Mindhunter (David Fincher - Netflix)

Een 10-delige serie van David Fincher.

plot:

Een FBI-agent van de Elite Serial Crime Unit ontwikkelt nieuwe vormen van gedragsanalyse om seriemoordenaars en verkrachters op te pakken.

Beschikbaar vanaf oktober 2017.

MINDHUNTER | Netflix

"Mindhunter" (2017) - imdb.com

Wordt het elke aflevering een nieuwe zaak oplossen?

Ik denk (en hoop) aan een soort Hannibal-scenario. En dan heb ik het hier over de serie natuurlijk, niet de film.

Deze Netflix Original misdaadserie, geregisseerd en geproduceerd door David Fincher, is vanaf 13 oktober te zien

How do we get ahead of crazy if we don’t know how crazy thinks?

In MINDHUNTER starten twee FBI agenten (gespeeld door Jonathan Groff & Holt McCallany) een gevaarlijk onderzoek om het brein van 's werelds zwaarste criminelen te doorgronden en zo het schokkende antwoord op deze vraag te ontdekken.

Vind het echt een fijne en weinig onthullende trailer. Bijzonder veel zin in deze serie.

Nieuwe trailer:

Bij Film > Algemeen > Netflix:

rare serie: Mindhunter... lijkt uiteindelijk nergens over te gaan.

Wordt nochtans behoorlijk goed ontvangen? Ik ga het wel een kansje geven. Fincher, slow burn cop Drama met een serial killer sausje. Klinkt interessant!

Mindhunter is best meesterlijk. Uiteindelijk gaat het uiteraard wel ergens over, de opkomst van het profilen van psychopaten en hen inzichtelijker maken. Best geniaal dat je als kijker denkt we gaan straks een Silence of the Lambs serie worden maar dat deel komt nooit Vandaar waarschijnlijk Mikey zijn reactie. Wel een erg simplistische kijk op de serie is dat. Gewoon kijken, is hoog niveau. Seizoen twee is al aangekondigd.

Je moet wel van het langzame houden, maar de serie heeft wel iets intrigerend. Zelf ben ik inmiddels bij aflevering acht aanbeland.

Na 3 afleveringen al de beste serie sinds .... Fargo seizoen twee ofzo? Sowieso een fascinerend onderwerp, maar Finchers haast droge filmstijl en keuze voor dialogen is echt top notch.

Na twee afleveringen hooked!! Erg verfrissende en boeiende draai aan het 'serial killer' genre. Die Fincher feel ala Zodiac maakt het alleen al helemaal de moeite waard voor mij. Mindhunter is zo'n beetje alles wat Hannibal probeerde te zijn. Die serie klikte vreemd genoeg nooit met mij, maar deze Mindhunter doet dat helemaal wel.

Hannibal probeerde te zijn zoals Mindhunter? Hoe kom je erbij? Beide zijn fantastisch maar zo anders. Ik moest zelfs geen één keer denken aan Hannibal.

Ik doel vooral op het hele 'profiling' van killers en moorden natuurlijk. Beide series gaan daar veel dieper op in. Ook meteen de reden waarom Hannibal me zo aansprak in het begin.

Ik wist trouwens niet dat de geportretteerde seriemoordenaars ook daadwerkelijk deze gruweldaden hebben gepleegd, dat maakt het nog zieker. Vooral een persoon als Ed Kemper maakt indruk; erg sterk neergezet door Cameron Britton.

Het materiaal vind ik erg fascinerend dus ik had geen enkele moeite om de serie af te kijken. Het had allemaal wel best wat 'darker' gemogen wat mij betreft, nog net wat rauwer en enger. Het voelde allemaal toch net iets te braaf aan.

Tweede seizoen Netflix-serie Mindhunter aangekondigd | NU

Daarvoor hebben toch Hannibal? Donkerder kan haast niet.

Mindhunter is inderdaad niet donker and grauw maar ik geniet gewoon van de stijl van Fincher en de intelligente dialogen. Het is Mad Men maar dan met seriemoordenaars.

Ik heb er 3 gezien. Erg saai, eigenlijk gebeurt er niets behalve een hoop gepraat. En nog meer gepraat. Ik beveel de eerste 2 seizoenen van Hannibal aan, alsmede Dexter, voor veel meer gekruide porties aan gruwel, dood en verderf door seriemoordenaars. Psychologisch vond ik de serie ook echt niet zo interessant als men beweert (Hannibal gaat eigenlijk dieper). Niets nieuws onder de zon. Zo'n Ed Kemper word heel gewoontjes neergezet en dan moet je denken goh wat issie eng het kon mijn buurman zijn...gaap.

Erg saai misschien voor velen, maar als je doorzet wordt het toch wel intrigerend.

De dialogen zijn enigszins de rode draad, doch het vertelt zoveel meer.

Diegenen die de psychologie achter seriemoordenaars onderzoeken zijn in het dagelijks leven ook niet haarzuiver (zoals iedereen).

Om een beetje (want volledig lukt niet, al wordt het geprobeerd} de beweegredenen van de seriekillers in kaart te brengen, worden ze toch geconfronteerd met zichzelf.

Dat kan op allerlei manieren uitgelegd worden: is dat zwijgende zoontje niet vreemd? Nee! Nee? Het wordt opeens en issue in de context. De leraar die voeten kietelt van kinderen, is dat raar? Ja ik vind van wel, maar goed je weet het niet.

De boodschap is (denk ik) dat je met onderzoek op dit gebied best wat bereikt, maar het is miniem.

Kijk uit naar het volgende seizoen .

Beste nieuws van het jaar! David Fincher gaat opnieuw regisseren (het was eerst niet zeker dat hij daar de tijd voor had) en hij heeft Andrew (The Assassination Of Jesse James) Dominik er ook bijgehaald.

‘Mindhunter’ Season 2 Directors: David Fincher and More | IndieWire

"Cameron Britton pulls back the curtain to reveal his process as he transforms from nice guy actor into disturbed serial killer Ed Kemper."

Wat een ijzersterke serie is dit toch. Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst een serie heb gezien die constant zo'n hoog niveau vasthoudt. Met name die interviews met moordenaars zijn om te snijden.

Gaaf dat Fincher en Vallée (Big Little Lies) bewijzen dat gevierde filmregisseurs wel degelijk een meerwaarde zijn voor de uitdijende wereld van de tv-series.

Ik vind de serie helemaal niet zo goed. Zou zelf op 2,5* uitkomen. Hartstikke mainstream allemaal... met twee hoofdpersonages die echt ontieglijk suf zijn. Kon mijn aandacht er soms nauwelijks bij houden. En verder is 't qua plot ook niet bijster interessant. Een beetje simpel politiek gedoe met twee mannen die dat profiling erdoor willen krijgen..... ik zie het echt niet. Ik ben het er wel mee eens dat die interviews met Ed Kemper spannend en intrigerend zijn. Maar laten we eerlijk wezen; die gast krijgt zo'n 30 minuten screentime in zo'n 450 minuten. En die andere killers zijn lang zo interessant niet (en krijgen ook weinig screentime). Kan ik beter een goede serialkiller film van Fincher opzetten.

De serie maakt voor mij juist heel erg de spanning invoelbaar. Het moeilijke is misschien dat het die zoekt in iets wat tegenwoordig en in vele, vele films al lang gemeengoed is, namelijk wat een (serie)moordenaar drijft, maakt en welke signalen als aanwijzing geïnterpreteerd kunnen worden.

Herinner me dat ik ook enkele afleveringen nodig had, maar kon uiteindelijk heel goed mee in hoe spannend het moet zijn om die pioniersfunctie te vervullen in een tijd dat dergelijke moorddrift nog motiefloos geacht werd en er nog geen standaardprofielschets van een seriemoordenaar was om op terug te vallen. Het maakte de dialogen zo veel interessanter en beladener. Al snap ik ook heel goed dat, als je die spanning niet voelt, de waarde van deze serie aan je voorbij gaat. Bestaat immers vooral uit die dialogen. En omdat het onderwerp serial killers betreft, gaan velen deze serie waarschijnlijk in met verwachtingen die niet waargemaakt gaan worden.

Films oa. Plus de tientallen profilerseries die dag en nacht op tv worden uitgezonden. Dit heeft toch niets nieuws meer te bieden na 25 jaar visuele profiler media?

En dan heb ik natuurlijk ook nog de (persoonlijke) problemen met het format (Televisieserie). Je maakt een serie van 450 minuten; laat er eens 90 minuten aan interviews inzitten. Plus 90 minuten aan profiling door de hoofdpersonages en het geldig krijgen van deze 'profiling' bij hogere instanties... Dan moet er toch nog 270 min van zo'n serie gevuld worden. En dan krijg je relatieperikeltjes, de stress van de job, onzekerheid, ruzie met de baas, er moet elke aflevering naar een cliffhanger gewerkt worden etc... Ook al krijgt het iets meer gewichtigheid omdat de serie profiling behandelt terwijl dat nog in de kinderschoenen stond.... het is toch allemaal vrij saai, repetitief en weinig vernieuwend. Cliché zelfs. Voor mij persoonlijk slaapverwekkend op die momenten.

Dan denk ik: Fincher, pleur dat in een film van 130 min! Dan krijgt het tenminste wat punch, kan ie ons visueel ook iets meer verwennen, hoeft ie niet zo te treuzelen en heeft ie uiteindelijk een mooi filmtrilogietje achter zijn naam staan (Se7en, Zodiac).

Ik las pas in een artikel dat 70% van de Netflix users hun account enkel gebruiken om series te kijken. Voor mij echt onbegrijpelijk. Film en TV: totaal verschillende media; totaal verschillende kijkervaring. TV komt nooit in de buurt van film qua kwaliteit en qua beleving. Dat ligt echt aan het format; dat ligt in de weg. Al had je Kubrick eraan gezet....

Kunnen series korter en zitten ze vast zitten in het format. Zeker waar. Toch vond ik deze serie daar minimaal problemen mee hebben. Je zegt dan krijg je nog; ruzie met de baas, relatieprikkelen etc. om de overige 240 min vol mee te krijgen. Alsof dat geen ontwikkeling is die nodig is voor het personage. Uiteindelijk kan dat de meerwaarde zijn van een serie. Meer uitdieping. Kan je dat hier totaal niet gevonden hebben. Niet met je eens, maar denk dat we daar niet veel meer dan welles nietes discussie uithalen.

Laten we het meer hebben over series vs film. Ik denk dat series heel vaak vast zitten in succes (blijven daardoor maar doorgaan), format; minimaal 10/12 episodes, elke episode moet 25/30/45/55 minuten duren etc. Denk niet dat je dit bij film per se niet hebt. De blockbuster bestaat toch ook vooral uit franchises, en een film moet toch ook minimaal 90 minuten duren (als je voor bioscoop release gaat) wat zelfs bij 'maar' 90 minuten soms te lang is. Dat gezegd denk ik dat je een punt hebt. Een film als Irriversible heeft door de snelheid, de power een indruk achter gelaten. Hadden ik eerst 9 episodes hun gezellige leventje gevolgd, dan was de punch zeker minder. Die meerwaarde heeft film gelukkig altijd. Series zijn voor mij en de 70 procent (zeker jammer dat ze geen films kijken, in mijn omgeving klopt dat percentage niet maar goed ken niet alle Netflix abonnees) anders. Je kijkt ze om meerdere redenen. Wat korters naar lange werkdag. Waardoor een 'mindere' aflevering sneller word vergeven. Omdat je meer uitdieping wilt over het onderwerp. Maar ook vaak omdat het lekker spannend is en je heerlijk uitkijkt naar nog 1 en nog 1. De personages je boeien en je nog even mee wilt in hun wereld. Je ziet ook dat series nog wat experimenteren. De OA had 6 afleveringen en 1 daarvan was 30 minuten omdat dat deel gewoon klaar was. Die lieten het format al wat meer gaan. Meer series hebben 1 afgelosten seizoen. Dan blijft daarna de reeks nog wel eens bij succes voortbestaan maar met totaal andere cast. Nog steeds zitten die wel vast aan minimaal zoveel episodes.

Wat wel zo is, is dat ik sommige series ook in 1 keer kijk. Waardoor het voelt als 1 lange film, waar soms een snooze moment in kan zitten, maar toch weten redelijk wat series mijn over een weekend 450 minuten te boeien. Wanneer ik bij sommige films die 90 minuten duren al naar 30 minuten op het telefoontje kijk. Dat ligt toch aan voor mij net wat boeiender schrijfwerk, mysterie, beats beter neerzetten, minder voorspelbaar. Gelukkig komen er ook films langs mij wel genoeg boeien. Ik zie hetzelf dan ook niet als een strijd maar als toevoeging. Wat vooral positief is aan series nu vs vroegah, is dat je niet voornamelijk vast zit aan NYPD, Greys Anatomy en Frasier. Die altijd 24 episodes hadden en altijd puur gingen voor het gemak. Deze serie had wellicht makkelijker weggekeken als ze per episode gingen voor seriemoordenaar van de week. Maar ik vond deze aanpak zelf boeiender.

Tja, je kunt het cliché noemen inderdaad; vanuit onze ogen is dat ook zo en dat is ook het moeilijke aan de keuze voor dit onderwerp. De serie staat of valt bij of je overtuigd een meegenomen raakt door de manier hoe Fincher je dit door de ogen van zijn personages laat beleven, die al die voorkennis niet hebben.

En wat betreft het format serie: dat wij nu eerder aan het 120-min format gewend zijn...Een serie leent zich in feite veel beter voor een realistischere inkijk. Compleet met relatieperikelen, stress van de job, onzekerheden etc. inderdaad. Investeringen die - mits goed uitgevoerd - onder andere de personages meer tot leven kunnen wekken. En ja, die kunnen ook in films goed verwerkt zitten, zij het vaak vernuftiger en compacter of implicieter verwerkt.

Voor mij werkte dit format prima in deze serie, misschien wel juist om je als kijker bij de exploratie van een onderwerp als dit bij de hand te nemen. Weet niet meer zo goed hoezeer Mindhunter van de cliffhangers gebruik maakt maar ook dat uitvloeisel van dit format kán goed ingezet worden. Serveer je nou series in het algemeen af vanwege de gevolgen die speelduur en structuur hebben voor de manier hoe het verhaal verteld wordt? Want dat lijkt even willekeurig als het afserveren van film omdat alles na 120 min afgelopen moet zijn. Beiden zijn beperkingen, waar een goede maker juist mee om moet springen maar om te zeggen dat dat per definitie onder doet voor een ander format..

Yep. Dat is 1 van de redenen waarom ik dat format inferieur vind. Je moet als maker te veel uren vullen, maar je moet ook nog telkens naar cliffhangers werken en je moet een groot mainstream publiek aanspreken en dat meteen vanaf de pilot.

In een oude Hollywood western was de held vaak 10 minuten screentime kwijt aan een (regelmatig) obligate romance, zij het om de held wat extra diepgang te verschaffen, of om de stakes wat hoger te leggen of om vrouwen naar de bios te lokken. Maar dat was 10 minuten op een speelduur van 90 tot 120 minuten.

In Breaking Bad bijvoorbeeld (en dat is volgens de massa toch serie numero uno) moet je voor de gein eens even optellen hoeveel uren aan tijd (ik denk dat dat wel de speelduur is van 1 a 2 seizoenen) er besteed wordt aan het gegeven dat Walter zijn 'vak' geheim moet houden voor vrouw en kind en daarna... hoe hij dan aan vrouw en kind moet verantwoorden dat deze bezigheden nodig zijn. Plus de spanningen die daarbij komen kijken. Die scènes worden op den duur zo ontieglijk saai en repetitief... het is een herhaling van zetten.

Omdat extra speelduur in de meeste series die ik zag niet gelijk staat aan 'extra' karakteruitdieping, maar eerder aan extra tijd die aan een bepaald motief besteed wordt zonder echt dieper te gaan. En dat vind ik niet zozeer de schuld van de schrijver, maar dat is eerder te wijten aan het feit dat je maar 'zo veel' over een man en zijn motieven kan zeggen. Het houdt een keer op. Het format beperkt.

Dan had men in Breaking Bad Walter 3 opeenvolgende afleveringen filosofisch kunnen laten betogen over de dingen die hij doet, Nietzsche en Kierkergaard erbij slepend.. dan was een groot deel van het publiek afgehaakt. En ook bij een 3 afleveringen durende droomscène met experimentele vormgeving die dieper inging op motieven en angsten... En ook al kon dat wel; wat kun je nog meer over die motieven blootleggen?

Dat is dus het volgende probleem: het kan inhoudelijk niet te moeilijk worden. En ook qua audiovisuele vormgeving kun je niet echt gaan experimenteren.. Want vanaf de pilot moet de casual kijker 'hooked' zijn. Tuurlijk zijn er series die iets meer proberen te doen, maar die hebben dan ook een relatief kleine aanhang.

Ik voel je punt wel hoor. In het geval van Breaking Bad had ik er totaal geen last van omdat de scenes die jij noemt (verborgen houden van zijn dubbelleven) in al zijn repetitiviteit ook weergeven waar hij in het echt mee te maken heeft (en hem op een geleidelijke manier laten ontwikkelen van geheimhouding naar uiteindelijk zijn vrouw erbij betrekken of zelfs manipulatief medeplichtig maken; de kentering van zijn personage inzet). Of soms gewoon simpelweg voor comic relief zorgen.

Nogmaals: ik probeer het niet zozeer te verdedigen; ik snap helemaal wat je bedoelt maar zo ervaarde ik het. Een serie kan mij - gelukkig - wel hooked krijgen, hoe zeldzaam de écht goede series ook zijn. Zoals ik bij Mindhunter het onderwerp, de dialogen, personages en de sfeer pakkend genoeg vond om dat voor elkaar te krijgen.

En - voordat we misschien weer on-topic moeten - wat vind je bijvoorbeeld van anthology-series als Black Mirror of iedere-aflevering-een-nieuw-verhaal (vaak comedy’s)? En konden ook compacte series als True Detective of misschien The Knick je niet bekoren?