The Wolf Man (1941)

Amerikaanse monsterfilm met een indrukwekkende cast, maar een mager verhaaltje dat nergens weet te verbazen. Ik had vooral gehoopt op een leuke bijrol van Bela Lugosi, maar de arme stakkerd kreeg amper twee minuten schermtijd. Zoals gezegd is de plot weinig interessant. Veel geouwehoer en weinig of geen actie. Ze introduceren allerlei personages, om er vervolgens niets mee te doen. Het grootste probleem is het feit dat het monster zelf, de weerwolf, zo goed als geen dreiging uitstraalt. Integendeel, zijn belachelijke voorkomen werkt eerder op de lachspieren. Hij ziet er uit als een kruising tussen een bizon en een aap en zijn gehuil en gejank lijkt niet overeen te komen met de bewegingen van zijn mond. Hij loopt steeds al waggelend door hetzelfde stukje bos en wordt op het einde gedood door zijn oude vader. Niet de eerste anticlimax die ik tegenkom in horrorproducties uit dit tijdperk. Enkele zaken waren goed in beeld gebracht, de decors zijn doorgaans overtuigend en het acteerwerk is niet slecht, maar de rest was redelijk slaapverwekkend. Het duurt gelukkig niet te lang.

Na films met monsters als Dracula, het monster van Frankenstein en de mummie kwam Universal Pictures met de weerwolf op de proppen in The Wolf Man. In vergelijking met eerdere Universal monsterfilms is de film minder. Minder boeiend. Minder spannend. Minder onheilspellend. Minder krachtig. Voornoemde films zijn films waarin het monster daadwerkelijk de spil van het verhaal is. Het zijn fijne beklemmende films waarin het monster overtuigt met een sinistere aanwezigheid. In The Wolf Man doet de inbreng van het monster geen beklemmend gevoel oplaaien. Het monster is niet dreigend en komt zelfs wat lachwekkend over. Het uiterlijk van de weerwolf maakt weinig indruk. Het monster ziet er tamelijk sneu uit. En ja, ik weet dat de film uit 1941 stamt en dat je het wezen met nostalgische ogen moet bekijken, maar zelfs met inachtneming daarvan blijft de weerwolf er sneu uitzien. Misschien was dit feit beter te overzien geweest als acteur Lon Chaney jr. er in was geslaagd om zijn personage zichtbaar te laten lijden onder de vloek. Zijn worsteling met wat hem is overkomen is weinig intens en spreekt niet erg tot de verbeelding. Zijn verschijning als overdreven onnozele hals is tamelijk bespottelijk. Verstijfd en inspiratieloos acterend is hij allesbehalve de drijvende kracht in de film. De film bevat mooie sfeerbeelden. Het in nevel gehulde boslandschap dat overduidelijk in de studio tot stand is gekomen, ziet er fijn spookachtig uit. Zo zijn er meer sfeervolle locaties. Ze voorkomen dat de nadruk teveel op de onbedoelde komische aspecten van het gebrekkige acteren en van de gebrekkige grime komt te liggen. De film is best aardig, maar niet heel pakkend. De film roept geen intense gevoelsbeleving op. The Wolf Man is gewoon een sympathiek stukje filmgeschiedenis.

De zoveelste monsterfilm van Universal. Sfeerrijk gefilmd maar niet echt spannend. maar dat is kenmerkend voor de meeste horrors uit die periode. Het meest positieve dat ik kan zeggen over films uit die periode, is de tijdsduur. Perfect om eventjes tussendoor te kijken 3*