Genre/Thema Challenge

Blijft toch persoonlijk. Als ik één film moest aanwijzen van drie uur die werkelijk voorbij vliegt is het deze wel.

Tieners hebben er echter zo een associatie mee. Al wist ik wel niet dat het een parodie was. Dus Scary Movie is een parodie op een parodie. What a twist.

Saai is hij verre van niet. Hij is toegankelijker/interessanter dan de meeste films van 180 minuten. Echter vind ik hem wel overgehypet, en ligt de humor/stijl me niet zo. Ik had liever gehad dat ze het wat serieuzer namen, en dingen zoals hum hum achterwege lieten.

C1 / #7 | Lone Star (1996) | Mystery| 130 minuten | 17/09/2016 - FTV | 226 stemmen | 4 punten / totaal: 27 punten

http://www.mediafire.com/convkey/7c18/01ya0q0qa0bjwbyzg.jpg

Krachtig small-towndrama, zich afspelend in het soms afschuwelijk mooie Texas, daar waar in multicultureel het woord cultuur nog weinig aan betekenis verloren heeft. Lone Star vertelt een bijzonder verhaal waarbij een oude bekende wordt opgegraven en de plaatselijke sheriff met diverse county-inwoners terugkijkt in het verleden. De vraag die daarbij gedurende gehele film centraal staat blijft lang onbeantwoord en verschillende opties worden opengehouden middels de diverse verhaallijnen die ontstaan. Hier en daar wordt er een beetje verder uitgeweid dan nodig is, maar nergens wordt de hoofdlijn van het verhaal vergeten en de centraal staande kwestie wordt op een mooie manier uitgewerkt.

4*

Mulholland Dr. (2001) - Mystery - 147 minuten - RW - 17 september 2016 - 2 punten - Tussenstand: 1 film, 2 punten

https://indieoutlook.files.wordpress.com/2014/09/mulholland-13-1024x548.png

Mulholland Dr. blijft een prachtige film, maar is wat mij betreft niet een van Lynch' beste.

Geen schande natuurlijk, want wat is het toch een briljant regisseur. Eigenlijk heeft hij maar een paar echt fantástische films (Wild At Heart, Twin Peaks: Fire Walk With Me, Lost Highway en wellicht ook Inland Empire, die laatste moet ik nog herzien) gemaakt, maar die zijn ook gelijk van zo'n ongrijpbaar niveau dat Lynch eigenlijk een genre op zichzelf is geworden.

Mulholland Dr. komt qua impact samen met Blue Velvet bij die drie/vier films in de buurt, maar laat me net iets minder overweldigd achter. Enerzijds komt dat doordat de scènes wat minder blijven hangen. De zwerver achter het wegrestaurant is daar een uitzondering op, net als dat schitterende Silencio-stuk. Maar zo'n semi-erotische dansscène uit Twin Peaks: Fire Walk With Me, de ijzingwekkende Mystery Man uit Lost Highway of die horror-achtige Inland Empire-beelden beleef ik een stuk intenser.

Kritiekpunten kun je dat overigens nauwelijks noemen, want ik zet het nu af tegen de absolute carrièrehoogtepunten van een van de beste regisseurs aller tijden. En ook Mulholland Dr. bereikt een niveau waar de meeste regisseurs alleen maar van kunnen dromen.

Als een droom, dat is ook precies hoe ik Mulholland Dr. ervaar. Elk shot, elke dialoog en elke noot muziek draagt bij aan de mysterieuze, kalme sfeer. Naomi Watts en Laura Harring gaan daar perfect in op met hun vloeiende en broeierige spel. Ze verleiden de kijker net zo subtiel als elkaar en al na een paar minuten kijk je bijna ademloos toe hoe de beelden voorbij glijden.

Toch is het bij een Lynch altijd weer een strijd om niet te gaan puzzelen. Je weet dat je het beter niet kunt doen als je optimaal door de sfeer wilt worden gevangen, maar kunt het tegelijkertijd bijna niet laten. In Mulholland Dr. wordt het extra hard afgestraft als je je toch laat overhalen, omdat Lynch je eigenlijk anderhalf uur voor de gek houdt en het verhaal achteraf bezien verrassend grijpbaar is, afgezet tegen zijn andere films.

Desondanks laat het me niet los nadat de eindcredits over het scherm rollen. Altijd weer blijf ik met vragen zitten en heb ik het gevoel dat ik lang niet het onderste uit de kan hebt gehaald.

Prachtige belevenis, dat Lynch-oeuvre in chronologische volgorde kijken. Ben erg benieuwd hoe ik Inland Empire ga herbeleven met deze aanloop van de afgelopen weken in het achterhoofd.

4,0*

Inland Empire staat voor de eerste kijkbeurt op de rollers vóór 2-10. Eens zien wanneer ik daar tijd voor heb, aangezien het wel een flinke langspeler is. Kijk er wel naar uit, want Lynch is nu al één van mijn favoriete regisseurs. En dat terwijl ik nog niet al zijn films heb gezien.

Mulholland Drive is tot nog toe mijn favoriet én top-10 materiaal. Als Twin Peaks een film was van een uur of 30 stond íe ook in m'n top-10.

Kijk ook ontzettend uit naar Fire: Walk With Me, maar daarvoor moet ik eerst de serie afkijken. Volgende categorie is thriller, daarbinnen ga ik dat wel bereiken denk ik.

Kleine tip: probeer Inland Empire niet te begrijpen de eerste keer. Krijg je alleen maar hoofdpijn van.

17/09/16 - Kick-Ass 2 (103 min) - FTV - 2 punten

Een heel leuke film.
De film is wel wat voorspelbaar. Je weet dat er op het einde een confrontatie volgt.
Het eerste deel vond ik wel beter, maar een leuk vervolg. Het is ook niet nodig om het eerste deel eerst te zien. Alles wordt voldoende uitgelegt in deel 2.

Het opzet van een superheldenalliantie was een leuk idee. De kostuums waren ook geinig. Je mag hier wel geen hoogstaand uitgewerkt inhoudelijk verhaal verwachten, enkel een comische over the top actie. Het gebruik van veel bloed was wel verrassend in dit concept, maar stoorde niet echt.

Zeker een aanrader als je doorheen de cliches kan zien. Ook de knipogen naar andere helden was leuk. Het verhaal van Battle Boy waarom hij held werd, maar die dan eindelijk gelijk loopt met Batman. Hilarisch!

3 stemmen. Geen hoogstaande cinema, maar leuk intertainment.

Naomi and Ely's No Kiss List (2015) - Komedie - 89 minuten - FTV – 12 september 2016 – 2 punten – Tussenstand: 29 punten

http://3.bp.blogspot.com/-iI0gTrO7pe4/ViHWNMOBecI/AAAAAAAADlQ/F1Ml9ENeOYk/s1600/ne3.jpg

Review: Meisje is verliefd op haar beste vriend, beste vriend is openlijk homo, krijgen ruzie om een jongen. Eigenlijk weinig bijzonders, behalve dan dat het hier om een man en vrouw gaat en niet om twee vrouwen die ruzie krijgen om dezelfde man. De eerste paar minuten gingen veel te snel en waren niet te volgen, vervolgens kom je in een vrij saaie en langdradige film terecht. Het verhaal op zich is nog niet eens zo slecht, maar er is absoluut niet het maximale uitgehaald. Het laatste half uur was beter en heeft de film nog enigszins weten te redden. De cast deed het over het algemeen ook prima, maar niet denderend. Pierson Fode zette zijn rol als homo wel prima neer, ik geloofde wel daadwerkelijk dat hij dat was. Van humor moet de film het zeker niet hebben, want dat heb ik er niet in kunnen vinden. Een film die ik waarschijnlijk snel weer vergeet, behalve Matthew Daddario dan, wat een fijne man om naar de kijken, 2.5*.

#9. Nudes on Tiger Reef (1965) - 64 minuten - 1 stem - FTV - 18 september 2016 - 3 punten (Totaal: 27 punten)

Deze film moest slechts één label krijgen en dat was documentaire. Er was geen hoorbare dialoog wel een verteller die de stukjes aaneenpraatte. Er is geen noemenswaardig verhaal (dat staat volledig in de premise) hetgeen het na een kwartier al saai maakte. Het was gewoon een kijk op de activiteiten in een naturistenkamp die ik ondertussen al zo vaak heb gezien. Naar het einde toe stopte er toch nog iets nieuws in door wat naturisten topless te laten scuba diven. Leverde leuke beelden op met koraal en gesteenten maar vissen bleven opvallend afwezig. Na een tijd werd het toch repetitief en onderwater zagen die naakte lijven er toch opvallend hetzelfde uit. Ik heb daarom sterk het vermoeden dat er vaak dezelfde dame werd gefilmd. Eigenlijk was het gewoon 1 langgerekt promotiefilmpje om te vertellen hoe geweldig naturisme is. Maar dit had eigenlijk ook in 15 à 20 minuten kunnen worden samengevat.

5. Sausage Party (2016) - komedie (83 min) - FTV - 64 stemmen (maar te nieuw) – 2 punten - 17 september 2016 (totaal: 5 films, 12 punten)

1 punt voor speelduur, 1 punt voor FTV

http://www.hobbyconsolas.com/sites/hobbyconsolas.com/public/media/image/2016/09/fiesta-salchichas_1.jpg

“In here, we keep our wieners in our packages. That's how it is.”

De eerste R-rated computer gegenereerde animatiecomedy, volgens de hype. En nog kritisch tegenover georganiseerde religie ook. Mijn verwachtingen werden helaas toch een beetje teleurgesteld, want ondanks enkele geslaagde grappen, een behoorlijke portie durf en wat rake observaties, verzandt Sausage Party voor mij alsnog teveel in simpele, puberale seksgrappen om het bedenkelijke niveau te ontstijgen. Er is niet mis met seksgrappen, ook niet wanneer ze puberaal zijn, maar wanneer de ene de andere onophoudelijk op blijft volgen, dan gaat het opvallen wanneer je stopt met lachen.

Sausage Party heeft misschien de pech dat hij bekeken werd tussen Hunt for the Wilderpeople (2016) en Captain Fantastic (2016) in, twee komedies die beide een meer serieuze achtergrond hebben, maar de neiging wél kunnen weerstaan om die boodschap als een harde, bevroren worst bij je naar binnen te schuiven. Pardon my French.

3*

6. Captain Fantastic (2016) - komedie (118 min) - FTV - 44 stemmen (maar te nieuw) – 2 punten - 17 september 2016 (totaal: 6 films, 14 punten)

1 punt voor speelduur, 1 punt voor FTV

http://cdn.wegotthiscovered.com/wp-content/uploads/2016/07/captain_fantastic_ver2_xlg.jpg

"If you assume that there is no hope, you guarantee that there will be no hope. If you assume that there is an instinct for freedom, that there are opportunities to change things, then there is a possibility that you can contribute to making a better world.”

Een van de dingen die cinema de verst rijkende kunstvorm maakt, is haar mogelijkheid ons mee te voeren naar plekken waar we nooit zijn geweest. Ons uit te nodigen om de bril waarmee we de wereld bekijken af te zetten, en deze met nieuwe ogen te aanschouwen op een wijze waarop we nooit eerder hebben gekeken: om mee te leven met mensen die we wellicht in de eerste instantie niet zouden begrijpen of zelfs beschimpen, als we ze op een afstand langs zouden zien komen. Captain Fantastic doet precies dat. En hij doet het goed.

Niet beter wetend, zou je na de openingsscène waarin een jongen uit een groep kinderen met succes een hert verschalkt, kunnen denken dat het hier een post-apocalyptische dystopie betreft. Maar al snel krijg je het gevoel dat het tegenovergestelde misschien wel waar is. Vader Viggo Mortensen (LOTR) heeft zijn kinderen in afzondering van de buitenwereld opgevoed, met een streng dieet van scholing en fysieke training. En uiteraard komt er de onvermijdelijke katalysator die het harmonieuze maar wereldvreemde gezin naar de buitenwereld dwingt.

Matt Ross kende ik als regisseur nog helemaal niet, al heeft hij in zijn rol als Gavin Belson in Silicon Valley wel degelijk indruk gemaakt. Des te verwonderlijker is het, dat een ogenschijnlijke pisvlek van een vent, zoveel oprecht gevoel en tederheid in de personages van zijn film kan leggen. Natuurlijk is het slechts een rol, maar verbazingwekkend genoeg beïnvloedt dat tóch een beetje je beeldvorming, wanneer je iemand verder nauwelijks kent.

De film sleept even in de derde akte, en is zeker niet perfect. Captain Fantastic zal waarschijnlijk een hoop mensen minder aangedaan laten. Maar de manier waarop omgegaan wordt met emotie, familiebanden, rationaliteit, seks, opvoeding en rouw, raakte bij mij evenwel een gevoelige snaar. Sweet Child of Mine. En de rest van de soundtrack mag er ook wezen.

Een fijn geacteerde, net iets andere film over een familie die naar binnen is gericht, in plaats van naar buiten. En het moet gezegd: er zijn momenten die je toch aan het denken zetten, zonder dat je daarbij gelijk je complete wereldvisie over boord hoeft te gooien…

4*

7. Nora Inu (1949) - mysterie (122 min) - FTV - 150 stemmen – 4 punten - 17 september 2016 (totaal: 7 films, 18 punten)

2 punten voor speelduur, 1 punt voor FTV, 1 punt voor <250 stemmen

http://www.movpins.com/big/MV5BMTYzNzYzMjYxMV5BMl5BanBnXkFtZTcwNjIxMjU4Mw/toshir%C3%B4-mifune-and-takashi-shimura-in-revolvern-(1949).jpg

“He'll rob again. Once does not a habit make, but the second time, a stray becomes a rabid dog. Am I wrong?”

Kurosawa. We begonnen zo goed eind jaren negentig. Rashomon, Seven Samurai. Maar van de 12 die ik er nu inmiddels gezien heb, heb ik me er bij een aantal echt lopen vervelen. Ran, Yôjinbô, Throne of Blood, Sanjuro... Allen uiterst vakkundig gemaakte films, maar ik heb soms toch een beetje het idee dat Kurosawa en ik niet voor elkaar gemaakt zijn. Alsof je naar een objectief gezien knappe man of vrouw kijkt, van het geslacht waartoe je je niet aangetrokken voelt. Zo zwart-wit is het niet, want naast die twee eerstgenoemde heb ik van Dersu Uzala en High and Low óók genoten. Maar een verhaal als dit over een man die zijn pistool kwijt is, kon me toch niet echt grijpen, buiten de basis van het vakmanschap om. Ook voor mij was het film noir minder aanwezig dan het neo-realisme, en staat nog steeds de vraag in hoeverre Kurosawa hierdoor beïnvloed was toen hij deze film maakte, overeind.

3*

Zeg. Woland. Je bent verdacht stil. Dat vertrouw ik voor geen ene meter

17/09/2016 Bowling Balls - (91 min) - FTV - <250 stemmen. (3 punten) (Totaal 2 films: 5punten)

Een Vlaamse film kan mij altijd bekoren. Ook een topcast. Peter Van den Begin, Wim Opbrouck en Jonas Vangeel waren geweldig. Jenne Decleir iets minder, maar daar ben ik anders ook geen fan van.

De film begint direct heel goed. De man wordt direct neergeschoten. Zag ik niet aankomen. Het verhaal is niet echt diep, een soort van Romeo en Julia verhaal tussen motorbendes. De film moet het vooral hebben van zijn humor. Na het sterke begin, zwakte de film wat af met veel herhaling tot gevolg. De humor bleef ook wat achterwege en dat was jammer. De scene waar Kersting in zijn kont wordt geschoten fantastisch. Het dialect pastte ook wel in de film.

Kortom. Een leuke film, maar geen om twee keer te bekijken. Het verhaal was daarvoor niet diep genoeg. Toch 3* voor de humor.

#5 Mystery - Zodiac (2007) - 162 minuten (director's cut) - 250+ - FTV - 18-9-2016 - 3 punten (12 totaal)
https://onceuponascreen.files.wordpress.com/2012/05/zodiac-pres.jpg
David Fincher is een van die 21e eeuwse regisseurs met een prettige stijl, die echt weet hoe je films moet maken. Visueel is het allemaal uitstekend, alleen zijn de films het qua inhoud vaak net niet. Van de Zodiac wist ik van te voren eigenlijk niets, behalve dat het een seriemoordenaar is geweest en dat was maar goed ook, anders zou de film toch een beetje voorspelbaar zijn geweest.

De film is gebaseerd op de politiedossiers uit die tijd en de getuigenissen van mensen uit het onderzoek. Een krant krijgt een brief van een moordenaar met een code die hij gepubliceerd wil hebben. Journalisten en politie proberen zijn identiteit te achterhalen maar de moorden gaan door en hij blijft media-aandacht opzoeken. Jake Gyllenhaal speelt een prima hoofdrol als de cartoonist die uiteindelijk de moorden wil oplossen. Verder waren ook Robert Downey Jr. en Mark Ruffalo sterk in hun rol.

Zodiac neemt je op een sterke wijze mee in het politieonderzoek. Het wordt duidelijk hoe moeilijk een grootschalig onderzoek er aan toe ging in de tijd dat afgelegen politiekantoortjes nog geen Fax hadden en hoe lastig het is om bewijzen te vergaren. De eerste helft van de film gaat voornamelijk over feiten, daarna volgt veel getheoretiseer en uiteindelijk is de laatste helft van de film nog erg spannend als de cartoonist in zijn eentje alsnog wil achterhalen wie de Zodiac is. Ik heb het niet vaak, maar de scène in het huis van de film-fanaat vond ik haast eng (die kelderscène).

David Fincher heeft zich voor de film laten inspireren door de Paranoia-films van de jaren '70. All the President's Men en The Conversation heeft hij als basis gebruikt voor de setting. Ook de muziek van componist David Shire (die overigens voor zowel All the President's Men als The Conversation de muziek heeft gemaakt) ademt een paranoïde sfeer. Ook herken ik een aantal Giallo elementen in de film,. De manier waarop bepaalde dingen zijn gefilmd en waarop de oude technologie in beeld wordt gebracht doet een beetje denken aan de vroege films van Dario Argento. Voor het uiterlijk van de Zodiac had Fincher best wat meer inspiratie bij de Giallo mogen halen, het had wat modieuzer gemogen.

De cinematografie was - zoals we gewend zijn van Fincher - uitstekend. Erg mooi gebruik gemaakt van het brede Panavision-formaat. Een aantal mooie close-ups en shots die regelrecht uit de jaren '70 lijken te komen, maar over het algemeen doet de colorgrading toch vrij modern aan. De setting was wel uitstekend en tot in de details verzorgd. Auto's, kleding, gebouwen, tv-toestellen... Echt heel goed gedaan. Erg leuk vond ik ook dat er voor de film de oude logo's van de filmdistributeur werden vertoond en er veel muziek uit die tijd is verwerkt in de film. Ik wist trouwens helemaal niet dat Dirty Harry deels is geïnspireerd door de Zodiac-zaak.

Als de film zo dicht bij de waarheid zit als wordt beweerd vind ik die hele mythe rond een onopgeloste moord echt onzin. Als ik een rechter was geweest dan had ik die Leigh alleen al op basis van dat horloge veroordeeld. Bovendien wordt ook overduidelijk dat hij het is geweest en is hij inmiddels overleden. Je kunt wel het onderzoek openhouden, maar dat lost echt niets op. De manier waarop DNA, vingerafdrukken en handschrift worden gebruikt om verdachten uit te sluiten is gewoonweg idioot. Als het DNA van iemand anders op een brief zit, wil dat nog niet zeggen dat de verdachte de moorden niet heeft gepleegd. Misschien heeft hij de brieven wel door iemand anders laten maken... Het aantal mensen dat claimt de Zodiac te zijn of hem te kennen heeft natuurlijk te maken met de gigantische media-aandacht.

Het nadeel van een waargebeurd verhaal is dat je vaak zit opgescheept met losse eindjes of wendingen die je niet graag terugziet in een film. Hier is dat ook een beetje het geval. Als verhaal op zich is de film niet heel erg bijzonder, maar als verfilming van de ware feiten vind ik Zodiac meer dan geslaagd. Zelf heb ik me - ondanks de lange speelduur - nergens verveeld en uiteindelijk werd de film zelfs vrij spannend.

Zodiac vind ik toch wel de beste film van David Fincher. De film is niet perfect, maar ik vond hem filmtechnisch erg geslaagd en goed uitgewerkt. Ik moet wel zeggen dat ik Gone Girl en Seven nodig een keer opnieuw moet kijken en Fight Club, Benjamin Button en The Girl with the Dragon Tattoo nog nooit heb gezien.

Huphup!

Speedy (1928) - Komedie - 86 minuten
45 tot 119 minuten: 1 punt
FTV: 1 punt
31 stemmen: 1 punt
18-09-2016 (totaal aantal punten challenge: 9 punten)

https://travsd.files.wordpress.com/2014/04/large.jpg

Zo, dat was een hele tijd geleden dat we Harold Lloyd zagen. Kennen we natuurlijk vooral van de Comedy Capers in de middag-matinee op de televisie. Enige andere lange film die ik ooit van hem zag is Safety Last (1923) met de beroemde klim op het gebouw.
86 minuten is wat aan de lange kant voor een komedie zonder geluid en moet het dus voornamelijk hebben van de gags. De luna-park-scenes zijn erg mooi (de EHBO had het vermoedelijk druk daar in de jaren twintig!). De taxi-scenes en de tram-scene bieden geweldige actie. De grote vechtscene valt wat tegen ... in goede slapstick-traditie worden elkaars broeken naar beneden getrokken, maar vermoedelijk zag ik liever slagroomtaarten dan knuppels, spijkers, strijkijzers en wasborden.
Waardering: 3*

8. The Barefoot Contessa (1954) - mysterie (128 min) - FTV - 98 stemmen – 4 punten - 18 september 2016 (totaal: 8 films, 22 punten)

2 punten voor speelduur, 1 punt voor FTV, 1 punt voor <250 stemmen

http://images.moviepostershop.com/the-barefoot-contessa-movie-poster-1954-1020506186.jpg

"Life, every now and then, behaves as though it had seen too many bad movies, when everything fits too well - the beginning, the middle, the end - from fade-in to fade-out."

Ava Gardner... Sinds Kate Beckinsale gestalte aan haar gaf in Scorsese's The Aviator, wil ik al iets van haar zien. Vreemd genoeg kom ik er bij het schrijven van deze woorden nu achter, dat ik haar al eens gezien heb in Vincente Minelli's The Band Wagon, maar daar staat me niets van bij. En inderdaad, net zoals de casting van Beckinsale als Gardner beloofd, was het een prachtige vrouw. Ava's relatie met Howard Hughes die in The Aviator geportretteerd werd, vond tevens zijn weg naar het script van deze film, terwijl het voornamelijk op Rita Hayworths leven gebaseerd zou zijn. Zich afspelend in de filmwereld, valt er op metaniveau sowieso wel meer op.

The Barefoot Contessa is mijn vierde film van regisseur Joseph L. Mankiewicz, na All About Eve, Cleopatra en Sleuth, en het is vooralsnog de minste van het stel, al is Cleopatra eigenlijk te lang geleden om mee te kunnen in een directe vergelijking. Hoewel die film ruim 192 minuten duurt, kan ik niet herinneren dat hij zo lang voelde als deze blootvoetige gravin, waarin lustig gepraat wordt door de vertellers.

Opgenomen in onder andere de Cinecitta studio's in Rome, is The Barefoot Contessa in kleurrijk Technicolor geschoten. Persoonlijk blijf ik de groeven van Bogarts gezicht het liefst in zwart-wit zien, maar voor deze film is dit inderdaad toepasselijker. "She looked at me for no longer than the beat of a heart, and I knew I would remember her as long as I lived...", verzucht een van de vertellers over zijn ontmoeting met Maria. En na het zien van Ava Gardners sensuele dans, kunnen we ons daar als kijker wellicht iets bij voorstellen.

Maar een blijvende indruk achter laten als film, doet The Barefoot Contessa niet echt. Daar vond ik het verhaal toch niet grijpend genoeg voor, en zeker te lang uitgesponnen. Mankiewicz' kenmerkende touch is dat van de 'fries', waarbij het plot stopt en de verteller ons op de hoogte brengt van het karakter en de achtergrond van alle figuren binnen de scène, zo valt er in Steven Jay Schneiders 1001 Movies You Must See Before You Die te lezen.

Helaas kan ik niet zeggen dat die techniek voor mij geweldig werkt.

3*

John Milton wrote:

(quote)

Ok Bas, dat kan natuurlijk niet

Het is Komedie, dus inderdaad geen slecht idee om voor de challenge te kijken.

Wow. Je hebt gelijk, dat had ik niet eens gezien. Nou, dat verbaast me eerlijk gezegd enorm. Ik vind Fight Club moeilijk te labelen, maar ondanks dat er redelijk wat zwarte humor inzit, zou komedie niet mijn eerste omschrijving zijn geweest. Maar voor mij is de film zeker top tien materiaal, al zul je dat (zeker na één kijkbeurt) wellicht niet delen.

Hoe dan ook, inderdaad een goede om de komende anderhalve week (?) nog te kijken. Tot welke dag loopt deze combi, Miszmi?

Ik denk dat dat een foutje is op deze site; Fight Club is zeker geen komedie, ook al zit er een beetje zwarte humor doorheen.

IMDB hanteert enkel drama. Als je daar al iets aan moet toevoegen, vind ik thriller en eventueel mysterie een stuk logischer.

John Milton wrote:

(quote)

Ok Bas, dat kan natuurlijk niet

Huphup!

Ha, dat was ook één van mijn grootste hiaten, tót afgelopen week

Geen komedie nee, maar wel een flinke dosis zwarte humor hier en daar. Maak daar op z'n Engels dark comedy van en ik begrijp de genre-aanduiding hier op de site wel. Maar thriller en drama zijn veel meer op hun plaats.

John Milton, nog precies twee weken. 2 oktober om 18:00 stopt deze challenge, 3 oktober 0:00 begint de nieuwe (Western/Thriller).

En als je er een mysterie-etiketje op plakt is het moreel ook wel te verantwoorden om hem voor deze challenge mee te pakken.

op mijn verjaardag

Laptop mee tijdens het PAC Festival, John...

Wikipedia hanteert Komedie wel als genre, waarschijnlijk zijn er meerdere bronnen die dat hebben ondersteund en hebben ze ervoor gekozen om dat hier ook toe te voegen. Heb de film overigens zelf nooit gezien, dus kan er niet over oordelen.

Voor nu telt de film in ieder geval wel mee in deze challenge.

Als we onze eigen criteria voor genre-aanduiding erop gaan plakken kunnen we over meer films discussiëren. Ik zag gisteren Changeling (2008), die op drama/mystery staat hier op MM. Echter, het is zonder veel twijfel ook een thriller, en voor misdaad valt ook nog wel wat te zeggen.

Geen probleem dat hier weer te bepraten, als we in the end maar de 'officiële' labels aanhouden, zou ik zeggen.

IMDb heeft bij jouw genoemde voorbeeld wel thriller als genre staan, weliswaar als laatste, maar die film zou dus ook geldig zijn in de western/thriller challenge. Ook misdaad wordt daar als genre genoemd.

Discussies zijn altijd prima, maar de regels zullen er niet door gaan afwijken. Dan is het einde zoek. Uiteindelijk komen alle genres aan bod, dus alle films die men graag wil kijken voor een challenge, kunnen gekeken worden. Het zal soms echter wat langer duren voordat het genre aan bod komt.

De regels over genres zijn wat ze zijn en zoals Miszmi al zei alle genres komen aan bod.

Wat ik heb gedaan is bij elke film die ik nog wil kijken heb opgezocht welk genre aanduiding het heeft gekregen zowel hier als op imdb. Op die manier heb ik de films een beetje gelijkmatig proberen te verdelen ook al weet ik nu nog niet wanneer de 6 andere genrecombinaties's zullen vallen dus schuiven kan alsnog gebeuren als ik meer of minder tijd heb.

Ja, ik ben nu ook al films aan het wegzetten voor latere challenges. Drama/mystery naar drama, komedie/misdaad naar misdaad, alleen komedie juist nu wel, etc.