Pumpkinhead (1988)

Blijft een aangename monsterflick, dit regiedebuut van Stan Winston. De naam zal veel mensen eerder aan Jack Pumpkinhead doen denken, maar daar heeft dit monster niets mee te maken; hij is eerder een soort neefje van de Xenomorph. Het design is cool en met iemand als Stan Winston aan het roer mag je er ook vanuit gaan dat de effecten rondom dit monster helemaal in orde zijn. En dat zijn ze. Maar Pumpkinhead heeft nog meer te bieden. Het script is vrij eenvoudig en er wordt veel tijd uitgetrokken voor de set-up. Dankzij een sympathieke Lance Hendriksen en zijn aandoenlijke zoontje Matthew Hurley werkt dit nog best goed. De tieners zijn echter stuk voor stuk inwisselbaar. Als de film uiteindelijk in de volgende versnelling wordt gezet, gaat het ineens erg rap. Pumpkinhead verschijnt en laat er geen gras over groeien; stuk voor stuk worden de tieners geconfronteerd met het monster. Dit levert een reeks amusante scènes op, sommige sequentie zijn zeer effectief en de effecten zijn - zoals gezegd - noemenswaardig. Maar niet alle shots zijn pareltjes; zo is de grading af en toe wel erg extreem, veel shots zijn ineens geheel rood of blauw. Daarnaast lijkt het tweede deel van de film nogal wat gehaast. Nog iets meer spanning en iets meer monster had ik niet vervelend gevonden. Desondanks zorgt de korte speelduur ervoor dat je een film als dit makkelijk nog eens opzet. Ruime 3,5 sterren.

Fantastische setting en sfeer in deze monsterfilm met een vrij simpel verhaal. Het verhaal speelt zich af in een streek met bouwvallige huisjes en dito boerderijtjes die ver van elkaar en van de bewoonde wereld zijn verwijderd. Verlatenheid en isolement. Het landschap is bebost met kale bomen. De wind blaast stof en zand. Kortom, het is een heerlijke somberheid die zich inwringt in het verhaal en die zichtbaar is in bijna elke scène. Het verhaal is alsgezegd simpel. Het bekende stramien. Groepje vrienden komt in verlaten gemeenschap en veroorzaakt heibel. De heibel loopt verkeerd af en men tuigt een monster op dat ook weer heibel veroorzaakt. Dat is het dan. Niet belangrijk verder. Het gaat om de sfeer, het aanzien, de effecten, het monster. De rest inclusief de personages is van ondergeschikt belang. Fijne effecten. Het monster is spectaculair opgetuigd. De andere effecten deugen ook. In de meeste gevallen heeft de grime kwast goede werken verricht. Die heks! Wauw! Het is duidelijk met liefde gedaan. Het levert sfeervol griezelige beelden op. Zo'n film is het. Een sfeervolle monsterfilm. Niet doodeng, maar sfeervol eng.

De titel slaat nergens op en doet eerder denken aan Halloween. Het leunt echter meer aan bij folk en outback horror. Wraak is steeds een geweldig gegeven als je de horror weg inslaat. Het duurt wel even vooraleer de actie op gang komt, maar eens het monster uit de hel is losgelaten, is er geen houden meer aan. Op foto vond ik hem meer geslaagd dan in de film zelf. Een vreemd creatuur, wat slungelachtig met die lange benen en die uitstekende schouders. Op één of andere manier moest ik wat denken aan Alien. Zijn kills vond ik weinig overtuigend. Lichamen verslepen en omhoog sjouwen, het mocht wel wat extravaganter. Desalniettemin een leuke wegkijker. Ik vond het wel erg sfeervol in die donkere bossen met die mist. Prima ook dat het monster voldoende en goed in beeld komt. Een redelijke 80s horror, leuk, maar met hier en daar wat goedkoop.