was dit een grote stap terug. Of zat die ergerlijke Hayes Code weer dwars?

To Play the King (1993) - MovieMeter.nl - 211 min - ftv - <250 stemmen - 5 punten.

Uitstekende mini-serie waarin de nieuwe premier van Engeland regelrecht tegenover de koning komt te staan. Het hoofdpersonage blijft wederom boeiend en zijn nieuwe positie als premier maakt het alleen maar beter aangezien de inzet ook hoger is dit keer. Verder is er ook een belangrijke rol voor het koningshuis waardoor er toch weer een geheel ander verhaal ontstaat vergeleken met het vorige deel. Een prima vervolg dat hetzelfde niveau weet te hanteren.

Totaal: 44 punten.

#11. Taras Bulba (1962) - Actie / Avontuur - 122 minuten - FTV - 28-01-17

30+4 = 34 punten

120 tot 179 minuten: 2 punt

FTV- 1 punt

39 stemmen: 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10635.300.jpg?cb=1417001102

Mindere avonturen-film van regisseur J. Lee Thompson (The Guns of Navarone (1961) en King Solomon's Mines (1985) Aanvoerder van de kozakken Taras Bulba (Yul Brynner) zweert wraak nadat hij is bedrogen door de Polen. Na in de bergen te zijn gaan wonen krijg hij twee zonen Andreï (Tony Curtis) en Ostap (Perry Lopez.) Als deze zijn opgegroeid krijgen deze de kans om te gaan studeren aan de universiteit van Kiev. Daar wordt Andreï verliefd op Natalia Dubrov (Christine Kaufmann.) maar trekken de kozakken weer ten strijden. Het verhaal doet denken aan Romeo en Juliet maar komt nergens sprankelend over. Wat raar is want Curtis en Kaufmann zagen elkaar wel zitten en belandde zelfs voor het altaar. Ook de massale scenes tussen de Polen en kozakken op paarden zijn nergens echt spannend. Die scenes zijn trouwens op genomen in Argentinië en niet in de buurt van Oekraïne. Op meerdere momenten gaat de film zelfs over de schreef, Brynner ging zingen (?) en later kwam er nog een keer een soort musical-achtige liefdesscène. Met Thompson als regisseur en Brynner en Curtis in de hoofdrol had het een mooie film kunnen zijn, toch gaat het ergens mis? Vermoedelijk komt dat omdat Brynner en Curtis erg ongeloofwaardig overkomen als vader en zoon. Plus de liefdesverhouding tussen Curtis en Kaufmann die voor opschudding onder de kozakken moest zorgen kwam totaal niet uit de verf.

Ik heb die film ook eens gezien niet lang nadat die op DVD uit was gekomen (toen er nog een videotheek was in de stad waar ik woon). Ik weet nog wel dat die hevig werd gepromoot als comedy. Ik weet er dan niet meer veel van en herinner me vooral dat ik het saai en niet grappig vond. Het zal wel een goede film zijn voor het doelpubliek maar dat was/ben ik dus niet.

11. La Caza (1966) - Drama - 91m. (1p) - FTV (1p) - 5st. (1p) - 28/1/17 - 3p (totaal: 29p)https://itpworld.files.wordpress.com/2012/03/lacaza11.jpgDierenvrienden hoeven deze film, getiteld "De Jacht", niet te zien. Het is een film met een grote klassiekerstatus in Spanje, reden waarom ik het eindelijk bekeken heb, al bleef het zeer lang liggen omdat het onderwerp en het dierenleed me tot nu toe ervan weerhielden om het te zien. De titel zegt al genoeg, veel dierenleed "mooi gechoreografeerd" met de soundtrack. De film zou aanvankelijk zonder enige bijbedoeling "De Konijnenjacht" gaan heten, het zijn ook de konijnen die het meedogenloos moeten ontgelden in deze film, maar dat mocht niet van de censuur (konijn heeft in het Spaans dezelfde dubbele betekenis als poes in het Nederlands, en zo'n titel werd de preutse en religieuze censuurcommissie teveel).

Slim waren ze niet, want wat ze wel hadden moeten censureren ging aan ze voorbij. Met een beetje voorkennis van de naoorlogse situatie in Spanje is de fascistische aard van de drie vrienden herkenbaar (de fascistische censuurcommissie zal waarschijnlijk drie voorbeeldige mannen hebben gezien) en het jachtveld is niet geheel toevallig een heuvel waar tijdens de Spaanse burgeroorlog een veldslag plaatsvond. Met deze kennis is de allegorie die de regie hier toont niet zo moeilijk te bedenken, de rol van weerloze burgers wordt hier gespeeld door konijnen. De drie vrienden schieten daar na het nuttigen van wat alcohol er met plezier op los, hun afgunst richting het leven van anderen komt naar boven en vijf minuten lang vindt het ene na het andere konijn de dood, met regelmaat gepaard met veel leed. Zoals gezegd "prachtig" gechoreografeerd op muziek, en het leed in schril contrast met het plezier wat de drie vrienden beleven door op weerloze onschuldige beestjes te schieten. Als kijker proef je met afschuw de uiterst smerige smaak van de cocktail plezier, angst en leed die de regisseur voor ons in petto had. Jammer alleen dat hiervoor zoveel beestjes zo gruwelijk moesten sterven. Een film als deze kan tegenwoordig niet meer worden gemaakt.

Het dierenleed gaat in een lager tempo door, meerdere diersoorten vinden de dood en een enkel insect sterft op sadistische wijze, terwijl in de film een filosofische onderlaag naar boven komt waarin de drie vrienden, die zich al jaren niet hadden gezien, tussen de vele alcoholische dranken door langzaam beginnen ze te beseffen dat de basis van hun oude vriendschap inmiddels in een ver en ander verleden ligt (de burgeroorlog?) waar weinig van is overgebleven. Hun aard en afgunst echter niet. Als de levende konijnen op beginnen te raken worden de doelen om op te schieten schaars... wat erna gebeurt laat zich raden, de jacht ontaardt in vrienden die op elkaar gaan schieten, oftewel een burgeroorlog.

Harde en meedogenloze allegorie dus op de burgeroorlog, meesterlijk naar en smerig, alleen zeer sneu voor de talloze konijnen en andere levende diertjes die ten behoeve van deze film op nare wijze de dood vonden. En uiteraard krijg je bij het zien van de beelden dat rotgevoel wat de regie zocht. Voor deze ene keer zal ik de film niet puur op het dierenleed afrekenen en hou ik de waardering op 2,5* (het gemiddelde van 5* voor het filmische en 0* voor het dierenleed). Meesterlijk smerig.

12. Loving (2016) - Drama - 123m. (2p) - FTV (1p) - 16st. (0p) - 28/1/17 - 3p (totaal: 32p)http://www.bfi.org.uk/sites/bfi.org.uk/files/styles/full/public/image/loving-2016-002-joel-edgerton-and-ruth-negga-cuddle-on-chair-ORIGINAL.jpgDegelijk, maar ook heel braaf en heel conventioneel. Het vertelt het verhaal van de familie "Loving" die het gemengd huwelijk aanging, iets wat in hun staat verboden was. Van Nichols had ik iets minder conventioneels verwacht. Wellicht blijft de film trouw aan het waargebeurde verhaal en is er daardoor weinig speelruimte, maar filmisch ontstijgt dit niet het niveau van een klinische vastlegging van een van de vele verhalen uit de strijd tegen de rassenscheiding. De film heeft dat typisch Amerikaanse (oscar)kleurenfilter waardoor kleur niet realistisch maar warm ('sepia') over komt. Zelf vind ik dat inmiddels een achterhaalde truc die ze van mij mogen weglaten.

De Lovings worden als hardwerkende mensen neergezet die hun lot ondergaan en niet het leidend maar het lijdend voorwerp zijn van de film. Een organisatie die strijdt tegen de rassenscheiding hoort van hun situatie en besluit hen als testcase te gebruiken en twee nerds als advocaten aan te wijzen om een zaak te starten tegen de overheid. Die nerds zijn wellicht bedoeld als comic relief maar dat slaat als een tang op een varken gezien het serieuze karakter van de film en van het verhaal wat wordt verteld.

De nominatie van Ruth Negga voor de Oscar voor beste actrice lijkt me eerder een formaliteit. Zij speelt correct maar blinkt nergens uit (vind ik ook voor Emma Stone in La La Land gelden). Wat mij betreft blijven nog in de race Isabelle Huppert (Elle, gezien), Natalie Portman (Jackie), en Meryl Streep (Florence Foster Jenkins).

Loving is degelijk, conventioneel, braaf, klinisch, en als voor mij gezegd: ingetogen en sober. En daarmee niet heel erg memorabel. Een film als Hidden Figures (2016) (3,5*) vind ik veel beter geslaagd met het tonen van de strijd tegen de rassenscheiding, qua stijl en inhoud zijn het wel twee zeer verschillende films, ook al delen ze hetzelfde thema. Loving krijgt van mij een magere 2,5*