The Mortal Instruments: City of Bones (2013)

Bombastische fantasy film met een aardige cast en een fijne Gotische sfeer. Enig nadeel is het wat rommelige scenario en de vlakke personages. Collins wist best te overtuigen. Gemiddeld.

Redelijk matig. Het is zeker geen slechte film, maar wel eentje die opvallend slordig is, terwijl het toch wel behoorlijk de tijd neemt met de duur van 130 minuten. Zwart weet wel hoe hij de kaarten moet spelen, maar lijkt er hier niet veel moeite voor te doen. Collins is wel goed gekozen voor de hoofdrol. Ze blijft altijd wel een koppie hebben voor dit soort rollen en voert ze dan ook heel degelijk uit. Daarbij krijgen we ook nog een degelijke rol van Sheehan, en een iets te typerende rol van Campbell Bower. En een slechte rol van Headey. De film ziet er visueel redelijk uit. Er hangt niet echt een goth sfeertje, wat wel jammer is. Er is hard geprobeerd een apart wereldje te maken, maar de details ontbreken nog. Nu heb je wel een stel suffe getatoeëerde gasten rondlopen maar nooit echt die fantasy sfeer. Wel zijn de effecten redelijk knap. De weerwolven bewegen nog wel wat houterig, maar vooral de demonen zien er wel geinig uit. Richting de slotfase neemt de film een bombastische toon aan, en daar komen alle effecten dan ook het meest ten goede. Maar de film duurt zeker te lang. En dan nog opmerkelijk genoeg begint het zeer slordig. Karakters komen out of nowhere en worden geïntroduceerd als "personen die levenslang bij me zijn gebleven". Zo is het moeilijk om sympathie te krijgen voor iemand als ze zo haastig op het toneel verschijnen. Bovendien heeft de film zeer weinig intro. Al zowat na 5 minuten begint de actie en fantasy om de hoek te kijken en heb je als kijker werkelijk geen idee wat je nou aan moet met het verhaal. Je ziet de karakters 1x en hop, de werelden blijken nog meer te verschuilen dan je zou denken. Het verhaal zelf is ook niet het meest interessante wat er is. De actie is redelijk geschoten maar de film mist wel wat energieks. De slotfase is dan wel wat beter met een paar leuke vondsten en veel spektakel. Daarvoor nog wat punten, maar ik ga er nog geen voldoende voor geven.

Op haar verjaardag ziet Clary [Lily Collins, de dochter van zanger Phil Collins] mysterieuze symbolen en is ze ooggetuige van een bizarre moord in een nachtclub. Niemand anders blijkt dat gezien te hebben en al snel wordt duidelijk waarom. Verfilming van een boek van Cassandra Clare met ‘shadow hunters’, een ‘key master’, heksen ‘gate keepers’ en ‘downworlders] waardoor er amper een touw aan vast valt te knopen. Uiteindelijk draait het om één of andere magische kelk die uit handen moet blijven van Valentine [Jonathan Rhys Meyers]. Een warrige variant op Twilight met dezelfde seksuele ondertonen en aanzienlijk meer actie en geweld. Desondanks wil dit maar niet boeien en gelukkig kwam er dan ook geen vervolg.