Raining Stones (1993)

Ken Loach maakt opnieuw effectief gebruik van authentieke locaties en niet-professionele figuranten om het realisme van dit tragikomische relaas te versterken. Het verhaal draait om de pogingen van Bob [Bruce Jones] om geld bijeen te sprokkelen voor de eerste communie van zijn dochter. Zijn trots weerhoudt hem ervan een betaalbare tweedehands jurk te kopen, maar zijn koppigheid brengt hem in problemen wanneer tegen beter weten in geld leent van een woekeraar. Jones' vertolking is jammer genoeg onevenwichtig, maar de film zit vol scherpe observaties en sterke bijrollen en scenarist Jim Allen weet het tragische verhaal op knappe wijze te vermengen met humor waardoor het nooit zwaar op de hand wordt.

For a worker, it's raining stones seven days a week... Typische Loach (de tiende film die ik van hem zie), met een rauw sfeertje maar ook met luchtige bijna komische momenten (zijn recrutering als buitenwipper bvb), waarbij de gevolgen van chronische werkloosheid in de UK weer maar eens in de spotlight gezet wordt. Soms ook redelijk moralistisch met de rol van de katholieke kerk als herder van zijn schaapjes, de wanhopige burgers. Ergens is de vergelijking van het schaap in het begin van de film en Bob snel getrokken, al was dit misschien niet de bedoeling van Loach; Bob doet er alles aan om het geld bij elkaar te rapen om zijn dochter een communiekleed te kunnen kopen en raakt alsmaar dieper in financiële schulden. Geen vernieuwende noch verrassende film van Loach, maar zijn socialistische inborst zorgt er opnieuw voor dat hij vurig opkomt voor de arme mens die vast komt te zitten in de radertjes van een slecht geoliede economie. Het einde vond ik wat te gemakkelijk.

Een tragikomische relaas vanuit een gemarginaliseerde arbeiderswijk uit één of andere grauwe Engelse industriestad. Zie je naast de vele goodwill nauwelijks kansen of opportuniteiten om vooruit te raken in het leven. Legt men uiteraard ook verkeerde prioriteiten met het dagdenken van de communie van de dochter, goed wetende dat men het zich eigenlijk niet kan permitteren. En toch wekt het personage Bob enige sympathie al kan je je vragen stellen over zijn handelingen. Loach presenteert wederom een rauwe prent in de marge van de samenleving. Authentiek en onverbloemd. Loach kennende erg socialistisch van aanpak.