MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

Toch nog de Imitation Game? Of zou die het helemaal niet gehaald hebben?

Er is ook (nog?) geen enkele Hobbit-film langsgekomen. Vorige keer nog op 740.

Kan me niet voorstellen dat een hobbit film zo hoog eindigt. Zijn ze dan ook te matig voor vind ik.

Pirates ook eruit? ofzo. Ik heb hier al vrij veel mainstream films voorbij zien komen.. dus ik twijfel.

Birdman zal wel hoog staan (top 150), La vie dadele ook wel top 250.

Irreversibel ook wel hoog. En wat met Enter The Void? Drive en OGM verwacht ik ook nog vrij hoog.

Lijkt op geen van beide, is meer een Hollywood thriller, maar dan van het betere soort.

Haalt nergens het niveau van Enemy.

Curse of the black pearl is al voorbij gekomen.

Drive stond vorige keer in de top 20 dacht ik. Enter the Void ook erg hoog.

Laten we het er maar op houden dat dat de uitzondering is die de regel bevestigt, want ik zie af en toe films voorbijkomen waar ik absoluut niks mee heb. 2x Grandieux! Ugh!

1000-901 44 gezien/ 7 ingezonden

900-801 49 gezien/ 6 ingezonden

800-701 54 gezien/ 13 ingezonden

700-601 59 gezien/ 17 ingezonden

600-501 55 gezien/ 18 ingezonden

500-401 69 gezien/ 17 ingezonden

400-301 70 gezien/ 18 ingezonden

106 van de 300 films al in de lijst, waaronder 4 uit de top 10 en daar waren niet de grootste zekerheden bij. De 6 anderen stonden er in '13 ook al in, dus die zouden het met mijn steun nu helemaal moeten redden toch? Dat zou 10 uit 10 zijn. Uniek.

En als ik zo laat op de avond geen telfouten heb gemaakt tot nu toe precies 400 van de 700 films gezien.

Bijna identiek aan mijn stemmen

44/100 - 4/100

49/100 - 7/100

56/100 - 9/100

59/100 - 17/100

63/100 - 14/100

65/100 - 17/100

73/100 - 18/100

Tja, wie niet.

Zou Under the Skin het nog gered hebben? Een vluchtig onderzoek in het stem-overzicht aldaar leert dat er een stuk of zes deelnemers zijn die 'm met 4,5 of meer waarderen, plus nog een aantal met 4.

Zou gelukt moeten zijn...

Bloeit hier wat moois op? Ik heb wel zin in een bruiloft.

1000-901: 44 gezien / 12 gestemd

900-801: 54 gezien / 8 gestemd

800-701: 56 gezien / 20 gestemd

700-601: 38 gezien / 10 gestemd

600-501: 52 gezien / 8 gestemd

500-401: 64 gezien / 15 gestemd

400-301: 59 gezien / 18 gestemd

Totaal: 367 gezien / 91 gestemd

Van die 91 komen er vijf uit mijn top 10. Daar komt er zeker nog één bij, maar voor de rest van mijn top 10 vrees ik het ergste.

Vandaag er 14 bij ( totaal nu 75 ) met daarvan 11 uit mijn top 100 dus dat gaat goed. Nog niets uit mijn top 10 maar daarvan verwacht ik er zeker nog 7 en met een beetje geluk alle 10!

Verder blij met Prisoners als nieuw in de top 1000; mooie thriller/drama met een goed neergezette sfeer, uitstekend acteerwerk en een sterk verhaal. Ik kan iedereen aanraden deze film te gaan zien en zeker beavis...

Ik ben zelf trouwens ook erg benieuwd naar zijn volgende; trailer ziet er in ieder geval realistisch en goed uit! Sicario (2015)

Dag 1: 15/100 uit mijn top 500

Dag 2: 12/100

Dag 3: 22/100

Dag 4: 13/100

Dag 5: 15/100

Dag 6: 25/100

Dag 7: 17/100

Totaal: 119/500 (waarvan 27 uit mijn top 100)

Een terugval t.o.v. gisteren. Nog steeds geen enkele film uit mijn top 15. Vandaag slechts één film uit mijn top 100: The Exorcist.

Favoriete screenshot van de dag: Humphrey Bogart als de ladies' man in The Big Sleep (#392), vooral wegens de blik van de boekenverkoopster (Dorothy Malone). Here's looking at you, kid!

Blood Diamond was dacht ik al geweest. Terminator 2 haalt denk ik de lijst niet, andere 8 zullen er wel instaan.

Terminator 2 stond vorige keer net buiten de top 200 dus dikke kans dat die er nog in staat.

Mijn top 10 van mijn ingeleverde lijst ziet er iets anders uit dan mijn normale top 10 ( alle 3 de LOTR films zitten er in ) maar het zou jammer zijn als Terminator 2 het niet haalt. Ik denk echter wel dat deze het haalt.

Dat hoop ik ook nog steeds ook al zijn er zoveel stijgers en dalers dat het niet met zekerheid te voorspellen is. Maar eerlijk gezegd had ik Terminator 2 dan al wel verwacht of er moeten teveel deelnemers zijn die 1 Terminator film in hun lijst genoeg vinden.

Zo zou het mij ook niet verbazen om niet bij iedereen die de LOTR films goed vindt alle 3 de LOTR films terug te zien in hun lijst.

Van de 700 producties heb ik er 369 gezien.

Tot nu toe staan er 106 films (waaronder 6 noteringen uit mijn Top 10) waar ik op gestemd heb in de top 1000.

Meer dan tevreden ben ik vandaag met drie nieuwe binnenkomers: het zwoele Cat on a Hot Tin Roof (1958), het schimmenspel Prisoners (2013) en het aangrijpende slavendrama 12 Years a Slave (2013).

En ook dat het indringende sociale drama On the Waterfront (1954) en voor mij de allerbeste Hitchcock Rebecca (1940) zich konden handhaven.

Mijn zeker nog te zien lijst is inmiddels gegroeid naar 61.

Staat in m'n top 50, maar ik vrees met grote vreze.....

Deel 7 van: The One Ring Is de Uitverkorene en Leidt Jullie Makke Schapen des MovieMeters Naar de Juiste Films.

398. Martyrs

Nog een horror die heel hard valt. Volgens mij hebben we buiten The Shining, The Silence of the Lambs en Psycho (en Nosferatu?) om wel alle grote kanshebbers van het genre gehad nu. Het is denk ik niet voorbarig om vast te stellen dat horror de grote verliezer van deze editie is. Martyrs heb ik zelf niet gezien overigens. Ik ben nogal bang zoiets als À l'Intérieur voorgeschoteld te krijgen. Of is dit echt iets anders?

397. 12 Years a Slave

Dit is wat mij betreft de beste film over slavernij in het Amerikaanse zuiden. Een intelligente film, maar ook nietsontziend en poëtisch op een lugubere manier. Geen prettige kijkervaring en wellicht ook niet iets om nog veel vaker te gaan zien, maar wel met veel scènes die zich op het netvlies branden. Wie dit Oscar bait noemt moet zich schamen.

396. Amarcord

Ik het het bij Le Notti di Cabiria al over de carnavaleske kant van Fellini en die komt hier tot volle bloei. Zo levendig als deze worden ze zelden gemaakt. Het is een erg mooi portret van een plaatsje waar iedereen wat excentriek is. Fellini lijkt vol liefde te zitten voor iedereen. Het is ook duidelijk een nostalgische film, maar gelukkig weet Fellini ook dat nostalgie soms kwade dingen uit het verleden kan verhullen.

395. Playtime

Voor mij is dit de beste Tati (komen Mon Once en Les Vacances de Monsieur Hulot nog?). De twee directe voorgangers zijn warmer en toegankelijker, maar ik ken volgens mij geen film die kijken zo tot een activiteit maakt. Ik ben constant onder de indruk van hoe Tati hier ruimtes indeelt zodat er schijnbaar tientallen grapjes tegelijkertijd gemaakt kunnen worden. Dit doet echt niemand hem na.

393. Wild at Heart

Wild at Heart lijkt altijd een soort tussenpositie in te nemen in Lynch werk. Het is duidelijk een gekke film, maar niet zo moeilijk of surrealistisch als zijn meest geprezen films. Tegelijkertijd heeft het ook weer niet de toegankelijkheid van, zeg, The Elephant Man. Hij is ook niet zo interessant als de meesten wat mij betreft. Bijna een soort filler in het oeuvre van Lynch. Gelukkig is het wel enorm vermakelijke filler en meer dan een kijkje waard.

392. The Big Sleep

Bedankt voor deze still, Beavis. Dit is mijn favoriete scène uit één van mijn favoriete films van een van mijn favoriete regisseurs. Geweldig flirtmomentje met een personage dat verder niet meer in de film voorkomt (maar wel actrice Dorothy Malone op de kaart zette) en volstrekt overbodig is, maar heerlijk past in het toch erg flirterige geheel. Één van de leukste dingen aan Hawks is dat hij altijd tijd heeft voor dit soort momenten. Zijn films volgen vaak een vrij rechtlijnig plot, maar zitten vol met dit soort terzijdes waarin personages gewoon wat met elkaar omgaan of rondhangen. The Big Sleep is uniek in zijn oeuvre in dat hij niet voor een simpel verhaal koos, maar juist een onnavolgbare. Mijn advies is je niet te focussen op het complexe mysterie, maar op het geflirt en gebekvecht.

391. Moonrise Kingdom

Veel regisseurs wagen zich ergens in hun carrière aan een film die nostalgisch aandoet en voor Anderson is dat Moonrise Kingdom. Hoeveel hij echter uit zijn eigen leven haalt valt te bezien, gezien de maffe personages en afwijkende humor. Dit is niet een jeugd waarin zich velen zullen herkennen, al zouden velen dat misschien stiekem wel willen. Er gaat een hoop liefde uit van Moonrise Kingdom, iets wat hij elders vaak zijn personages niet gunde.

390. Ex-Drummer

Sugar Lee Hooper. Wat leuk.

388. All About Eve

Een mooie stijging voor één van de meest gedenkwaardige bitch-films van uit Hollywood. Bette Davis heeft aardig wat mooie rollen gespeeld, maar weinig van haar werk behoort tot de grote klassiekers. Dit is de film waarvoor ze toch nog lang herinnert zal worden. Terecht, want ze is grandioos. Dit is ook een acteursfilm over acteurs en iedereen die meespeelt is op de top van zijn of haar kunnen.

387. Videodrome

De hoogste Cronenberg? Wellicht en dat past wel. Hier zitten al zijn obsessies wel in en het is zijn grootste cultfilm. Behoort ook toe tot de films die hoog op mijn herzieningslijst staan. Het klikte maar half de eerste keer, maar iets aan de duistere visie van deze regisseur blijft intrigeren.

386. Rebecca

Een klassieke Hitchcock die niet bijzonder Hitchcockiaans is. Ook volgens Hitchcock zelf, die vond dat producent David O. Selznick zich teveel met de productie bemoeide. Selznick was op zijn beurt vooral geïnteresseerd in het herhalen van zijn succes met Gone With the Wind (waar blijft die in deze lijst?). Toch won iedereen, want dit is een sterke film gebleken, Hitchcock of geen Hitchcock. Een klassiek melodrama met een gotisch randje; ik mag dat wel.

385. Big Fish

Deze Burton stijgt flink en is wat mij betreft zo frustrerend als de meeste van zijn films. Het vreemde is dat het sentiment hier voor mij wel werkt, maar het blijft zo jammer dat Burton hier constant fantastische elementen introduceert om er vervolgens niets mee te doen. Denk bijvoorbeeld aan die reus die met de hoofdfiguur op pad gaat, in de volgende scène een andere route neemt en als ze weer bij elkaar komen afscheid neemt. Dat soort zinloze dingen. Een goede vriendin van mij heeft Big Fish als haar favoriete film en ik had het met haar over dit fenomeen, maar ze zei slechts dat Burton daar bedoelingen mee had en ik die niet begreep. Helaas lichtte ze Burtons bedoelingen verder niet toe, dus ik begrijp het nog steeds niet.

384. Le Scaphandre et le Papillon

Een film maken over een man die alleen met zijn oog kan bewegen is al een uitdaging op zich, om het grootste deel ook vanuit dat oog te laten zien is nog een extra prestatie. Schnabel grijpt dit met beide handen aan en weet er een ontroerend en zelfs poëtisch geheel van te maken. Hollywood wil vaak inspirerende films maken over handicaps. Schnabel doet het zonder sentiment, maar door je in het lichaam van de gehandicapte op te sluiten.

383. Predator

Ik was helemaal vergeten dat deze de vorige editie ook ongeveer zo hoog staat. Het is zeker een vermakelijke science-fictionknaller, maar naar mijn inziens ook weer niet bijzonder hoogstaand. Ach, lompe actie verdient ook zo zijn plaats.

382. The Untouchables

Ik praat hier veel vol hoop over herzieningen, maar dat die ook slecht kunnen uitpakken bewijst The Untouchables. Eerst vond ik het een stijlvolle, spannende misdaadfilm die niet onder deed aan bijvoorbeeld The Godfather. Een paar jaar later bleek het ineens platte, clichématige pulp te zijn. Ik vind er nog weinig aan, maar Morricone's score is ijzersterk en DePalma's eerbetoon aan de trappenscène van Battleship Potemkin mag er best zijn.

381. Lenny

Een onverwacht hoge stijging van Lenny in deze lijst, maar wel een die ik verwelkom. Het is zeker geen standaard biopic, maar een taaie, duistere film over een snoeiharde komiek die zich in zelfvernietigingsmodus bevindt. Dustin Hoffman geeft een tour de force van een performance en maakt de film zo intens dat je aan het einde bijna vergeet dat je naar een portret van een invloedrijke grappenmaker hebt zitten kijken. Deze still kan ik overigens zo niet plaatsen.

380. Possession

Een enorm hoge nieuwe binnenkomer. Het is niet specifiek een persoonlijke favoriet van mij, maar hij is wel ongenadig creepy en ongemakkelijk. Toen ik zei dat horror het slecht deed bedoelde ik niet zozeer naargeestig alternatief werk als dit. Dit is horror voor de arthouseclub.

379. The Green Mile

Wees eerlijk, hoe veel mensen waren opgelucht deze nu al tegen te komen? Als de wat meer artistiek gerichte kijker en de mainstreamkijker ergens het over oneens zijn dan is het denk ik de twee gevangenisfilms van Frank Darabont. The Green Mile vind ik persoonlijk duidelijk minder dan Shawshank. Dat was niet altijd zo. Toen ik hem voor het eerst zag viel ik als een blok voor de bijna sprookjesachtige sfeer en de levenslessen die hier uitgedragen. Later kon ik de film echter nauwelijks nog uitzitten door zijn vette sentiment en het lome tempo. Dat doet ouder worden en interesse krijgen in wat meer artistieke cinema met je. Een vloek of een zegen? Waarschijnlijk beiden niet.

377. The Exorcist

Nog een voorbeeld van een horrorfilm die het deze editie niet trekt. Deze vond ik wel erg sterk, door de langzame opbouw en de diepgang in de personages. William Friedkin beweerde niet eens specifiek door te hebben dat hij een horrorfilm maakte. Dat klinkt wat naïef, wat mij betreft, want dit zit vol met schokeffecten en enge scènes. Maar ik snap ergens wel waar hij op doelde. Vergis je echter niet, dit zal mensen toch bij blijven als een griezelfilm.

376. True Romance

Van de periode dat Tarantino nog wel eens zijn scripts verkocht aan andere regisseur, iets waar hij al snel mee stopte. Tarantino had vooral moeite met Natural Born Killers, maar wat mij betreft is juist True Romance de zwakke schakel. Enkele scènes zijn sterk, maar over het algemeen vind ik dit vrij slappe hap die de flair mist van Tarantino zelf. Christian Slater is ook een enorm beperkte acteur. Mij heeft het nooit verbaast dat die snel daarna irrelevant werd.

375. Judgment at Nuremberg

De films van Stanley Kramer draaiden vooral om de boodschap, of beter gezegd om argumenten. Hij laat personages graag discussiëren over ethische kwesties, maar hij kiest ook altijd partij, vaak voor de meest linkse optie. Dat zorgt er ook wat voor dat zijn films niet echt herkijkbaar zijn en geregeld hun levenslesjes niet ontstijgen. Judgment at Nuremberg doet in principe min of meer hetzelfde, maar is wel een stuk beter. Kramer heeft hier ook geen gemakkelijke keuzes te maken en behandelt de historische rechtszaken met veel intelligentie. Filmisch is het vrij standaard, maar gelukkig is het nog wel een masterclass in acteren.

374. The Hustler

Waarschijnlijk Paul Newmans meest iconische acteerprestatie. In sommige opzichten liep The Hustler wat vooruit op een bepaald type drama dat in de jaren '70 populair werd in de VS. Dan hebben we het over wat meer taaie karakterstudies, met geregeld een fatalistisch laagje. Ik hou daar wel van. Robert Rossen maakt er een sfeervol geheel van en de cast is fantastisch.

372. My Blueberry Nights

Oké, de goede prestatie van deze kan ik gewoon niet volgen. Ik vind Wong Kar-Wai ook fantastisch en stemde voor meerdere van zijn films, maar dit vond ik Kar-Wai op de automatische piloot in het buitenland, met een onderwerp dat hij maar niet interessant weet te maken. Natuurlijk ziet het er weer prachtig uit, maar hierbij miste ik het gevoel. De terugkeer naar martial arts in zijn volgende film was gewenst, want met romantiek en dwalende hoofdpersonen leek Kar-Wai hier een soort doodlopende weg bereikt te hebben.

371. Ed Wood

Ik vermoed dat dit de hoogste notering is voor Tim Burton. Ironisch dat het geen fantasyfilm is, maar misschien is het juist daarom zijn beste. Ik ben flink kritisch op Burton tijdens deze aftelling, maar niet hier. Wat Burton toevoegt aan deze biopic is dat het visueel een soort eerbetoon lijkt aan horrorfilms van de jaren '50, een stijl die op een bepaalde manier perfect past bij het karakter van Ed Wood. Het moet ook gezegd worden: Martin Landau is grandioos als Bela Lugosi.

370. About Schmidt

Deze still bevat weer één van die gekke gezichten waar Beavis kennelijk zo dol op is. Het vat echter wel mooi de film en diens hoofdpersoon samen. Jack Nicholson heeft een carrière opgebouwd in het spelen van personages die zeggen wat ze denken en op hun impulsen handelen. Hier speelt hij een tegenovergestelde rol. De rebel zit er nog steeds in, maar kan nooit naar buiten komen. Daar haalt Alexander Payne veel humor uit.

368. The Broken Circle Breakdown

Dit Belgische rouwdrama is niet uniek op het gebied van plot, maar scoort enorm goed door de details waarmee het verhaal wordt vormgegeven. Dat en de sterke acteerprestaties van de twee hoofdfiguren. Felix van Groeningen zorgt ervoor dat de film als een enorme klap aankomt, wat ook wel moet bij zo'n onderwerp.

367. A Separation

Deze had ik eigenlijk hoger verwacht. Niet dat 367 slecht is, zeker niet voor een Iraanse film, maar toen hij uitkwam werd A Separation door vrijwel iedereen op handen gedragen. Ik draag hem nog steeds. Een familiedrama met de intensiteit van een thriller en met evenveel twists. Dat had goedkoop kunnen uitpakken, maar is juist een product ervan dat Farhadi ieder personage begrijpelijk maakt voor het publiek. De spanning komt deels eruit voort dat die personages ook nog eens met elkaar overhoop liggen en partij kiezen zo onmogelijk wordt. Een briljante prestatie.

366. The Wicker Man

Deze zag ik laatst nog ter herdenking van de pas overleden Christopher Lee, die zijn rol als Lord Summerisle in The Wicker Man als zijn favoriet zag. Het is ook wel begrijpelijk, want het is een prachtrol. De sfeer hier blijft uniek, met zijn focus op oude folklore, kalme folkmuziek en een sinister mysterie. Ik heb nog nooit iets gezien wat er echt op lijkt.

364. The Killing

Misschien de enige Kubrick die ik meer respecteer dan liefheb, dus het is logisch dat hij nu uit mijn lijst viel (hij stond ergens onderaan de vorige keer). Het noir-sfeertje is goed getroffen en de overval is goed uitgewerkt, maar buiten de verhaallijn van Elisha Cook Jr. voelt het allemaal wat zakelijk aan. Bijna meer als een oefening van scenario of stijl. Het is allemaal top uitgewerkt, dat wel, maar het mist toch de persoonlijkheid van, zeg, The Asphalt Jungle of Rififi.

363. La Vita È Bella

Aanvankelijk mocht ik La Vita È Bella wel, al heb ik hem nooit echt plausibel gevonden. Toen ik meer leerde over de holocaust werd dat alleen maar erger en het is nogal een rare film om te maken over het onderwerp. De romance waar het mee opent is nog wel leuk getroffen en charmant, maar de bijna komische manier waarop Benigni omgaat met de Jodenvervolging had van mij achteraf niet gehoeven.

362. The Holy Mountain

Hele mooie still, die ik herken uit de documentaire The Story of Film van Mark Cousins. Ik verwacht veel van The Holy Mountain, zeker omdat Jodorowsky mij ook wel licht. Staat hoog op mijn wenslijst.

360. High Plains Drifter

Nog een still die eruit schiet. Toch wel bijzonder, dat roodgeschilderde dorpje. High Plains Drifter is ook wel een uitschieter in het westerngenre, door de lichte griezelinslag die het heeft. Het is ook de film van Eastwood die het meeste doet denken aan Leone. Unforgiven komt zeker nog wel, maar krijgen we ook nog The Outlaw Josey Wales? Ik vrees van niet.

359. Star Wars

Deze lijst is duidelijk niet gemaakt door de staff en lezers van Empire Magazine, want dan was zo'n lage positie voor deze science-fictionblockbuster ondenkbaar geweest. Persoonlijk vind ik dit het beste deel uit de reeks, vooral ook doordat deze het meest het gevoel van ontdekking en avontuur benadert. Star Wars is ietwat uniek in dat het een hele fantasiewereld gecreëerd heeft die iconisch is geworden. Er zijn wel meer films waarvan je dit kan zeggen, maar die zijn bijna allemaal gebaseerd op boeken. Star Wars behoort compleet tot de wereld van cinema toe.

358. Jurassic Park

Door de huidige hype rond Jurassic Park had ik eigenlijk een stijging verwacht van dit eerste deel, maar kennelijk niet. Ik zag hem laatst voor het eerst sinds ik 14 was, ter voorbereiding op Jurassic World. Het is vermakelijke avonturenfilm, maar niet echt iets bijzonders. Spielberg heeft beter werk verricht in dit genre. Tijd voor wat Godslastering: ik vond Jurassic World eigenlijk leuker.

356. Let the Right One In

Vampierenfilms liggen me zelden, maar deze vind ik erg sterk. Een soort coming-of-age film, met een kind dat niet oud kan worden en de andere die naar de duistere zijde afglijdt. Het is een schitterend verhaal, met veel aandacht voor sfeer en karakter verteld door Tomas Alfredsen, die wat mij betreft een talent is om in de gaten te houden.

355. Synecdoche, New York

Nee, dit is niet bepaald de mooiste titel uit deze lijst, maar wel een heel goede film. Om te zeggen dat deze metatekstueel is, is een understatement. Ik vraag me ook af of dit enige aantrekkingskracht heeft voor mensen die niet weten wat "metatekstueel" is. Hoe dan ook, het is een film die de zoektocht naar een onderwerp voor kunst tot in het extreme doorvoert. Moeilijk en met een complex script, maar ook volstrekt uniek en zeer knap in elkaar gezet. Nu is het wachten op een nieuwe Charlie Kaufman.

354. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

De titel geeft alles al weg, dus je kan de film overslaan. Of toch niet, want dan mis je een prachtig geschoten western met fantastische acteerprestaties van Brad Pitt, Casey Affleck en Sam Rockwell. Daarbij dat de titel de afloop verraad draagt op een bepaalde manier alleen maar bij aan de spanning. Het onvermijdelijke is een onderdeel van de film.

353. Black Narcissus

Ieders favoriete nonnenfilm (en nu niet aankomen met The Sound of Music of Sister Act, alsjeblieft). Het is een soort gestileerd melodrama waarin de zusters middenin India geteisterd worden door passionele verlangens. Klinkt absurd of als goedkope porno, maar het levert een film op die wederom alleen Powell en Pressburger konden maken. Beduidend anti-koloniaal en met fenomenale technicolorbeelden, dit is een vreemd maar smakelijk meesterwerk. Goed om te zien dat hij flink stijgt.

352. Cría Cuervos

Een persoonlijke favoriet. Dit is een poëtische film over herinnering en verlies, met een geweldige Ana Torrent. Knap is de mix tussen een vederlichte en een loodzware toon. Ook opvallend is dat het bij vlagen bijna spookachtig aandoet. Het gaat over de ondergang van fascisme in Spanje en hoe de geest ervan nog wel een tijdje zal blijven hangen. Wat echter werkelijk bijblijft zijn niet die moeilijke concepten, maar het portret van een meisje dat opgroeit in een moeilijke tijd en net zo makkelijk vreugde als verdriet vindt.

351. Simon

Ik was te voorbarig om Soldaat van Oranje de hoogst genoteerde Nederlandse film te noemen. Ik vergat Simon, maar eerlijk gezegd vergeet ik Simon altijd.

En hiermee sluit ik halverwege dit blok af voor vandaag. Volgens mijn berekeningen zou ik pas om 3 uur klaar zijn als ik doorga. Morgen maak ik dit blok af en hopelijk de 100 die volgen, maar ik beloof niets.

Van de 700 heb ik er 362 gezien en ik heb er op 97 gestemd. Van tevoren zei ik dat ik met 50 films uit mijn lijst al blij zou zijn en dat ben ik dus ook!

Is al gepasseerd op #663

Ook erg blij met de aanstaande megastijging van Y tu mamá también. Misschien wel Lubezki op zijn sterkst (daar, ik zei het - Gravity echter niet gezien). En dan spreekt iemand in het laatste bericht op de filmpagina dat "Cuarón visueel meer uit de kast had mogen halen", haha. Wellicht een ongeoefend oog?

En ik kijk uit naar de stijging van dat andere Mexicaanse meesterwerk.

En met Faces nu de beste horrorfilm in de lijst. Zo ongemakkelijk, indringend en beklemmend. Wellicht had ik hem vanwege die kwaliteiten toch in mijn lijst moeten opnemen.

Heerlijke laatste blokjes overigens. Ook weer veel spul waar ik mijn stem graag aan had verbonden. En het hoge niveau van de screenshots wordt ook keurig behouden. Top!

Visueel gezien is de film verre van bijzonder, wellicht gewoon een gevalletje graag willen zien van jouw kant. Maar soit, als ik je hoor dwepen met de 'visuele kwaliteiten' van Gummo ervaar ik het eigenlijk veeleer als een geruststelling dat je het niet met me eens bent.

Daarnaast quote je me ook nog eens foutief, maar dat terzijde.

De fanbase is volgens mij wel voornamelijk dezelfde groep. Inhoudelijk verder wel andere films. Waar ik de bloederige overdaad van Inside wel mag (al heeft die film zeker zijn fouten inderdaad), heb ik de hype(?) rond Martyrs nooit zo gesnapt. Lijkt me niet direct een aanrader voor jou.

Dit soort berichtjes doet ook mij verlangen films weer te herzien. Weet van Big Sleep vooral dat ik het een hele leuke en vlotte film vond. Zelfde snelheid als His Girl Friday? iig meer uptempo dan "men" doorgaans verwacht van de oudjes. Maar heb verder geen heel specifieke herinneringen aan deze eigenlijk... dit soort films blijft bij mij toch altijd minder hangen. Hawks is zeker een favoriet regisseur voor mij uit deze periode Hollywood. De aantrekkingskracht van een Bogart heb ik dan weer nooit zo begrepen... nog een reden om dit werk ooit eens te herzien wellicht...

Heb de film nog nooit gezien, dus ik ook niet Vond het wel een mooi noir-ish beeld, maar heb geen idee hoe of waar het past in de film

Still van Seppuku is leuk, leek op het eerste zicht wel een Gojira films met samurai.

Kan me bij beavis aansluiten, A l' Interieur vond ik daarnaast een stuk intrigerender.

Y Tu Mamá También over het hoofd gezien bij de stijgers, en daar ben ik nog wel (een van) de veroorzaker(s) van.

De dag van gisteren: 96/100 gezien (waarvan ik Petal Dance op DVD heb liggen). Gestemd op 121 van 700. Inmiddels wel (meer) inzicht in welke users ongeveer op dezelfde lijn zitten als ik.

Vanmorgen: Before Midnicht hadden we over het hoofd gezien, wel voor de hand liggend. Verder vandaag Gummo, een leuk begin. Een met OH over Seppuku, mooi (maar daar was ook niks lelijks te kiezen denk ik).

Spetie: qua Cassavetes komen Chinese Bookie en Woman nog langs zeker? Opening Night zou een geweldige sprong moeten maken, dat lijkt me toch sterk. Toch tevreden, in een iCM lijst zie je behalve Woman nooit Cassavetes terug.

Met de sterke support voor Linklater in onze lijst, viel me zeker op dat het, toch over het algemeen wel goed ontvangen, derde deel van de 'before' serie even over het hoofd werd gezien bij de voorspellingen van de nieuwkomers!

Het volgende blokje gaat verassend worden denk ik; met een nieuwkomer, een persoonlijke nummer 1 én de hoogste stijger in de lijst (en daarmee ook de op één na grootste verschuiving binnen de lijst).

stay tuned

De stijging in het vorige blok die Wall-E maakt is opvallend. Staat toch een stuk boven de andere Pixars. Of mis ik er nog eentje?

Die heb ik blijkbaar even gemist.

Ondanks dat het je sterk lijkt en je qua lijsten gelijk hebt, ben ik hier toch best zeker van. Er is hoog op gestemd na de vorige editie, door users die hier ook een lijst hebben ingestuurd. Als het niet zo is, mag je me wel weer een mooie film tippen, die ik dan `verplicht` moet kijken.

Verreweg de beste Pixar wat mij betreft. Had nog wel iets hoger mogen staan.