De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

Wow. Dat wist ik ook niet. Tenzij het bij de Trivia op IMBd staat of in een van de reviews op de filmpagina: dan ben ik het gewoon alweer vergeten.

Maar ik wil die wel ook zien dan, eigenlijk.

45. Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (Film, 1956) - MovieMeter.nl

https://images.mubicdn.net/images/film/2091/cache-47597-1646911098/image-w1280.jpg

Hoe Bresson en Leterrier het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar een ontsnapping uit de gevangenis is nog nooit zo sereen en tegelijkertijd spannend in beeld gebracht. Wat een vakmanschap van Bresson, die er ook voor zorgt dat het allemaal zeer sfeervol in beeld wordt gebracht. Je blijft gefascineerd kijken, ook al gebeurd er niet eens zo heel veel. De Tweede Wereldoorlog setting zorgt voor een extra laag. Beklemmend en ijzingwekkend.

44. L'Armée des Ombres (Film, 1969) - MovieMeter.nl

https://criterion-production.s3.amazonaws.com/carousel-files/955e8290e28858f0844a159def6c3ad2.jpeg

Ik heb pas vier films van Melville gezien, maar alle vier zijn het een schot in de roos. Precies het soort films waar ik van hou. Alleen Le Doulos staat niet in de lijst (één van de laatste afvallers). Army of Shadows is weer een echte Melville film. Bedachtzaam, sfeervol, gedetailleerd, en met veel onderhuidse spanning. Vooral de ongeëvenaarde spanningsopbouw valt op, net zoals de donkere en grauwe locaties/cinematografie. Echt een heerlijke slow burner.

43.La Haine (Film, 1995) - MovieMeter.nl

https://delagarde-bnnvara.stream.prepr.io/w_1920,h_1080,q_100/3how65ipb5dl-lahaine.jpg

Toffe en energieke film van Kassovitz met een hele jonge Vincent Cassel. La Haine is een keiharde misdaadfilm die ook nu nog bijna 20 jaar na dato niets van zijn relevantie heeft verloren. Kort maar krachtig, en alles klopt. Van de stijl (zwart-wit), de regie, de pacing, het naturelle acteerwerk tot aan de lekker korte speelduur. Kassovitz had duidelijk alles onder controle. Met de meesterlijke laatste scene als kers op de taart.

42. Volver (Film, 2006) - MovieMeter.nl

https://d1x7ak5th64soh.cloudfront.net/projects/2/960x540/volver---kijk-nu-online-bij-cinemember--s-43bk2.jpg

Volver blijft een heerlijke film. Drama, tragiek, absurditeit, humor etc. Alles is perfect in balans. Cruz is natuurlijk weer fantastisch, maar ook Lola Dueñas is geweldig. Allemaal kleurrijke personages die geen moment als karikaturen aanvoelen. Uiteraard wel met een Almodóvar sausje er overheen gesmeerd. De Spaanse meester zorgt er ook voor dat de film een zeer fijn tempo heeft en geen moment verveelt. Je wilt het liefst in deze wereld blijven hangen voor net iets langer, en dat is een groot compliment aan de regisseur en de acteurs. Een topper.

41. La Notte (Film, 1961) - MovieMeter.nl

https://www.lantarenvenster.nl/wp-content/uploads/2019/05/La-Notte_1-1746x981-c-center.jpg

Mijn eerste kijkbeurt was geen succes (vond het ook zeker geen slechte film), maar na een herziening klikte alles een stuk beter. Alles een La Notte straalt klasse uit, van het ingenieuze verhaal, de waanzinnige locaties, de schitterende cinematografie tot aan de acteurs. Mastroianni, Moreau en Vitti samen in een film, wat wil je nog meer? Ondanks het zware verhaal zorgt Antonioni ervoor dat het nergens te zwaarmoedig wordt. Je wilt deze wereld en personages gewoon niet verlaten. Een tijdloos meesterwerk.

40. Ascenseur pour l'Échafaud (Film, 1958) - MovieMeter.nl

https://i.ytimg.com/vi/v2x7pRwRg7k/maxresdefault.jpg

Mooie film noir van Malle. Ascenseur Pour L'echaufaud heeft een ingenieus plot en ziet er visueel spectaculair uit. Van de acteurs springt vooral Jeanne Moreau er in positieve zin uit. De scenes waarin ze gewoon rondloopt in Parijs zijn hoogtepunten in de film. Misschien klinkt dat als een aanklacht tegen het misdaadplot of sowieso die andere twee verhaallijnen, maar niets is minder waar. Het zegt meer over hoe sterk de scenes met Moreau zijn. Hitchcock had deze film kunnen maken. De muziek (Miles Davis) maakt het allemaal af.

39. La Passion de Jeanne d'Arc (Film, 1928) - MovieMeter.nl

https://prod3.agileticketing.net/images/user/mfsf_3683/passion-of-joan-of-arc-mspiff-still-1.jpg

Huiveringwekkende en tragische klassieker. De close ups, de magistrale score, het ijzingwekkende verhaal, het acteerwerk van Falconetti etc. La Passion de Jeanne d’Arc is een film die je niet in de koude kleren gaat zitten. Dit soort oude films moeten je wel liggen, maar Jeanne d’Arc laat nogmaals zien hoeveel verbeeldingskracht en creativiteit de "stomme films" hadden.

38.Les Petits Mouchoirs (Film, 2010) - MovieMeter.nl

https://bdc2020.o0bc.com/wp-content/uploads/2014/04/LWL_Image_07_hi-768x432.jpg

Schitterende film. De manier waarop regisseur Canet een vriendengroep weergeeft die langzaam uit elkaar valt is weergaloos. De acteurs hebben ook een fijne chemie samen en weten op een natuurlijke en realistische wijze hun personages weten neer te zetten.

Dit is een vriendengroep die heel hecht lijkt, maar de geheimen en oppervlakkige conversaties spreken boekdelen. Cluzet als lichtgeraakte en gefrustreerde Max is een genot om naar te kijken, en ook Cotillard zorgt met haar rustige en indrukwekkende acteerwerk voor een aantal mooie momenten. Het einde gaat zwaar over the top qua sentiment, dramatiek en kluchtigheid, maar op dat moment ging ik er helemaal in mee.

37. Le Cercle Rouge (Film, 1970) - MovieMeter.nl

https://s3.amazonaws.com/static.rogerebert.com/uploads/review/primary_image/reviews/le-cercle-rouge-2003/EB20030523REVIEWS305230303AR.jpg

Uitstekende misdaadklassieker van Melville met de onlangs overleden Alain Delon. Minutieus werkt Melville het plot uit en de personages worden als schaakstukken op de juiste plek gezet,om uiteindelijk toe te slaan in een gewelddadige climax. Le Cercle Rouge is een rustieke misdaadfilm. Is dit een genre? Blijkbaar. En geef mij maar meer hiervan.

36. Trois Couleurs: Bleu (Film, 1993) - MovieMeter.nl

https://i.redd.it/lcrlwi6x5tb91.jpg

Betoverende film. Met blauw kiest Kieslowski voor een bedachtzame, melancholische en soms mystieke film ten opzichte van rood en wit. Alle personages hebben wel zo hun eigen problemen en beslommeringen, en de alledaagsheid wordt door Kieslowski tot kunst verheven. Met Binoche als stralend middelpunt.

35. Martyrs (Film, 2008) - MovieMeter.nl

https://www.courte-focale.fr/wp-content/uploads/2016/01/Martyrs-Laugier_0.jpg

Ook zo’n echte zomerse en luchtige film. Grapje natuurlijk, want dit is pure psychologische horror. Eén van de afschuwelijkste en gruwelijkste films die ik ooit heb gezien of ooit zal zien (ook maar één keer gezien). Voor je mentale gezondheid zal ik dat ook wel aanraden. Het is kil, hard, emotieloos, en de horror zit hem vooral in de herhaling van de gruwelijkheden.

Dit klinkt allemaal niet als een aanbeveling, maar toch is het dat wel. Want Martyrs is ook pure vakmanschap van Laugier. De opbouw van het verhaal is origineel, en qua sfeer is dit echt ongeëvenaard. Ik weet ook niet wat Alaoui en Jampanoi hebben gedaan om in hun rollen te kruipen, maar het resultaat is weergaloos. Het laatste gedeelte is echt pure horror. ‘Keep doubting’… Een zin die ik niet snel zal vergeten.

34. Le Samouraï (Film, 1967) - MovieMeter.nl

https://variety.com/wp-content/uploads/2024/04/Le-Samourai-Alain-Delon.jpeg

Weer een film van Melville met Alain Delon. Alles wat ik hiervoor over Melville heb gezegd komt ook hier weer samen. Het oog voor detail, het ingenieuze plot, het trage maar zeer effectieve tempo, en uiteindelijk een keiharde climax. Melville rekt met opzet scenes langer uit zodat de wereld ook echt tot leven komt. Donker en grauw, maar vol met interessante personages die je wilt blijven volgen.

33. Jean de Florette (Film, 1986) - MovieMeter.nl

https://images.mubicdn.net/images/film/3564/cache-10218-1583149377/image-w1280.jpg

Wat een pareltje van Claude Berri. Deze tweeluik rond een Frans dorpje in de Provence heb ik pas ergens in de laatste jaren ontdekt, en ik was gelijk fan. Typische Frans, met de mooie beelden van het landschap en het rustieke leven dat de personages leiden. Maar onder de oppervlakte borrelt het. Bitterheid, jaloersheid en keiharde concurrentie leiden tot een allesbehalve lieflijke filmbelevenis, waar Jean en zijn familie uiteindelijk slachtoffer van worden. Maar voor de kijker is het smullen geblazen van al dat gekonkel in de Provence.

32. Ladri di Biciclette (Film, 1948) - MovieMeter.nl

https://static01.nyt.com/images/2020/08/16/arts/16neorealism1/merlin_175351806_6c3c7076-d953-4383-8282-7cd574d43886-videoSixteenByNineJumbo1600.jpg

Mooie Italiaanse film over man en zijn zoon tijdens de Grote Depressie. Armoede is alom vertegenwoordigd, en een baan en vast inkomen zijn dan meer dan welkom. Het mooie aan Ladri di Biciclette is hoe Antonio omgaat met zijn tegenslag. Waardig en vooral proberen een zo goed mogelijk voorbeeld te zijn voor zijn zoon. Inkomen is belangrijk, maar hoe je met andere mensen omgaat en wat voor persoon je wilt zijn is nog belangrijker. Eenvoudig maar ontzettend krachtig.

31. Contratiempo (Film, 2016) - MovieMeter.nl

https://image.tmdb.org/t/p/w780/2Ci7ffA51O2Kub3aW4nztZIERlg.jpg

Contratiempo blijft een sterke en originele thriller. Je zou als kritiekpunt kunnen aanvoeren dat het plot wel heel erg gericht is op de vele twists, maar het resultaat is een spannende en ijzingwekkende film die je als kijker geregeld op het verkeerde been zet. Laat dat maar aan Oriol Paulo over.

Het plot ontrafelt zich als een sneeuwbaleffect. Een dodelijk verkeersongeluk en de fatale beslissingen van de personages erna, zorgen ervoor dat de vier hoofdrolspelers allemaal in een moeras terechtkomen van leugens, bedrog, verdriet, moord en de bijna bloeddorstige zoektocht naar rechtvaardigheid. De vier acteurs zijn geweldig, en hoewel de personages niet allemaal even sympathiek zijn weten de acteurs je wel mee te voeren in hun (soms oliedomme) gedachtesprongen en acties. Door de grote twist op het eind wordt de geloofwaardigheid wel heel erg opgerekt, maar dat laat onverlet dat ik heb genoten van de film.

30. Les Diaboliques (Film, 1955) - MovieMeter.nl

https://s3.amazonaws.com/criterion-production/editorial_content_posts/hero/53-/e39y3PW35EUuHG8OogX3Y6s0RTPnnA_original.jpg

Heerlijke mysterieuze misdaadthriller. Les Diaboliques had gemaakt kunnen worden door Hitchcock, maar Clouzot geeft wel zijn geheel eigen draai aan het verhaal. Sfeervol en ongelooflijk stijfvol, met veel twists en de spanning die langzaam wordt opgebouwd. Net als je denkt dat je het plot uitgevogeld hebt komt er weer een nieuwe wending. Zonder dat het ten koste gaat van de personages. Met dank ook aan de acteurs. Dit is een film die precies voor mij gemaakt lijkt te zijn.

29. La Battaglia di Algeri (Film, 1966) - MovieMeter.nl

https://pad.mymovies.it/filmclub/2002/08/067/coverlg.jpg

Sterke film. La Battaglia di Algeri is prachtig in zwart-wit geschoten en voelt aan als een documentaire. De film geeft een helder en eerlijk beeld over de strijdt tussen de Fransen en de Algerijnen, en Pontecorvo kiest voor een gedetailleerde maar tegelijkertijd enerverende aanpak. Sterk acteerwerk ook, en de weergaloze muziek van Morricone maakt het af.

28. Shoah (Film, 1985) - MovieMeter.nl

https://s.france24.com/media/display/ac9777bc-0f8d-11e9-a679-005056bff430/w:980/p:16x9/main-camps_yt.jpg

Imponerende en belangwekkende documentaire. Ik geef gelijk toe dat niet alles even interessant is, vooral ook omdat Lanzmann zich soms wel heel erg verliest in details en herhaling. Maar kom op, de momenten dat de direct betrokkenen (slachtoffers en bijvoorbeeld SS’ers) aan bod komen, of je de plaatsen ziet waar tienduizenden Joden zijn omgebracht, vergeet en vergeef je Lanzmann die kleine onvolkomenheden. Het risico dat Lanzmann soms liep bij de interviews had ik niet gelijk door, maar naderhand maakt deze kennis het geheel nog stuk indrukwekkender. Er valt veel over deze documentaire te zeggen, maar laat je niet afschrikken door de speelduur en neem er de tijd voor.

27. La Nuit Américaine (Film, 1973) - MovieMeter.nl

https://filmschoolrejects.com/wp-content/uploads/2018/01/francois-truffaut-day-for-night.jpg

La Nuit Américaine blijft één van mijn favoriete Franse films. Een heerlijke meta aanpak van Truffaut, die ook de hoofdrol speelt. Bisset is beeldschoon. Wat een actrice. Het filmproces komt in al zijn facetten langs, maar Truffaut waakt voor navelstaarderij en maakt er gewoon een enerverende, grappige en luchtige film van met veel vaart. De liefde en passie voor het maken van films is er duidelijk aan af te zien, en dat is het belangrijkste.

26. Le Passé (Film, 2013) - MovieMeter.nl

https://bloximages.newyork1.vip.townnews.com/nola.com/content/tncms/assets/v3/editorial/b/b2/bb255ae4-c028-59bf-8639-0f77a6effe39/5d14c9ae8cda0.image.jpg?resize=917%2C500

Weer een fantastische film van Farhadi. De man stelt nooit teleur, en ook Le Passé is weer een mooi menselijk verhaal over een aantal personages die de pijnlijke gevolgen van hun acties onder ogen moeten komen. Oud zeer, pijnlijke scheidingen, omgaan met verlies en fatale beslissingen, de consequenties dragen van deze beslissingen, een verstoorde moeder-dochter relatie etc. Farhadi kiest weer voor vrolijke kost...

Maar de man is een meester in het schrijven van dialogen die levensecht aanvoelen, en het uitwerken van complexe en herkenbare personages. En met Rahim, Bejo, Mosaffa en de jonge Burlet heeft hij ook fantastische acteurs gecast.

25. Le Salaire de la Peur (Film, 1953) - MovieMeter.nl

https://i.ytimg.com/vi/XyrKDIRSpuM/maxresdefault.jpg

Toffe klassieker. Origineel, stijlvol en ongelooflijk spannend. In het eerste gedeelte moest ik er nog even inkomen, maar daarna komt er meer vaart en spanning in. Geweldig hoe de actiescenes gefilmd zijn, en vooral in het tweede gedeelte als de vier mannen in twee vrachtwagens de nitroglycerine moeten vervoeren is het smullen geblazen. Zinderende spanning in de Zuid-Amerikaanse jungle.

24. Suspiria (Film, 1977) - MovieMeter.nl

https://madmuseum.org/sites/default/files/styles/5_x_3/public/2011/11/suspiria%207_1.jpg?itok=R0Jy01Bj

Fantastische filmervaring. Ik zeg expres filmervaring, want Suspiria is een film die je als kijker vanaf het begin in een wurggreep houdt, en je nergens echt loslaat. De meesterlijke score, de cinematografie en de production design kan ik niet genoeg roemen, en volgens mij kan ik deze film ook gewoon zonder geluid kijken en genieten van de kleuren en de sets.. En andersom zou ik deze film ook gewoon met mijn ogen dicht kunnen volgen, om alleen te genieten van de score.

Jessica Harper is een sterke hoofdrolspeelster, en door haar ogen zien we al de gekke en vreemde zaken die in en rond de dansacademie plaatsvinden. De moordscènes zijn wat teleurstellend, maar daar gaat het ook niet echt om. Dit is een film waarin een jonge vrouw terecht komt in haar persoonlijke hel, maar door de score en de cinematografie is het voor de kijker een feest voor alle zintuigen.

23. Manon des Sources (Film, 1986) - MovieMeter.nl

https://thumb.canalplus.pro/http/unsafe/1440x810/filters:quality(80)/img-hapi.canalplus.pro:80/ServiceImage/ImageID/68278252

Na Jean de Florette komt nu de zoete wraak. En wie kan er beter een wraakengel spelen dan de beeldschone Emmanuelle Béart. Alle pluspunten uit het eerste deel zijn nu ook weer van toepassing. De prachtige omgeving, de sfeer in een Frans dorpje, de inwoners en hun beslommeringen, en natuurlijk Manon en haar wraak. Manon vind ik beter dan Jean de Florette omdat het verhaal wat meer in een stroomversnelling komt en alles tot een mooie climax wordt gebracht door Berri.

22. Du Rififi chez les Hommes (Film, 1955) - MovieMeter.nl

https://images.mubicdn.net/images/film/654/cache-33529-1698862205/image-w1280.jpg?size=800x

Van alle Franse misdaadfilms/film noirs is dit mijn favoriet. Een goed uitgewerkt plot, sfeervol en sterk acteerwerk. Dassin introduceert alle personages alsof het schaakstukken zijn op een schaakbord, om ze daarna door de mangel te halen. Hoogtepunt is de minutenlange inbraak zonder dat er wordt gesproken. Gedetailleerd en minutieus brengt Dassin de spanning naar een kookpunt. Schitterend gedaan.

21. L'Avventura (Film, 1960) - MovieMeter.nl

https://image.jimcdn.com/app/cms/image/transf/none/path/sc129a537d2f42baf/image/ia3924f49964fd760/version/1427654382/image.jpg

Wat een schitterende film van Antonioni. L'Avventura lijkt in eerste instantie te gaan over de verdwijning van Anna, maar het gaat uiteindelijk om zoveel meer. Het personage Anna staat eigenlijk symbool voor de gehele film. Vervreemding, niet weten wie je bent en wat je wilt, vriendschap, verliefdheid, afhankelijkheid, depressiviteit, het liefst willen verdwijnen etc. Het zijn allemaal elementen die Antonioni op een uitstekende manier in zijn film weet te verweven, en daar komt dan ook nog de schitterende cinematografie en locaties bij.

Met uitstekend acteerwerk van Vitti en Ferzetti. De laatste scene tussen beide laat zien dat we eigenlijk met twee verloren zielen te maken hebben die misschien wel verliefdheid zijn, maar toch vooral veel verdriet hebben.

20. The Artist (Film, 2011) - MovieMeter.nl

https://images.csmonitor.com/csmarchives/2011/11/1205-LRAINER-The-Artist.jpg?alias=standard_900x600

The Artist is een kunststukje. De film laat zien wat je kan bereiken met alleen gezichtsexpressies en sfeervolle muziek. Vooral de muziek kan niet genoeg geroemd worden. De film begint ijzersterk en ik vroeg me af of de film het hoge niveau kon volhouden. Het antwoord is een volmondig 'ja'. Zelfs zonder stemgeluid moest ik een aantal keer hardop lachen. Dujardin en Bejo zijn weergaloos en de regie van Hazanavicius is vakwerk. Ook Goodman en Cromwell hebben leuke bijrollen. En iedereen die The Artist heeft gezien zal het hondje nooit meer vergeten. Pure filmmagie.

19. Irréversible (Film, 2002) - MovieMeter.nl

https://image.tmdb.org/t/p/original/jikRoRyRGryXnNtW8IM1yqtPD6y.jpg

Wat valt er nog over deze film te zeggen? Noé weet na een misselijkmakende eerste drie kwartier steeds meer indruk te maken. Want je hebt de eerste drie kwartier nodig om het schitterende tweede gedeelte nog meer te appreciëren, en daar krijg je dan ook nog het authentieke spel van Cassel, Bellucci en Dupontel bij. Het feest, de langgerekte scene in de metro, de intieme scènes tussen Cassel en Bellucci in bed… Briljant. Tragisch, misselijkmakend en hard, maar uiteindelijk is Irréversible ook mooi, menselijk en steengoed.

18. Persepolis (Film, 2007) - MovieMeter.nl

https://mtm.crossmarx.nl/blobs/mtm/28010/2023/10/Persepolis_still_1.jpeg

Dit blijft een fantastische film. Persepolis is een coming of age verhaal over Marjane, die we zien opgroeien in Iran, Wenen en weer Iran. Om uiteindelijk in Parijs te eindigen. We zien door Marjane’s ogen hoe het is om op te groeien in Iran onder het juk van strenge regimes, oorlogen en economische tegenspoed.

Maar de grote kracht van het script van Satrapi en Paronnaud is dat er ook genoeg ruimte is voor humor, jeugdige ongehoorzaamheid en bravoure, en Marjane is een personage waar je van gaat houden. Persepolis heeft een speelduur van anderhalf uur, maar tegen het einde heb je als kijker het gevoel alsof je Marjane echt hebt zien opgroeien en voel je een soort verbondenheid met haar. Zeer knap gedaan.

17. La Double Vie de Véronique (Film, 1991) - MovieMeter.nl

https://www.filmlinc.org/wp-content/uploads/2022/09/214id_1048_050_primary_w1600-1-1600x900-c-default.jpeg

Surreëel en audiovisueel bloedmooi. Mysterieus, maar ook menselijk en intiem. La Double Vie de Véronqiue is moeilijk in een hokje te plaatsen, maar dat is uiteraard ook de grote kracht van de film. Iréne Jacob is een geweldige actrice en een schoonheid, en je wilt Véronique gewoon blijven volgen mede door het acteerwerk en de charisma van Jacob. Een waar filmmonument.

16. Abre los Ojos (Film, 1997) - MovieMeter.nl

https://www.digitaltrends.com/wp-content/uploads/2024/02/open-your-eyes.jpg?resize=1200%2C630&p=1

Abre los Ojos is een originele, mysterieuze en soms bevreemdende kijkervaring. De film hangt een beetje tussen een psychologische thriller, een persoonlijk drama en sci-fi in, en door de regie van Amenábar hangt er de hele tijd een dromerige, bijna hallucinerende sfeer.

Wat is echt? En wat niet? Amenábar speelt ermee, maar neemt de kijker en de personages wel serieus. Op het einde passen alle puzzelstukjes en dat laat zien hoe vernuftig het script in elkaar steekt. Mijn eerste kennismaking toen der tijd met Penélope Cruz, een ‘match made in heaven’ .

Irene Jacob

15. Trois Couleurs: Rouge (Film, 1994) - MovieMeter.nl

https://d1x7ak5th64soh.cloudfront.net/projects/2/960x540/trois-couleurs-rouge---stream-nu-op-cinemember-s-66ek5.jpg

Kieslowski's kleurentrilogie komt hier tot een zeer bevredigend einde, en in het laatste gedeelte komen alle drie de films ook nog op een zeer lugubere en fantasierijke manier samen. Rouge is wat meer een conventionele dramafilm dan bijvoorbeeld Blue, maar het einde heeft toch nog wel een heerlijk surrealistisch tintje.

Rouge drijft op de fantastische dialogen, de rustige, gedetailleerde en ingenieuze regie van Kieslowski en natuurlijk de fantastische chemie tussen acteurs Jacob en Trintignant. Valentine en Joseph zijn twee mensen die door omstandigheden toevallig met elkaar in aanraking komen (was het wel zo toevallig?), en na een aarzelend en vijandig begin elkaar niet meer loslaten en langzaamaan een onlosmakelijke band vormen. Kieslowski laat zien dat twee mensen die ogenschijnlijk niet meer van elkaar kunnen verschillen toch een diepe vriendschap kunnen vormen, en de Poolse regisseur is een meester in het creëren van realistische en interessante personages die te maken krijgen met alledaagse problemen en tegenslagen. Maar door hun gezamenlijke gesprekken en connectie toch weer de kracht vinden om door te gaan.

14. Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (Film, 2001) - MovieMeter.nl

https://cdn.filmtotaal.nl/images/original/fdkkgsekwogz_hero.jpg

Grappig weetje. Een vriendin en een kennis van mij hebben hun dochter allebei Amélie genoemd. En ja, gebaseerd op Tautou’s iconische personage. Het zegt wel wat over de magie en status van deze film, die nog steeds tot de verbeelding spreekt. Ook tijdens de Olympische Spelen kwam deze film weer veel ter sprake in de media. En terecht, want Amélie is Parijs en Parijs is Amélie. Onlosmakelijk met elkaar verbonden. Sprankelend, bloedmooi, vol liefde en hart, en soms ook gewoon lekker weird. En dan te bedenken dat ik er tijdens de eerste kijkbeurt niet veel aan vond. Een jeugdzonde. Amélie zou het mij wel vergeven...

13. Roma, Città Aperta (Film, 1945) - MovieMeter.nl

https://s3.amazonaws.com/criterion-production/editorial_content_posts/hero/1356-/AGhHNaV6Uw3UvpeEEX1axjmzStHjGe_medium.jpg

Roma, Cittá Aperta is bijna 80 jaar oud maar heeft nog niets van zijn kracht verloren. De eerste keer dat ik deze film zag, zat ik met verbazing te kijken naar hoeveel lef en doorzettingsvermogen het moet hebben gekost om deze film te maken. De ‘making of’ van deze film is bijna net zo interessant als de film zelf. Wat deze film heeft gedaan voor de Italiaanse cinema is bijna niet met woorden te beschrijven, maar daarnaast is dit ook gewoon een spannende en enerverende film met een weergaloos plot en acteerwerk.

12. La Piel Que Habito (Film, 2011) - MovieMeter.nl

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLTWyzkXrQrnCWl1fnmt2bgR55_5jpTV_H4D1FQzRG7wSRJB-60N-SeUnd-oEnyyQEEQzOgqknGwnsHMAohWkhXmIMn2iRTUtpmCdix9XCJ57iTOit0iH2Jag5DEmLOv6HcQoFfD3wlRgx/s1600/The+Skin+I+Live+In.jpg

Voor mij Almodóvar’s meesterwerk. La Piel Que Habito heeft zulke gruwelijke en ijzingwekkende momenten (vooral buiten beeld), dat de film soms aanvoelt als een nachtmerrie. Maar dan wel een stijlvolle en sfeervolle nachtmerrie. De regie, de sets, de cinematografie, het acteerwerk etc. Alles bij elkaar zorgt het voor een bijna hallucinerende kijkervaring.

Elena Anaya zet een geweldige acteerprestatie neer, en hetzelfde kan gezegd worden voor Banderas, Paredes en de andere acteurs in bijrollen. Het eerste gedeelte is het sterkst, en de laatste 20 minuten is vooral ter afronding van het verhaal. Een onvermijdelijk einde, want hoogmoed, wraakzucht en verdriet is een giftige en gedoemde cocktail.

11. Intouchables (Film, 2011) - MovieMeter.nl

https://images.pathe-thuis.nl/16403_1920x1080.jpg

Het is tegenwoordig cool om neerbuigend te doen over Intouchables. Het is een veilige film die niemand voor het hoofd stoot. Een sentimentele draak. Er wordt inderdaad door regisseurs Nakache en Toledano duidelijk gemikt op het gevoel van de kijker met veel sentimentele en melancholische scènes, maar het zijn scenes die mij nog steeds vol in het hart raken. En die overduidelijke motieven worden ook nergens te opdringerig door de sterke regie, het aanstekelijke spel van Cluzet en Omar Sy, de muziek en veel onvergetelijke scènes. Geef mij maar meer van dit soort sentimentele draken .

Morgen de top 10. Die zal ik apart behandelen.

10. Umberto D. (Film, 1952) - MovieMeter.nl

https://i.ytimg.com/vi/lXZOJUB_BdM/maxresdefault.jpg

Umberto D. is een geweldig Italiaans sociaal drama over de periode na de Tweede Wereldoorlog waarin het Italiaanse volk het moeilijk had. Net zoals The Bicylce Thieves kiest Umberto D. voor een specifiek persoon als de belichaming van deze zware tijden, maar eigenlijk straalt alles aan deze films uit dat de omstandigheden moeilijk waren.

Maar De Sica laat zien dat er ook in deze wereld nog hele mooie dingen kunnen gebeuren. En Umberto is daar het symbool van, een zachtmoedige man die uitgebuit wordt maar toch het goede probeert te doen. Zijn hondje Flike is een icoon en de echte ster van de film. Huishoudster Maria en de tirannieke huisbaas Antonia zijn ook personages die ik niet snel zal vergeten.

9. Léon (Film, 1994) - MovieMeter.nl

https://cdn.sanity.io/images/m2obzhc2/production/885fe1a65e5b1a2343bc1faaa6a0fb609096210e-1920x1080.jpg?rect=0,36,1920,1008&w=1200&h=630&q=100&fit=crop

Léon blijft een meesterlijke film. Vanaf de allereerste actierijke scene met de (knallende) introductie van Léon blijft deze film fascineren, en met Reno en een piepjonge maar toen al fantastische Portman heeft de film een duo waar je makkelijk een halve dag naar zou kunnen kijken. De film heeft veel actierijke en ijzingwekkende scènes zoals de dodelijke schietpartij in de flat van Mathilda, de eerste sluipschutter training van Mathilda, en het laatste explosieve gedeelte in de flat van Léon. Maar de beste en spannendste scene is die waarin Mathilda oog in oog komt te staan met de corrupte politieagent Stansfield (de weergaloze Gary Oldman) in een wc ruimte. Waanzinnig knap gedaan en de spanning is bijna ondraaglijk.

8. Le Trou (Film, 1960) - MovieMeter.nl
https://images.mubicdn.net/images/film/668/cache-8284-1576006685/image-w1280.jpg
Schitterende Franse filmklassieker. Vooral de sfeer die regisseur Becker weet te creëren is fantastisch, en de rauwe en realistische aanpak zorgt voor een beklemmende en soms bijna claustrofobische film. De manier waarop de scenes in het middengedeelte, wanneer Roland en Manu hun weg moeten vinden door het ondergrondse gangenstelsel, zijn gefilmd is briljant. Alle acteurs zijn sterk, en je hebt vanaf het begin eigenlijk al het gevoel dat Claude er niet helemaal bij hoort. Het einde komt dan ook niet echt als een verrassing, maar indrukwekkend is het zeker.

7. La Vie d'Adèle (Film, 2013) - MovieMeter.nl

https://images-0.rakuten.tv/storage/snapshot/shot/4ba4f4cd-dc57-4e8d-a42d-671aa0245af9-snapshot-1590663590-width936-quality90.jpeg

La Vie d'Adéle blijft een imponerende coming of age film. De film duurt drie uur, en ik heb ook echt drie uur lang met plezier zitten kijken naar het, op het eerste gezicht, doorsnee leven van tiener Adéle. Allereerst natuurlijk een groot compliment voor Adèle Exarchopoulos. Als je dit op je 19de al kan dan ben je een hele grote. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat je echt naar een opgroeiende tiener zit te kijken in plaats van een actrice... Ongekende klasse. Ook een groot compliment voor Léa Seydoux en regisseur Kechiche.

De eerste liefde wordt door Kechiche in al zijn ontwapende eerlijkheid getoond, maar op een gegeven moment gaat ook de roze bril af en is er de keiharde realiteit. En net als je denkt dat de film wel erg langdradig wordt komt er dat schitterende einde. Op het einde wil je het leven van Adéle eigenlijk blijven volgen, maar Kechiche kiest het juiste moment om afscheid te nemen van haar. Het komt wel goed met Adéle.

6. Portrait de la Jeune Fille en Feu (Film, 2019) - MovieMeter.nl

https://media.vanityfair.com/photos/5e46cde5337b3b00086a37c9/16:9/w_1999,h_1124,c_limit/portrait-of-a-lady-of-fire-lede.jpg

De Volkskrant noemde dit 'een overrompelende ode aan een grote liefde die slechts van korte duur is'. Zo kan je dit schitterende portret wel noemen inderdaad. Alleen al de verpletterende eindscene kan zo het museum van filmhistorie in. Eén van de mooiste laatste shots die ik ooit heb gezien. De zinderende en prikkelende chemie tussen Haenel en Merlant is in iedere scene voelbaar. Een korte liefde met een duidelijke tijdslimiet brandt altijd harder en feller (een beetje cheesy en volgens mij heb ik het ook uit een film ), en in deze film is dat duidelijk ook het geval. Het nadeel is dat het blussen van zo'n brand ook aardig wat tijd vergt. Of Marianne en Héloise er ooit overheen komen...

5. Nuovo Cinema Paradiso (Film, 1988) - MovieMeter.nl

https://i0.wp.com/www.lebleudumiroir.fr/wp-content/uploads/2021/07/featured_cinema-paradiso.jpeg?fit=1050%2C591&ssl=1

Schitterende film. De liefde voor film straalt er vanaf bij Nuovo Cinema Paradiso, en het laat zien hoeveel invloed cinema kan hebben op het leven van een jonge jongen. En de wijze lessen van Alfredo, die hier als een soort Yoda met wijze levenslessen strooit.

Regisseur Tornatore geeft ook een mooi tijdsbeeld van de jaren 40/50, en de veranderingen die een klein Italiaans dorpje in al die jaren doormaakt. Wanneer Salvatore na al die jaren terugkomt, en ziet hoe vervallen de bioscoop eruitziet, doet dat pijn. Maar het geeft wel een realistisch beeld van hoe het medium film is veranderd in de afgelopen 30/40 jaar, en natuurlijk ook iets over de economische teloorgang in die kleine Italiaanse dorpjes. Nostalgie en melancholie, en Nuovo Cinema Paradiso straalt dat ook aan alle kanten uit.

4. El Laberinto del Fauno (Film, 2006) - MovieMeter.nl

https://www.lantarenvenster.nl/wp-content/uploads/2023/07/pans-labyrinth-lantarenvenster-1746x981-c-center.jpg

Dit Spaanse meesterwerkje van Del Toro is een keihard oorlogsdrama en een fantasierijk sprookje ineen. En het werkt wonderwel. De jonge Ofelia sluit zich af van de verschrikkingen van de oorlog door te ontsnappen in een fantasiewereld waar een Faun haar aanwijzingen geeft om terug te keren naar een wereld, waar zij prinses is en waar ze wordt herenigd met haar overleden vader.

Hoe Del Toro dit heeft vormgegeven is briljant. De decors, de cinematografie, hoe de vreemde wezens eruit zien, de ijzingwekkende sfeer, de kostuums… Geniaal. Vooral die scene met dat wezen met ogen in zijn handen zal me nog lang bijblijven. Het is interessant om een Spaanse film te zien over het tijdperk onder de dictatuur van Franco, en ook dit gedeelte maakt indruk. Baquero is geweldig als de jonge Ofelia en het is knap dat zo’n jonge actrice al zulke complexe emoties moeiteloos kan overbrengen. Ook López is uitstekend op dreef als de keiharde Vidal die zijn hand niet omdraait voor een gruwelijke marteling en je zonder pardon neerschiet. Het einde is triest en opbeurend tegelijk, en iedere kijker zal zijn eigen interpretatie eraan kunnen geven. Een hard, triest en angstaanjagend, maar ook mooi, fantasierijk en hoopvol cinematografisch hoogstandje van Del Toro.

like = goede keuze. sorry voor de notificaties

BTW wat is het WARM

Leuk topic hoor. Misschien heb ik het gemist en niet om lullig te doen. Maar een top 100 Franse, Italiaanse en Spaanse films. Eh…. Ok. Waarom die drie landen op één hoop gooien? Is compleet verschillende cinema en net zo willekeurig als drie andere landen op één hoop te gooien.

Omdat het zomer is en Frankrijk, Spanje en Italië drie van mijn favoriete filmlanden zijn .

3. La Meglio Gioventù (Film, 2003) - MovieMeter.nl

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZjhmNWFhNTQtYzU1MC00YTM2LWFlNWYtM2VjMzhjNGVlZTExXkEyXkFqcGdeQXVyNjQ1NTExOTE@._V1_FMjpg_UX1000_.jpg

Ik weet niet of er ooit een film is geweest die me zo geraakt heeft als La Meglio Gioventu. Ontroerend, verdrietig, hard en liefdevol, eigenlijk komen alle levensfasen en menselijke emoties wel langs. Van de eerste verliefdheid en geboorte tot de dood en rouw. En alles er tussenin. Overgoten met een heerlijk Italiaans sausje plus een mooi tijdsbeeld. En ja, de film duurt 6 uur en dat voel je soms wel (zeker de eerste drie uur). Maar Giordana maakt dat helemaal goed in het tweede gedeelte.

2. Before Sunset (Film, 2004) - MovieMeter.nl

https://assets.televizier.nl/upload/b/t/before-sunset-462149431.jpg

Geproduceerd en gemaakt door de Amerikanen/Amerikaan, maar Parijs en Julie Delpy kapen deze film . Verleidelijker dan in deze film zie je Parijs niet snel, en Delpy is sowieso een Frans monument.

Before Sunset blijft pure filmmagie. Jesse en Celine komen elkaar tegen in Parijs, na elkaar negen jaar niet gesproken te hebben, en het is als vanouds. Zelden heb ik twee acteurs gezien die zoveel chemie samen hebben als Hawke en Delpy. In tegenstelling tot Sunrise staat er nu meer op het spel omdat Jesse en Celine echt een keuze voor elkaar moeten maken (of niet). Hun samenzijn begint dan ook oppervlakkig met gesprekken over werk, persoonlijke opvattingen en gefilosofeer over het leven, maar zodra ze op de rondvaartboot stappen verandert er iets en gaat het wat meer de diepte in. Over verloren tijd, de diepe liefde die er duidelijk nog is en allerlei opgekropte emoties die aan de oppervlakte komen. In de taxirit naar het huis van Celine komt dit tot een weergaloze uitbarsting wat leidt tot de beste scene uit de gehele trilogie. De laatste scene in het appartement bezorgt me nog steeds kippenvel, en je beseft gelijk dat er al die tijd eigenlijk maar één juiste keuze was voor Jesse en Celine.

'Baby, you are gonna miss that plane.'

'I know.'

1. Call Me by Your Name (Film, 2017) - MovieMeter.nl

https://cdn.filmtotaal.nl/images/original/31406-call-me-by-your-name.jpg

Soms is het moeilijk om onder woorden te brengen wat een film zo speciaal maakt. Call Me by Your Name is broeierig, zomers, verleidelijk en uiteindelijk hartverscheurend. De kortstondige liefde tussen Elio en Oliver gaat echt onder je huid zitten, en als je Elio op het laatst huilend voor de open haard ziet zitten voel je echt de pijn die iedereen wel eens heeft meegemaakt. Ik moest in ieder geval gelijk aan mijn eerste vriendinnetje denken (ended in tears), en dat is wat Call Me by Your Name zo speciaal en herkenbaar maakt. Je wordt door Guadagnino langzaam meegevoerd in het liefdesverhaal van Elio en Oliver, en het acteerwerk en de zomerse beelden van Italiaanse dorpjes, meertjes en steden doen de rest. De speelduur van ruim twee uur is zo voorbij.

De speech Stuhlbarg blijft fantastisch, en het is zeldzaam dat de eindcredits misschien wel de mooiste scene van de film oplevert. En daar komt de speciaal voor deze film geschreven en gecomponeerde muziek van Sufjan Stevens nog bij. Mystery of Love en Visions of Gideon… Weergaloos. Call Me by Your Name voelt aan als een droom en een zeer fijne herinnering van Elio, en ik heb het gevoel dat Guadagnino het ook precies zo voor ogen heeft gehad.

Dat was mijn nummer 1. Ik vond het heel leuk om te doen. En voor dat jullie gaan vragen waar de films van Sergio Leone zijn, ondanks Italië als productieland vond ik dat toch meer echt Amerikaanse films.

Erg fijne keuzes, mooie lijst en leuk om te lezen

Vind het ook altijd leuk zo'n persoonlijke lijst. Mooie mix van klassiekers en nieuwer werk, en vooral in het begin wat films die ik niet kende. Hoe hoger in de regionen hoe minder onbekende titels natuurlijk.

Tja. En je nummer twee is een Amerikaanse film, 92 procent gezien (als ik snel tel). Ik vind het een lijst van niets. Sorry

Inderdaad een mooie lijst, maar La Vie d'Adèle moet natuurlijk altijd op 1 staan. Maakt niet uit wat voor lijst het is

Een vrouw die zo mooi spaghetti kan eten zal altijd nummer 1 in mijn hart blijven .

https://twogirlswatchstuff.wordpress.com/wp-content/uploads/2016/05/blue-is-the-warmest-color-eating-gif.gif?w=700

Mooie lijst en knap werk, bedankt

Zou stiekem ook wel zo´n lijst willen maken, maar dan voor de Lage Landen. Zeker wat Belgische films (400+) betreft heb ik daar wel een (subjectief) idee van.