La Voz Dormida (2011)

Nagenoeg heel mijn leven weet ik al dat fascisten tot het schuim der aarde behoren en toch schrik iedere keer weer van hun barbaarse gedrag ten opzichte van politieke tegenstanders. Zo ook bij deze film over de beestachtige, onmenselijke behandeling van al dan niet vermeende communisten na afloop van de Spaanse Burgeroorlog. Dat sommige vooraanstaande vertegenwoordigers van de katholieke kerk en hun verblinde, laffe meelopers al evenzeer een diepgevoelde haat koesterden tegen andersdenkenden is inmiddels ook genoegzaam bekend. Regisseur Zambrano slaagt er in om de meedogenloze repressie op pakkende wijze over te brengen. Een heftige film, die niet bevorderlijk was voor mijn gemoedsrust.

Er zijn films waarvan je achteraf betreurt dat je ze hebt gezien. Dit is er één van. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat ze binnenkomen als een soort mokerslag en je last krijgt met ademen. Dan moet zo'n film bezinken. Ik lees hier dat ik hem al in 2014 wilde zien. Waarom dat tien jaar moest duren weet ik niet. Maar de woede van BBarbie kan ik me goed voorstellen. arno74 vat de film hier goed samen, dat hoef ik niet meer te doen. In west-Europa denken de meesten dat de Spaanse Burgeroorlog iets van (heel) lang geleden is. Ook in Spanje denken sommigen dat wel. Het tegendeel is het geval. Spanje heeft die zwarte bladzijde in z'n geschiedenis nooit verwerkt. Het is nog altijd een open wond. Kijk maar hoe 'rechts' in Spanje te hoop liep toen Franco uit z'n mausoleum werd gehaald. Nog altijd zijn duizenden nabestaanden op zoek naar de resten van mensen die na de burgeroorlog zijn opgepakt en vermoord, en zijn begraven in massagraven. Want dat doen machthebbers, Franco toen, in Bosnië later en in onze tijd Assad in Syrië, zoals nu aan het licht gekomen is.