Het grote gamestopic

Ik vind dat je groot gelijk hebt "de film" te kijken als je toch niet gaat gamen, al is het verschil tussen de gameervaring en kijkervaring wel erg groot. Je staat volledig in je recht, probeerde je alleen aan te zetten tot spelen (helaas een inschattingsfout ).

Nu maar hopen dat de film van The Last of Us de game eer aan doet. Zal wel helemaal de mist in gaan, vooral omdat Naughty Dog nou net veel zwaktes van de huidige Hollywood omgeving blootlegt.

Kijk vaak genoeg op groot scherm (30 inch) en op héél groot scherm (50 inch??) films bij goede vrienden. Maar dat maakt de filmische ervaring er voor mij niet persé beter op nee.

@ Naomi Watts: maar je begrijpt ons perspectief toch ook wel? Wij zijn geen fanatieke gamers, dus we schaffen geen PS3 aan, maar zijn wel geïnteresseerd in wat de game-wereld voortbrengt. Dan is een walkthrough of "game-film" (compilatie van gameplay en cutscenes) toch een logische keuze?

Opportunistisch? Ja. Maar gezien onze voorkeuren is het wel een begrijpelijke keuze, toch?

Edit: oh, ik zie dat je dat zelf hierboven ook al hebt gezegd.

Je weet wel waarom ik seks erbij schrijf, daar ben je slim genoeg voor. Het lijkt (is) allemaal vrij lineair, absoluut, maar is dat een zwaktebod? Het kan belachelijk klinken maar mij deed het denken aan lang vervolgen tijden toen ik met Mario op mijn gameboy door de levels heen struinde. De illusie is er, en als je wil, dan kan je er perfect in meegaan. En geweld in games, daar heb ik weinig problemen mee. Ik kan ervan genieten om tijdens Batllefield 4 met mijn auto drie kerels die in een open vlakte lopen omver te maaien en als het me irriteert dan stop ik gewoon. Je maakt ervan wat je er zelf wilt van maken. Moreel, immoreel. Nah.

Het is nu duidelijk dat gamen sowieso geen optie is, en wat betreft de flow van het verhaal zit je met het kijken misschien wel beter. Zoals je zelf al treffend zei, beter iets dan niets.

edit: beter twee keer dan geen een keer .

Ik ken het. Ik vind het thuis ook lekkerder kijken (in mijn eentje) maar in deze situatieschets lijkt me eerder het gezelschap/comfort het probleem dan de apparatuur. Dat bedoelde ik eigenlijk.

Zoals ik in een eerder bericht al aangaf vermoed ik sterk dat de gameplay mijn ervaring juist minder mooi zal maken (de illusie van een open wereld plus de repitieve actie & soms gebrekkig uitziende AI, plus ik heb helemaal geen zin om op knopjes te drukken om een pijl en boog af te schieten ). Maar mocht je me een PS3 plus de game willen opsturen, be my guest

Ja, ik vrees ook het ergste! Juist het slow-paced ritme, en de understated sfeer zie je weinig in (post-apo) films en series terug (misschien een beetje in The Road, maar die verdrinkt bijna in melancholie). Juist de relatievering van Ellie's personage (vooral ook in Left Behind) die zorgen voor een gevoel van hoop vond ik briljant. Vond het in ieder geval een vrij unieke vertelling.

Het is alsof je een boek koopt maar het niet wil lezen, en dan wat door de pagina's bladert om er een idee van op te doen.

En als ik je vertel dat ik thuis en een laptop heb en een 27" scherm + een puike stereo, en ik toch telkens mijn laptop verkies?

Vind ik een quatsch-vergelijking. Eerder dat je een boekverfilming kijkt zonder het boek te lezen. Een ander product, een andere ervaring. Alhoewel die vergelijking misschien ook niet helemaal opgaat (omdat je bij een walkthrough inderdaad dus niet de "gehele" ervaring tot je neemt).

Ik zal er over nadenken . Binnenkort ben ik drie weken in Californië, kom mijn huissleutels maar ophalen. Heb je drie weken de tijd het spel uit te spelen .

Sterke punten, al ben je dat snel vergeten. Al is vooral de lineaire structuur wel nodig om de game te voorzien van een storyline met flow. Met een open-ended wereld of zelfs sandbox zijn de narratie vaak wel een doorn in het oog.

Ik zal er over nadenken . Binnenkort ben ik drie weken in Californië, kom mijn huissleutels maar ophalen. Heb je drie weken de tijd het spel uit te spelen .

Hehe

Ik snap dat het geen open wereld is, en dat dat af zou doen aan de narratie. Ik vind het ook juist sterk dat het verhaal/de speler mooi kort wordt gehouden. Maar ik zou me geloof ik wel gaan irriteren aan al die dichte deurtjes, blinde muren e.d. Daar heb je als kijker natuurlijk weinig last van. Maargoed, het is allemaal speculatie, aangezien ik hem dus niet gespeeld heb.

Wel kan ik zeggen dat ik meer hou van een beschouwende/consumerende houding dan van de interactieve houding. Wat dat betreft valt een walkthrough dus perfect in mijn straatje.

Ik vind de vergelijking vrij accuraat. Je wilt je er een beeld van vormen maar door de beperkte beleving en geïnvesteerde tijd kom je tot een visie van een product dat op zijn minst gebrekkig te noemen is. Het boek en de verfilming moet los van elkaar staan. Vind ik geen goede vergelijking.

Nee hoor, ik hou wel van lineaire spellen. Da's lekker overzichtelijk, en op die manier kan een verhaal goed uitgewerkt worden en kan een goede moeilijkheidscurve opgezet worden. Waar ik wel bezwaar tegen heb is dat een spel repetitief is - of beter gezegd, repetitief aanvoelt. En ik denk dat The Last of Us bij mij zo zou aanvoelen. Het begin is zeer sterk en het verhaal is leuk om te volgen, maar keer op keer een aantal mensen (of zombies) op dezelfde manier moeten afslachten vind ik gewoon niet leuk.

Bij mij hangt het een beetje van het spel af. Ik heb er weinig moeite mee om zombies, de Combine of nazi's neer te schieten, maar in The Last of Us is er, buiten overleven, geen duidelijk doel. En de mogelijkheid om een confrontatie geweldloos te ontvluchten is er meestal volgens mij ook niet.

Ach, het kan op zich geen kwaad om "virtueel geweld" te begaan: niemand lijdt eronder. Maar ik hou er over het algemeen gewoon niet van, zeker niet wanneer het geweld wreed en "close combat" is.

Ik geloof dus dat voor mij (en Animosh ook) het spelen van het spel en het kijken naar het spel los van elkaar staan, maar dat het kijken voor ons een volwaardige ervaring is (of in ieder geval zo voelt!).

Misschien is dit een betere vergelijking: een kunstwerk in het echt zien, of op een computerscherm. Je ziet op je schermpje niet de nuances van verf, de eventuele dikte van een olieverfklodder, de kleurschakeringen, je hebt niet de ruimtelijke ervaring van de afmeting van een doek. Maar toch kan ik een schilderij van ik noem een Francis Bacon evenmooi vinden op mijn scherm als in het echt. Het is een andere ervaring, zeker, maar de ene doet voor mij niet > per definitie < onder voor de andere (terwijl er hele hordes mensen zijn die dat wel vinden, die zweren bij het feit dat je schilderkunst face-2-face moet ervaren).

Hoe weet jij dat onze ervaring gebrekkig is? Misschien (nee, waarschijnlijk) zou mijn ervaring wel veel minder geweest zijn als ik het gespeeld zou hebben, omdat de stukken die ik waardeer (het verhaal en de sfeer) voortdurend onderbroken worden door zaken die mij tegenstaan (keer op keer moorden). Je spreekt nu steeds vanuit jouw perspectief en jouw ervaring zonder ons perspectief serieus te nemen.

Bij gameplay-gedreven spellen als Portal of Super Meat Boy zou je een punt hebben. Maar nu niet. Onze ervaring is zonder meer anders, maar of hij minder is dan die van jullie, dat is een open vraag.

Echt een goede vergelijking is dat misschien ook niet (het contrast onder discussie is interactiviteit - spelen - versus passiviteit - kijken), maar ik ben het verder wel helemaal met je eens! De ervaring van een schilderij is "in het echt" inderdaad niet noodzakelijkerwijs beter dan die vanaf een beeldscherm. En met je laptop-punt ben ik het ook volledig eens: laptop + hoofdtelefoon + licht uit > bioscoop!

Een betere vergelijking is misschien (?) die tussen een hoofdrol spelen in een (geïmproviseerd?) toneelstuk en kijken naar dat toneelstuk. De eerste ervaring is volstrekt anders dan de tweede, maar niet per se beter.

Edit: of spelen in een voetbalwedstrijd versus kijken naar die wedstrijd.

Behalve dat zowel dat toneelstuk als de voetbalwedstrijd bedoeld zijn om naar te kijken/te consumeren. Het maken/spelen van beiden is eerder te vergelijken met het produceren van een game. Dan vind ik mijn vergelijking van het schilderij toch beter Aangezien het daar gaat om de intentie van de maker - bij een game is het toch het laten spelen van die game, bij een schilderij het IRL laten kijken naar dat schilderij.

Maar mijn punt was dat je in beide gevallen een rol speelt in een spel in plaats van slechts dat spel bekijkt, net zoals wij zien hoe andere mensen een spel spelen zonder zelf een rol in dat spel te spelen.

Dan vind ik mijn vergelijking van het schilderij toch beter Aangezien het daar gaat om de intentie van de maker (bij een game het laten spelen van die game, bij een schilderij het IRL kijken naar dat schilderij).

Oh, maar volgens mij is hun punt niet dat het consumeren van een product op een manier die in strijd is met de intentie van de maker per se inferieur is aan een consumeerwijze die dat niet is. Hun punt is volgens mij dat het bekijken van een spel een ervaring is die inferieur is aan het spelen van een spel.

Hmm, misschien heb je wel gelijk. Of misschien is het een mix van beiden?

Ik kan wat dat betreft alleen voor mezelf spreken, maar voor mij is de intentie van een maker volstrekt irrelevant: ik ben geïnteresseerd in de *optimale* ervaring, niet in de *geïntendeerde* ervaring. Onze ervaring is uiteraard niet geïntendeerd - de makers willen dat wij het spel spelen - maar gegeven onze voorkeuren (we houden niet van de gameplay en hebben er het geld niet voor over) is hij wel optimaal.

Ik in principe ook, maar ik kan me goed voorstellen dat onze passieve kijkhouding bij een game misschien wat quirky/nogal vreemd overkomt. En dat we dan ook nog durven spreken van een optimale ervaring

Uiteindelijk ben ik ook van de subjectieve ervaring, die dus nog best eens af kan wijken van de geintendeerde/normatieve ervaring. Zolang ik maar het idee heb een goede/mooie/"optimale" ervaring te hebben gehad.

Maargoed, we draaien rondjes volgens mij

In Film > Filmgames > Beyond Two Souls:

Een regisseur die een film combineert met een game is een topic waart.

Nou nee, games bespreken doen we alleen hier. Hoe filmisch de game ook is. Of hier kan ook: Beyond: Two Souls (2013) - GamesMeter.nl .

The Walking Dead: Season 2 - Episode 2 ''A House Divided'''.... Simply amazing.

Opnieuw een geweldige episode die ietwat rustig begint maar overduidelijk opbouwt naar een hele lekkere ontknoping, die uiteindelijk dan ook volgt. De episode zit weer vol onverwachte wendingen en vette actiescene's. En Kenny is terug natuurlijk! Geweldig om weer een bekend gezicht te zien! Verder ook leuk dat 400 Days er eindelijk bij betrokken wordt met de, vijandelijke, komst van Bonnie en haar groep. De ontknoping is verder heerlijk met veel actie én emotie. Ben benieuwd wat we gaan meemaken in dat kamp van die vijandelijke groep.

Als PS3 bezitter mag je weer langer wachten. Echt, bij elke release weet Telltale je gewoon teleur te stellen. Gelukkig is de game het dan de moeite, maar ook voor mij is dit de laatste keer dat ik een season pass koop.

Ondertussen vermaak ik me wel uitstekend met het geweldige South Park: Stick of Truth

Stick of Truth wil ik ook nog graag. Erg jammer van de censuur in Europa. Vandaar dat ik misschien ook maar op een steam sale wacht.

De tweede aflevering van TWD was ook weer de moeite waard, al heb ik intussen niet meer het idee dat het tweede seizoen het eerste qua niveau zal weten te evenaren. Het pakt me allemaal niet zo veel meer en de typische Telltale trucjes zijn me intussen ook wel bekend. Kijk dan ook meer uit naar de nieuwe aflevering van 'The Wolf Among Us.'

Review South Park: The Stick of Truth (2014) - GamesMeter.nl

Uitgespeeld en geniaal!

Gisteren de nieuwe episode van The Wolf Among Us (Ep 3: A Crooked Mile) gespeeld en mag nu toch wel zeggen dat ik dit nóg beter vind dat het tweede seizoen van hun Walking Dead game. Een probleempje met de vorige Wolf Among Us episodes vond ik dat het af en toe toch ietwat traag werd maar daar is hier absoluut geen sprake van. Je gaat gelijk verder na je schokkende ontdekking uit episode 2 en daardoor zit de vaart er héél erg lekker in. Er is behoorlijk wat ge-brainstorm en is zeker de episode met de meeste actie tot nu toe. Bigby is af en toe weer lekker badass en de keuzes zijn weer erg tof. Het geweldige en verrassend einde maakt dit zeker mijn favoriete episode van The Wolf Among us tot dusver. Fijn ook dat er dit keer wat minder tijd zat tussen de release van Ep 2 en Ep 3. Op naar de derde episode van The Walking Dead en de vierde van The Wolf Among Us!

ET gevonden! Lol, goed verhaal. Komt dus docutje over.

Lol. Dacht altijd serieus dat het een broodje-aapverhaal was.