De arthouse film

Zowiezo beide Ip Man films

Oh, de Ong-bak films, Brotherhood (of War) en The Pianist mogen wat mij betreft er ook bij.

Voor de rest weinig Arthouse films gezien. Der Untergang en Little Miss Sunshine zijn ook redelijk aardige films.

Uitleg Arthouse - Wikipedia

Die definitie maakt het iets makkelijker. Alleen jammer dat alleen Ingmar Bergman als voorbeeld wordt genoemd. Jean-Luc Godard en andere Nouvelle Vague regisseurs lijken mij goed binnen deze definitie te passen.

Wilde even rondneuzen in dit forum omdat ik zelf ook de definitie zocht naar Arthouse voor mijn verslag over Into the Wild voor mijn examenjaar. Ziet er naar uit dat ik maar een vrij grote definitie moet geven want het letterlijk formeren zie ik niet zo snel gebeuren.

Laatst vroeg ik mij iets af en ik denk dat ik het beste op dit forum het even kan plaatsen; hoe komt het dat er over het algemeen veel meer naakt/seks in artfilms zit dan in mainstream? Je zou toch eerder zeggen dat het een zeer goed middel is om publiek te trekken. Nu is seks in artfilms vrijwel altijd betekenisvol, in de zin dat het meer is dan publiek te trekken, maar toch zou ik eerder denken dat het juist andersom was. Waarom is het in het filmhuisgenre geen issue, maar zijn ze in Hollywood toch vaak redelijk netjes tegenover vrouwelijk bloot. Als het is om open te blijven voor de jongere generaties okee, maar toch is dat lang niet bij elke film de bedoeling. In onze MTV-cultuur waar steeds meer naakt te zien is zou je denken dat het ook in Hollywood het perfecte lokmiddel zou zijn om ons de bioscoop in te lokken.

Heb ik mijn vraag een beetje duidelijk gesteld, en zo ja, iemand een visie of een verklaring oid?

Zal wel met de filmrating in de States te maken hebben. Teveel naakt in Hollywoodfilms zorgt voor een R-rating en dat beperkt de bioscooprelease en distributie. Denk dat de release voor arthouse-films sowieso minder belangrijk is, als de regisseurs hun ei maar kwijt kunnen. Maar dit is maar een gok natuurlijk.

De Amerikaanse middenklasse met kids - het publiek waar Hollywood op gericht is - heeft een nogal preutse(voor Europese begrippen) opinie over naakt in films denk ik: ze hebben niet voor niks die R-rating. Arthouse is gemiddeld voor een 18+ publiek, en ook nog eens een relatief klein deel van de filmkijkers, dus heeft die rating geen effect op de verkoop of andersoortige beoordeling.

Denk dat het niet met de leeftijd te maken heeft, aangezien er genoeg arthouse films zijn die ook voor jong publiek makkelijk te zien zijn. Of het ook word gezien door jonger publiek, is natuurlijk altijd de vraag.

Die R-rating lijkt me een goede verklaring. Ik kan me herinneren dat HarmJan zoiets soortgelijks zei bij Boogie Nights, dat PT Anderson daarom nog wat ging snijden in z'n film.

Boogie Nights is natuurlijk nog steeds R. Anderson sneed er een paar beeldjes uit om geen NC-17 te krijgen, want daar rust nog steeds een taboe op: in Amerika willen de meeste bioscopen zulke films niet vertonen - alleen een gekuiste versie.Het origineel komt meestal alleen uit op video.

Showgirls van Paul Verhoeven is een van de weinige NC-17 films die in veel Amerikaanse bioscopen gedraaid heeft.

Ik bedoelde met:

Hollywood maakt blockbusters voor een groot preuts publiek. Vandaar dat naakt daarin op preutse wijze wordt getoond. Arthouse films kunnen gewoon kunst laten zien. Daar hoort naakt natuurlijk in thuis.

Dat is ook het moeilijkste wat er is: functioneel naakt in film. Ik ben nog steeds op zoek naar voorbeelden waarin naakt geen bloot is.. of porno.

Hoe kan je een arthouse film onderscheiden van andere films? Ik weet wel wat een arthouse film is, maar ik weet niet hoe je een film daaraan kan herkennen.

Quality Film Collection films zijn Arthouse-edities. Voor de rest zou ik van uitgaan dat bijna alle Italiaans-, Frans-, Duits-, Spaansfilms, etc. Arthouse films zijn.

Althans, bij de Media Markt en FRS zie je zulke verdeling vaak staan onder de Arthouse.

Lijkt me allemaal geen arthouse. Al vind ik dat arthouse maar een erg vage term waar ik liever geen gebruik van maak.

Een indeling van tientallen QFC's Arthouse QFC

Al zijn er titels die ik totaal niet bij de Arthouse kan voorstellen...

Er ontbreken ook zeer veel films in die collectie die dit predikaat juist wel verdienen.

Hoewel op veel plekken men doorgaans ''anderstalige'' films gelijk die stempel geeft, gaat het veel meer om het inhoudelijk van de film en hoe iets getoond wordt.

Dit schreef ik al eerder in het topic:

Maar iets wat je bij een arthouse film regelmatig wel ziet in tegenstelling tot het andere is dat een karakter iets kan doen zonder dat daardoor meteen het verhaal verder gaat, niet alles hoeft voortgekauwd te worden... Arthouse films laten over het algemeen het leven zien zoals het echt is, vol psycholgische elementen, je kruipt echt in de ziel van mensen. Zo zal een bepaalde relatie in een arthouse film niet stoppen omdat de man zegt dat hij vreemd is gegaan, maar kan het ook door een blik en een reactie worden verteld, zonder daar uitleggerig bij te worden. Kunst boven alles. Een gesprek over een moeilijke beslissing kan met gemak 10 minuten in beeld worden gebracht, met veel pauzes, zuchten, indringende blikken van de cast, de expressie zegt hier vaak meer dan de woorden. Kunst boven alles... Ook op deze beschrijvingen zijn uitzonderingen maar het is enkel om een idee te geven hoe ik het zie.

Dit is een interessante onderbouwing. Ik had je bericht nog niet eerder gezien. Ik ben dan ook heel benieuwd of jij buiten Ingmar Bergman die als enige in Wikipedia wordt genoemd andere regisseurs ziet die bij uitstek bij dit soort films horen.

Wikipedia is sowieso niet bepaald de meest accurate bron op veel terreinen.

Fellini, Soekorov, Kim-duk Kim, gebroeders Dardenne, Tarkovsky, Noé. Truffaut, Godard, Visconti, Haneke, Kar Wai Wong, Tarr, Kieslowski, Fasbinder... En nog veel meer.

Het is ook niet volledig sluitend onder woorden te brengen. Want ik zou zo nog aan de hand van voorbeelden en beschrijvingen een breder beeld kunnen scheppen.

Misschien begrijp ik je verkeerd, maar vind jij alleen trage psychologische drama's onder 'kunst' horen?

Wat een vreselijke term is dat btw toch, "arthouse".

Ik moest voor school deze term definiëren en toen ben ik meerdere, ook dit, topic afgegaan om discussies als een soort voyeur te volgen. Ik had op een rijtje gezet welke definities voorbij kwamen, hoe ze werden beargumenteerd en weerlegt. Ook had ik een enquete gehouden, met een paar vragen over dit begrip. Meest voorkomende definities waren:

- niet commercieel

- films die als kunst worden getoond

Goongumpa, zoals ik al zei is dit geen sluitende definitie. Maar het is een een manier om een filmhuis film te beschrijven. Tegenover langzame trage films van filmmaker x staan vlotte tragikomische films van Kusturica of Playtime van Tati. En wat te denken van de mengvormen...

De Engelse wikipedia kan misschien ook helpen bij het schetsen van een definitie:

Art film - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

In Overigen > Algemeen > Frustraties:

Ik vind ook dat iedereen recht heeft op zijn eigen mening, maar wat ik wel eens frustrerend vind is dat mensen in mijn omgeving er ook totaal niet voor open staan. Laatst heb ik nog Date Movie en Scary Movie gekeken met mijn vriend (wat ik echt verschrikkelijke films vind), maar hij kijkt amper horrorfilms/arthouse/europese cinema mee. Zo ook mijn vrienden. Ik zeg er nooit wat over eigenlijk, maar het frustreert wel.

Ja dat herken ik wel. Vriendinnen van mij zijn echt types a la 'Mamma Mia' en andere romantische komedies, maar enge films met ze kijken lukt me niet.

En dat bedoel ik er juist mee melvddonk! Ik kan goed begrijpen dat je arthouse niks vind, maar probeer het dan tenminste. Het is zo'n enorme generalisatie wat totaal niet verdient is. Ik denk dat iedereen wel de schoonheid van arthouse kan ontdekken, als ze het maar proberen. Nu heb ik geen recht van spreken aangezien het maar twee mensen waren die voorbij liepen, maar het gaat om de opmerking en de 3 seconde dat ze erna toe staarden.