Meest uiteenlopende filmrollen

Veel Oscarsshows zijn matig, inderdaad, maar als hij er niets mee heeft moet hij ook gewoon geen "ja" zeggen. Nu beledigt hij de mensen die hem gevraagd hebben en op rekenden een goede show te geven. Hij beledigt alle kijkers door ze zich dood te laten vervelen. Daar komt nog eens bij dat de routine bij de Oscars afhing van zijn wisselwerking met Anne Hathaway. Die laat hij dus maar alleen opknappen. Vind je het dan gek dat iedereen naderhand meer sympathie had voor Hathaway dan voor Franco. Zijn houding daar was geen no-nonsense, maar onprofessioneel egocentrisme. No-nonsense is "nee" zeggen tegen de Oscars. Dat is eerlijkheid zonder om de feiten heen te draaien.

Ik heb ook geen problemen met acteurs die films alleen doen voor het geld. Wel met acteurs die dat als excuus gebruiken om totaal geen moeite meer te doen voor zo'n film. En ik heb goede reden om me daar aan te storen, want als ik de film kijk zie ik ineens James Franco die als een zombie door Spider-Man 3 of Rise of the Planet of the Apes sukkelt, daarbij mij ter dood vervelend. Mag best, maar waarom zeg je dan dat hij onbevooroordeeld is en niets hem te min is. Daar gaat het me hier vooral om, want dat is gewoon overduidelijk niet waar. Weinig acteurs tonen zo open en bloot hun minachting over projecten waaraan ze zelf meewerken. Logisch, want dat kan ze werk in de industrie kosten. Ik zou persoonlijk hem als regisseur echt vermijden, want het zou maar eens blijken dat hij juist jouw project slechts voor het geld aannam. Zou jij als regisseur in die positie willen zitten?

in principe heb ik er geen problemen mee als zo'n mensen arrogant zijn, want veel goede artiesten zijn dat. Daar moet tegenover staan dat hij wel echt iets goeds levert, anders heb ik er niet veel aan. Ik ben niet bekend met Franco als regisseur of schrijver, dus daarop kan ik hem niet beoordelen, maar ik denk dat zijn arrogantie hem als acteur in films in de weg staat. Als kijker beleef ik geen plezier aan het kijken naar iemand die door een film heen slaapwandelt. Daar komt nog eens bij dat Franco's arrogantie vaak doorschijnt door zijn meer integere rollen, waardoor hij zich in mijn ogen enorm beperkt. Kennelijk heeft het hem zelfs de rol van Joaquin Phoenix gekost in The Master, omdat Anderson niet dacht dat Franco de zelfhaat van Freddie Quell kon uitbeelden (vooruit, Franco gaf dit zelf toe).

Je kunt verkeerd geciteerd worden in een interview natuurlijk, maar als ik meerdere interviews lees met Franco en hij telkens zo overkomt dan is er een kans dat hij werkelijk zo is. Zo werkt beeldvorming via de media. Jij hebt toch ook geen beeld van hem door persoonlijk contact met Franco of wel?

Verder mag hij de grootste lul zien die er bestaat, zolang ik er maar geen last van heb. Maar dat heb ik wel, doordat hij zijn projecten verpest, soms zelfs moedwillig. Fijn dat hij dat toegeeft, maar dan moet het ook acceptabel zijn dat ik hem daarop bekritiseer.

Ik vond hem matig als Osborne en Ginsberg. Ik vraag me zelfs af of hij die rollen emotioneel wel begrepen heeft. James Dean en rappende gangsters passen denk ik meer in zijn straatje, maar die heb ik niet gezien.

Dan hebben we het nog niet eens gehad over hem als filmmaker. Waar Interior. Leather Bar en de opkomende docu van kink.com de beste voorbeelden van zijn. Als één van de weinige komt ie op voor de kromme dubbele standaarden in de filmindustrie, wat zeer welkom is. Vooroordelen kent ie niet, oordelen wel, en dat is zijn goed recht.

Dat ontken ik ook niet, maar daar gaat dit topic niet over. Hier gaat het om veelzijdigheid als acteur en daarin schiet Franco in mijn ogen enorm tekort.

Ik weet niet in hoeverre mijn afkeer voor Franco een rol speelt, vooral omdat hij de enige acteur is die zo'n afkeer bij me oproept (Terrence Hill ligt wat anders, die vind ik gewoon niet grappig). Wel heeft hij die afkeer zelf veroorzaakt, door als een zoutzak te acteren (Rise of the Planet of the Apes), te falen in rollen die buiten zijn comfort zone vallen (Howl) en door alleen te overtuigen als hij kennelijk een versie van zichzelf speelt (127 Hours). Nou zijn dit soort dingen als erg subjectief natuurlijk. Iedereen heeft algemeen geliefde acteurs die ze niet waarderen. Bij mij staat Franco stipt op 1. Misschien overtuigd hij me in de toekomst nog. Sprink Breakers komt eraan.

Tja, als je 'm daar nog niks vindt dan staat je persoonlijke afkeer een intersubjectief perspectief duidelijk in de weg. Dan weet ik het ook niet meer hoor .

Michael Caine

Steve Carell bekend van komedierollen, die excelleert in serieuze rollen in Foxcatcher (2014), Welcome to Marwen (2018) en Beautiful Boy (2018)

Komisch acteur Bourvil in uitstekende serieuze rol in Le Cercle Rouge (1970)

Peter Sellers in Being There (1979)

Adam Sandler, meesterlijk in serieuze rol in Punch-Drunk Love (2002)

Philip Seymour Hoffman in Capote (2005)

Je kunt hun meer (absurd-) komische rollen er makkelijk bij pakken, daarom heb ik ze hier niet genoemd.

Zie ook Goede dubbelrollen