Infancia Clandestina (2011)

Zag eerder deze maand Christian Petzold's "Die Innere Sicherheit", ook al een film waarin een tiener lijdt onder een stricte naar buiten gerichte houding van de ouders. "Infancia Clandestina" is, gesteund op ware gebeurtenissen, echter van veel aangrijpender aard dan Petzold's film, niet alleen omwille van het idealistisch strijden voor vrijheden in een tumultueus land, maar vooral om de ontroerende belevenis van een kind dat door omstandigheden brutaal wordt afgeremd in een periode dat voor hem het leven als jongere openbloeit. Een knappe film, met keurig foto- en camerawerk, goed in scènes gezet, met soms levendige, soms trieste muziek en zang, overtuigend acteerwerk en af en toe charmante momenten, als de chocoladepinda-theorie, doorheen de ernst van het gebeuren. Het cartoonwerk verraste aanvankelijk, maar eigenlijk "uit het leven van een kind", dus best verantwoord.

Semi-autobiografische film over een jongen die met zijn ouders moet onderduiken tijdens het militaire regiem van Videla in Argentinië eind jaren 70. Uitgerekend tijdens die periode wordt hij verliefd op een klasgenote. De film is opgedragen aan de moeder van regisseur Benjamin Ávila, die in oktober 1979 spoorloos verdween, net als vele duizenden anderen. De film laat je met een beklemd gevoel achter.