The Other Side of the Underneath (1972)

Een bombardement aan destructieve emoties en impulsen. Zeer ontregelende film die moeilijk onder woorden te brengen is en je als kijker aardig verbouwereerd achterlaat. Gelukkig ook dat het niet enkel een droge registratie van ellende is, daar was ik vooraf een beetje bang voor. De verkniptheid van de patiënten wordt sterk verbeeld en Arden experimenteert er aardig op los qua beeld en geluid. Het soort vioolmuziek dat ik normaal gesproken wat kitschy vind wordt hier zodanig opgefokt dat het een behoorlijk ongemakkelijk sfeer schept. Voeg daar aan toe een hoop geschreeuw, gejank, gekrijs, personages die meermaals breken, vreemde erotische scenes, weirde Teruo Ishii-achtige performance arts en je hebt een aardig staaltje verontrustende cinema te pakken. Sommige stukken doen inderdaad wat aan Avant-Garde theater denken, ik kan het wel waarderen maar het zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Tijdens het buitenfeest vormt zich een klein dipje, maar gelukkig weet Arden zich richting de eindstreep wel weer te herpakken. Hoogtepunt vond ik trouwens toch wel die jamsessie vlak voor de buitenscene. Die bevreemdende, indringende blikken, de steeds noisier wordende muziek; echt een enorm krachtige explosie van rauwe emotie. Voor nu hou ik het nog op een ruime 4*. Indrukwekkende film.