MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

13 plaatsen gestegen om precies te zijn.

Opzich wel eigenlijk, maar wellicht dat de nieuwe binnenkomst van Wolf of Wall Street hier iets mee te maken heeft... toch een soort update/remake/sequel of anderszins film die in het verlengde ligt van Goodfellas... de voorkeur voor het nieuwe?

Best knappe vrouw die Mia Farrow (toen). (Heb de meeste stills niet bekeken. Heb steeds uitlogd, scheelt scrollen).

Daar heb je inderdaad een goede theorie te pakken.

Wellicht dat Wolf of Wall Street over 2 jaar veel beter scoort dan Goodfellas. Mijn stem heeft hij in ieder geval, als ik uit ga breiden naar een top 500.

Begin me zo langzamerhand af te vragen waar m'n nummer 1 eigenlijk uithangt (Z, om de titel voor het gemak even af te korten).

'Gestegen, door mij', houd ik de moed er in.

Wie zegt dat hij erin staat.

Nu ik: 2 jaar geleden niet mee gedaan. The longest day stond er niet in (wel in de Top 250). Had ik nu wel meegedaan, stond hij er weer niet in. (Maar het is al heel lang dat hij rond de 220 hangt in die toplijst en 2009 stemmen is wel effe meer dan die andere oude meuk met soms heel weinig stemmen).

Krijg je Double Indemnity (1944) zeker ook weer. Me dunkt.

Volgens mij hebben we nu 21 titels uit de vorige Top 100 voorbij zien komen (en nog 4 tussen 101 en 110), dus we hebben "ruimte" voor 25 nieuwe titels, daar zullen bijvoorbeeld Zerkalo, Paris Texas, A Woman Under the Influence, Birdman, Only God Forgives, No Country for Old Man, Scarface, Back to the Future, Werckmeister H en Nostalghia tussenzitten. Star Wars, District 9, Il Conformista en Das Leben der Anderen al geweest??

Heb het even houtje-touwtje geteld, dus ik kan er wat naast zitten.

edit: Zerkalo, OGF, Back to the Future, Werckmeister Harmoniak en Das Leben der Anderen in de laatste batch van vandaag.

maar nét buiten de top100!!

Woman under the Influence, A (1974) heeft maar weinig stemmen en staat enorm hoog genoteerd. Kan er natuurlijk wel in zitten daar niet van. (Maar best gek op 154.556 gebruikers)

Ik verwacht nog enkele stijgers als Fucking Amal, Le Samourai, Das Boot, Before sunrise en voorzichtig: The descent.

Reken maar dat die erin zit. Is gewoon een erg sterke film, die de "normale" filmkijker niet snel zal kijken. De mensen, die wel klassiekers kijken, waarvan er in dit topic veel aanwezig zijn, kijken dit soort films sneller en daardoor komt hij hier wel bovendrijven.

OGF komt dus netjes binnen. Back to the Future en Kill Bill vol1 (beste Tarantino by far) stijgen ook leuk.

OGF . Niet dat ik zo'n enorme fan van de film ben, maar dat screenshot is toch wel weer heerlijk.

Als verstokte communist ook tevreden met de notering van Soy Cuba, al is het jammer dat hij uit de top-100 dondert.

Dat zal het Reinbo effect zijn. Cyclo mooi gestegen, paar hoge noteringen daar, want 'maar' in 15 lijsten.

Inmiddels is de stand: 185/900 gestemd, bij 18 films de hoogste stemmer, 851/900 gezien.

Zerkalo is de enige Tarkovsky die ik indertijd 'te lastig' vond, maar veel sequenties lijken af en toe opeens boven komen te drijven. Zeker eens herzien.

Andrey Rublyov vond ik trouwens ook wel pittig bedenk ik me nu, maar die sloeg toch meteen wel beter aan.

Volgens mij combineer je nu twee dingen. De normale filmkijker die ook klassiekers kijkt. En de niet doorsnee kijker die weinig gangbare films kijkt. Die laatste zijn inderdaad hier veel aanwezig.

The Third Man (1949) zal hij erin staan? Ben benieuwd.

Juist, wat een veelvoud aan kleuren in dat screenshot. Wow!

Binnenkort misschien maar eens in de herziening gooien.

Zo, ik zou nu heerlijk kunnen gaan slapen (zo ongeveer als Margarita Terekhova), ware het niet dat er nu een andere bange vraag bij mij te berge rijst:

Staat er echt niet één Carax in de top 1000? Waar is MS? en PX? En HM, GVD?

Nog 100 films te gaan. Een overzicht van de voorbije 900:

1000-0901: 44 gezien / 18 ingezonden

0900-0801: 48 gezien / 21 ingezonden

0800-0701: 45 gezien / 21 ingezonden

0700-0601: 47 gezien / 12 ingezonden

0600-0501: 45 gezien / 21 ingezonden

0500-0401: 60 gezien / 34 ingezonden

0400-0301: 65 gezien / 29 ingezonden

0300-0201: 67 gezien / 32 ingezonden

0200-0101: 64 gezien / 23 ingezonden

Ondertussen al 211 uit mijn top 500. Misschien haal ik de 250 nog wel. 3 films uit mijn top 10. Phantom of the opera lukt niet meer denk ik. De rest kan nog komen.

En met 485/900 films gezien zit ik zoals verwacht iets boven de helft.

Dag 1: 15/100 uit mijn top 500

Dag 2: 12/100

Dag 3: 22/100

Dag 4: 13/100

Dag 5: 15/100

Dag 6: 25/100

Dag 7: 17/100

Dag 8: 24/100

Dag 9: 20/100

Totaal: 163/900 (waarvan 41 uit mijn top 100)

Morgen verwacht ik er nog 31 of daaromtrent; de verhoopte 200 zal ik dus niet halen, maar 194 zou al ruim 30 meer zijn dan twee jaar geleden.

Die laatste paar blokjes

De laatste blokjes wegen het zwaarst.

Geweldige films vandaag!

Gezien: 99/100

Gestemd: 52/100

Totaal gezien: 809/900

Totaal gestemd: 249/900 (!!)

Met nog 100 films te gaan morgen betekent dit dat minstens 50% van mijn top 500 in de uiteindelijke lijst is beland. Verder betekent dit ook dat bijna alle speciale voorliefdes van me die de rest van mijn lijst 'sieren' het hier blijkbaar niet kunnen redden. Dus over 2 jaar lever ik mijn lijst 'omgekeerd' in en ga ik Jackie Chan, Meiko Kaji en Sonny Chiba aanmoedigen!

Kan niet alle dagen feest voor je zijn.

1000-0901: 55 gezien / 18 ingezonden

0900-0801: 61 gezien / 22 ingezonden

0800-0701: 64 gezien / 15 ingezonden

0700-0601: 63 gezien / 12 ingezonden

0600-0501: 65 gezien / 18 ingezonden

0500-0401: 74 gezien / 22 ingezonden

0400-0301: 82 gezien / 18 ingezonden

0300-0201: 85 gezien / 22 ingezonden

0200-0101: 85 gezien / 16 ingezonden

Totaal: 634/900 - 163/500

Van de 900 producties heb ik er 487 gezien.

Tot nu toe staan er 136 films waar ik op gestemd heb in de top 1000 (het zal mij benieuwen of ik morgen de 150 haal; het zal erom spannen).

Mijn zeker nog te zien lijst staat op 71.

Ik leverde zelf ook enkele Jackie Chan films af. Zo zullen er nog wel specifieke genres in de vele lijstjes zitten. Maar helaas te verdeeld om in de top 1.000 te geraken.

Met name LAdP-N zou je toch wel mogen verwachten. Dat is overigens de enige die ik naast T! nog niet zag, dus ik wil bij deze wel het boetkleed voor dit gemis aantrekken. MS had ik zeker graag in de lijst gezien. Op PX niet gestemd, maar zou ook niet misstaan. BMG is goed en toont potentie, maar vond hem niet helemaal geslaagd als debuut. HM vond ik tegenvallend (onevenwichtig) en is blijkbaar ook niet nieuw binnengekomen (ontbrak ook al in de 2013 lijst).

Ik heb wel op Mauvais Sang gestemd....

Deel 8 van: The One Ring Heeft Altijd Snoeiharde Kritiek Paraat, Zelfs Bij Films Die Hij Zich Niet Herinnert.

299. Avatar
En ik maar denken dat we deze hype intussen ver achter ons hadden gelaten. Avatar is me iets te archetypisch. Er zit werkelijk geen enkel origineel idee in het script en de wereld is bij vlagen nogal kitscherig en sprak me niet bijzonder aan. Met dank aan Avatar moet ik ook nog steeds verplicht iedere blockbuster in 3d zien, zonder dat het iets toevoegt, behalve extra kosten. Alleen al daarvoor zou deze eigenlijk 702 plaatsen lager moeten staan.

298. Wall·E
Mooi om te zien dat deze stijgt en rechtmatig de plaats opeist als de beste film van Pixar. Vooral de eerste helft vind ik schitterend, met de twee robots die elkaar leren vinden en Wall·E die de Aarde verkent. Er is een shot waarin Wall·E een doosje afval op een stapel legt, waarna uitgezoomd wordt en we zien dat deze stapel een onderdeel is van een hoge toren aan afvalblokken, te midden van zo goed als een stad van die torens. Dat is één van mijn favoriete shots ooit. De tweede helft is conventioneler, maar nog steeds meer dan goed, met name de ruimtedans met brandblusser.

297. Jaws
Zo kan het gaan met blockbusters. Net als nu Pirates of the Caribbean, Avatar of The Avengers werd Jaws een commercieel en kritisch succes die cinefielen echter niet al te goed mochten vinden. Tegenwoordig wordt er echter moord en brand geschreeuwd als Jaws niet in een grote toplijst belandt. Wil dat zeggen dat die moderne blockbusters ooit de status krijgen van Jaws? In andere woorden, zit ik ernaast met Avatar? Natuurlijk niet, Avatar blijft matig en Jaws een topfilm. Spielberg vind ik sowieso al veel beter dan James Cameron. Het verhaal hier is niet bijzonder, maar de manier waarop spanning opbouwt en vasthoudt des te meer.

296. Brief Encounter
Erg Brits, erg ouderwets, erg tuttig en erg geliefd. Het is grappig hoe Brief Encounter overeind blijft voor veel mensen, terwijl zelfs ik hem een tikje veroudert zou noemen. Toegegeven, het is alweer een tijdje geleden dat ik Brief Encounter zag. Minder episch en minder Dickens dan mijn favoriete werk van Lean, maar misschien kan ik juist die wat meer onderkoelde liefde nu wat meer waarderen.

295. [REC]
Toen ik eerder opmerkte dat we bijna alle prominente horrorfilms al gehad hadden was ik deze vergeten. En dat terwijl ik deze nog best kon waarderen. Het is sowieso één van de betere found footage films, met shock-momenten die wel erg goed uitgevoerd waren. Niet het type film dat ik in mijn top 500 zou plaatsen misschien, maar hier snap ik nog wel dat anderen dat wel doen.

294. Before Midnight
Deze Linklater was ik ook even vergeten als een mogelijke nieuwkomer. Dit komt ook omdat ik steeds maar dacht dat deze al bestond bij de vorige editie. Hij kwam vlak daarna uit, maar had vooraf al veel hype gekregen via het Sundance festival. Vandaar denk ik. Toch moet ik me schamen, want ik heb hier gewoon zelf op gestemd. Het is een gewaagde nieuwe toevoeging aan de Before-films van Linklater, want nadat de kijker zo’n 18 jaar heeft kunnen wennen aan Delpy en Hawke als het perfecte koppel wordt nu de illusie gebroken. Echter, hier is gewoon naar toegewerkt door Linklater en de twee acteurs en het past bij het realisme dat mensen nog wel eens vergeten te zien in deze trilogie. De dialogen in de eerste twee delen zitten vol met teleurstelling en de angst dat verlangens nooit zullen uitkomen. Zie hier dan ook het enige logische gevolg en vervolg.

293. Su-Ki-Da
Dit is de enige Ishikawa die ik zag, maar ik link hem nu al compleet aan shots met een hoop open lucht, precies zoals Beavis hier toont. Of de poster van Tokyo.Sora. Of die van Petal Dance. Hoe dan ook, Su-Ki-Da beviel prima. Een mooi lyrisch, romantisch drama, maar misschien net iets te licht (laat ik vooral niet “luchtig” zeggen) om echt tot de top te behoren. Niettemin is er zeker plaats voor dit soort films op z’n tijd.

292. Offret
Mijn meningen over Tarkovsky zijn nogal gemixt, zelfs bij individuele films, maar Offret en Stalker zijn de twee die echt voor mij werkte. Taai, filosofisch en religieus, maar al deze elementen zijn de moeite waard hier. Vooral het einde is iets dat me altijd zal bijblijven.

291. Seppuku
Ook ik moest even knipperen bij het zien van deze still. Het leek inderdaad even een tel alsof de mensen hier gigantisch waren of tussen kleine gebouwen lopen. Erg gave still in ieder geval. De film is natuurlijk ook heel goed. Het is al een sterk script waar Kobayashi mee kon werken. Daarmee kon je moeilijk fout gaan denk ik. Niettemin is het allemaal erg precies gefilmd waardoor het nog indringender wordt.

290. Laputa: Castle in the Sky
Oké, hier begint voor mij waarschijnlijk het meest frusterende blokje van 10, met veel nare verrassingen. Houd je net zo goed vast als de twee kinderen op de stil van Castle in the Sky! Oké, hij daalt niet echt hard, maar je hoopt toch altijd op meer. Dit is mijn favoriete Miyazaki, als je Whisper of the Heart niet mee telt. Op een bepaalde manier vangt het bijna al het moois dat deze regisseur kan leveren voor het eerst. De voorgaande films waren ook al de moeite waard, maar hier werkt alles voor het eerst echt compleet. De wereld spreekt enorm aan en de twee hoofdfiguren zijn charmant, evenals de bijrollen. Het barst van de avontuur en humor, maar het zit ook vol met zeer kleine momenten en details die het nog levendiger maken. Het moment waarop de hoofdfiguren op de titellocatie aankomen is zo adembenemend dat zelfs de film zelf er stil van lijkt te worden. Dat is wellicht de beste fantasyscène ook en Miyazaki heeft er geen bombast voor nodig.

289. Die Hard
Dit is misschien wel mijn favoriete actiefilm en hij daalt doodleuk met 220 plaatsen. Natuurlijk is de situatie hier oersimpel, maar de manier waarop alles opgebouwd wordt, vol met elementen die vroeg geïntroduceerd worden en ergens later een onverwachte rol spelen, is fantastisch. Daarbij is Willis helemaal in zijn element als anti-held John McClane. Zijn terughoudende heldhaftigheid is op zichzelf al een hoge stem waard voor mij. Die Hard kan ik heel vaak kijken.

288. The Isle
Hoe maak je een lijst vol dalende favorieten nog pijnlijker. Door de slechtste film uit de gehele top 1000 er tussen te plaatsen en die 188 plaatsen te laten stijgen! Tenminste, ik ga er vanuit dat een van mijn 0,5*-films nog opduikt (The Boondock Saints is toch niet de hoogste stijger in de lijst?). Oké, de locatie is mooi (en krijgt de nadruk op de still), maar verder is me dit toch een partijtje geforceerde narigheid, met gekunsteld slecht communicerende personages, willekeurige verkrachtingsscènes die de vrouwen uiteraard uiteindelijk lekker vinden, zelfverminkingen, ongesimuleerde dierenmishandeling en andere vormen van wreed gedrag. Ki-Duks personages en wereld zijn zo nep dat hij ook geen enkele visie hier uit laat voortvloeien. Ik bleef met niets anders dan walging achter.

287. Le Trou
Nog een daling van meer dan 200 punten. Dit is één van de beste films over een ontsnappingspoging wat mij betreft. Niet alleen erg spannend zoals meestal bij dit onderwerp, maar ook met een zeer geslaagd subplot rond klassenverschillen, dat uiteindelijk op een briljante manier samenvalt met het hoofdplot. Dat de film niet alleen gebaseerd is op een echte ontsnapping, maar dat ook mensen rond die gebeurtenis hier aan mee werkte zal ongetwijfeld geholpen hebben aan de authenticiteit die hier van afstraalt.

286. Miller’s Crossing
Oké, vooruit. Deze stijgt. Hebben we tenminste nog iets om blij om te zijn. Dit is een heerlijke ode aan oude gangsterfilms en film noirs. Miller’s Crossing is niet zo origineel en inventief als het beste van de Coens wat mij betreft, maar ze brengen dit sterke verhaal met zo veel stijl, humor en oog voor karakter dat het nog steeds onder hun beste werk valt.

284. Princess Mononoke
Omdat Ghibli tot nu toe zo goed scoorde hier had ik deze val niet echt verwacht. Ik verwelkom het niet, want na Castle in the Sky is dit mijn favoriete Miyazaki. Het zijn eigenlijk bijna alleen mijn grote favorieten van Ghibli die een optater krijgen. Dit is de meest epische film van de regisseur en dat lijkt enkelen wat minder aan te spreken, maar ik vind het een majestueus avontuur. Miyazaki is iemand die niet bezwijkt onder het gewicht van zoiets en ondanks de grote schaal en bombastische toon verliest hij niet zijn oog voor kleine details of intieme momenten. Heerlijk is de introductie van het titelpersonage. Ook is dit visueel Miyazaki’s beste. Ik heb het geluk gehad Princess Mononoke op het grote doek te zien en dat is echt een aanrader.

283. O Brother, Where Art Thou?
Deze greep de vorige editie net naast de top 250. Kan hij het nu wel halen? Nee, natuurlijk niet. Dalen zal ie. Na The Big Lebowski is dit de Coenfilm die ik het meest zag. Dit komt vooral door de zomerse sfeer en heerlijke bluegrass-soundtrack (die ik ook op cd grijsgedraaid heb). De gebruikelijke filosofische elementen van de Coens zitten er ook weer in, maar ze brengen het zelfs nog lichter dan voorheen, dus geen hond die het merkt. En dat is nu een compliment.

282. Du Rififi chez les Hommes
Deze sfeervolle still is al genoeg reden voor een stem. Rififi past wel een beetje in hetzelfde blokje als Le Trou moet ik toegeven. Ze hebben beide een realistische “breuk” (inbreuk bij de deze, uitbreuk bij de ander) centraal staan en hebben een sfeer die in ieder geval in mijn geheugen redelijk gelijkaardig is. Natuurlijk is Rififi ook wat romantischer en meer een genrefilm dan Le Trou. Die andere grijpt dan ook net wat dieper, maar de entertainmentwaarde van deze is misschien net iets hoger.

281. Being John Malkovich
Een van de meest originele scripts ooit geschreven. Dit levert wat verklaringen op tegen het einde die nooit bij mij geklikt hebben, maar verder is dit een heerlijk wilde rit, vol met bizarre ideeën die meestal gewoon enorm vermakelijk zijn. Gewoonlijk prijzen we een acteur niet voor het spelen van zichzelf, maar John Malkovich brengt dit naar een hoger niveau.

280. Opening Night
Een flinke stijging! Ik heb al een aantal jaren een dvd-box met vijf films van Cassavetes en dit is de enige ervan die ik nog altijd niet gezien heb, ondanks dat de andere vier mijn top 500 haalde. Ik neem me voor om in ieder geval een gaatje vrij te maken voor deze komende week. Ik heb een vol schema en ik weet niet of een film van 144 minuten daar in past, maar hij moet snel langskomen.

278. Boyhood
Mijn voorspelling voor de hoogste nieuwkomer was eigenlijk Boyhood. Had ik het even mis. Niet dat 278 een slechte plaats overigens. De aantrekkingskracht van Boyhood is gemakkelijk te begrijpen. Het is toch wel bijzonder om deze mensen 12 jaar ouder te zien worden en Linklater heeft een goed oog voor het alledaagse en hij kijkt naar de hoop en dromen van mensen met zowel een fris realisme als een flinke dosis affectie. Tegen het einde toe probeert Linklater helaas ineens iets te hard toch extra betekenis aan dit verhaal mee te geven en vliegt het wat mij betreft wat uit de bocht, maar over het algemeen is dit een zeer geslaagd project.

275. Gladiator
Een oude favoriet van mijn tienertijd die helaas niet helemaal overeind is gebleven. Er zit nog steeds genoeg goede actie in en Joaquin Phoenix vormt een zeer effectieve schurk, maar het is ook wat melodramatisch allemaal en soms opvallend rommelig voor een film van Ridley Scott.

274. The Battle of Algiers
Nog eentje voor het illustere rijtje films dat ik broodnodig moet herzien. Indertijd vond ik hem niet echt pakkend, maar ik heb goede hoop dat ik de documentairestijl hier nu veel meer kan waarderen. Er zijn scènes die toch enorm scherp blijven hangen, zoals een guerrillastrijder die zijn vijanden te snel af is in de labyrintische straten van Algerije of ogenschijnlijk gewone huisvrouwen die met bommen rondlopen.

273. Amadeus
Een waargebeurd verhaal waarvan een hoop een fabricatie is. Gelukkig maar, want Milos Forman en Peter Schaffer gebruiken het leven van Mozart als een excuus voor een zeer bijzondere, eenzijdige strijd tussen en genie en een getalenteerd man die een genie wil zijn. De mix van bewondering en pure afkeer die Salieri voelt voor Mozart is één van de meest gedenkwaardige haat-liefdeverhoudingen uit de filmgeschiedenis.

272. Gone with the Wind
Een hele mooie still. Ook meteen herkenbaar als een afbeelding uit Gone with the Wind, die nogal uitblinkt in dit soort kitscherige, maar ook wel krachtige shots met een roodgloeiende lucht. Het is eigenlijk als de film zelf: over-the-top, ietwat lachwekkend, maar ook gewoon indrukwekkend. De manier waarop Gone with the Wind bijna een ode is aan het Amerikaanse zuiden en zelfs de slavernij, maar kan er net mee door en we krijgen er de altijd vermakelijke Scarlett O’Hara voor terug.

270. L’Avventura
Dit arthouse drama met een ironische titel is nog steeds de enige Antonioni die ik zag. Ik weet niet wat het met hem en zijn films is, maar op een bepaalde manier ben ik altijd bang dat ze enorm saai zijn. Het gekke is dat L’Avventura ongeveer was wat ik van Antonioni verwachtte, maar dat ik wel degelijk boeiend vond. Dus waar ben ik nog bang voor?

269. Survive Style 5+
Niet alle sterke dalingen vind ik erg. Survive Style 5+ mocht van mij best wel eens van zijn hoge toren geblazen worden en zo doende. Niet dat ik overigens vind dat er geen plaats is voor dit soort gekkigheid, maar 269 is wel hoog genoeg. Ik vind de geest van deze weel leuk. Lekker over-the-top losgaan. Echter viel de humor me ook gewoon deels tegen. Misschien vind ik het idee hier leuker dan de uitwerking.

268. Ran
Zoveel sprankelende beelden zitten er in Ran, maar uiteraard kiest gekkebekkenliefhebber Beavis voor de norse kop van Tatsuya Nakadai. Ach, ik kan hem ook niet ongelijk geven. Ran is één van mijn favorieten van Kurosawa, mede dankzij die sprankelende beelden, maar ook omdat het waarschijnlijk de film is die de grote tragedie van Shakespeare’s beste werk weet te vangen als geen ander (nou ja, samen met Chimes of Midnight dan). De kostumering is ook… anders. Er bestaat overigens nog een verfilming van King Lear uit Rusland die eveneens heel sterk is, onder de titel Korol Lir, maar die zal nog wel komen. (Wat? We mogen allemaal irrationele dingen hopen, of niet?)

267. Les Quatre Cents Coups
Eén van die films waarvan het alleen al door de status en de invloed wat jammer is dat hij uit de top 250 valt. Dit is immers waar de nouvelle vague definitief begint. Daarbij blijft het ook nog eens een bijzonder toegankelijke en geliefde film van de stroming, niet op de laatste plaats door de persoonlijke insteek die Truffaut het duidelijk meegaf. Veel filmmakers zouden uiteindelijk op z’n minst één film baseren op hun jeugd. Te veel misschien zelfs. Les Quatre Cents Coups is ze zo’n beetje allemaal nog de baas.

266. Repulsion
In 1965 was autisme nog niet echt een algemeen bekend begrip, maar bestond het natuurlijk al wel en ik heb altijd gedacht dat dit op de eerste plaats daarover ging, zelfs al werd het personage van Deneuve indertijd simpelweg afgedaan als frigide. Polanski filmt al dan niet bewust de aandoening als een horrorfilm met grote angst voor de buitenwereld en lichamelijk contact. Het is misschien niet de meest politieke correcte of medisch verantwoorde keuze, maar weinig films kunnen de angst en vervreemding zo invoelbaar maken.

265. Howl’s Moving Castle
En dan ineens komt deze binnen en zal als derde Miyazaki eindigen. Ik misgun deze geen plaatsje onderaan de lijst, als één van de laagst genoteerde Miyazaki, maar met deze positie heb ik wat moeite. Voor mij Howl’s Moving Castle vooral Miyazaki die Miyazaki doet, met weinig variatie op wat hij voorheen deed. Hij mist wat eigenheid in zijn oeuvre en zo’n beetje alles kun je elders al net zo goed of beter vinden. Natuurlijk is het nog verre van slecht (ik geef hem 3,5*), maar 265 is wel erg veel eer wat mij betreft.

262. Lola Rennt
Eigenlijk is Lola Rennt de definitie van ultrahip: flitsend, snel, prikkelend, conceptueel slim, cool en adrenaline verhogend. Tevens ook wat vluchtig, oppervlakkig en met de mogelijkheid om snel te dateren, net als het woordje ultrahip. Maar tot dusver werkt het zo ver ik weet nog wel, al is het enkele jaren geleden dat ik hem zag.

261. City Lights
Mijn favoriete Chaplin. Hier bereikt hij de perfecte mix van pathos en humor. Enkele slapstickmomenten, zoals de bokswedstrijden, laten de beste kant van zijn komische talent zien. Aan de andere kant voelt het dramatische aspect hier natuurlijker dan ooit en gaat het gepaard zonder politieke lading of simpel gemoraliseerd. Het is eigenlijk ook een erg romantische film; van het type dat wellicht baat heeft bij de stille aard van de stomme film om echt te werken. Dialoog had alles misschien te simpel laten lijken, of anders plat. Nu is het magisch. Leuke still ook weer.

260. Unforgiven
De western heeft het vrij zwaar te voorduren gehad in deze editie van de top 1000 (ik neem dit terug als Shane de top 100 haalt), dus ik ben blij te zien dat Unforgiven niet echt veel daalt. Eastwood levert hier een deconstructie van de western en maakt er iets duisters en tragisch van. Niet alleen is Eastwood hier op zijn best als regisseur, maar ook als acteur. Hij vindt hier een soort diepgang in zijn rol die ik daarvoor of daarna nooit meer zag. Mijn vermoeden is dat hij personages als deze inmiddels van buiten kende en nu de context kreeg om deze ook van binnen te leren kennen. Deze mogelijkheid greep Eastwood met beide handen aan en het resultaat is verrassend ontroerend.

259. The Usual Suspects
Toch grappig dat deze voor de tweede maal niet al te hoog eindigt. Ik bedoel, voor veel films is 259 een droompositie, maar The Usual Suspects staat juist in publiekspolls altijd veel hoger. Ik heb er nooit al te veel aan gevonden eerlijk gezegd. Te veel slechts een plotfilm, met weinig vermaak om daarnaast iets te bieden te hebben. Al blijft de onthulling op het einde iets bevredigends hebben, ongeacht of je weet wat er gaat gebeuren.

258. In a Lonely Place
Wat is dit nou, een persoonlijke favoriet die 183 plaatsen stijgt. Zeker bij In a Lonely Place had ik dit nooit verwacht. Dit is een noir met veel aandacht voor de persoonlijke relatie tussen de personages van Bogart en Grahame. Op een bepaalde manier ga ik daar altijd zo in op dat ik mezelf al twee keer erop heb betrapt dat ik hoop dat de film de deze keer anders afloopt. Ik ben al fan van Bogart, maar hij toont hier een diepte die je nergens anders ziet. Hij durft volledig neurotisch en gevaarlijk te worden. Grahame is altijd een toegevoegde waarde. Het centrale minigedicht dat hier een paar keer uitgesproken wordt zal iedere fan van deze film waarschijnlijk altijd met zich meedragen.

257. Forrest Gump
De slechtste film aller tijden! Oh nee wacht, dat is Grease en die zijn we vooralsnog niet tegengekomen. Forrest Gump werkt voor mij door de humor en om geen enkele andere reden. Zeker niet het sentiment. Het is echter vermakelijk om Forrest door de Amerikaanse geschiedenis te zien bewegen, onwetende dat hij deze flink beïnvloed. Meer haal ik er niet uit, maar dat is al meer dan films die ik slecht vind.

256. Novecento
Deze heb ik al een hele tijd op dvd klaarliggen. Raad de reden waarom ik hem nog niet bekeken heb.

254. Chunking Express
Mijn favoriete Wong Kar-Wai. Schattig, romantisch, melancholisch, guitig, stijlvol en onbeschaamd filmisch. In zijn beste werk weet Kar-Wai altijd simpele verhalen een enorme emotionele zeggingskracht te geven. Hij is echt iemand die net zo veel met kadrering, montage en kleurgebruik als met de handelingen van personages een hoop weet op te roepen. Is het trouwens iemand opgevallen dat het liedje California Dreamin’ van The Mama’s and the Papa’s in Chunking Express te horen is?

252. Life of Brian
Perfecte stillkeuze, Beavis, want hij verteld precies wat ik denk over al die mensen die Life of Brian hebben laten dalen van 123 naar 252: “Splitter!” Dit is niet alleen een briljante, absurdistische komedie over religie, maar waarschijnlijk de beste film ooit over religieus fanatisme. De reden dat zoveel gelovigen hierdoor beledigt waren is volgens mij niet zozeer omdat Christus voor de gek wordt gehouden, want dat wordt hij niet. Nee, de geloofsfanatici zagen zichzelf enorm in de zeik genomen worden. Dat is niet eens heilige huisjes aanvallen, maar degenen die heilige huisjes een slechte naam geven.

251. Der Himmel über Berlin
Wim Wenders op z’n meest schaamteloos romantisch. Een film maken over engelen die neerkijken op de stad Berlijn en menselijk willen worden had zo makkelijk fout kunnen gaan, maar Wenders vindt precies de juiste toon hier. Dit is een film die poëtisch moest zijn, die compleet zou falen als er niet was filosofie in zat. In het ergste geval zou Der Himmel über Berlin down-to-earth zijn. In plaats daarvan neemt het de hemel naar Berlijn. Een gesproken stad, maar een stad om van te houden.

250. Witness for the Prosecution
En we beginnen onze alternatieve benadering op de top 250 met deze klassieker van Billy Wilder. Hij heeft betere films gemaakt. Marlene Dietrisch en Tyrone Power halen deze wat naar beneden voor mij. Niettemin is dit verder topvermaak, met een vet aangezette, maar enorm leuke rol van Charles Laughton, die vooral lekker mag bekvechten met zijn vrouw-in-het-echte-leven Elsa Lanchester. Laughton was een homo in de kast, maar dat wil niet zeggen dat hij geen echte chemie had met haar.

249. My Neighbors the Yamadas
Met gemak één van de meest vluchtige films uit de lijst. Het heeft wel wat weg van een reeks korte filmpjes rond één familie. De tekenstijl is zo los als de inhoud. Diep beklijven deed het voor mij niet, maar niemand kan zeggen dat de Yamadas niet uniek zijn. Gelukkig zijn ze desondanks ook lekker gewoon gebleven.

248. Pather Panchali
Bollywood wordt straal genegeerd hier (in theorie onterecht, maar vooralsnog kan ik er in alle eerlijkheid niet rouwig om zijn), dus moet de eer van India rechtgehouden worden door India Song en natuurlijk door Pather Panchali. Je kunt veel slechtere films hebben om je land te representeren. Pather Panchali is een soort Les Quatre Cents Coups, maar dan met een beduidend Indische setting, meer sfeer en meer aandacht voor de familie als geheel. Erg mooi, al vind het jammer dat we hiernaast ook niet nog vervolg Aparajito hier terugzien, want die vond ik nog beter.

245. Gravity
Zo vroeg in de top 250 vinden we een korte reeks films die ik de positie niet gun. Gravity is daarvan nog de beste. De eerste helft is tamelijk briljant en enorm spannend. Helaas lijkt het daarna moeite te krijgen om tot de lengte van een volledige speelfilm te komen en wordt de nadruk ineens gelegd op twee dingen die ik verschrikkelijk vind: opzichte, ietwat idiote symboliek en, nog erger, Sandra Bullocks acteertalent (of gebrek daaraan). Van een nagelbijtende zit ging ik naar bijna totale verveling. Zelden ooit een film kwalitatief zo doormidden gesneden worden, netjes door de helft. Ach, in ieder geval hebben we die sterke helft nog.

244. Babel
Gravity heeft opzichtige symboliek, Babel heeft een opzichtige boodschap. Ook deze zit technisch wel knap in elkaar en heeft bijzonder goede muziek en acteurs, maar jeetje, scriptschrijver Arragia wringt zich in allerlei bochten om vier verhaallijn aan elkaar te linken, terwijl dat niet nodig. Er zitten best goede scènes in, maar ik kan niet goed tegen de drammerige toon waarin steeds benadrukt wordt dat wij als mensen communicatieproblemen hebben. Niet zo erg als het vergelijkbare Crash, maar het komt gevaarlijk dichtbij.

243. Spring Breakers
Volgens mij heb ik over weinig films zo gediscussieerd hier en heb ik ook zoveel gelezen over een film waarvan ik de aantrekkingskracht zo slecht begrijp. Ja, het day-glo uiterlijk heeft zeker wat en er zitten wat gave muzikale keuzes in. En er zitten knappe meiden in bikini’s in natuurlijk. Maar inhoudelijk vind ik ook Spring Breakers vreselijk (ik zeg “ook” vanwege de twee films hierboven). Het lijkt soms net of mensen hier diepte in zien die ik gewoon niet zie. James Franco die naar zijn bezit wijst en hard schreeuwt: “Look at my shit!” vind ik niet bijzonder gevat. Ook apart, ik geloof dat ik enkele critici tegenkwam die dit zagen als een beeld dat laat zien hoe de moderne tiener nu is. Die mensen moeten meer tieners spreken. Ach, de still is leuk gekozen.

241. Perfect Blue
Een persoonlijke favoriet, die aardig wat daalt, maar gelukkig een positie behoudt in de top 250. Dit is één van de beste thrillers die ik ken. Veel films proberen het gevoel weer te geven dat je samen met de hoofdpersoon psychologisch aftakelt. Geen één daarvan doet het zo goed als Perfect Blue. Satoshi Kon weet ook als geen ander montage te gebruiken als een middel voor desoriëntatie. Hij vliegt constant door verschillende werkelijkheden heen en laatje als kijker zo hulpeloos achter als de hoofdfiguur. Er zit ook nog een soort feministische subtekst in de film over het seksueel uitbuiten van vrouwen, iets wat ik zelf zeer bevredigend een plaats vond krijgen in het hoofdplot.

240. La Dolce Vita
Perfecte still. Dit kleine gebaar is natuurlijk enorm belangrijk in de film. Ik moet deze nodig herzien, maar het staat me bij als vrij taai, maar ook bij vlagen fantastisch. Het is natuurlijk erg Fellini, dus hoogst persoonlijk en een tikkeltje maf.

239. Slumdog Millionaire
Toen ik zie dat Bollywood genegeerd werd in deze lijst was ik Slumdog Millionaire zeker niet vergeten, maar het is ook geen echt Bollywoodproduct. Wel is het een voorbeeld van een film die prima werkt tijdens het kijken, maar naderhand nauwelijks nog echt goed lijkt. De snelle montage, heldere kleuren en het hoge tempo kunnen uiteindelijk niet verhullen dat het script vrij zwak is. De manier waarop de quizvragen beantwoord kunnen worden door de levenservaring van de hoofdpersoon wordt nooit echt bevredigend uitgewerkt.

238. The Killing of a Chinese Bookie
Vooralsnog mijn favoriete Cassavetes. Een waarschijnlijk stiekem zeer persoonlijk project over een man die een nogal hopeloze nachtclub bezit, maar daar wel echt in gelooft. Zou Cassavetes zijn eigen films zo zien? Dat zou niet nodig zijn, want hij zelf is natuurlijk briljant. De affectie voor het eigenlijk belachelijke personage van Ben Gazzara is duidelijk enorm. Uiteindelijk is dit een misdaadfilm die misschien minder tot de verbeelding spreekt bij de gemiddelde Scarfacefan, maar mij des te meer.

236. Strangers on a Train
Dit is Hitchcock op zijn meest zwart-komisch en dat is vaak Hitchcock op zijn best. Het concept is natuurlijk al intrigerend: twee personen die elkaar eigenlijk niet zouden kennen wisselen van moord uit. Hitchcock haalt daar gek genoeg niet eens uit wat erin zit en gebruikt het meer als lokkertje om mensen naar de film te krijgen. Wat we echter vervolgens voorgeschoteld krijgen is een aaneenschakeling van briljante suspensescènes, waaronder een monotone tenniswedstrijd en eentje waarin iemand een sigaretaansteker uit een afvoerputje probeert te krijgen. Op de toppen van zijn kunnen kon Hitchcock duidelijk alles spannend maken.

235. Saving Private Ryan
Bekend en geprezen om z’n lange opening op het strand van Normandië en gekraakt om zijn verhaal en sentiment. Beiden terecht, maar ik ben toch overwegend positief over Saving Private Ryan. Ondanks het realisme van die opening is het toch vooral Spielbergs neus voor het filmen van avonturenscènes die de film de moeite waard maakt. Zelfs na dat eerste half uur zitten er nog genoeg spannende scènes in die Spielbergs talent ten volle benutten.

234. Modern Times
Waarschijnlijk de meest iconische film over de Tramp. Meer politiek geladen dan City Lights en The Gold Rush ook, want hier neemt de komische held het tegen wil en dank op tegen het systeem en mechanisatie. Gelukkig is het ook vooral weer een komisch hoogstandje, met een randje pathos dat goed uitgewerkt wordt. Blind rolschaatsen was nog nooit vermakelijk, al moet je het niet thuis nadoen.

233. Little Miss Sunshine
Deze crowd-pleaser maakt een flinke stijging door zeg. Little Miss Sunshine bewijst vooral hoe fijn het kan zijn als je een cast met gevarieerde, maar allemaal goed uitgewerkt personages hebt die fijn tegen elkaar mogen opbotsen. Uniek is het hele gegeven misschien niet, maar karaktergedreven humor als deze zal waarschijnlijk altijd wel blijven werken vermoed ik. De finale is ook wel grandioos.

232. Blood Simple.
Nog een flinke stijger. Dit is het natuurlijk het debuut van de Coens en het voelt ook wel aan als een typische debuutfilm. Neem namelijk een simpel gegeven, al dan niet met een ode aan films waar je verliefd op bent en focus je op perfecte stijl. Andere Coenfilms zijn gevarieerder of dieper, maar evengoed leveren ze hier een zeer knappe neo-noir af. Zonder poespas, maar vol spanning en zeer beklijvend. Kwalitatief is het dan weer geen typische debuutfilm.

231. His Girl Friday
Ah, mijn echte introductie aan de klassieke Hollywoodfilm. Ik verwachtte eigenlijk een stoffig trage, degelijke romantische komedie. In plaats daarvan kreeg ik deze extreem snelle, gevatte komedie met een scherp randje. Meteen werden al mijn vooroordelen voor oude films weggeblazen. Niet helemaal eerlijk natuurlijk, want His Girl Friday blijft een sneltrein ten opzichte van veel tijdgenoten, maar verder ben ik er dankbaar voor. Heeft deze film het record meeste aantal gesproken woorden per minuut in de top 1000 (of elders)?



Helaas moet ik hier midden in de 200 stoppen, maar ik heb een zware dag achter de rug en meer zit er niet in. Morgen heb ik tijd vanaf 3-4 uur in de middag en hoop ik de rest van de dag hier mee te draaien en gewoon de hele lijst tot #1 af te werken. Hopelijk kan ik die belofte ditmaal waar maken.