Life (2015)

Erg matig. De film begint prima met veel leuke sfeerbeelden van de jaren 50 en een mooie aankleding. Ook is het spel best aardig met twee frisse hoofdrolspelers, al zie ik bij DeHaan niet die James-Dean-Daydream-Look-in-Your-Eyes zoals La Swift zo mooi zong. Maar na een dik halfuur kakt het allemaal erg in. Het wordt een saai stroperig geheel waar ook de acteurs het niet weten te redden. Veel trage scènes volgen elkaar op zonder dat het interressant wordt (dat de persoon James Dean mij niet bovenmatig boeit speelt ook wel mee). Visueel is het aardig met af en toe ook wel een mooi shot (de belichting in één van de eerste scènes als Patinson telefoneert, die sneeuw, of die knalgele taxi's in een verder grijs palet zijn fraai), maar van een fotograaf verwacht ik toch meer. De muziek is wel fijn met die drums en jazz. 2,0*.

Laat ik zeggen, ik ben trots op mezelf dat ik de film ben doorgekomen tot het einde. Niet mijn 'cup of tea' gebleken evenals de meerderheid van eerdere Corbijn-films die ik gekeken heb. Ik ben verder niet goed bekend met de hoofdpersoon James Dean en de film heeft mij ook weinig nieuwe informatie gegeven. Bovendien miste ik een bepaalde spanningsboog in de verhaallijn.

De Nederlandse fotograaf, grafisch ontwerper en regisseur Anton Corbijn dirigeert een film die zich centreert rondom (wat een verrassing) een fotograaf. Je verzint het haast niet, maar wellicht dat Corbijn het zelf als een leuk en ironisch grapje heeft gezien. Op visueel vlak vond ik zijn film Control niet erg sterk, maar in Life werd het me als kijker wel degelijk duidelijk dat de maker(s) een achtergrond in de fotografie hebben. Er heerst een knappe, scherpe en vooral gestileerde sfeer die de toonzetting van Life moeiteloos tot leven brengt. Robert Pattinson speelt daarnaast een verdienstelijke rol als Dennis Stock. Spijtig genoeg wordt elk hoofdpersonage door Corbijn en scenarist Luke Davies neergezet als een langzame dronkaard, waardoor alle gesprekken en houdingen nodeloos deprimerend en vervreemdend aanvoelen. Dane DeHaan, normaal gesproken een overtuigende acteur, blijkt als de iconische James Dean een grote miscast te zijn. Zeker zijn stemvolume komt totaal niet overeen met het bronmateriaal, waardoor zijn vertolking vooral aanvoelt als een soort pesterij. Enkele gebruikers kaarten aan dat de film wat doelloos aanvoelt en ik kan me daar als kijker moeiteloos bij aansluiten, aangezien dat de prominentste indruk was die ik na afloop voelde.