Ontroerendste scène ooit

Hier kreeg ik even een brok van in mijn keel. Prachtige scène en fantastisch geacteerd. En het einde van deze film is ook erg ontroerend.

*Executie in Return to Paradise.
*Executie in Salvador (Puig Antich).
*Allerlaatste moment in Stalingrad.
*Het einde van The Mist.
*Enkele filosofische dialogen/citaten in Farväl Falkenberg en de zelfmoord in die film.
*Het soort rechtbank-moment in Blood Diamond.
*De brandstapel bij La Passion de Jeanne d'Arc.
*De scène waarbij de Fransen alleen maar de Westerlingen meenemen in Shooting Dogs.
*De scène waarin Ian Curtis gespeeld door Sam Riley zeer vrolijke danspasjes op het podium maakt terwijl hij vanbinnen erg ongelukkige is. Dat was in Control (2007)
*Bij The Hills Have Eyes: Waarbij de vader terugkeert van de slachtpartij bij zijn kinderen.
*Bij The Wind That Shakes the Barley: Martelscène, en de verzorging door zijn vrienden daarna.
*Het hele eindstuk van Crash, meerdere scènes.
* De scène waarin Monica Belluci in elkaar geslagen wordt in Malèna.

Mask van Bogdanovich had enkele zeer ontroerende scènes, vooral wanneer die liefde tussen Rocky Dennis en het blinde meisje, gespeeld door Laura Dern, openbloeit.

Eindscène van Philadelhia.

De ''break up scène'' van Good Will Hunting vind ik erg ontroerend

-"Team Spirit" (2000):
De scene waarin Erik (Tom Van Landuyt) aan Stef (Michael Pas) bekent dat hij Homo-seksueel is, waarop Stef kwaad wordt en hem op zijn bakkes wilt slaan. Die blik in Erik's ogen, alsof hij elk moment in tranen kan uitbarsten en waarbij je voelt dat Stef hem echt diep gekwetst heeft., is mij altijd bijgebleven!

De toespraak van Franky (Axel Daeseleire) Bij de begrafenis bij zijn vader en trainer van "Eendracht Vooruit".

"K-19: The Widowmaker"
De scene waarin Kapitein Vostrikov (Harrison Ford) over zijn vader verteld tegen Polenin (Liam Neeson)

"Gallipoli"
Laatste beeld waarin Archie Hamilton (Mark Lee) wordt doodgeschoten.

"The Right Stuff"
Tegen het einde. De Ambulance die de zwaargewonde Chuck Yeager (Sam Shepard) tegemoetkomt.

Dit raakte mij wel

Het prive-toneelstukje voor de zieke moeder in de huiskamer(Finding Neverland)

Eindscène The Straight Story.

Ughh, Cruel Intentions. Een ontzettend geforceerd tienerdrama... Geen karakter in die film die mij ontroert zou kunnen krijgen.

Ik denk dat dit topic toch wel wat teveel spoilers weggeeft van de films die aangehaald worden.

Ook een mooi stukje uit Blood Diamond.

Erbij: eindscène van Brotherhood of War.

Logisch, aangezien dit topic bedoeld is om je mooist gevonden scènes te posten.

Zal tussen al deze goedkope emo-bombast eens een echt mooie ontroerende scene plaatsten.

Die scène uit Blood Diamond

Ik krijg nog steeds een brok in mijn keel van het einde van Labyrinth. Ik heb die wereld nooit willen verlaten

De (tot nu toe) enigste film die me bijna tot tranen heeft gebracht is "The Deer Hunter" (1978). Vooral bij die scene dat Mike Vronsky (De Niro) terug thuis komt na de gruwelen in Vietnam. De soundtrack is gewoonweg prachtig!

Genoeg scènes die ik zou kunnen opnoemen. De openingsscène van Up bijvoorbeeld. Hoe vaak komt het voor dat een film een heel bioscooppubliek binnen tien minuten aan het huilen krijgt?

Daarnaast zijn er een paar recente films die bijna alleen maar uit de ontroerendste scènes ooit lijken te bestaan.

Never Let Me Go bijvoorbeeld. Zonder in sentiment te vervallen een diep- dieptragische film die eens over échte liefde gaat en niet over die emotie die in Hollywood meestal met seks gepaard gaat.

Ook The Road heb ik zo'n beetje de hele film lang met natte ogen en wangen aangekeken. Onvoorstelbaar hoe heftig en tegelijkertijd ontroerend een vader- en zoonliefde neergezet kan worden.

Oh mijn God!!! Ik krijg al een krop in m'n keel als ik er nog maar aan dèèèènk! Maarja, ik ben zo'n watje, ik huil zelfs wanneer Geest (Aladdin) vertrekt. Jezus... Ik huil met alles wat ook nog maar lijkt op: iemand die vertrekt, doodgaat, zèlf weent uit blijdschap/verdriet, iemand dierbaar verliest, ...

Er zijn er onnoemelijk veel, maar er zijn scène's uit films waar ik niet eens over kan praten/lezen zonder dat ik een krop in m'n keel krijg. Bijvoorbeeld;

La vita è bella

The Green Mile (ik kan het nooit droog houden bij deze film, maar het begint al bij deze scène... Ik haat het wanneer oudjes beginnen te huilen )

Cast Away

Pff, helemaal depressed nu

Ik heb drie keer in mijn leven moeten huilen bij een film:

*''Modern Times'': slotscène, als Charlie Chaplin "Smile" zegt tegen Paulette Goddard.

*"The Sound of Music": slotscène, als ze de bergen in vluchten en een non de auto van de nazi's gesaboteerd heeft.

*"A Boy Named Charlie Brown": bijna slotscène, als Linus zegt: "The World Didn't Come to an End".

Joan of Arc (1999)

Een heleboel scènes. De sfeer en de acteerprestaties van Sobieski en O'Toole. Prachtig.

American Beauty - de plastic zak scène (schitterende muziek).
Godfather part 3 - Michael Corleone die het uitschreeuwt van verdriet op het eind.
My Girl - als Vada voor het graf staat en schreeuwt: 'He can't see without his glasses!' (Ja sorry )

Equilibrium (2002):
De scene in de kelder, waar John Preston (Christian Bale) de grammofoon plaat van Beethoven aanzet, en hij voor de eerste keer(!) in zijn hele leven muziek hoort, waarna hij in tranen uitbarst. Prachtig, gewoonweg prachtig!

Denzel is niet voor niets een baas

the Champ ( 1979 )

Ricky Schroder.

SPOILER!!!

Een van de ontroerendste scènes is voor mij die v.d. dood van het aapje Jolie Coeur, uit Sans Famille (Alleen op de wereld)

Aan het eind v.d. clip vanaf 1:29 minuten tot einde clip.

YouTube - Sans Famille Hector Malot Partie I

Dit is enigszins tongue in cheek, maar deze scène bezorgde me vroeger oprecht een brok in mijn keel:



En dan ook nog die waar gebeurde voorbeelden / inspiratiebronnen op Wikipedia:

Er is maar 1 scene in een film waar er bij mij tranen aan te pas kwamen en dat is in de film "TOT ALTIJD"

De scene waarin het hoofdpersonage afscheid neemt van zijn zoon en dan euthanasie pleegt.

Onlangs nog: "Star Trek" (2009). De openingsscène waarin James T. Kirk geboren wordt terwijl zijn vader het schip probeert te redden. Het was me nooit eerder opgevallen, maar het deed me toch iets.