Oppervlakkigheid van de samenleving (was: Fight Club)

Maar ik vond die tussenkomst helemaal niet vijandig! Integendeel, als iemand in het wildeweg begint te argumenteren (waar ik mee bezig was), dan heb je zeker het recht om iemand daarop aan te spreken. Niets verkeerd mee!

Wat betreft mijn filmsmaak, check mijn toptien, zou ik zeggen! Ik denk dat er niet verschrikkelijk veel meer aan zal veranderen.

Wat is goeie smaak? Niemand heeft me daar ooit een bevredigend antwoord op gegeven?

Ik ga in ieder geval deze week 'The Virgin Suicides' bekijken. Nog nooit van gehoord eerlijk gezegd.

Vage film... lees de reacties daar maar

Tuurlijk komen er altijd betere, mooiere films. Maar deze tien films waren er op het juiste moment voor mij. Ze zijn vastgeklikt met heel mooie herinneringen, daarvoor dus.

Wat betreft "The Virgin Suicides" - ik kan perfect begrijpen dat veel mensen die film vaag vinden. Het is misschien niet het meest spectaculaire verhaal ever, maar persoonlijk vind ik het genadeloze afrekening met de Amerikaanse droom. Het boek zelf was al fantastisch, het enige spijtige is aan de film, dat ze een sleutelzin hebben laten wegvallen. In het boek zegt één van de jongens die geobsedeerd zijn door de meisjes: "Mijn Griekse grootmoeder kon nooit begrijpen waarom die Amerikaanse ouders altijd wilden dat hun kinderen gelukkig zijn."

't Is dus géén film à la Mulholland Drive of The Usual Suspects, Redlop . Heu, dat zijn trouwens ook schitterende films. Ik ken trouwens ook niemand die "The Virgin Suicides" als zijn nummer 1 naar voren schuift, behalve mezelf. Maar voor mij zit er alles in wat ik zoek: verlies van onschuld, ontluikende en verstikkende liefde, humor, dode dialogen ("So how were your tests?" "OK - I guess").

En die scene die eeuwig bijblijft: plaatjes beluisteren over de telefoon.

Na net even dit hele topic gelezen te hebben ben ik voor mezelf tot de volgende conclusie gekomen:

"I'm proud to be a MovieMaatje"

Met Phooze zit ik volkomen op één lijn, eveneens met Goodfella.

Ramon, met jou posting ben ik het ook wel eens, maar het is gewoon een feit dat je niet onder die banale gesprekken uit kunt. In mijn ogen kun je het beste proberen om zo'n gesprek als amusement te zien. Tuurlijk is het verloren tijd (als je het zo ervaart)

maar je moet eens proberen om zo iemand dan te observeren (zoals Phooze zegt) en dan na te gaan in hoeverre hij een ander levenspad gekozen heeft.

Het is dan heerlijk om te concluderen dat jij andere keuzes hebt gemaakt in je leventje en daardoor staat waar je nu staat. Leedvermaak wil ik het niet noemen, maar ik vind het wel top amusement!

Praten? Hoe praat je tegen een multinational...

Geweld? Extremistisch op tegen !

Demonstreren? Geen nut, werkt zelfs averechts volgens mij.

Moeten we er wel wat aan doen? Hoort dit bij onze evolutie? Is dit een vorm van vallen en opstaan? Waar ging het fout? Ging het wel fout?

Meer vragen dan antwoorden, en is het het allemaal waard om je mee bezig te houden? Ik zie mezelf als een kano-er die met de stroom mee vaart, maar af en toe er tegenin peddelt. Dit tegenin peddelen beperkt zich echter alleen tot het filosoferen over waar het fout zit en wat eraan gedaan kan worden..... ik ben nog niet verder gekomen. Ik heb mijn kano nog niet 180 graden kunnen draaien...

moet je naomi klein's "no logo" eens lezen...

Juist, dat denk ik ook. Ik denk zelfs dat die extreme reacties van bepaalde antiglobalisten juist de economie terug vernieuwen. Ik heb zo'n dom beeld ontwikkeld. Vergelijk de economie met een villa, eerst komen er wat brave jongens vloeken over de rijkdom die er zich in het huis bevindt, en dat die niet eerlijk verdeeld wordt, enz... Vervolgens wandelen er een paar echt gestoorde mensen binnen die het huis dynamiteren (11 september), vervolgens komen die brave jongens schuchter kijken wat er nog overblijft van de villa. En je kan er zeker van dat er één van die brave jongens die villa weer opnieuw zal opbouwen. Er zijn precedenten, denk ik: denk maar aan de jaren zestig, hebben ze effectief wat gedaan? Néén (wij ook niet trouwens, dus ik beschuldig niemand). Iemand zei ooit (over de jaren zestig) "We konden de wereld veranderen, maar we hebben het verandert in één gigantisch warenhuis."

Ik ben trouwens ook een brave jongen ! En mijn kano ligt zelfs nog niet in het water, 't is stukken te koud daar in dat water.

Vooraf gesteld dat met oppervlakkigheid niets mis is. Het kan zelfs tot groot vermaak leiden in kunst (van schilderen tot film) en maatschappij (wat zich in de kunst weerspiegelt). Bovendien is het een ingang tot een diep gesprek met mensen waarmee je niet zo bevriend bent.

Ik denk echter wel dat de maatschappij 200 jaar geleden er anders uit zag. Ook qua oppervlakkigheid, alhoewel niemand dit kan bevestigen of vergelijken. Mensen die toen leefden zijn nu dood.

Ik leid dit af uit de kunst. Schilderijen vertelden destijds een verhaal, er gebeurde iets. Met de komst van de impressionisten als Manet en het kubisme van Picasso tot aan nu met de werken van Appel en Warhol wordt de oppervlakkigheid wat mij betreft bevestigd. Ook de platheid uit Hollywood in de hedendaagse film viert hoogtij, maar ook in de literatuur. Alhoewel de artiest vaak met de meest vreemde metafysische termen smijt om zijn kunstwerk een betekenis te geven. Wat natuurlijk de grootste onzin is. Met houdt slechts de schijn op om de oppervlakkigheid te verdoezelen. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet van een 'modern' kunstwerk kan genieten. (Of bevestigd dit mijn oppervlakkigheid)

Ik voer graag een diep gesprek, maar dit is niet voor iedereen met mij weggelegd. Ik voer net zo lief een oppervlakkig gesprek, maar deze heb ik eerder met mensen die of ik niet ken, danwel lang niet heb gesproken. Een beetje ook om de aard van het diertje te ontdekken. Staat hij/zij mij aan en is dit een leuk gesprek, dan kan dit leiden tot een diepzinniger gesprek. Maar ik heb er gewoonweg vaak geen zin in of een gebrek aan tijd.

Hallo filosoofjes, waar zijn wij nou helemaal mee bezig ?

Ik heb er niet zo'n moeite mee hoor. Tuurlijk heb ook ik mijn ergernissen, maar om nu echt iets te gaan zoeken om tegen aan te kunnen trappen, nee.

Uiteraard is dit op verschillende tijdstippen ook enorm verschillend, soms bevind ik me namelijk in de zogenaamde "Fuck You Mode" en dan is alles fout!

Maar over het algemeen, met trappen kom je nergens.

Als ik iemand tegen kom die ik een tijd niet heb gezien, dan probeer ik wel ingangen te vinden voor een dieper gesprek. Zo vraag ik vaak tussen neus en lippen door wat diegene voor een films kijkt en wat voor een muziek hij luistert. Hobby's ben ik ook ge-interesseerd in (niet in punniken etc., maar in ongewone hobby's). Maar dit alles gaat op de automatische piloot totdat er een belletje gaat rinkelen naar aanleiding van een film of een bepaalde band.

Ik zie Ramon trouwens wel als iemand die zijn kano aan het draaien is

Ik denk het juist niet. Dit geeft de politiek het excuus om meer geweld tegen de antiglobalisten te gebruiken.

Overigens is Lukas Moodysson samen met Stefan Jarl bezig met een documentaire die het politie-optreden tegen de demonstranten (antiglobalisten) aan de kaak stelt tijdens de top van Gotenburg.

Zou je niet zo kunnen afleiden. Feit is dat alles toen in handen was van een kleine elite,

Politiek en Kunst ook. De grote massa had daarbij weinig in de pap te brokkelen.

Dank u, Fisherking , met uw interessante tussenkomsten. En néén, da's niet ironisch bedoeld. 't Is een feit dat vroeger kunst (ik vind de term nog altijd héél irritant - het doet me denken aan fruitsap, BMW's en petanquebanen - maar da's een jeugdtrauma!)weggelegd was voor de elite, de mensen raakten vroeger ook niet aan boeken (de bibliotheek - één van de beste dingen die er bestaan!), want dit zaten min of meer vast in kloosters en dergelijke.

Nu dus niet meer, iedereen kan het raadplegen. En da's héél erg voor iedereen!

Dus? Wat is daar zo slecht aan?

Reactie op Phooze:

Waarom zou men zijn kano willen draaien? Om tegen alles aan te kunnen schoppen? De maatschappij is niet fout, maar is gewoon zoals hij is. Ik ben meer iemand die langs de kant staat en naar de maatschappij kijkt. Hoofdschuddend en soms met een lach, waarna ik weer een stukje verder peddel. Ipv te zien wat er tegen de 'foute' dingen gedaan kan worden. Iemand die, zoals jij zegt, soms een beetje tegen de stroom in peddelt en dan de foute dingen ziet verbaast zich waarschijnlijk. Mensen die zich verbazen hebben een verkeerd beeld van de wereld en de meeste mensen hebben dit.

De maatschappij is dom, omdat men niet nadenkt bij de dingen die zij doen. Zij zijn systeem-denkers die te werk gaan binnen een bepaald kader. Ze hebben oogkleppen op. Men is ook niet geïnteresseerd in wat buiten dat kader gebeurd. Men wil het niet weten/leren/begrijpen/waarderen. Het interesseerd ze geen hol. Dat vind ik dom, maar zo denkt 95% (als het niet meer is) van Nederland.

"Als je begrijpt wat ik bedoel!"

Daar is niets slecht aan, integendeel. Bibliotheken geven ons macht!

Je moet kanovaren niet te letterlijk nemen... ik vergeleek de maatschappij met een rivier. In mijn stelling kunnen er geen mensen langs de kant staan, ander had ik dat ook wel gedaan

Volgens mij zijn wij het gewoon 100% eens...

En volgens mij had ik al duidelijk gemaakt dat ik extremistisch tegen schoppen ben.

Wat wil je hiermee zeggen? Dat de kunst beter was dan nu, omdat het aan de elite toebehoorde? Dat het nu oppervlakkiger is vanwege de massa die het nu ook kan aanraken?

De elite van toen stelde niks voor (uitzonderingen daar gelaten) De elite(vooral adel) was net zo dom, dan niet dommer dan de gewone man. In de kunst (de mooie en dus niet de staatspotretten ed die in opdracht gebeurde) maakte men wat men wilde. Net als in de literatuur kan men hier tussen de regels door lezen. Je ziet de man achter het kunstwerk, door het kunstwerk heen. Iemand zegt wel dat we individuen zijn, maar we zijn allemaal een pot nat. Een kunstwerk was en blijft voor mij dus een afspiegeling van de maatschappij (Ook al is dit door de ogen van de artiest)

Goeie kunst? Slechte kunst? (ah, ik voel de rillingen over mijn rug lopen terwijl ik dit woord neerschrijf en de smaak van Minute Maid in mijn mond - weg, weg!). Ik echt niet veel, maar wat ik wel weet is dat er "grotere" gevoelens in k...ahhhhh (ik kan het woord niet meer uitspreken). De gevoelens van Mozart waren niet verschillend dan die van André Hazes (nu ga ik hatemail krijgen!). Misschien interpreteren ze hun gevoelens op een andere manier, maar iedereen voelt wel ongeveer hetzelfde, denk ik. Nu heb ik mezelf écht in de problemen gebracht, nietwaar?

Een quote van Paul Verhoeven waarin ik mij helemaal in kan vinden en wat ik onder woorden probeerde te brengen;

"People seem to have this strange idea that films can influence people to be violent, but in my sincere opinion film only reflects the violence of society."

Of natuurlijk elk ander fenomeen in de maatschappij. Hier film, maar had ook kunst in het algemeen kunnen staan.

Als je dag in dag uit geconfronteerd wordt met geweld in wat voor vorm dan ook, gaat dat echt wel z'n uitwerking krijgen op je gemoedstoestand en bijbehorende acties vriend.

Om maar weer over oppervlakkigheid te spreken: Mozart beschrijft veel dieper de liefde. Je kunt het bijna voelen. André gebruikt meer de wat platvloerse "Ik hou van jou." Ook goed, maar het raakt mij niet zo diep

Hier is ie-dan met het Bond-zonder-naam moment. Mijn favoriete quote van het moment: "Er zijn mensen die leven om lief te hebben er er zijn mensen die leven." (Albert Camus).

Wie zoekt naar liefde (in alle vormen!) komt automatisch de mooiste dingen tegen, en stoort zich al minder snel aan de dagelijkse ergernis. Waarmee ik niet gezegd heb dat er iets verkeerd is met ergeren! Ik erger me iedere dag te pletter!

Nee

Bijzondere ongenuanceerde quote die ook nog eens NIET klopt.

Denk jij. Das dus niet waar. Vanwege weldoeners (gedeelte van een elite) werden kunstenaars in staat gesteld werk te produceren. Zonder hun dus geen Kunst.

ehm. hier kan ik geen kant mee op.

Welke maatschappij vraag ik me dan af ?

Het is enkel een mening van een individueel artiest die in staat is gesteld een schilderij te maken.

Dat zeg ik(?) en zo is de maatschappij dus. Vandaar dat er Japan een ander type film wordt gemaakt.

Al eens een boek gelezen van Yukio Mishima? Da's ook tamelijk gewelddadig. Wacht eens even, dit klopt dit niet wat ik zeg. Da's de uitzondering die de regel bevestigt, nietwaar? Er verveelt mij hier iemand in deze groep, ik geloof dat het die Glass is.

Die andere favoriete quote van mij is: "Whatever it is, I'm against it!" (we moeten niet meer zeggen van wie het is, zeker!)