MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

Wat wordt er precies bedoeld met imdb-code, dit ? The Tree of Life (2011) - IMDb

Forum mensen =/= rest van de stemmers.

Lekker generaliseren natuurlijk.

Louter interessant om de verschillen te zien. Verre van een waardeoordeel.

[quote]Badalamenti wrote:

Dat is de hele URL, de code is in principe alleen tt-nummer

technisch nog even een slag om de arm, maar alleen tt is geloof ik handiger dan de complete url...

Voor iemand met excel kennis is het gewoon makkelijk als er een unieke waarde per film is en die ook wordt aangeleverd in een kolom. Dan is zoeken en lijsten combineren nog maar een peulenschil.

Als dat de imdb code = ok.

Maar een unieke moviemeter code (die zal vast in de database zitten) zal ook goed zijn daarvoor.

edit:

dat tt nummer is in principe genoeg dan. Hele url is ook zo'n gedoe.

Ik had begrepen dat .csv excel bestanden van ICM of IMDB lists ook werden ingeleverd?

En dat is precies mijn punt: iedere gek kan een lijstje op IMDb of Icheckmovies maken, bewerken (want het is gewoon slepen als je iets aan wilt passen en de telling verspringt mee) en exporteren naar een excel bestand. Het is vervolgens een eitje om die lijst up to date te houden en tegen de tijd dat de nieuwe editie aanbreekt hoef je alleen op export te drukken.

Zelf een Excel-bestand op die manier eenmalig maken is wel te doen, maar kun je dat makkelijk aanpassen? Ik zou al niet weten hoe en ik ben allesbehalve digibeet. Met oog op de toekomst is het misschien handig om daarom alvast na te denken over een manier die:

A- Veel mensen in staat stelt niet alleen een lijst makkelijk te kunnen maken, maar ook nadien aan te passen voor volgende edities, zonder dat dit al te veel werk is.

B- Lijstjes oplevert die makkelijk te verwerken zijn voor de ijverige stumper die deze titanenklus de volgende keer op zich neemt

Dat is het tt0478304-gedeelte van de url van The tree of Life van jouw link

Als ik de enige ben die Excel maar lastig vind (dat kan toch niet hopelijk?) dan ben ik best bereid het te leren hoor, maar met lijstjessites als IMDb en ICM die makkelijk te bewerken zijn, lijkt het me niet de meest voor de hand liggende optie om in from scratch gemaakte excel files te gaan werken.

Wat je tot nog toe onuitgesproken andere conclusie betreft beavis, ik denk dat mijn Excelbetisme en het feit dat ik wiskunde (in feite noodgedwongen) uit mijn pakket heb moeten gooien in 4V mij buitensluiten van deze eer.

Deel 6 van: The One Ring Heeft Onbegrijpelijke en Onzinnige Meningen Waarvan Hij Eist Dat Je Die Overneemt.

500. Akira

Als we het hebben over films die ik nodig eens moet herzien staat Akira erg hoog. Deze zag ik toen ik net kennismaakte met anime (buiten Pokémon en Dragon Ball Z om) en ik zag hem toen met een gruwelijk irritante, Engelse dub. Mijn stem daar is nog nauwelijks relevant vermoed ik. De grote destructie die deze film laat zien blijft wel hangen.

499. Blue Valentine

Deze stillkeuze is logisch, maar voor mij was dit precies de scène waarin ik wist dat Blue Valentine nooit echt helemaal zou gaan werken. Het ligt er gewoon wat dik bovenop: een eerste date voor een trouwwinkel, waar Gosling "You always hurt the one you love" voor Williams zingt. Subtiel is het niet. Past niet bij een film die een bepaalde natuurlijkheid probeert uit te stralen.

498. Almost Famous

Opvallend dat deze publieksfavoriet het nu pas haalt. Toegegeven, ik stemde er ook niet op, maar het is wel een charmante ode aan een bepaalde periode uit de rockgeschiedenis, met aansprekende acteerprestaties.

497. Notorious

Cary Grant in een gesloten rol, Ingrid Bergman in haar beste acteerprestatie en Claude Rains die in 1946 een nazi speelt waar je medelijden mee krijgt: dit blijft toch wel duidelijk één van mijn favoriete Hitchcocks. Het is voor hem een erg serieuze film, maar met uitzondering van Vertigo nam hij nooit zo echte emoties als uitgangspunt. Daarnaast is het ook gewoon een vermakelijke film met spionage, moordaanslagen en de spannendste scène ooit waarin mensen een trap aflopen (sorry Battleship Potemkin en The Untouchables).

496. Genius Party Beyond

Net als Beavis kan ik me hier vrij weinig van herinneren, maar ik moet toch vooral denken aan zeer experimentele animaties. Deze still wekt meer de indruk dat ik een Ghibli uit mijn geheugen heb gewist. Grappig hoe dat gaat. Wil ik overigens best eens herzien en niet alleen door deze afbeelding.

495. The French Connection

Weer zo'n leuke still-keuze. Één van de meest rauwe politiefilms van de jaren '70 en we krijgen hier een shot van Gene Hackman in kerstmankostuum. Deze film staat nog als een huis. Het bestaat voornamelijk uit achtervolgingen, die allemaal erg goed zijn, maar het is ook waarschijnlijk de beste in een rijtje van misdaadfilms van dat tijdperk die uitblonken in een grauw en realistisch straatbeeld.

493. The Texas Chainsaw Massacre

Ik heb wel vaker gezegd weinig te hebben met de slasherfilm, maar The Texas Chainsaw Massacre mag ik wel, door een goed getroffen groezelige sfeer en door enkele bijna Lynchiaanse elementen rond de moordende familie.

491. Sleepy Hollow

Pieter Montana merkte al op hoe opvallend het is dat Sleepy Hollow boven grotere favoriet Edward Scissorhands eindigt, zeker omdat Sleepy Hollow in de vorige editie geen speler was. Voor mij is het typisch een voorbeeld van de gemiste kansen waar Tim Burton toch wel in uitblinkt. De sfeer is best goed getroffen en het geheel is mooi vormgegeven, maar het blijft jammer dat Burton altijd alle echte duisternis lijkt te zuigen uit wat in essentie grimmige vertellingen zijn.

490. Braindead

Een stevige daling voor deze cultfilm. Erg jammer. Dit is duidelijk gemaakt door iemand die een enorme fanboy is van splatterhorror en zelfs al deel ik zijn liefde niet helemaal, Jackson brengt het met zoveel kinderlijk enthousiasme dat ik er ook van kan genieten.

489. Hannah and Her Sisters

Één van Woody Allens meest menselijke en beste films, met een perfecte mix tussen humor en drama. Deze heeft misschien ook de beste cast van zijn hele werk, met topprestaties van Michael Caine, Diane Wiest, Barbara Hershey, Max von Sydow en natuurlijk Allen zelf. Ironisch genoeg is Hannah zelf het minst interessante personage, maar met zo'n gevarieerd aanbod aan karakters is dat geen probleem. Ik vraag me af of we nu van Allen nog alleen de titanen Manhattan en Annie Hall overhebben, of dat er nog een verrassing opduikt.

488. Ponyo on the Cliff By the Sea

Absoluut één van de mooiste stills tot nu toe wat mij betreft. Ik vind dit verder één van de minste Miyazaki's, maar hij is nog steeds goed. Het is misschien zijn meest uitgesproken kinderlijke film, maar door de losse manier waarop het verhaal gebracht wordt blijft het veel charme houden.

487. À l'Intérieur

Met mijn lage waardering voor het slashergenre was het wachten tot we eindelijk eens film uit dat genre tegenkomen die ik een diepe onvoldoende geef. Dit is ook een gevalletje waarvan ik los van mijn eigen smaak de aantrekkingskracht niet begrijp. De stijl en sfeer, toch de belangrijkste factor hier vermoed ik, zijn all-over-the-place en de handelingen en gebeurtenissen zijn meestal stompzinnig of komen uit het niets. Het bestaat eigenlijk alleen maar uit goedkope shockmomenten en excessieve gore. Daar doe ik het al niet snel voor, maar zonder boeiende context of stijl wordt het alleen maar irritant.

485. Adam's Apples

Leuke, zwarte karakterkomedie met een absurdistisch randje. De film bloedt wat dood tegen het einde en is daarom geen grote favoriet van me, maar Anders Thomas Jensen heeft wel zijn eigen gevoel voor humor die hem een welkome plaats geven in deze lijst.

484. The Maltese Falcon

Één van de grondleggers van noir en één van de vermakelijkste detectivefilms uit de geschiedenis van het medium. In tegenstelling tot veel latere voorbeelden van het genre walst Bogart hier heel makkelijk door het verhaal heen, maar hij doet dat met zo'n cynisme dat het scherpe randje evengoed overeind blijft. Grappig wel hoe vaak Sam Spade als een gewone held wordt aangedragen, terwijl hij best een klootzak is. Een leuke collectie aan schurken maakt het af, met dank aan Mary Astor, Sydney Greenstreet, de altijd waardevolle Peter Lorre en de altijd tragische Elisha Cook, Jr.

481. Roman Holiday

Toch grappig dat deze simpele, maar effectieve en charmante romantische film zo populair blijft. Het verhaal is cliché, maar de chemie tussen het centrale koppel en het levendige spel van Audrey Hepburn houden deze kennelijk nog lange tijd overeind.

479. Mommy

Deze haalde net niet mijn lijst. Hiervoor zag ik Dolan als veelbelovend, maar moest hij het bij mij nog waarmaken. Hier viel alles op zijn plaats. Dolan heeft op deze site al een fanatieke fanclub en daardoor had ik deze zelfs hoger verwacht. Ik vind het leuke dat de gekozen still het afwijkende beeldformaat van Mommy benadrukt.

478. Silver Linings Playbook

Één van mijn grote favorieten van de afgelopen jaren. Een zeer moderne screwball comedy, die voor mij steeds de juiste toon raakt en daarnaast ook gewoon erg grappig is. Ik las online wat recensies die de film afkraakte door de toonwisselingen die erin zaten, maar omdat het om personages met persoonlijkheidsstoornissen als borderline gaat vond ik dat juist sterk. David O. Russell zwakt deze problemen niet af, maar doet er ook niet zwaarmoedig over. Het leven achter deze geestesziekten wordt benadrukt op een manier die niet cliché of onrealistisch is, in tegenstelling tot 5000 andere dramady's die inspirerende of sentimentele films over zulke onderwerpen hebben proberen te maken.

476. The Ice Storm

Wow, wat een stijging. Het is dan ook een zeer goede film, zelfs al haalde hij mijn lijst niet. Ang Lee is geen specifiek favoriete regisseur van mij, maar op zijn best weet hij goed een bepaalde plaats en tijd te vangen, met ook veel oog voor zijn personages. Dit is daar denk ik wel het beste voorbeeld van.

474. Haute Tension

Na À l'Intérieur de tweede slasher in korte tijd waar ik een hekel aan heb. Sterker nog, dit is wat mij betreft de slechtste film die we tot nu toe tegenkomen. Het is niet meer dan een achtervolging met wat brute slachtingen. Zonder een aansprekend concept, een unieke sfeer of stijl, een interessante invalshoek of een dosis fun trek ik dit soort dingen niet en wordt ik er erg cynisch van. De plottwist aan het einde is één van de meest onzinnige die ik ooit gezien heb.

473. The Insider

Stills met maffe gezichtsuitdrukkingen doen het altijd, nietwaar Beavis? Zo herinner ik me Russell Crowe niet in The Insider, maar misschien ben ik niet fan genoeg van de film.

472. The Red Shoes

Mijn favoriet van Powell en Pressburger (ik verwacht Black Narcissus nog hoger tegen te komen). Een prachtig verhaal over ambitie, die het artistieke verlangen en de moeilijke keuzes die daar soms bij komen kijken vangt als geen ander. Verder is het duidelijk een project met dezelfde passie als die de hoofdpersonen hier hebben. De gedroomde balletscène is waarschijnlijk de beste musicalscène uit de filmgeschiedenis en toepasselijk ook eentje die nooit op een podium nagedaan kan worden.

471. Kill Bill: Vol. 2

Ik hou van Tarantino en zijn dialogen en vind dit tweede deel van Kill Bill zeker vermakelijk, maar ik heb nooit kunnen accepteren dat dit uiteindelijk verzandt in een praatfilm, hoe goed de dialogen ook zijn. Zoiets werkt niet echt bij een eerbetoon aan martial arts-films. Vandaar dat ik vind dat deel 1 terecht hoger staat.

466. The Hour-Glass Sanatorium

Deze is me vooral bijgebleven als één van de sterkste films op visueel gebied, met veel wonderbaarlijke shots van vaak nogal surrealistische situaties. Aangezien het toch ietwat om een dromerige film gaat is het niet zo erg dat het verhaal in mijn hoofd wat is weggevaagd. Iedereen die zich niet laat wegjagen door een wat taaiere artfilm moet deze toch een kans geven. Opvallend trouwens dat een relatief obscure film als deze zo meer dan een kwart plaatsen kan stijgen. Wil dat zeggen dat er nog een kans is voor The Saragossa Manuscript van dezelfde regisseur. Een man mag hopen, of niet?

465. Shutter Island

Scorsese weer, met een voor hem ongewoon door plot gedreven film. Erg sfeervol en vermakelijk, maar deze regisseur is vaak beter met een wat lossere aanpak. De twists zijn niet verrassend genoeg om het voor mij tot een persoonlijke favoriet te maken.

464. Abre los Ojos

Ik vraag me altijd af of ik deze meer zou waarderen als ik niet eerder de veel mindere remake Vanilla Sky had gezien, die alle twists al wat verklapte. Het is toch best een aardige film over werkelijkheid en illusie, maar ik miste net dat beetje verrassing waar zoiets als dit toch wel op steunt.

463. Titanic

Grappig hoe het gegaan is met Titanic. Een enorme hype toen hij uitkwam. Daarna werd het een film die je praktisch niet goed mocht vinden. Toen werd het een soort guilty pleasure. Nu is het een soort tweederangs klassieker. Echter niet wat mij betreft. Cameron speelt, waarschijnlijk door het torenhoge budget, te veel op safe en het geheel is te cliché en zoetsappig om voor mij tot leven te komen. Vooral de afgezaagde dialogen zijn een doorn in mijn oren.

462. Rebel Without a Cause

Deze zette natuurlijk de toon voor toekomstige films over tieners die niet goed in hun vel zitten. De problematiek van het verhaal wordt soms wat overdreven. Zo'n slechte ouders vind ik James Dean hier namelijk niet hebben. Wat echter blijft hangen en wat dit toch tot een soort meesterwerk maakt is dat het soms een overweldigende sfeer heeft, waardoor de manier waarop de tieners zich klein voelen sterk gevisualiseerd en invoelbaar wordt. Het bezoek aan het planetarium is daar een sterk voorbeeld van, maar de door Beavis gekozen still is ook wel illustratief. Nicholas Ray was een zeldzame regisseur die CinemaScope omarmde en hij deed dat met flair.

461. The Gold Rush

Chaplin heeft grappigere en meer ontroerende films, maar deze heeft het meeste sfeer en een gevoel voor avontuur. Ook op komisch gebied zijn er nog wel wat hoogstandjes te vinden, zoals het huis dat op de rand van een afgrond balanceert of de hier afgebeelde dans met de broodjes.

460. Lolita

De eerste Kubrick die we tegenkomen en zoals gewoonlijk is Lolita degene die lager eindigt dan de meesten. Onterecht wat mij betreft, want het is een persoonlijke favoriete. Het onderwerp blijft ongemakkelijk, maar waar veel regisseurs de sensationele kant van het verhaal zouden benadrukken brengt Kubrick het met een zekere terughoudendheid en stijl die het geheel veel dichter bij huis brengen. Echter zit er nog altijd een zwart-komisch laagje onder die het geheel niet te comfortabel maakt. James Mason levert hier ook één van mijn favoriete acteerprestaties aller tijden. Onderschat acteur.

458. Toy Story

Deel 1 eindigt zoals verwacht het hoogst. Ik heb al genoeg over Toy Story hier geschreven in mijn discussie met Ramon K, dus ik zal verder niets meer zeggen behalve dan dat dit waarschijnlijk inderdaad de perfecte film is als je 8 jaar bent en graag met speelgoed speelt.

457. Das Weisse Band - Eine Deutsche Kindergeschichte

Knap gemaakt, maar ugh, het blijft toch een vrij pedante film van een regisseur die vooral flink neerkijkt op mensen en overal het kwade van lijkt in te zien. Alleen het tweede deel van de Duitse titel wordt daardoor al irritant. Haneke heeft wel werk gemaakt dat ik bewonder, maar niet deze.

456. Soldaat van Oranje

Een enorme Nederlandse klassieker die wat mij betreft de status verdient. Het is leuk hoe Verhoeven de tweede oorlog als een jongensavontuur presenteert en toch op bijna satirische wijze de waanzin en tragedie ervan presenteert. Verhoeven is mij soms te plat, maar hier valt alles op een onverwachte wijze op z'n plaats.

455. Man With a Movie Camera

Deze still zou je bijna kunnen gebruiken als icoon voor dit hele project. Hij is erg leuk natuurlijk en vangt de film ook uitstekend. Het is eigenlijk een vroeg experiment met alle mogelijkheden van het medium. Ik zag hem eerste met suffe slaapmuziek die live afgespeeld wordt, waardoor het leven uit de beelden gezogen werd, maar met de juiste of geen muzikale begeleiding is dit nog steeds best opzwepende cinema.

454. Casino Royale

Ik neem aan dat dit de hoogste notering is voor James Bond. Casino Royale vond de reeks min of meer opnieuw uit of gaf hem in ieder geval hernieuwde energie. De meer serieuze aanpak ligt niet iedereen, maar mij spreekt het wel aan. Puur als actiefilm is dit ook misschien wel het beste deel uit de reeks, al ga ik in totaal toch meer voor het mythische gevoel van Skyfall.

453. The Turin Horse

Grappig dat Ramon K opmerkte dat hij aan deze film moest denken als hij aardappels kookt. Dat heb ik namelijk ook al vaak gehad. Ik ben het ook eens met opmerkingen hier dat het een taaie zit is, bij vlagen saai zelfs, maar probeer deze maar eens uit je hoofd te krijgen. De meest minimalistische apocalypse ooit op film vastgelegd vermoed ik.

452. The Warriors

Zozo, twee maal de nummer 1 positie. Mijn aandacht heeft The Warriors nooit echt gehad, maar ik zal hem nu eens een kans geven. Hij ziet er op zich wel vermakelijk uit.

451. Stroszek

Werner Herzog op zijn meest sardonisch en menselijk. Volgens mij kan niemand zo goed mensen bespotten en er toch zoveel affectie voor hebben. Bruno S. behoort tot de meest vreemde acteurs die je in films kunt tegenkomen en dit verhaal waarin hij emigreert naar Amerika zonder duidelijk doel is zowel ontroerend als volstrekt waanzinnig. Alleen Werner Herzog had deze kunnen maken.

450. Crash

Een opvallende afwezige in de vorige editie, maar dat betreurde ik niet. De film heeft een prettige stijl en bedoelt het goed, maar als ik aan drammerige films met een boodschap denk dan denk ik altijd als eerste aan Crash. De manier waarop hier het centrale idee extreem benadrukt wordt in iedere scène wordt op een gegeven moment irritant voor mij. Dat ik deze ooit vier maal in een week voor mijn studie heb moeten analyseren deed hem meer kwaad dan goed.

448. Broken Flowers

In de 2000's leverde Bill Murray nog steeds zijn bekende deadpan-stijl van komedie, maar er werd een bepaalde droefheid aan toegevoegd. Broken Flowers is misschien de beste film die deze nieuwe kant van één van mijn favoriete komieken volop benut. Jarmush heeft altijd wel plaats voor droge treurnieten zo lijkt het.

447. Ascenseur pour l'Échafaud

Deze viel me recent bij herziening een beetje tegen. Er zit sterk fatalisme in, maar het verhaal is een beetje te leeg om echt een plaatsje te verdienen onder de beste noirs. Het meest geslaagde element haalt Beavis hier al naar voren met de still: Jeanne Moreau die door nachtelijk Parijs slentert. Natuurlijk met de bekende muziek op Miles Davis op de achtergrond. Dit alleen maakt dit ondanks de zwaktes nog een bovengemiddelde film.

446. Abel

Er staan meer Nederlandse films in deze editie dan de vorige keer. Dit was geloof ik twee jaar de hoogst genoteerde uit eigen land. Het lijkt erop dat het nog steeds zo is. Dat betekend wel dat ondanks het grotere draagvlak voor de Nederlandse film de hoogste toch een aardig lagere positie heeft. Zelf heb ik Abel overigens nog niet gezien, ondanks dat Van Warmerdam me best wel ligt.

445. To Kill a Mockingbird

Als een film tegen racisme is To Kill a Mockingbird vrij standaard en nogal Hollywoodiaans. Maar als een film over kinderen die opgroeien in het zuiden van de VS is het juist erg raak. Ik las laatst het bericht van eRCee bij The Perks of Being a Wallflower waarin hij beweerde dat Amerikaanse coming-of-age-films vaak een bepaalde specificiteit missen. Ik snapte ergens wel wat hij bedoelde, maar To Kill a Mockingbird is een goede uitzondering. Het is zo'n beeldend portret van een tomboy die de wereld leert te kennen onder het oog van een rechtschapen vader en een harde samenleving dat dit een onmisbare klassieker is.

442. Stand By Me

Dit behoort tot het groepje bekendste films die ik nooit zag. Heeft me op een bepaalde manier nooit echt aangesproken. Misschien is dit één van de betere Amerikaanse coming-of-age-films? Ik zal er vast ooit achter komen.

441. Jackie Brown

Tarantino's ode aan de blacksploitationfilm is volgens mij heel anders dan de voorbeelden. Het is ook een veel meer door plot gedreven film dan we gewend zijn van Tarantino en meer onderkoeld stijlvol. Echt onder de indruk was ik aanvankelijk niet, maar zag laatst een kort stukje en dat zag er toch wel weer goed uit, dus een herziening is op z'n plaats.

439. The Wild Bunch

Een mooie stijging voor deze gewelddadige westernklassieker. Niemand kan zo mooi het gewelddadige einde van het wilde westen betreuren als Sam Peckinpah. Het is één van de meest stoere, sentimentele films ooit, met enkele actiescènes die begrijpelijk veel invloed hadden op wat daarna kwam.

438. Don't Look Now

Dit is niet echt een spookfilm, maar meer dan veel horrorfilms voelt hij zo aan. Er is iets sinisters aan de sfeer hier, evenals het verhaalverloop dat vrij uniek is gebleven in het genre. Hij is ook minder gedateerd dat veel andere griezelfilms. Het einde draagt daar ook zeker aan bij, want die vergeet je waarschijnlijk niet snel.

435. Los Olvidados

Oef, 260 plaatsen gedaald. Een stomp in de maag voor mij, die deze bijzonder liefheeft. Het blijft voor mij de beste film over kinderen die opgroeien in de ghetto, met een ruwheid en donkere rand waar Cidade de Deus maar van kan dromen. Door Los Olvidados heb ik die film nooit helemaal serieus kunnen nemen. Buñuel maakte dit duidelijk uit woede en wanhoop en heeft zich niet ingehouden. Zijn keuze om ook wat surrealisme toe te voegen is gewaagd, maar geniaal. Een meesterwerk.

434. Black Cat, White

Wie had gedacht dat we zo vroeg al een film uit de voormalige top 100 tegen zouden komen. Dat belooft nogal wat opschudding. Aan mij heeft het niet gelegen, want ik gaf deze energieke en prettig-gestoorde komedie graag een plaats in mijn lijst. Dat ik sindsdien totaal niets anders van Kusturica heb ik gezien is wel een schandaal, want deze humor is wel een geval apart.

433. The Master

En nog een persoonlijke favoriet die flink daalt. Wat krijgen we voor deze toptitels in de plaats? Grease en Twilight? Waarschijnlijk is dit Paul Thomas Andersons meest taaie film, maar als je er in kunt komen dan staat je iets bijzonders te wachten. Een bijzondere haat-liefdeverhouding tussen twee mannen staat hier centraal, met daarnaast nog een verhaallijn rond sektes die zijn doel ook niet mist. Het is echter de vervreemdende sfeer die het meest bijblijft en die Anderson nog eens zou gebruiken voor het onderschatte Inherent Vice.

432. Marketa Lazarová

Voor wie het interessant vindt om te weten, deze is morgen op het grote doek te zien in Eye in Amsterdam. Ik zit er zelf aan te denken om te gaan, maar ben nog niet zeker. Eerder vond ik het een bijzonder taaie zit. De film heeft een eigen sfeer, maar is ook wat obscuur en onduidelijk in zijn bedoelingen en verhaal. Misschien klikt het in een bioscoopsetting?

430. All That Heaven Allows

Zozo, Douglas Sirk is bijzonder geliefd deze editie. Dit is wellicht de film die het eerst naar boven komt bij het noemen van zijn naam. Het is een erg klassiek melodrama, met een dikke romantische stijl en een licht-cynische onderlaag. Echt helemaal er voor vallen deed ik niet, maar ik kan niet ontkennen dat Sirk hier met veel stijl en gevoel te werk gaat.

429. Bad Lieutenant

De vorige editie hing de Werner Herzog remake/ vervolg/ ongerelateerde film nog onderaan de lijst, maar ik neem aan dat we die niet meer tegenkomen. Mij beviel die beter dan deze oorspronkelijke titelgenoot, die ik zelf nogal zwaar-op-de-hand en over-the-top-symbolisch vond (zie alleen al deze still). Lijkt me een kwestie van smaak.

428. Sherlock Jr.

Buster Keaton komt natuurlijk veel te weinig in deze lijst voor, maar in ieder geval hebben we deze nog. Hij heeft net de juiste lengte om nog als een lange film te gelden. Het is waarschijnlijk Keatons meest inventieve film en daardoor zal hij wel altijd zo groot zijn gebleven. Leuk is hoe experimenteel Sherlock Jr. is, maar nog altijd blijft werken als een mainstream slapstick komedie.

427. Natural Born Killers

Oliver Stone behoort tot het type regisseurs dat soms wat te drammerig is naar mijn smaak, maar in zijn beste werk heeft hij een geweldige energie zitten. In Natural Born Killers is die energie destructief en wordt die tot in het extreme doorgevoerd. Het is gewoon zo'n wilde rit dat ik niet anders kan doen dan fan te zijn. Het is ook een film uit de jaren '90 met Juliette Lewis. Je weet intussen wat dat betekend.

426. Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl

Het zal nog wel lang duren voordat Pirates of the Caribbean echt goede status krijgt in de filmwereld. Een blockbuster die zo veel opbrengt moet wel slecht zijn en de toegegeven bijzonder matige vervolgen hebben de naam niet veel eer gebracht. Maar eerlijk is eerlijk, dit is gewoon een bijna perfecte swashbuckler, met een luchtige toon en veel gedenkwaardige actiescènes, grappen en personages. Na deze was ik toch een tijdje fan van Johnny Depp. Typisch Beavis overigens niet één van de kleurrijk uitgedoste piraten op de still te zetten, maar in plaats daarvan stijve Britten in standaard uniforms.

425. Starship Troopers

Mijn favoriete Verhoeven. Net als Soldaat van Oranje werkt dit tegelijk als een jongensavontuur als als een veroordeling of parodie ervan. De actie is meeslepend en spannend, terwijl het groteske wereldbeeld het geheel belachelijk maakt. De perfecte mix van deze twee stijlen maakt deze bijzonder.

423. La Double Vie de Véronique

Een erg lyrische film. Heel erg arthouse ook, maar op de best mogelijk manier. Het plot wordt vaag gehouden, maar is enorm prikkelend, waardoor deze bijna geheel kan steunen op de mysterieuze sfeer. De beelden en muziek zijn prachtig en Irène Jacob schittert in de dubbelrol van de titel.

421. Papillon

Een van de beste zomerse avonturenfilms wat mij betreft, nota bene gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat ongetwijfeld flink overdreven is voor ons vermaak. Steve McQueen is cool, maar menselijk hier, waardoor ik hem in Papillon waarschijnlijk beter vind dan gewoonlijk. Verder zit de aantrekkingskracht natuurlijk in de tropische sfeer, de ontsnappingen en romances met topless inboorlingen. Ik heb nooit gezegd dat het diepgang was die dit tot een favoriet maakte. Twee jaar geleden stond hij om een of andere reden niet in mijn lijst. Dat is nu rechtgezet.

419. Love Exposure

De hoogste notering voor een viersterrenfilm in mijn persoonlijke lijst. Dit is een straalbezopen verhaal dat afwisselend serieus en dan weer gewoon knotsgek is. Er zit ook een hoop vet aangezette symboliek in en het duurt allemaal om de een of andere manier vier uur. Dat dit allemaal werkt is één van de grote wonderen van de cinema.

418. The Wind Rises

Op een bepaalde manier dacht ik dat Miyazaki's enige non-fantasyfilm hier wat minder populair was. Gelukkig vergis ik me. Dit is zijn meest volwassen en melancholische werk. Het drama is op het eerste gezicht wat oppervlakkig, maar bij herziening merkte ik een hele lading subtekst op. Daarnaast is het gewoon wonderschoon gemaakt, zoals altijd bij deze regisseur.

416. Five Easy Pieces

Een enorme stijging. Meer dan de helft van de lijst zelfs. Mooi zo, want dit is één van die jaren '70 drama's waarin Amerika voor een korte tijd uitblonk. Jack Nicholson blijft de perfecte anti-held die gefrustreerd is met de moderne maatschappij, maar ook omdat hij niet weet ermee om te gaan. Een scène waarin hij achterop een verhuiswagen piano speelt is onvergetelijk.

413. The Sting

Een beetje een nostalgische favoriet. Dit was één van de eerste films die ik zag met een grote plottwist en dat vond ik als klein jochie enorm indrukwekkend. Zo knap is het misschien ook weer niet, maar ik blijf een zwak hebben voor de luchtige sfeer hier en de komische, slimme misdaad die de hoofdpersonen hier op poten zetten.

412. King Kong

Het is overdreven om te zeggen dat de special effects hier niet veroudert zijn, maar ze ademen nog steeds veel leven uit. Je merkt dat de makers plezier hadden om alles hier tot leven te wekken. Zo zit er een scène in waarin de mensen naast het lichaam van een net neergeschoten stegosaurus lopen. Mindere filmmakers zouden het karkas als achtergrondvulling gebruiken, maar deze makers wilden het beest nog zwakjes laten ademen, wat zo'n scène iets extra's mee geeft. King Kong zelf wordt meer persoonlijkheid gegeven dan de menselijke personages. Dit soort elementen houden deze na 82 jaar nog goed overeind, terwijl latere King Kongs snel verouderen.

410. The Game

The Game boven Zodiac en Gone Girl? Had ik niet verwacht. Ook niet echt verdient wat mij betreft, al is het best een vermakelijk thrillertje met veel twists die als ik het me goed herinner niet echt steek houden. Het is duidelijk stijl over inhoud, maar ik kon er best naar kijken.

408. Unce Boonmee Who Can Recall His Past Lives

De enige Weerasethakul die ik zag en hij is prima, met een mysterieuze droomsfeer. Ook erg lastig om precies te plaatsen of te begrijpen, maar dat past wel bij het gegeven van meerdere levens die soms ook nog lijken te overlappen.

407. Perfume: The Story of a Murderer

De critici hadden er weinig mee en de rest van de wereld lijkt Perfume te zijn vergeten, maar MovieMeter houdt hem goed in leven. Ik doe lekker mee, want dit is een bijzonder verhaal over een moordenaar, met vooral veel stijl. Tom Tykwer had de lastige taak geur te filmen en slaagt daarin met vlag en wimpel.

406. Fitzcarraldo

Fitzcarraldo staat vooral bekend omdat het misschien wel het meest knotsgekke en omslachtige filmproces ooit had. Zelfs Werner Herzog gaf achteraf toe dat het misschien wat te waanzinnig was om dit verhaal midden in de jungle op te nemen. Toch blijft het fascinerend om te zien. Mensen een boot over een berg midden in het oerwoud zien slepen is een aangezicht dat altijd indruk maakt. Nog meer bizar is overigens dat Klaus Kinski wegkomt met het spelen van een sympathiek personage.

405. I'm Not There.

Inderdaad onverwacht dat deze nog opduikt. Bob Dylan gespeeld door zes personen in stilistisch nogal verschillende delen. Een gewaagd concept, misschien wat imperfect uitgewerkt, maar toch nog briljant. Vooral de segmenten met Cate Blanchett hebben een haast elektrische lading en dan verwijs ik niet naar de omslag in stijl die Dylan op dat moment doormaakte.

404. Leaving Las Vegas

Een van de meer romantische films over zelfvernietiging die er bestaat. Nicholas Cage kreeg terecht een Oscar voor deze rol als een man die zichzelf dood wil drinken, maar nog knapper vind ik dat Elisabeth Sue de hoer met het gouden hart weer fris laat aanvoelen, ondanks dat dit toch een flink cliché is. Het zijn de twee hoofdpersonen die Leaving Las Vegas zo bijzonder maken, al helpt een flinke dosis stad-bij-nacht-scènes altijd wel mee.

403. The Prestige

De eerste helft is waarschijnlijk het beste wat Nolan ooit heeft gedaan. De tweede helft het slechtste. De showmansfeer die Nolan aanvankelijk neerzet is aanstekelijk en flitsend. Vervolgens verzandt het geheel in een reeks aan plottwists waarvan de een nog onzinniger en oninteressanter is dan de andere. Jammer, echt een gemiste kans wat mij betreft.

402. To Be or Not to Be

Op een bepaalde manier dacht Ernst Lubitsch dat het een goed idee was om in 1942 een klucht te maken over het door Duitsland bezette Polen. Gelijk kreeg hij. Politieke satire wordt afgewisseld met grapjes rond affaires en misverstanden. Shakespeare krijgt er ook van langs, al wordt uitgerekend een scène uit The Merchant of Venice (die bekend staat om z'n antisemitisme) gebruikt om de joden een hart onder de riem te steken. Gewaagd, maar het maakt deze film nog meer compleet dan hij al is.

401. Moulin Rouge!

Stijl over inhoud? Zeker. De romance is afgezaagd, maar deze stijl is niet te weerstand. De muziek, de montage, de sets, de kostuums: alles is op alles gesteld om ervoor te zorgen dat Moulin Rouge! het uitroepteken in de titel verdiende.

Van dit blokje zag ik 83 films en stemde ik er op 35. Veel dus. Het duurt ook steeds langer om deze stukken te schrijven daardoor. Vanavond probeer ik echter toch gewoon tot 301 te komen, zodat ik weer bij ben. Eens zien of dat lukt.

deze lijst is mooier. En ik wist niet dat earth als een film behandeld wordt. Ik heb die al gezien, even rap op stemmen. Serie was veel beter.

Die is bij mij blijkbaar nipt afgevallen. Wel goed natuurlijk, maar wat vervaagd in het geheugen. Ik heb wel op het luchtiger Ieri, oggi, domani gestemd.

Possession . Geweldige still ook.

Bijzonder (blij) dat # 345 Rengoku Eroica (1970) met slechts 6 stemmen zo hoog kon komen!

We gaan er vandaag nog één tegen komen met 7 stemmen en eveneens één met 8, maar verder is vanaf hier alles 9 stemmen of meer. Dank aan de andere fans En nóg een reden om die eerder al genoemde release in de UK van een boxje met drie Yoshida films onder de aandacht te brengen. Een essentiële aanschaf!!

Nog even mijn respect voor de veelkijkers/oudgedienden die het aan hebben gedurfd een lijstje van 500 in te leveren.

Ik zit nu door mijn achtjes heen te ploegen (en dat zijn er op IMDb veel meer dan ik op MM heb) en 8 en hoger blijken meer dan 1000 stemmen te zijn (inc shorts). Dat betekent dat ik de helft weg moet hakken om tot een top 500 te komen. Want het gros is achtjes, zoveel negens en tienen heb ik niet. Gruesome.

Ah, op #341, daar is ze dan. Schattig, hoor. Dank je, beavis!

Elite lineupje hoor, daar bij Rengoku Eroica . Een voor mij zelfs iconisch shot uitgekozen. Andere top-10 film PTL gaat ook flink stijgen met maximaal tien stemmers. En SB blijkbaar ook (dat had ik niet verwacht).

Hij draait trouwens niet alleen morgen, maar al een tijdje iedere dag in EYE. Toevallig was ik zelf ook van plan om morgen naar EYE te gaan (niet naar ML echter), maar door enkele fysieke ongemakken gaat dat wellicht niet door. Ik weiger ook om ML in de bioscoop te zien, want dan zou ik de Criterion blu-ray vorig jaar voor nop hebben aangeschaft .

#360 t/m #351 is een wat minder blokje voor mij. Cria Cuervos moet ik wel echt hoognodig gaan zien.

#341 Redline = genieten! Mooie still ook

Ik ben blij voor de fans dat Redline erin staat. (Mag ook wel eens gezegd worden.) Toch snoepgoed voor degenen die ervan houden.

Blijft toch een rare lijst. Het ene moment blij verrast om Petal Dance zo hoog terug te zien, om dan een paar plaatjes verder te merken dat de film het niet eens haalt van The Lion King.

Dit is ook zo'n beetje het punt waar het wat schipperen is tussen graag een film snel zien verschijnen (want de kans klein achten dat hij écht héél hoog kan komen) en hopen dat bepaalde films écht hoge ogen gooien.

Ik had even de hoop dat Valhalla Rising beter zou gaan scoren dan Drive & Only God Forgives.

In principe niet zo erg als je je realiseert dat die Lion King enthousiasten Petal Dance waarschijnlijk niet gezien hebben.

Leuke ronde, met onder meer twee recente nieuwkomers die ik hoog in mijn lijstje had staan .

Ik heb voor woensdag morgen (11u15) plannen voor ML in EYE - dan kan ik er de volgende keer op stemmen, want die 3.0* van mij moet toch haast een dwaling zijn

Possession heeft denk ik veel baat gehad bij de uitbreng op blu-ray. Misschien dat Yoshida dat over twee jaar heeft (denk het niet).

Verder van alles voorbij zien komen, waaronder ook veel films waarvan ik verbaasd ben dat ik er niet op gestemd had, zoals bijvoorbeeld American Psycho en The Banishment. Vooral die laatste.

Welke nieuwe entries worden er nog verwacht? Gravity, Interstellar, Birdman, Grande Bellezza en Boyhood? Bijvoorbeeld?

Interstellar is al geweest, La Vie d'Adele verwacht ik ook nog. En The Grand Budapest Hotel.

Edit: En Prisoners ook nog denk ik.

O ja , daar heb je gelijk in. Ik volg het niet zo heel scherp denk ik. Ik scroll er in de ochtend en avond even doorheen - en probeer vast mijn eigen stemmen bij te houden. Dan hou ik het even op zeven, plus misschien nog een verrassing.

Misschien wil beavis wel onthullen hoeveel nieuwe binnenkomers ons nog te wachten staan?

Ik verwacht gravity binnenkort.

Onderstaand orakel lichtte eerder al een tipje van sluier op:

Over NIEUW gesproken: er zijn ook zaken die ik niet kan verklaren:

Hoe kan een film uit 1958!!!!! Cat on a Hot Tin Roof nieuw binnenkomen op nummer 346?

Ik vind het een juweeltje trouwens.

Na de twee uit het nieuwste blokje, tel ik er nu nog precies 10 te gaan!

Dat orakel noemt vooral titels die al geweest zijn (Wind Rises, 12 Years, Upstream Color, Petal Dance) of wij ook al noemden Dus daar win je het niet mee. Je hebt er dus nog 4 gemist !!