Alléluia (2014)

Alleluia is een gitzwarte liefdesparabel die meer dan eens uitmondt in een naargeestige nachtmerrie. Met Manu Dacosse (oa. Amer, Strange Color of Your Body's Tears) achter de camera was Debie al snel vergeten. Visueel constant erg mooi en af en toe - in combinatie met de pompende muziek - zelfs érg indrukwekkend. Er zit zowaar een scene in die qua effect in de buurt kwam van de zwart-wit inversie scene uit La Vie Nouvelle. Qua sfeer zijn er sowieso duidelijk raakvlakken met het werk van Grandrieux. Toch voorziet Du Welz zijn film opnieuw van voldoende eigenheid door de toevoeging van zijn gekende - weliswaar gitzwarte - humor. De vertolkingen van de twee hoofdpersonages en de kinderen in de film verdienen ook zeker een vermelding. Let wel, deze film zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Het plot is redelijk repetitief en de acties van de personages zijn niet altijd even logisch. Krankzinnigheid lijkt te overheersen en dan worden de grenzen van het normale wereldje natuurlijk wat overschreden. Dit werd ook pijnlijk duidelijk door enkele mensen in de zaal die voortdurend moesten lachen op de verkeerde momenten. Blijkbaar bij de verkeerde film beland en niet goed wetende hoe te reageren op de wat hardere en vooral vreemdere scenes. Geen nood, Seam. Dit is zeker niet Du Welz' crowd pleaser, misschien zelfs z'n ontoegankelijkste en meest experimentele film tot nu toe. Beste cinema-ervaring (en zelfs film-ervaring) in lange tijd. Zwartgallig, bevreemdend en waanzinnig (sterk)!

Fabrice du Welz & Laurent Lucas, het koningskoppel in psychologische horror. Een film over een smerig ziek stelletje met een nogal markante levenswijze, waar ook Lola Dueñas een geweldige rol neerzet. En du Welz weet dit weer fantastisch in beeld te brengen, 1 van de beste in zijn soort wat mij betreft.

Sfeervolle en soms absurdistische film van regisseur Fabrice du Welz, die binnen dit soort verhalen duidelijk het meest op zijn plaats zit. Alléluia kent een lekker hoog tempo, veel oog voor detail en uitstekend acteerwerk van de twee volwassen hoofdrolspelers. De voortdurende onvoorspelbaarheid laat de kijker te allen tijde gissen naar de afloop en die stelt gelukkig niet teleur. Wel jammerlijk is dat de film niet echt een gevoel of emotie in de kijker oproept, waardoor het uiteindelijk niet veel verder komt dan sterk geschoten vermaak. Echt spannend of gruwelijk wil het evenzeer niet worden, maar Du Welz weet altijd wel waar er sfeer te halen valt en zet daar maximaal op in. Ik heb in ieder geval de volle 95 minuten aan de buis gekluisterd gezeten.