Genre/Thema Challenge

Best in show - 90 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Goeie film over een aantal mensen die wordt gevolgd die met hun honden meedoen aan een hondenshow. Een mockumentary met leuke personages ingevuld door een evenzo leuke cast. Ondanks dat er zeker genoeg te lachen valt, had de humor zelfs nog wat droger gebracht mogen worden. Alle verhaallijntjes omtrent de verschillende personages worden prima afgerond, mede daardoor nog net 3.5 sterren.

Totaal: 20 punten.

http://screencrush.com/442/files/2013/05/FIGHT-CLUB.jpg

Filmtitel, jaartal: Fight Club (1999)

Speelduur: 139 min.

Genre: komedie/thriller

Eigen score/beoordeling: 3,5*

Hoeveelste film binnen de challenge: 1e

Datum van kijken: 14-9 en 15-9

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal Punten: 3

Recensie

Het is jammer dat ik ‘em al zag aankomen, een minuutje of tien voor de onthulling. Ik wist dat er een zogeheten twist in Fight Club verwerkt was, maar gelukkig was ik voor de strekking behoed gebleven. Nuja, tot het tijdens de film ineens als een soort heldere flits door m’n hoofd schoot.En in die context viel deze film me uiteindelijk toch enigszins tegen.

Fight Club behelst een knappe, ietwat onconventionele vermenging tussen een komedie en een thriller. In de eerste helft van de film was het vooral de vorm die pluspunten opleverde: goed uitgewerkte flashforwards en fijne voice-overs van Norton’s personage. Minder gelukkig was ik met het verhaal an sich, dat mij toch iets te extreem, iets te vergezocht was. Het was hier aan de sterke rollen van Pitt en Norton te danken dat ik mijn aandacht erbij hield.

Na de twist evolueert Fight Club steeds meer naar een thriller, maar in het licht van de voor mij ietwat teleurstellende crux van het plot deed dat gedeelte mij nog iets minder dan de eerste anderhalf uur van de film. Wél een schitterend eindshot met Where is my Mind? als maar al te toepasselijke muzikale compagnon.

3,5*

http://thecharles.com/wp-content/uploads/2016/07/rear-window-movie-poster-1954-1010143868.jpg

Filmtitel, jaartal: Rear Window (1954)
Speelduur: 112 min.
Genre: Thriller/Mystery
Eigen score/beoordeling: 2*
Hoeveelste film binnen de challenge: 2e
Datum van kijken: 16-9
Aantal punten: 2 (ftv)
Totaal aantal Punten: 5
Recensie:

Dit is dan de eerste Hitchcock die me zwaar teleurstelt. En dat is vrij opmerkelijk, aangezien dit één van zijn hoogst gewaardeerde werken is. Maar helaas, ik werd eigenlijk geen moment echt geboeid door dit verhaal, waarin L.B. Jefferies (een hier matige James Stewart) middels voyeurisme een moord op weet te lossen.

Rear Window mag qua setting knap zijn vormgegeven (de gehele film speelt zich binnen één huizenblokje af), dat sterke punt werd voor mij op den duur juist de doodssteek.
Het plot vond ik namelijk maar wat simpel, en de wat saaie, weinig actiedichte uitwerking droeg er nog maar eens aan bij dat de film mijn aandacht nauwelijks vast kon houden. Op een gegeven moment had ik het wel gezien met Stewart’s verrekijker, camera en de taferelen aan de overzijde.

Dan mag het de vakman Hitchcock zijn, hier stelde hij mij toch teleur. Kelly en Stewart heb ik beiden veel beter gezien, en ook op narratief vlak vond ik bijvoorbeeld Vertigo en North by Northwest stukken beter.

Een kleine domper, 2*

Sphere - 134 min - 2 punten.

Matige film waarin een speciaal samengesteld team op onderzoek gaat naar een neergestort ruimteschip. De eerste helft is zeker intrigerend, echter wordt het daarna steeds ongeloofwaardiger en zelfs rommelig. Op zich een prima cast, maar die weet de film niet te redden. Ook een wat vreemde eend in de bijt voor regisseur Barry Levinson.

Totaal: 22 punten.

The Proposal (2009) - Komedie - 108 minuten - FTV – 16 september 2016 – 2 punten – Tussenstand: 27 punten

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/G/01/dvd/disney/proposal/proposal1.gif

Review: Prima film met een wisselvallig presterende Bullock. Het ene moment speelt ze sterren van de hemel, het andere moment laat ze toch wel wat steken vallen. Opvallend is dat ze het sterkst presteert in de wat minder gelukkige scenes, al was haar dansscène geniaal. Daarmee ook gelijk het leukste/grappigste moment van de film te pakken. Een romcom met weinig verrassingen, hier en daar een kleine twist die niet iedereen aan zal zien komen. Het einde zie je natuurlijk vanaf minuut één al wel aankomen, maar heb in dit genre dan ook nog geen films ontdekt waarbij dat niet het geval is. Prima feelgood movie, leuke cast en de omgeving was over het algemeen prachtig, 3.5*.

3. Incendies (2009) - Drama - 130 minuten - 16 en 17-09-16 FTV - 1245 stemmen - 7 punten (3 ptn voor deze film)

Prachtig gefilmd, maar niet echt een film die me pakte (wellicht door cultuur waar ik niet echt iets mee heb en thema dat me weinig interesseert). Het begin is vrij onduidelijk, maar het wordt wel duidelijker (qua filmstructuur) naar het tweede deel toe. Eigenlijk zelfs heel duidelijk. Soort van drama dus deze film, maar er waren er betere dat jaar. Minste Villeneuve die ik tot nu toe heb gezien.

Wat ik niet snap is de hoge beoordeling van deze film en de hoge ranking van deze film. Ik kan me best voorstellen dat sommigen dit goed vinden, en dit ook erg goed zou scoren op filmfestivals. Maar een plekje in de top 250? Best een verrassende keuze. ik wist niet dat deze film hier zo populair was.

(eerder een drama dan een mystery, maar dat kan ik natuurlijk niet weten).

#8. Gaslight (1944) - Mystery / Thriller - 114 minuten - FTV - 16 &17-09-16

27+3= 30punten

45 tot 119 minuten: 1 punten

FTV - 1 punt

149 stemmen - 1 punt

http://imgc.allpostersimages.com/images/P-473-488-90/67/6720/36MA100Z/posters/gaslight-charles-boyer-ingrid-bergman-1944.jpg

Deze film had als genre mysterie dus ikke kijken. Blijkt dat het een oscar-winnende film met Ingrid Bergman te zijn. De eerste die ik met haar ziet. En wat voor één... Wat een vrouw en Wat een heerlijke film. De film speelt zich af in de Edwardiaanse tijd. Een tijd waarin vrouwen in een geheel andere positie verkeerde dan nu. Dit is van belang omdat (ik tenminste) je soms dacht van: kom op Ingrid, zeg er eens wat van! Wat in die tijd dus niet werd gedaan (volgzaam en gedwee ) Het thema 'Don't Trust Your Husband' is ook al voor die tijd niet nieuw. Hitchcock deed het al eerder en daar heeft deze film ook wel iets weg van.

Vooral de prestatie van Bergman en hoe ze de film met haar aanwezigheid naar haar hand zet is waarom ze voor haar rol in deze film terecht een Oscar won. Haar mannelijke tegenspeler Charles Boyer deed het verder ook zeer goed. Joseph Cotten die de rol van rechercheur speelde was daartegen erg flets. En euh tja iedereen ken natuurlijk Nancy de huishoudster? Gaslight (1944)

Ik vond die ontzettend sterk, prachtfilm ook om te analyseren.

Call me boring maar ik kijk films tegenwoordig vooral voor entertainment, de breinbrekers of die wat je moet ontleden doe ik nog maar sporadisch. Als student vond ik dat leuker, maar nu als werkende mens heb ik er nog weinig zin voor.

Nee hoor, das niet boring. Kan me daar wel iets bij voorstellen. Bij mij is het andersom. Ik wil doorgaans uitgedaagd en geprikkeld worden. Al kijk ik natuurlijk ook met regelmaat films om gewoon vermaakt te worden.

4. Hunt for the Wilderpeople (2016) - komedie (93 min) - FTV - 9 stemmen (maar te nieuw) – 2 punten - 16 september 2016 (totaal: 4 films, 10 punten)

1 punt voor speelduur, 1 punt voor FTV

http://i.onionstatic.com/avclub/5717/27/16x9/1200.jpg

Ricky Baker: I'll never stop running!

Paula: Yeah, and I'll never stop chasing you - I'm relentless, I'm like the Terminator.

Ricky Baker: I'm more like the Terminator than you!

Paula: I said it first, you're more like Sarah Connor, and in the first movie too, before she could do chinups.

De naam Taika Waititi zal bij een hoop mensen nu misschien nog geen belletje doen rinkelen, al stond hij ruim anderhalf jaar geleden opeens in de schijnwerpers met de eigenzinnige, hilarische vampierkomedie What We Do in the Shadows (2014). Met Hunt for the Wilderpeople vestigt hij echter definitief zijn naam als regisseur. Met een poster en synopsis om van te gruwelen, was de positieve ontvangst van de film een grote verrassing voor mij, tot ik zag wie er aan het roer had gestaan. Komedies met dikke jongetjes zijn zelden films waar John Milton veel positiefs over te melden heeft. Hoe dan ook, toen de film terug bleef komen op de critic lists en stug in de prijzen bleef vallen op filmfestivals, werd ik toch wel nieuwsgierig. En ik ben blij dat ik hem gekeken heb.

Hunt for the Wilderpeople is een Nieuw-Zeelandse komedie, met sterke coming-of-age en roadmovie elementen. Taika Waititi’s quirky hand maakt er echter iets volslagen eigens van, door sentiment te mengen met soms morbide, en vaak onverwachte grappen, terwijl zijn twee hoofdpersonen ook wat ongebruikelijk zijn. Sam Neill is perfect gecast als zwijgzame, chagrijnige botterik en Julian Dennison imponeert als het ongewenste pleegkind met gangster-illusies. De geweldige interactie tussen deze twee tegenpolen is vaak een feest om naar te kijken, net als het prachtig geschoten Nieuw-Zeelandse landschap. Tel daar een uiterst effectieve soundtrack met muziek van artiesten als Moniker, Nina Simone en Leonard Cohen bij op, en het plaatje is zowat compleet.

Ik heb weer eens hardop gelachen, maar ben toch ook oprecht ontroerd geweest door Hunt for the Wilderpeople. Komedie is doorgaans niet mijn favoriete genre, maar onvoorspelbare, vakkundig gemaakte films als deze zijn er echt te weinig. En Hollywood had het in de gaten blijkbaar, aangezien Taika Waititi inmiddels getekend heeft voor Thor: Ragnarok (2017). Laten we hopen dat dat een tijdelijk opstapje is naar meer naamsbekendheid, en dat Waititi blockbusters en kleinere unieke projecten als deze af blijft wisselen. Dit smaakte wederom naar meer.

4*

John Milton

Hey Thanks voor de tip! Had de naam van die film inderdaad ook al een paar keer voorbij zien komen. Maar nu je de film What We Do in the Shadows (2014) noemt Een komedie die voor het grootste gedeelte wel leuk vond! Ben ik zeer enthousiast geworden!

#9. Black Magic (1949) - Mystery / Drama - 105 minuten - FTV - 17-09-16

30+3= 33 punten

45 tot 119 minuten: 1 punten

FTV - 1 punt

5 stemmen - 1 punt

http://www.baroque.it/images/film-storici/cagliostro-film.jpg

Alleraardigste film met Orson Welles. Vrij losjes gebaseerd op een verhaal van Alexandre Dumas over Cagliostro en zijn vermeende betrokkenheid bij de Diamanten halssnoer-affaire die mede leidde tot de Franse revolutie. Vandaar dat veel settings suggereren dat ze zijn opgenomen aan het Franse hof. Nancy Guild vond ik vrij vlak spelen ondanks haar dubbelrol als: Marie Antoinette en Lorenza. En ook Orson Welles zat niet op de top van zijn kunnen. Tijdens de hypnosis was het misschien zelfs wel kinderachtig? Verder een redelijk filmpje over Joseph Balsamo aka Count Cagliostro die zijn gave gebruikt om wraak te nemen aan het hof van Louis XV's.

Black Magic (1949)

C1 / #5 | To Be or Not to Be (1942) | Komedie| 99 minuten | 17/09/2016 - FTV | 238 stemmen | 3 punten / totaal: 19 punten

http://www.mediafire.com/convkey/f3dd/pnb3d4c0479cgcozg.jpg

Jack Benny speelt de rol van zijn leven in deze Hollywoodklassieker die de wereld wilde laten lachen tijdens een zwaarmoedige tijd. Doordat wegens bepaalde gebeurtenissen rondom deze film het publiek het lachen verging voordat de film in première ging heeft het even geduurd voordat de film op waarde werd geschat maar gelukkig wordt deze heerlijk vermakelijke film vandaag de dag (zeer terecht) in diverse toplijstjes van het komediegenre opgenomen. De beide hoofdrollen van Dhr. en Mw. Tura worden erg goed ingevuld en daarnaast vind ik, als het op humor/komedie aankomt, bepaalde duo's ook altijd voor een goede komische noot zorgen. In dit geval zijn het zowel Greenberg en Bronski als Ehrhardt en Schultz die een flinke steen bijdragen aan het succes van dit bijzonder leuke pareltje.

4*

#3 Mystery - Citizen Kane (1941) - 119 minuten - 250+ - FTV - 17-9-2016 - 2 punten (6 totaal)
http://cdn.theculturetrip.com/wp-content/uploads/2016/04/n5bnyvypgiamr9q29d6ksvtetdk.jpg
"Rosebud..."

In Amerika wordt Citizen Kane geroemd als een van de beste films ooit gemaakt. Op lijsten van Amerikaanse filmorganisaties en critici prijkt de film vrijwel altijd op #1.

Als de rijke Charles Foster Kane overlijdt in zijn persoonlijke paleis Xanadu, spreekt hij het woord "Rosebud". Een journalist krijgt de opdracht om te achterhalen wat die laatste woorden betekende en ontdekt zo de levensgeschiedenis van Kane...

Orson Welles' acteer- en regisseursdebuut. Hoe een nieuwkomer meteen de kans krijgt om zo'n groot project op touw te zetten is mij een raadsel, maar we kunnen in ieder geval wel stellen dat Welles een uitstekend acteur is. Ook onder een - voor die tijd zeer indrukwekkende - laag verouderings make-up speelt hij een sterke rol als Kane. Verder ook veel nieuwkomers die het zeker niet slecht deden.

Een sneeuwstorm. Een oude man licht op sterven in een kasteel, spreekt "Rosebud" en geeft de geest. Uit zijn hand valt een glazen sneeuwbol, stuk op de vloer. Wie kent de legendarische opening van de film niet? Citizen Kane is de eerste film die ik uit jaren '40 zie waarbij ik echt onder de indruk ben van de techniek. De cinematografie is geweldig en de vele camerabewegingen, zooms en close-ups maken de film zijn tijd ver vooruit. In Citizen Kane werd voor het eerst Deep-focus gebruikt, waardoor voorgrond en achtergrond tegelijk scherp zijn, prachtige techniek die nog vele fantastische shots zou gaan opleveren. Ook de montage is briljant, het enige dat echt gedateerd overkomt zijn de fade-overgangen. Het filmjournaal in het begin was een erg goed idee, de kijkers worden zo als het waren voorgesteld aan het personage.

Bernard Herrmann (die later met Alfred Hitchcock zou gaan samenwerken) heeft tevens zijn debuut hier. Zijn muziek creëert sfeer en spanning en ook al is het nog niet zo memorabel als wat hij later voor Hitchcock zou gaan maken, zonder de muziek zou de film niet hetzelfde zijn.

Het uiteindelijke Mystery rond de laatste woorden van de rijkaard vond ik toch een beetje teleurstellend. De film verteld op een geslaagde manier het levensverhaal van Charles Foster Kane, maar wordt nergens echt spannend of bijzonder mysterieus. Uiteraard vraag je je af hoe het zit, maar van Suspense is geen sprake. Uiteindelijk wordt het eigenlijk niet eens opgelost, maar dan zien we als kijker de slee. Wat ik niet goed begreep was waarom Walter Parks Thatcher Kane heeft opgevoed en een rijk man heeft gemaakt, terwijl hij zo ondankbaar was en ze elkaar duidelijk niet mogen. Naja, het was waarschijnlijk een van de voorwaarden die de moeder van Kane had gesteld bij het verkoop van de mijn. Met name de verhalen over de jeugd van Kane deden me denken aan de werken van Chalres Dickens. Ook grappig hoe Kane als kapitalist de respectabele New York Inquierer omtovert in een soort Telegraaf.

Eigenlijk is Citizen Kane ook een beetje een fantasy-film. Niet alleen omdat het om een fictief personage gaat dat blijkbaar verbanden heeft met veel echte gebeurtenissen, maar ook omdat we stiekem allemaal wel eens momenten hebben dat we net als Kane willen zijn. Wie wil er nou geen rijk en invloedrijk persoon zijn en gigantische droompaleizen laten bouwen. Ik dagdroom haast dagelijks over mijn eigen Xanadu - tijdens het kijken van de film kreeg ik meerdere male spontaan een nummer van Electric Light Orchestra en Olivia Newton-John in mijn hoofd - maar helaas, zoals de film maar al te duidelijk maakt, geld hoeft niet perse gelukkig te maken... Zeker niet als je perse wilt dat iedereen van je houd, zoals Kane.

Ik had er opzich meer van verwacht, maar een tegenvaller zou ik het zeer zeker niet willen noemen. Citizen Kane is met recht een echte klassieker en ik geloof niet dat ik een betere film ken uit de jaren '40. Een uitstekend portret van een fictieve krantenmagnaat en kapitalist, stijlvol en indrukwekkend geschoten.

#10.Der Fall X701:Frozen Alive (1966) - Mystery / Sciencefiction - 81 minuten - FTV - 17-09-16

33+3= 36 punten

45 tot 119 minuten: 1 punten

FTV - 1 punt

0 stemmen - 1 punt

https://www.moviemeter.nl/images/cover/35000/35182.300.jpg

Een verder niet noemenswaardige 'internationale' B-film van eind jaren `60. Het gegeven van de film over Frank Overton, een befaamd wetenschapper, die op het punt staat om door te breken met zijn cryogenics-experiment leek interessant. Helaas faalt de film om ook daadwerkelijk interessant te zijn. Dit komt voornamelijk doordat het simpele liefdesverhaaltje een belangrijkere rol speelt dan het experiment zelf. Ook worden de scene's erg lang uitgesponnen, en dit terwijl de film al een korte speelduur heeft.De acteurs waren niet eens slecht te noemen. Wat eigenlijk een pluspunt had kunnen zijn. Maar voor hun zat waarschijnlijk het script in de weg. Ellenlang geklets, waardoor de film er niet beter op werd. De poster zag er uitnodigend uit, helaas is dat van de film na het kijken niet te zeggen. Der Fall X701 (1966)

#4 Mystery - North by Northwest (1959) - 136 minuten - 250+ - FTV - 17-9-2016 - 3 punten (9 totaal)

https://i.ytimg.com/vi/K0c2HJ4AO6o/maxresdefault.jpg

"Something wrong with your eyes?"

- "Yes, they're sensitive to questions."

Hitchcock maakte North by Northwest in de periode dat hij het ene na het andere succes maakte. Tijdens het maken van Vertigo kwam Hitchcock op het idee voor de film en liet hij Ernest Lehman een script schrijven.

De film gaat over Roger Thornhill, werknemer bij een reclamebureau. Op een dag wordt hij ontvoerd door mensen die denken dat hij 'Kaplan' heet en hem willen vermoorden. Hij weet te ontkomen en probeert er achter te komen waarom ze hem moeten hebben. Maar dan komt ook de politie achter hem aan...

Als er tussen 1979 en 1999 een remake gemaakt zou zijn, dan zou de rol van Cary Grant ongetwijfeld door Harrison Ford gespeeld zijn. Grant speelt een sterke hoofdrol en weet ook luchtige humor in de film te brengen met droge opmerkingen en grappige dialogen. Verder waren ook Eva Marie Saint, James Mason, Martin Landau (The X-Files) en Leo G. Carroll van de partij.

Net als veel andere films van Hitchcock behandeld de film het thema identiteitsverwisseling. De film deed me denken aan Blow Out van Brian De Palma en Frantic van Roman Polanski, ookal zijn dat eigenlijk geen Wrong Man-films. Qua spionage intriges een beetje een voorloper van James Bond. Ik vind het altijd wel leuk van die Kuifje-achtige taferelen. Er waren overigens een aantal scènes die haast letterlijk in Kuifje albums voorkomen: wanneer Thornhill de afdruk van een potlood op een kladblokje gebruikt om een adres te achterhalen (Kuifje komt hier ook op in Kuifje en de Krab met de Gulden Scharen) en als Thornhil door het raam ontsnapt en van vensterbank naar vensterbank klautert (Kuifje doet dit ook in Kuifje in Amerika). Ook had het Afrikaanse beeldje wel wat weg van de fetisj uit Het Gebroken Oor. De Kuifje-albums zijn weliswaar ouder dan de film, maar ik geloof dat er in de jaren '50 veel hertekend is voor de kleurenversies en het is een feit dat Hergë een groot bewonderaar was van Hitchcock.

De film is erg degelijk opgenomen. Bij vlagen kwam het zelfs erg modern over, al waren er natuurlijk wel veel heerlijke maté-painting shots en heeft Hitchcock veel in de studio gefilmd. Het kleurgebruik was af en toe ook een beetje gedateerd, het leek haast alsof Gary Grant een leverziekte had zo geel zag hij. De openingstitels waren hier ook weer erg mooi gemaakt door Saul Bass.

Wederom componeert Bernard Herrmann een legendarische soundtrack voor Hitchcock. Het hoofdthema is heerlijke klassieke Hollywood-muziek. De muziek maakt de film ook tijdloos en voelt op bepaalde momenten erg John Williams-achtig aan (maar dat komt natuurlijk omdat Herrmann een inspiratie was voor Williams).

Helemaal aan het begin, als de eindcredits net zijn afgelopen heeft Hitchcock zijn cameo als een man die een taxi mist. Het Wrong-man thema komt weer voor in de film. Een knap blondje. Het beeldje met de microfilms als MacGuffin. Kortom weer typisch Hitchcock.

Op het gebied van Avontuur had ik een iets meeslependere film verwacht, maar toch was het zeker een vermakelijke zit. Het verhaal hield me de hele tijd geboeid en aan het einde werd het zelfs best spannend. De scènes met Mount Rushmore zijn natuurlijk iconisch. Een echte aanrader en zeker een van de meest vermakelijke Hitchcock-films.

4. Enemy (2013) - Mystery- 90 minuten - 17-09-16 FTV - 1091 stemmen - 9 punten (2 ptn voor deze film)

Prachtig.

Mooie film dat ondanks een voor mij te traag begin toch na twintig minuten erg interessant werd, en vanaf dan pakte de film me wel. Mooi gefilmd, goede acteerprestaties en ik moet zeggen dat ik nog niet alles snap, maar dat zal voor een volgende kijkbeurt worden. Verrassend, ingenieus en een film met nog veel potentieel. Zwaar ondergewaardeerd en Villeneuve's beste voor mij!

4.5*

C1 / #6 | The Wolf of Wall Street (2013) | Komedie| 180 minuten | 17/09/2016 - FTV | 3429 stemmen | 4 punten / totaal: 23 punten

http://www.mediafire.com/convkey/cad4/7k7017ir9ocfw69zg.jpg

Een film die me nogal tegenviel, waar ik eigenlijk niet erg vreemd van opkeek. Wat me wel opviel is hoe snel het eerste uur voorbij vloog en wat voor interessant kijkje deze film geeft in het leven van een rijke maffioos. Om echter drie uur (!) lang te kijken na heel veel van hetzelfde vond ik wat overdreven. Er loopt een flinterdunne verhaallijn door de film maar het rijkemansleven lijkt het gene te zijn dat de kijker moet vermaken. Schijnbaar is dat bij een hoop mensen ook gelukt maar voor mij viel de film een beetje in herhaling en voelde het meer als een opsomming van een aantal van de vele absurde dagboekverhalen uit het boek van Beltford. Toch is het wel geinig om middels deze film eens een kijkje in diens leven te hebben genomen, al had dat wat mij betreft dus net zo goed in anderhalf uur gekund.

2,5*

Dat is nog wel eens een reden om em grondig te herzien. Ik keek nu puur voor mijn vermaak en daarin voldeed 'ie voor mij helaas bij lange na niet. Maar ik heb vorig collegejaar voor een vak bij film studies North by Northwest geanalyseerd (de vliegtuig-sequentie), en daar werd ik wel heel erg enthousiast van. Het filmtechnisch-en thematisch doorgronden van zo'n film vereist echter veel meer dan een eerste vrij oppervlakkige kijkbeurt.

Anderzijds, Vertigo heb ik ook maar één keer gezien en die vond ik wél meteen goed, alsook dat ik er direct wel een en ander uit wist te halen.

Wij hebben deze idd ook bij een filmvak gedaan. Voyeurisme/male gaze en dergelijke. Maar ik ben met je eens dat North By Northwest toegankelijker is en Vertigo de betere film. Een van de beste zelfs. Maar ook eentje die bij analyse nóg sterker wordt.

Als je op Youtube zoekt op 'Enemy explained' vind je een heel interessant filmpje van een halfuur waarin allerlei zaken onder de loep worden genomen. Vooral niet kijken als je zelf nog dingen wilt uitzoeken, want het is een en al spoiler. Maar mij heeft het de film nóg meer doen beleven.

Psycho is volgens mij ook een meer toegankelijke film van Hitchcock (zeg maar gerust toegankelijk, tenzij je gaat kijken met het idee van een soort film zoals Scream te zien (wat velen ook doen omdat dat het eerste is waaraan ze denken als ze horror zien staan)). Die beviel me wel. De rest moet ik eigenlijk best gewoon eens herkijken.

LuukRamaker, The Wolf of Wall Street stond ook nog op mijn lijstje, maar na jouw recensie begin ik toch sterk te twijfelen of ik hem ga pakken. Kijk het liefst films van ongeveer 90 minuten, met uitschieters naar ongeveer 120. Dat ik die film links heb laten liggen is dus ook door de speelduur. Na het lezen van jouw recensie denk ik dat ik dat beter kan blijven doen, ben niet zo van dat langdradige en herhalingen in een film.

Inherent vice - 148 min - ftv - 3 punten.

Goeie film over een privédetective wiens ex-vriendin hem op het pad stuurt van een nieuwe zaak. Een nogal ingewikkeld en omvangrijk plot. Maar dat is niet waar het om draait in deze film. Licht eigenzinnige personages ingevuld door een bijzonder fijne cast. Een aantal grappige en spitse dialogen en ook zeker de tijdsgeest van de jaren '70 wordt goed gevangen. Het gaat allemaal wel iets te lang door voor 4.0 sterren.

Totaal: 25 punten.

Rear Window is dan ook wel zijn meest plotgedreven film van zijn klassiekers. Die deed mij bij herziening dan ook een stuk minder. Datzelfde gold in mindere mate voor North by Northwest.

Nuja als ik horror zie staan is Scream toch wel het laatste waar ik aan denk, want die film is op zich al een parodie op het horrorgenre, vooral dan op slasher. Dus ja ik hoop allesbehalve op zoiets als Scream.

Dan zou ik 'm inderdaad afraden. Zijn verworven status/bekendheid was voor mij de voornaamste reden om 'm eens te kijken en het mocht dus helaas niet zo zijn dat-ie me meeviel. Je kunt nu dus in elk geval niet zeggen dat je niet bent gewaarschuwd.

Taste of Excitement (1969) - Mystery / Misdaad - 99 minuten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV: 1 punt

2 stemmen: 1 punt

17-09-2016 (totaal aantal punten challenge: 6 punten)

http://www.aveleyman.com/Gallery/Titles/t21265.jpg

Zonnig Zuid-Frankrijk wat de plaatjes betreft pure eye-candy! Het mystery zelf weet echter maar matig te boeien. De eerste helft hebben we geen idee waar het allemaal om draait en als we ongeveer weten welke kant het op gaat realiseren we ons dat we soortgelijke verhaaltjes al veel vaker hebben gezien. Paar aardige scenes, maar ook veel romantische intermezzo's die de boel nodeloos ophouden. Finale is dan nog wel aardig, maar als geheel te lichtgewicht.

Waardering: 2*